ธิดาเทพ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,581 Views

  • 6 Comments

  • 103 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    43

    Overall
    2,581

ตอนที่ 9 : บทที่8 สิ่งลี้ลับ1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    16 ม.ค. 62


จางยงเทียนรีบก้าวยาวๆตรงมายังเรือนบุตรีหลังจากฟังคำรายงานของบ่าวรับใช้หน้าเรือนจินฮวาว่าบัดนี้นางฟื้นแล้วหัวอกคนเป็นพ่อล้วนแต่ดีใจละมือจากงานทุกอย่างผันตัวไปหาสิ่งที่หวงแหนยิ่งกว่าชีวิต

เว่ยเว่ยรู้สึกตัวก็รีบผวาหันมองไปมาเลิกลั่กอย่างไม่ไว้วางใจ จินฮวาได้แต่อมยิ้มในความตื่นกลัวของอีกฝ่ายก่อนจะเข้าไปพยุงให้หญิงสาวลุกขึ้นคราแรกเว่ยเว่ยก็หวาดกลัวไม่กล้าเข้าใกล้แต่เสียงเย็นๆของจินฮวาทำให้สาวใช้ยอมจำนนแต่โดยดี

"หากเจ้ามิลุกขึ้น... ข้าจะสั่งตัดนิ้วเจ้า"

ได้ผลร่างงามถึงกับแข็งค้างร่างกายเกร็งไปทุกส่วนแต่ก็ทะลึ่งพรวดลุกขึ้นยืนทันทีในความหวาดกลัวแต่ความกลัวตายย่อมมีมากกว่าหากแม้ความรู้สึกจะเชื่องช้าไปบ้างแต่ร่างกายก็ยังว่องไว

"ดีมาก... " จินฮวาลอบยิ้มอย่างพึงใจ

"คุณหนู.... หะ... หายแล้ว... หรือ... เจ้าคะ" แม้ยังจดจำท่าทีผิดปกติของอีกฝ่ายได้ดีคล้ายคนผีเข้าแต่ความเป็นบ่าวย่อมต้องถามไถ่เจ้านาย

"คิดว่าไงล่ะ" จินฮวาก็ไม่ได้เล่นลิ้นหรือก่อกวนทว่านางก็แค่อยากถามในความคิดเห็นจากคนตรงหน้าว่านางใช่คนเคยป่วยจริงหรือไม่นางก็รู้สึกว่าร่างกายตัวเองไม่เหมือนสักนิดคล้ายกับว่าหลายวันก่อนนางแค่หลับไปเฉยๆการได้พักผ่อนที่เพียงพอผลลัพธ์ที่ได้คือการนอนเต็มอิ่มนางรู้สึกเช่นนั้นความมโนบวกกับสิ่งที่เจอทำให้เชื่อแบบนั้น


"บะ... บ่าวมิทราบเจ้าค่ะ" เว่ยเว่ยตอบเสียงแผ่วพร้อมทั้งหลบสายตาผู้เป็นนาย


"จินจินฟื้นแล้วรึ? "


เสียงสวรรค์มาโปรดข้าแล้ว!! เว่ยเว่ยคิดอย่างโล่งอกเมื่อเห็นนายท่านก้าวเข้ามาในห้องนอนของคุณหนู


"เจ้าค่ะท่านพ่อ" นางยิ้มบางๆส่งให้ท่านพ่อ


"พ่อดีใจที่เจ้าฟื้น" เขาเข้ามาสวมกอดบุตรสาวใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน


"ท่านพ่อลูกสั่งให้คนตามหมอมารักษาเฮ่ยฟงแล้วนะเจ้าคะอาการเขายามนี้แย่นัก"


"หื้อ? เจ้าไปเยี่ยมมาแล้วรึถึงได้รู้เพราะเรื่องนี้มิมีผู้ใดทราบนอกจากพ่อบ้าน" จางยงเทียนเลิกคิ้วขึ้นสูงมองบุตรีอย่างแปลกใจเฮ่ยฟงล้มป่วยหนักหลังจากถูกทำโทษไม่ใช่แค่ถูกโบยอย่างที่ใครๆรู้เป็นเขาสั่งให้คนลงทัณฑ์อย่างหนักข้อหาละเลยต่อหน้าที่และอีกอย่างเป็นเฮ่ยฟงยอมรับโทษครั้งนี้แทนเว่ยเว่ยสาวใช้ข้างกายบุตรสาวจึงกลับกลายเป็นว่าโทษนั้นหนักเอาการทีเดียวหาไม่แล้วเว่ยเว่ยคงไม่พ้นโทษเช่นนี้หรอกและเจ้าเฮ่ยฟงก็คงไม่เจ็บปางตาย


"มิมีผู้ใดบอกกล่าวแก่ลูกแต่เป็นลูกรู้ด้วยตัวเองเจ้าค่ะ"


"รู้ด้วยตัวเอง? " ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างขบขันนี่บุตรสาวเขาเสียสติแล้วหรือไรพูดจาแปลกประหลาดชอบกล


"หากท่านพ่อเดินออกไปหน้าจวนยามนี้จะมีนักพรตท่านหนึ่งเดินผ่านมา" จินฮวากล่าวเสียงเรียบหาได้ขบขำตามบิดาไม่!! 


"ล้อพ่อเล่นแล้วจินจินน้อย" 


"เหตุใดท่านกล่าวเช่นนั้นพนันกันหรือไม่? " ดวงตาหงส์เหล่ตามองผู้เป็นบิดาเชิงท้าทาย


"เจ้าเพิ่งหายป่วยคงจะสติเลอะเลือนไปเช่นนั้นเจ้าพักผ่อนเถอะ" เขาหยุดหัวเราะหันมากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่สีหน้าจะเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม


"เช่นนั้น! สตรีที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้เนื้อตัวเปียกปอนถูกควักดวงตาใช่คนเดียวกับศพที่ตายในสระน้ำหรือไม่เจ้าคะ" จู่ๆนางก็พลั้งปากออกไปตามความรู้สึกบางอย่าง


จางยงเทียนถึงกับชะงักงันนางรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรตาคมกริบหันไปสบตากับเว่ยเว่ยอย่างกดดัน เว่ยเว่ยรีบสั่นหน้าปฏิเสธเขาจึงหันกลับมามองบุตรีอีกครั้ง


"ใครเล่าให้เจ้าฟังรึ? เรื่องเหลวไหล"เสียงนุ่มนวลเมื่อครู่เริ่มแข็งกระด้าง


"มิมีผู้ใดเจ้าค่ะลูกเพิ่งฟื้นจะมีผู้ใดกล้าเอาเรื่องพวกนี้มาบอกลูกกันและยิ่งไปกว่านั้นทุกคนถูกสั่งห้ามให้พูดถึง"


"เช่นนั้น!! จินจินน้อยของพ่อเอาเรื่องเหลวไหลมาจากที่ใด" จางยงเทียนถามอย่างใจเย็นหากเขารู้ว่าใครเป็นคนนำเรื่องการตายมาบอกแก่คุณหนูของจวนล่ะก็เขาจะทำโทษให้หนักเชียว


"วิญญาณ"


"หึหึหึ!! "สิ้นคำเขาถึงกับต้องกลั้นหัวเราะ บุตรีของเขาช่างเลอะเทอะไปใหญ่แล้วหากตอนนี้นางอยู่วังหลวงมิแคล้วตำหนักธิดาเทพคงจะดึงตัวนางไปแล้วแน่ๆน้อยคนนักจะเห็นวิญญาณอย่างที่นางกล่าวมาแม้แต่ธิดาเทพยังมิเคยเห็นภูติผีวิญญาณเลยสักครั้งนอกจากเรื่องหยั่งรู้ฟ้าดินช่างน่าขัน!!! 


"แล้วไปเถิดหากท่านมิเชื่อลูก" จินฮวากล่าวเสียงเรียบไม่ได้ยินดียินร้ายแต่อย่างใด"คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงลูกจะทำพิธีอาบจันทรา"


"อาบจันทรา? " เป็นอีกครั้งที่จางยงเทียนชะงักงันไปคำพูดคำจาของจินฮวาแปลกขึ้นทุกที"ไปเอามาจากไหน" นี่มันมิใช่ตำหนักธิดาเทพทำกันหรอกหรือเขาไม่เคยเห็นหรอกเพราะตำหนักนั้นเป็นเขตหวงห้ามแต่เคยได้ยินผ่านหูมาพอสมควรเรื่องพิธีอาบจันทรามันก็คือพิธีกรรมรับพลังจากดวงจันทร์เชื่อกันว่าเทพธิดาจันทราจะออกมามอบพลังให้กับผู้ที่บวงสรวงและเป็นผู้ที่ถูกเลือกจากสวรรค์เท่านั้นอีกทั้งเหล่าภูติผีวิญญาณในคืนพระจันทร์เต็มดวงต่างพร้อมใจกันออกมาซึมซับกลิ่นอายแห่งพลังเพื่อเพิ่มพลังแห่งวิญญาณนี่เป็นแค่ความเชื่อที่ล่ำลือกันมาเท่านั้น


"แม้จันทราจะสิ้นแสง แต่มิเคยสิ้นพลัง"


ประโยคนี้เหมือนจะเคยได้ยินจากที่ใด? นานมาแล้ว


.... แม้จันทราจะสิ้นแสง แต่มิเคยสิ้นพลัง


เขาอยู่คุยกับบุตรสาวไม่นานก็ออกมา คิ้มคมเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม จินฮวาแปลกไปตั้งแต่นางหายป่วย!! ไม่ใช่สิตั้งแต่นางฟื้นจากการป่วยด้วยโรคประหลาดจากคนไม่เคยเชื่อเรื่องผีวิญญาณกลับพูดถึงอย่างกับตาเห็น..... 


"เว่ยเว่ยจัดเตรียมของให้ข้าที" นางแจ้งรายการของที่ต้องใช้ในการทำพิธีเสร็จจึงลุกออกไปหน้าเรือนแหงนหน้ามองท้องฟ้าก่อนจะหลุบตาลงมองพื้นดิน


เว่ยเว่ยมองผู้เป็นนายอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ไม่กล้าซักไซ้เพราะมันไม่ใช่หน้าที่ของนางที่จะไปสอดรู้สอดเห็นหน้าที่ของนางคือไปทำงานตามที่คุณหนูสั่ง ก่อนจะก้าวออกจากเรือนนางหันซ้ายหันขวาอย่างหวาดๆสองแขนก็ยกมือมากอดอกขนลุกไม่หายนับว่าแปลกมาก...... 


.............................................................. 


ประตูหน้าจวนเจ้ากรมการคลังบัดนี้มีร่างกำยำสง่าผ่าเผยของจางยงเทียนยืนอยู่เขาไม่ได้เชื่อในสิ่งที่บุตรีกล่าวอ้างแต่เป็นเพราะได้ยินเสียงโหวกเหวกจากชาวบ้านมากกว่าจึงออกมาดูไม่ได้คิดเป็นอื่นสักนิด


เสียงตะโกนกันไปมาพลันเงียบลงเมื่อมองเห็นผู้เป็นเจ้าของจวนหลังใหญ่เป็นบุรุษที่มากไปด้วยอำนาจพอสมควรในพระราชสำนักแม้ต่างพากันเงียบเพราะความยำเกรงแต่ทว่ายังมีผู้กล้าเอ่ยขึ้นมาอย่างฉะฉานถึงคนผู้หนึ่งหากเขาฟังไม่ผิดคนผู้นั้นพูดถึงนักพรต!!! ใช่นักพรต 


จางยงเทียนหูผึ่งขึ้นทันทีนักพรตรึ? แล้วจินฮวาทราบได้อย่างไรหรือว่าชาวบ้านพูดจาเสียงดังลอยไปถึงเรือนนอนของนางแต่พอมาหักล้างด้วยเหตุผลกันแล้วไม่น่าใช่เพราะเรือนนอนบุตรสาวอยู่ด้านในมิได้ติดกำแพงจวนแม้แต่น้อยแล้วมันเรื่องบ้าอันใดกัน? หันไปใช้สายตาถามองครักษ์ที่สนิทที่สุดว่าเจ้ารู้หรือไม่อะไรทำนองนั้น??? 


แต่ก่อนที่จะได้สงสัยไปมากกว่านั้นฉับพลันนักพรตคนนั้นก็เดินผ่านมา ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราสีขาวรวมไปถึงเส้นผมและชุดที่สวมใส่เขาหยุดอยู่หน้าจวนก่อนจะก้มศีรษะลงเล็กน้อยให้จางยงเทียนที่ยืนเด่นเป็นสง่า มุมปากแสยะยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินผ่านไป.... 


ล่ำลือกันว่านักพรตคนนี้เก่งกาจหากเขาผ่านไปที่ใดที่นั้นย่อมมีเรื่องดีๆเกิดขึ้น จางยงเทียนมองตามแผ่นหลังนักพรตนั้นไปจนสุดสายตา


.... จินจินน้อยรู้ได้อย่างไร??? 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #3 0971909667 (@0971909667) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:29
    รอค้าาา
    #3
    0