ธิดาเทพ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,598 Views

  • 6 Comments

  • 103 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    60

    Overall
    2,598

ตอนที่ 6 : บทที่5 สัมผัสพิเศษ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    11 ม.ค. 62


ฝนตกลงมากระหน่ำไม่ขาดสายจนรถม้าต้องหยุดพักลงศาลาริมทางตรงทางขึ้นหุบเขา....

ซ่า!!!! ซาาาาาาา!!!

"คุณหนูตื่นเถอะเจ้าค่ะ....จะลงไปนั่งหลบฝนที่ศาลาหรือเปล่าเจ้าคะ.... คุณหนู" เว่ยเว่ยเขย่าแขนนายสาวเบาๆนางเห็นคุณหนูนั่งหลับมานานแล้ว

จินฮวาค่อยๆลืมตาขึ้นมองสบตาหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังร้องเรียกนางก่อนจะหันมองรอบๆอย่างแปลกใจ

.... นี่ข้าอยู่ในรถม้ารึ? เป็นไปได้อย่างไร

"ที่ใด? " นางถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"ทางขึ้นไปวัดบนหุบเขาคุณหนูหลับไปนานมากเจ้าค่ะ"

"ทางขึ้นไปวัด? " นางยกมือนวดขมับไปมาเบาๆ"ไม่ใช่ข้าไปมาแล้วหรอกหรือ? "

"คุณหนูล้อบ่าวเล่นแล้วจะไปตอนไหนกันเจ้าคะบ่าวอยู่กับคุณหนูตลอดเวลา คุณหนูนั่งหลับอยู่ในรถม้าหากคุณหนูไปได้จริงท่านคงมิใช่มนุษย์ธรรมดาแล้วเจ้าค่ะ อิอิอิ" เว่ยเว่ยหัวเราะคิกคักไม่นำพากับสีหน้างงงวยปนสับสนของนายสาว"ลงไปนั่งพักที่ศาลากันเถอะเจ้าค่ะนั่งในรถม้าคงไม่สะดวกเท่าไหร่"

จินฮวายังคงตกอยู่ในภวังค์ความนึกคิดของตัวเองกำลังแยกแยะเรื่องราวต่างๆอันไหนจริงเท็จหากจะบอกว่าเรื่องราวก่อนหน้าคือความฝันเช่นนั้นสมองนางก็วิปลาสอย่างแท้จริงแล้วล่ะทุกอย่างเหมือนจริงมากมากจนแยกไม่ออก

ทุกคำพูดของไต้ซือรูปนั้นยังคงดังชัดอยู่ในหัวเรื่องราวที่บอกกล่าวพูดคุยกับนางหากจะบอกว่านี่คือความฝันไม่น่าจะใช่

..... ข้าต้องทำยังไงกับเหตุการณ์บ้าๆที่เกิดขึ้นดี...


เว่ยเว่ยถือร่มกันฝนให้นายสาวแล้วก็ประคองนางมานั่งในศาลาตามด้วยคนบังคับรถม้าที่บัดนี้เปียกปอนไปทั้งตัว ถัดไปริมสุดตรงมุมเสามีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนหันหลังอยู่จินฮวาปรายตามองผ่านๆแต่ก็ต้องตวัดสายตามาหยุดมองบุรุษผู้นั้นอีกครั้ง


คลับคล้ายคลับคลา!!!! เหมือนเคยเห็นหากได้มองใบหน้าอาจจะจำได้.... 


หากไม่ติดว่ามันจะดูไม่งามนางคงเดินไปหยุดยืนตรงหน้าคนผู้นั้นจะได้มองให้เต็มๆตาว่าใช่หรือเปล่า!!! ใช่คนในฝันที่เห็นที่วัดหรือเปล่า? หากเป็นเช่นนั้นจะได้ทำใจถูกหรือไม่จะได้เตรียมตัวสลบได้ทันท่วงที


เว่ยเว่ยพานางมานั่งอีกฝั่งของศาลาแต่สายตาเจ้ากรรมก็ดันชำเลืองมองไปทางบุรุษผู้นั้นบ่อยครั้งน่าแปลกไหมล่ะ!! อาภรณ์ก็ไม่ได้เปียกฝนแต่เหตุใดมีน้ำหยดออกมาจากชายอาภรณ์จนพื้นที่เขายืนอยู่มีน้ำเต็มไปหมด


สายตานางอาจจะฝ้าฟางจนเกินไปชัดจะเห็นอะไรผิดแปลกจึงถอนสายตาออกไปมองสายฝนทำทีเป็นไม่รู้ไม่เห็นอันใดแต่ในใจกลับเต้นระทึกราวกับมีใครมาตีกลอง


"ที่นี่... มีใครอื่นอีกหรือไม่"


"ใครหรือเจ้าคะ" เว่ยเว่ยหันมองไปรอบๆ "มิมีใครนี่เจ้าคะมีพวกเราแค่3คนเท่านั้น"


"เช่นนั้นรึ? " จินฮวาหลับตาลงยกมือขึ้นนวดคลึงขมับเบาๆ "ข้าอยากหลับตาสักครู่ในรถม้า.... หากฝนหยุดตกแล้วเร่งเดินทาง"


"แต่ว่า"


"ข้าง่วงอีกแล้ว"


"คุณหนูคงอ่อนเพลียเช่นนั้นบ่าวจะเข้าไปนั่งเป็นเพื่อนเจ้าค่ะ"


"อืม"


ภายในรถม้ากว้างขวางพอสมควรนางจึงนอนพักได้อย่างสบายไม่อึดอัดแต่ทว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิดริมหน้าต่างฝั่งตรงข้ามมีใครบางคนนั่งอยู่!!!! ใบหน้าขาวซีดดวงตาดำมืด.... ใครบางคนที่ว่ามิใช่คนที่นางจำต้องหนีมาที่นี่หรอกหรือ????? แล้วมาได้ยังไง? ตั้งแต่ตอนไหน? 


3วันแล้วที่นางไม่เห็นใครบางคนเป็น3วันที่นางคิดว่าดีที่สุดมันเยี่ยมมากแต่แหงสตรีนางนี้ถึงได้มาโผล่ที่นี่ได้!! ชัดแล้ว!! ชัดทุกอย่างผีแน่นอนเป็นผี!!!!! 


"คุณหนูเป็นอันใดไปเจ้าคะ"


"ปะ.. เปล่า" นางโผล่หัวออกไปมองนอกรถม้าในศาลาก็ยังเห็นบุรุษผู้นั้นยืนนิ่งอยู่ที่เดิมส่วนในรถม้าก็ยังมีผีสตรีนั่งอยู่... เอาไงดีกับบรรยากาศชวนอึดอัดเช่นนี้??? 



!!!! เผ่นสิรออันใด!!!!!! 


ท่ามกลางสายฝนสตรีสองนางกำลังวิ่งไล่จับกันตามด้วยอีกหนึ่งบุรุษที่วิ่งตามมาติดๆด้วยความเป็นห่วง


"คุณหนูเจ้าคะ.... หยุดวิ่งเถอะถนนลื่นนะเจ้าคะ.... คุณหนู!!!!!!! "


เว่ยเว่ยตะโกนกันสุดเสียงแต่ร่างผู้เป็นนายวิ่งไวอย่างกับลิงตามเท่าไหร่ก็ตามไม่ทันหนำซ้ำฝนที่เทลงมาก็หนักเอาการมองแทบไม่เห็นทางด้วยซ้ำไป


"คุณหนู..... คุณหนูจินฮวา.... ฮือๆๆๆ.... ข้าตายแน่ๆงานนี้"


"คุณหนูขอรับ.... คุณหนู.... " เฮ่ยฟงวิ่งตามมาติดๆเขาเป็นทั้งองครักษ์และคนบังคับรถม้าให้กับคุณหนูจินฮวา


"พี่เฮ่ย!!  ทะ... ทำยังไงดี.... ฮึก.... ฮึก... " นางหันกลับมาถามชายหนุ่มที่วิ่งตามมาด้วยกัน เขาหันกลับไปมองรถม้าอย่างลังเลหากจะให้เว่ยเว่ยกลับไปรอที่ศาลาก็กลัวไม่ปลอดภัยหากจะให้ตายไปก็กลัวลื่นตกเขา


"ไปกันเถอะคุณหนูวิ่งขึ้นไปบนนั้น... แต่ข้ากลัวนางจะลื่นพลัดตกลงมา"


"เจ้าค่ะ... ฮือๆๆๆ ข้าก็กลัว"



ชายชุดรุ่มร่ามถูกรวบขึ้นสูงครานี้นางก้าวเดินอย่างระมัดระวังท่ามกลางสายฝนที่เทลงมาน่าแปลกคราแรกวิ่งมาแบบไม่คิดชีวิตพอหันกลับไปมองด้านหลังให้ตายเหอะวิ่งขึ้นมาได้อย่างไรออกจะสูงแถมทางยังลาดชันอีกต่างหากและนี่หาใช่ทางขึ้นไปยังวัดใช่หรือไม่????? 


... แล้วทางนี้ไปไหน? 


หันซ้ายหันขวาอย่างตื่นกลัวไม่รู้ทิศทางจะหันหลังกลับก็ไม่ได้จะเดินหน้าต่อก็ไม่แน่ใจเพราะหุบเขาแห่งนี้กว้างใหญ่พอสมควรและเป็นครั้งแรกที่นางได้มาเหยียบที่นี่!! แต่เดี๋ยวนะหากความฝันเป็นจริงก็เท่ากับว่าทุกเส้นทางจะไปสิ้นสุดที่บริเวณวัดสินะหมายถึงทุกเส้นทางจะสามารถบรรลุไปถึงยอดหุบเขาที่เป็นที่ตั้งของวัด.... 


ครานี้นางค่อยโล่งใจมาหน่อยนึงจะลองเชื่อนิมิตบ้าบอนั่นสักครั้งตอนนี้ต้องมีสติ สติเท่านั้นถึงจะนำนางไปจากตรงนี้ได้ ในขณะที่หันหน้ากลับมาก็ต้องช็อคตัวแข็งทื่อ!!! 


.. ผี


ใบหน้าขาวซีดของบุรุษผมยาวยื่นมาเกือบชนกับใบหน้าของนางแถมยังกางร่มมาด้วยผีกลัวฝน? 


ตึกตัก... ตึกตัก.... ตึกตัก.... 


ท่ามกลางสายฝน!! ไร้ความโรแมนติกใดๆมีแต่ความสยองขวัญหัวใจนางจะวายตายหากไม่เพราะเสียงที่ดังตามมา


"หูเจ้าหนวกหรืออย่างไรห๊ะ... ข้าเรียกอยู่ตั้งนาน" เสียงทุ่มห้าวตะคอกลั่นหุบเขา "หูหนวกรึ..... หูเจ้าหนวกรึ???? ได้ยินมั๊ย??? "


หลังจากนั้นก็เขย่านางจนหัวสั่นคลอนจนนางได้สติจากอาการช็อค


"ดะ.... ได้ยิน.... มะ... ใช่ผี.. รึ"


"เจ้าสิผี!!  ตามข้ามา"


"ตะโกน... ทำไม" นางยังไม่หายตกใจหัวใจยังเต้นรัว


"หึ เร่งเดินเถอะเจ้าวิ่งมาไกลมากแล้ว จะไปไหว้พระมิใช่หรือ"


"ท่านรู้ได้.... ยะ... ยังไง"


"หึ.. ดูจากการแต่งกายก็มองออกว่าหาใช่ชาวบ้านธรรมดาทั่วไปคงมิได้มาหาสมุนไพรหรอกกระมัง โชคดีที่ข้ามาเก็บสมุนไพรแถวนี้พอดีฝนเกิดตกหนักข้าจึงยังอยู่ที่นี่"


"เจ้าค่ะ" 


"เพื่อนเจ้าก็หูหนวกด้วยหรือยืนบื้อใบ้ไม่ยอมพูดจา"


"เพื่อน รึ? " นางไม่เสียเวลาแม้แต่จะหันมองไปตามสายตาของชายหนุ่มตรงหน้าไม่อยากมีเพื่อนสักนิด


"ช่างเถอะๆ ข้าหาได้สนใจไม่ถือว่าเอาบุญข้าจะพาเจ้าทั้งสองคนไปส่งที่หน้าวัดล่ะกันนี่เห็นว่าเป็นสตรีหรอกนะ อะ.. ร่มเอาไปสิเรียกเพื่อนเจ้ามาด้วยสิแล้วก็รีบตามมา"


คันร่มถูกยัดเอามาในมือบางแล้วเดินลิ่วๆจากไปไม่ต้องให้บอกซ้ำจินฮวารีบก้าวเท้าตามหลังไปติดๆ เพื่อนรึ? เพื่อนบ้าที่ไหนกันนางไม่มีทางชวนให้ตามมาเด็ดขาด


"รอข้าด้วย.... "




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

0 ความคิดเห็น