ธิดาเทพ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,578 Views

  • 6 Comments

  • 103 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    40

    Overall
    2,578

ตอนที่ 5 : บทที่4 สัมผัสพิเศษ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    11 ม.ค. 62


"ฝนกำลังจะตก!! รีบไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์กันเถอะ"

"ฝนจะตกได้ยังไงเจ้าคะแดดออกจะแรงขนาดนี้"

"ตกแน่เจ้าเชื่อข้าเถิด"

พวกนางตามหลังไต้ซือมาติดๆแต่ปรากฎว่าไต้ซือกลับหายไปเฉยๆหายไปอย่างไร้ร่องรอยหากจะกล่าวง่ายๆหายไปต่อหน้าต่อตาจินฮวา...

.... ให้ตายเหอะเล่นซ่อนแอบหรืออย่างไร

"อ้าว!!! ไต้ซือหายไปไหนแล้ว"

สาวน้อยไร้เดียงสาเช่นเว่ยเว่ยหันไปมาทั้งซ้ายทั้งขวาอย่างสงสัยสลับกับชะเง้อคอมองนั่นนี่ไปเรื่อย

'แน่จริงก็ตามหาอาตมาให้เจอสิ'

..... หน็อย!!! มีเสียงท้าทายดังมาอีก

จินฮวาถึงกับกุมขมับรู้สึกตึงเครียดมิเท่ากับว่าสติเลอะเลือนแถมยังหูแว่วไปอีกน่าตายนักชีวิตโครตบัดซบจริงๆ

.... ข้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆกลับจากวัดคงต้องไปหาหมอมารักษา

'อาตมารอเจ้าอยู่ เฟยเซียน'

.... เฟยเซียนรึ? ใคร?


"ไปกันเถอะ"


"ไปไหนเจ้าคะ"


"กลับไงไต้ซือไม่อยู่กลับจวนกันเถอะรีบลงเขาเดี๋ยวฝนตก"


..... ให้ข้าหาท่านรึ? ไม่มีทางทุกอย่างข้าหลอนไปเองเรื่องเหนือธรรมชาติอันใดข้ามิรู้เรื่อง..... 


ปัง! ปัง


ทั้งสองสะดุ้งโหยงประตูหน้าต่างอยู่ดีๆก็ปิดเองซะงั้นเถวะรูปที่อยู่เบื้องหน้าก็พลันหายวับไปกับตาทิ้งไว้แค่กระถางธูปตั้งอยู่ เว่ยเว่ยกอดจินฮวาไว้แน่นอย่างตกใจ


"คุณหนู!!! เกิดอะไรขึ้นลมก็ไม่ได้พัดเหตุใดประตูหน้าต่างถึงปิดเองได้เจ้าคะ เช่นนั้นคุณหนูไปกราบเถวะรูปขอพรเถอะเจ้าค่ะ... เดี๋ยวบ่าวจะไปเปิดประตูให้เอง.. สิ่งศักดิ์สิทธิ์คงไม่อยากให้เรารีบกลับแน่ๆ"


"ไม่มีเถวะรูป..  จะให้ข้าไหว้อันใด"


"คุณหนูอย่ามาล้อบ่าวเล่นนะเจ้าคะ... บ่าวยังเห็นว่าไม่ได้หายตามที่คุณหนูกล่าวเสียหน่อย" นางผละออกห่างจากผู้เป็นนายเพื่อจะไปเปิดประตู


.... เรื่องบ้าอันใดข้าเห็นคนเดียวอีกแล้วรึ? 



อุ๊บ! อุ๊บ! 


.... อีกแล้วรึ? ความรู้สึกนี้


ร่างบางซวนเซไปเล็กน้อยดีที่เว่ยเว่ยยังอยู่ข้างกายจึงช่วยประคองไว้ทัน


"คุณหนู!!!!! "


"จะอ๊วก... เหม็น!! เวียนหัว" 


หางตาเห็นเงาอะไรบางอย่างนางจึงหันไปมองแม้ประตูหน้าต่างยังคงปิดสนิทแต่ทว่าแสงสว่างจากด้านนอกยังส่องเข้ามาจากช่องด้านบนถึงจะเพียงเล็กน้อยแต่มันกลับเด่นชัดในสายตานาง


บุรุษหน้าขาวซีดไร้แววตายืนอยู่มุมห้องแสยะยิ้มให้นางก่อนที่จะพึมพำบางอย่าง


"ก็ได้ๆ... ข้าจะไปหาท่านไต้ซือ"


นางตะโกนออกไปสุดเสียงรีบฉวยข้อมือสาวใช้ไปยังชั้นวางคัมภีร์หรือตำราอะไรสักอย่างก่อนจะใช้มือผลักจนชั้นวางที่เห็นนั้นเปิดออกเห็นทางเดินเล็กๆด้านใน.. 


"คะ... คุณหนู... นี่มันอะไรกันเจ้าคะ... แล้วจะไปที่ใด" เว่ยเว่ยตกใจแทบจะลนลานเหตุใดคุณหนูถึงได้รู้ว่าตรงนี้เป็นประตูทั้งๆที่เคยมาเป็นครั้งแรกแล้วไหนจะเป็นเสียงที่ตะโกนขึ้นเมื่อครู่... คืออันใดกัน? 


"ไปกันเถอะอย่าเพิ่งถามความข้าเลย... ข้าวิงเวียนเหลือเกิน"


"ท่านไหวหรือไม่ขี่หลังบ่าวไหมเจ้าคะ"


"ไม่ต้องเจ้ายังไม่หายดีข้าเดินไหว"


"มืดๆนะเจ้าคะคุณหนูเดินระวังด้วย"


"อืม"


เส้นทางอันคดเคี้ยวมืดสลัวแต่น่าแปลกที่จินฮวาสามารถรู้ได้ว่าจะต้องไปทางใดหากคนไม่ชำนาญเส้นทางที่ตรงนี้ก็เป็นเขาวงกตดีๆนี่เอง จินฮวาก็ไม่ได้ชำนาญอะไรเพียงนางรู้ได้ด้วยตนเองซึ่งมันก็แปลกจริงๆรู้ได้ยังไง? 


"คุณหนูรู้หรือเจ้าคะว่าไต้ซืออยู่ไหน"


"คิดว่ารู้.... ท่านกำลังนั่งสมาธิบนฐานที่มีดอกบัวสีขาว"


"........ " เว่ยเว่ยหันมองผู้เป็นนายอย่างไม่เชื่อสายตาตั้งแต่คุณหนูนางฟื้นขึ้นมาก็ดูจะแปลกๆไปไม่เหมือนเดิมเมื่อก่อนคุณหนูไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้โดยเฉพาะเรื่องวิญญาณแต่ทว่าหลังจากตื่นมากลับบอกว่าเห็นสตรีคนหนึ่งซึ่งลักษณะที่กล่าวมานั้นมันช่างตรงกับหญิงสาวที่ตายในสระน้ำเมื่อปีก่อนยิ่งคิดเว่ยเว่ยก็ขนลุกไปทั้งตัวหวังว่าคงไม่ใช่อย่างที่คิดนะ


เมื่อหลุดออกมาจากทางเดินเป็นเขาวงกตนั่นก็ออกมาสู่โถงกว้างๆของถ้ำเมื่อหันมองไปรอบๆทิศจะเห็นได้ว่าเป็นโพรงทางเดินอยู่รอบด้านซึ่งก็ไม่แน่ว่าทุกโพรงนั่นจะทะลุไปบรรจบกันหรือเปล่าแต่ที่แน่ๆต้องหาไต้ซืออาวุโสให้เจอ....


ในนิมิตที่เห็นตรงจุดโถงกว้างๆตรงที่พวกนางยืนอยู่เป็นสถานที่ที่มีไต้ซือนั่งทำสมาธิแต่เหตุใดกับไม่มีหรือว่าภาพที่เห็นนางแค่วิปลาสไปเองสินะแต่ก่อนที่จะคิดอันใดไปมากกว่านั้นกลับเห็นแสงตะเกียงลอดผ่านออกมาจากทางหนึ่ง


"ทางนี้" ถึงจะอยากปฏิเสธและไม่อยากจะเชื่อแต่ความสงสัยและความอยากรู้ก็มีมากเช่นกัน 


"ทางไหนเจ้าคะคุณหนูมืดไปหมดเลยเจ้าค่ะ"


"ตามข้ามา"


เพียงแค่โผล่พ้นโพรงทางเดินนั้นออกมาก็พบเข้ากับความสว่างไสวราวกับมีตะเกียงเป็นหมื่นๆอันพร้อมกับดอกบัวตูมดอกใหญ่สีขาวขึ้นอยู่ตรงกลางโถงกว้างถัดไปก็จะเป็นดอกบัวสีขาวดอกเล็กๆราวกับงอกอยู่ในสระน้ำ


เว่ยเว่ยดูตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมากซึ่งต่างจากจินฮวาที่ตกใจมากกว่าแสดงว่าสิ่งที่เห็นก่อนหน้านั้นนางไม่ได้วิปลาสไปเอง


"คุณหนูตบบ่าวทีเจ้าค่ะบ่าวอาจจะฝันไปก็ได้"


"ออกมาเถอะเจ้าค่ะ.... ไต้ซือ" นางจ้องดอกบัวดอกใหญ่ไม่วางตา


"คุณหนูท่านพูดกับใครเจ้าคะ.... ที่นี่ไม่มีไต้ซือสักหน่อย"


ดอกบัวค่อยๆผลิบานช้าๆมีเสียงสว่างจ้าเป็นประกายออกมาจนบานสะพรั่งกลับมีไต้ซือรูปหนึ่งนั่งหลับตาทำสมาธิรอบๆศีรษะมีประกายแสงสีทอง


"เจอแล้วสินะจงเชื่อมั่นในสิ่งที่มีและตั้งมั่นในความจริง" เสียงกังวานกล่าวออกมาในขณะที่ยังคงหลับตา


จินฮวาเหลือบตามองสาวใช้ที่เพิ่งสลบไปก่อนจะเดินมาคุกเข่าลงเบื้องหน้าของไต้ซือ


"โปรดชี้แนะข้าน้อยด้วย... เป็นข้าน้อยชอบเห็นภาพหลอนไปเอง"


"สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่ภาพหลอนเป็นลิขิตจากสวรรค์..... อมิตาพุทธ"


"ลิขิตจากสวรรค์? "


นางกลอกตาไปมาก่อนจะหัวเราะอย่างขบขัน


"ไต้ซือช่างมีอารมณ์ขันยิ่งนัก.... ฮ่าๆๆๆ ลิขิตอันใดกันท่านล้อข้าเล่นแล้ว"


แต่น่าแปลกที่อากาศวิงเวียนพะอืดพะอมก่อนหน้านั้นหายเป็นปลิดทิ้งนางไม่ได้ลบหลู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือแม้แต่ไต้ซือที่นั่งอยู่ตรงหน้าเพียงแต่ไม่อยากจะเชื่อและยอมรับต่างหาก


"อืม.... อาตมามิได้ล้อเจ้าเล่นตั้งแต่เจ้าก้าวเท้าเข้ามาเจ้าเห็นอันใดหรือไม่นิมิตที่เจ้าเห็นนั้นเขาเรียกญาณหยั่งรู้มิใช่จะมีกันได้ง่ายๆขนาดคนที่ถือศีลเคร่งครัดในพระธรรมยังมิได้บรรลุพระอรหันต์หรือมีความสามารถเช่นนี้เลย" 


ไต้ซือค่อยๆลืมตาขึ้นมาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาจริงจังไม่ได้มีแววล้อเล่น กลิ่นอายเย็นฉ่ำแผ่ออกมาจนนางสัมผัสได้ 


"ญาณหยั่งรู้? " 


"ยามที่เจ้าเห็นวิญญาณอาการเจ้าจะวิงเวียนคลื่นเหียนใช่หรือไม่? "


"ท่านรู้? "


"นั่นเพราะอายวิญญาณเจ้ายังควบคุมพลังพิเศษของตนเองไม่ได้จึงมีอาการอย่างนั้น"


"พลังพิเศษ? ไม่เอาได้หรือไม่เจ้าคะ"


"ลิขิตสวรรค์จงยอมรับเสียเถิดแล้วทำจิตให้ว่างเข้าพิธีชำระกายาและเปิดเนตรปลดปล่อยพลังออกมา ทุกอย่างถูกลิขิตไว้แล้วจากนี้ไปจงแก้ไขทุกอย่างให้กลับสู่จุดเดิมเถิด อมิตาพุทธ!!!! "


..... ไม่มีทางเข้าพิธีบ้าบออันใด!!  ข้าจะกลับจวน


พลันทุกอย่างกลับมืดมิดพร้อมๆกับสติดับวูบไป..... 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Saminmime (@Saminmime) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 20:34

    รอนะคะ
    #1
    0