ธิดาเทพ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,577 Views

  • 6 Comments

  • 103 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    39

    Overall
    2,577

ตอนที่ 3 : บทที่2 สัมผัสพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    11 ม.ค. 62


เมื่ออารมณ์สงบสตินึกคิดย่อมกลับคืน นางอยู่ร่วมทานอาหารที่เรือนท่านพ่ออยู่พูดคุยพอสมควรจึงขอตัวกลับเรือนตนเอง นางเพียงแค่ตกใจจึงไร้สติวิ่งหนีออกมายามนี้มีสติถี่ถ้วนแล้วจากที่ตรองดูอยู่นาน ผี!!! ในโลกนี้ไม่มีจริงหรือหากจะมีก็ต่างคนต่างอยู่สิพยายามทำจิตให้เข้มแข็งเรื่องนี้หากจะเล่าให้ใครฟังจะหาว่านางเป็นบ้าแน่ๆเช่นนั้นจึงเก็บเอาไว้ในใจดีกว่าเรื่องนี้คงต้องพิสูจน์กันอีกครั้ง

สิ่งที่นางเห็นอาจจะเป็นเพียงภาพหลอนที่จินตนาการไปเอง!! ใช่แล้วเป็นเพียงภาพหลอน ระหว่างทางที่เดินกลับเรือนโดยมีเว่ยเว่ยประคองใต้ต้นไม้ที่กำลังจะเดินผ่านไปมีสตรีผิวขาวซีดยืนนิ่งอยู่ดูยังไงก็ไม่ปกติ จินฮวากลืนน้ำลายลงคอกลั้นใจถามสาวใช้ออกไปเพื่อเป็นเครื่องยืนยันในสิ่งที่ตนเองเห็น

"เว่ยเว่ย.... นั่นใครรึ? "

"ไหนเจ้าคะ" เว่ยเว่ยหันซ้ายหันขวามองหาคนที่คุณหนูถามถึง "ไม่เห็นมีใครนิเจ้าคะ"

"ใต้... ต้น.... ไม้นั่นไง"

"ไม่มีนิเจ้าคะ"


ร่างงามเริ่มซวนเซไปเล็กน้อยสายตายังคงไม่ละไปจากร่างสตรีนางนั้น


"คุณหนูเป็นอันใดเจ้าคะ"


"สตรีตรงนั้นไงล่ะนางเป็นใคร... ผิวขาวซีดใบหน้ารูปไข่.... สะสวย... เนื้อตัวเปียกปอนคล้ายคน.... ตกน้ำ..... ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น" จิรฮวาชี้นิ้วไปตรงที่นางเห็นแต่เพียงแค่นางบอกถึงลักษณะออกมาก็สามารถทำให้เว่ยเว่ยถึงกับชาวาบไปหมดทั้งตัวแล้ว


"มะ.... ไม่มีใคร... เจ้าคะ... กะ... กลับเรือนกันเถอะ" ใบหน้าตื่นตระหนกลนลานพร้อมทั้งเร่งประคองผู้เป็นนายให้สาวเท้ากลับเรือนเร็วขึ้น "ยะ... อย่าไปมอง... เจ้าคะ... เร่งกลับ... เรือน... ดะ... ดีกว่า... คุณหนู.. ตาฝาด" 


สตรีนางนั้นเงยหน้าขึ้นมาช้าๆก่อนจะคลี่ยิ้มบางเบามอบให้หัวใจจินฮวาแทบจะหยุดเต้นหากเมื่อมองใบหน้านั้นดีๆแล้วสตรีนางนั้นหาได้มีดวงตาไม่? 


ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! 


คำนี้คำเดียวในหัวที่มันดังทะลุออกมา!! วิ่ง!! 


"เว่ยเว่ยวิ่ง!!! " เป็นนางที่เปลี่ยนมากระชากแขนสาวใช้พาวิ่งกลับเรือนพอมาถึงหน้าเรือนจึงได้ปล่อยมือหันมาจะกล่าวบางอย่างกับเว่ยเว่ยแต่ทว่ากลับว่างเปล่าไม่มีใคร!! "เว่ยเว่ย.... เจ้าอยู่ไหน"


เป็นไปไม่ได้ที่เว่ยเว่ยจะหายไปอย่างรวดเร็วนางเพิ่งจะปล่อยมือเมื่อสักครู่ย้ำว่าเพิ่งจะปล่อยมือไฉนถึงไม่มีใคร นางจำได้ว่าฉุดกระชากแขนสาวใช้วิ่งมาพร้อมกันแต่ทำไม??? ทำไมถึงไม่มี? 


ดวงตาหงส์กลอกไปมาก่อนจะหันซ้ายหันขวาบรรยากาศเย็นยะเยือกกลิ่นอายบางอย่างลอยอบอวลวนเวียนรอบๆตัวชวนคลื่นเหียนเหม็นคล้ายๆศพเน่าอืดผุพอง


อุ๊บ... อุ๊บ.... อุ๊บ


อยากจะอาเจียนเหลือเกินนิมิตภาพบางอย่างลอยเข้ามา.. ศพใครบางคนเป็นสตรีนางหนึ่งลอยขึ้นมาจากสระน้ำร่างกายผุพองเต็มไปด้วยหนอนซอนไซยั้วเยี้ยไปหมดไม่แน่ชัดว่าหน้าตาเป็นอย่างไรเพราะมีหนอนเกาะอยู่เต็มใบหน้านั้น... 


อ๊วก!! อ๊วก!!! 


"คุณหนู.... คุณหนูเจ้าคะ"


เว่ยเว่ยวิ่งมาถึงพอดีจึงเร่งเข้ามาประคองอย่างเป็นห่วง


"วิ่งหนีบ่าวทำไมกันเจ้าคะ... คุณหนู"


"เว่ยเว่ยรึ? พาข้าเข้าเรือนที" เมื่ออาเจียนเอาอาหารที่กินเข้าไปทุกอย่างออกจากท้องจนหมดสิ้นร่างงามก็ไร้เรี่ยวแรง


"เข้าเรือน? แต่นี่มันท้ายจวน... นะเจ้าคะ คุณหนู... วะ.... วิ่ง มะ... มาที่นี่... ทะ.... ทำไม"


"ท้ายจวนรึ? เป็นไปไม่ได้.... "


ฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งหันมองไปรอบๆก็จริงอย่างเว่ยเว่ยกล่าวที่นี่มิใช่เรือนนอนหากแต่เป็นที่รกร้าง.... และสระน้ำที่เหือดแห้ง


กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!! ก่อนที่สติจะดับวูบไป


จางยงเทียนตวัดสายตามองหญิงสาวที่กำลังคุกเข่าโขกหัวอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเกรี้ยวกราดเขาสั่งห้ามทุกคนเข้าไปยังที่แห่งนั้นแต่เหตุใดเว่ยเว่ยถึงได้พาจินฮวาเข้าไปอีกจะให้เขาเชื่อหรือว่าบุตรสาวของเขาที่ร่างกายยังอ่อนแอวิ่งไปที่นั้นเองโกหกทั้งเพเขาไม่เชื่อเด็ดขาด


ตั้งแต่เกิดเหตุครานั้นทุกอย่างที่นั้นถูกปิดตายไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไปอีกเลย


"เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าผิดอันใด" 


"บ่าวผิดไปแล้วเจ้าคะ... แต่บ่าวมิได้โกหกนะเจ้าคะ... ฮือๆๆๆๆ.... ฮือๆๆๆๆๆๆ "


"พานางไปโบย10ที หากลูกข้าเป็นอันใดไปล่ะก็ข้าจะขายเจ้าจำเอาไว้"


"ฮือๆๆๆๆ บ่าวผิดไปแล้วนายท่าน"


"เอาตัวนางไป"


"ขอรับ"


เสียงไม้กระทบเนื้อดังอย่างต่อเนื่องพร้อมๆกับเสียงร่ำไห้ของสาวใช้ ทุกคนต่างเบือนหน้าหนีแม้อยากจะช่วยเหลือแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ทำได้เพียงสงสารจับใจ.... 


จินฮวาตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากสลบไปตั้งแต่เมื่อวานร่างนอนยังอ่อนแรงอยู่มากแต่ก็พยายามเปล่งเสียงเรียกหาสาวใช้คนสนิท


"เว่ยเว่ย...... เว่ยเว่ย"


"ลูกพ่อเจ้าฟื้นแล้ว" ยงเทียนรุดมานั่งลงบนขอบเตียงช่วยพยุงตัวบุตรสาวให้ลุกขึ้นนั่งพิงอกกว้างของเขา 


"เว่ยเว่ย" 


"นาง... รักษาตัวอยู่"


"นางเป็นอันใด... เจ้าคะ" แหงนหน้าอันซีดเซียวขึ้นมองสบตาท่านพ่อ


"พ่อ... สั่งโบยนางโทษฐานที่พาเจ้าไปที่นั่นทำให้เจ้าสลบไป" น้ำเสียงขึงขังเล็กน้อยพอกล่าวมาถึงตรงนี้


"ท่านพ่อ..... นางมิได้พาข้าไป... "


"อย่าเพิ่งกล่าวอันใดเจ้าควรพักผ่อนให้มากๆ"


"ท่านพ่อ... " น้ำตานางไหลรินออกมารู้สึกเสียใจที่ตนเองเป็นสาเหตุให้เว่ยเว่ยถูกโบย


"เจ้าร้องไห้ทำไม" มือหนายกขึ้นมาวางบนศีรษะจินจินน้อยก่อนจะลูบไปมาเบาๆอย่างทะนุถนอม "นางสมควรโดนลงโทษมันเป็นกฏลูกรักขอให้เจ้าเข้าใจพ่อด้วย"


"ฮึก... ฮึก... ฮึก... นางเป็นใคร.. เจ้าคะ... ฮึกๆๆ"


ใครบางคนที่นางเห็นคราแรกนั้นก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงจุดเดิมคือมุมห้องแต่ครานี้แปลกเพราะสายตาจ้องมองมายังท่านพ่อแถมยิ้มให้เสียด้วย


"เว่ยเว่ย สาวใช้เจ้าไงล่ะ"


"มิใช่....สตรีตรงนั้น ใครเจ้าคะ ฮึก... ฮึก... ฮึก" ยงเทียนหันไปมองยังทิศที่จินฮวาชี้ให้ดูก็ต้องขมวดคิ้วเพราะไม่มีใครอย่างที่บุตรสาวกล่าวมา


"นิ่งเสียจินจิน... ในห้องนี้ไม่มีใครมีแค่เราสองคนเท่านั้นเจ้าตาฝาด"


ี่ที่นางร้องไห้หนักขึ้นมิใช่แค่เสียใจเรื่องเว่ยเว่ยหากแต่ร้องเพราะยังเห็นใครบางคนในห้องนอนต่างหาก ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อในจวนนี้มีผีจริงๆด้วย จะว่าสตินางหลอนหรือวิปลาสไปเองก็ไม่ใช่เพราะสิ่งที่เห็นอยู่ตอนนี้ยืนยันได้ดี..... 


"ฮือๆๆๆ ลูกมิอยากอยู่คนเดียว"


"ได้สิพ่อจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าเองดีหรือไม่"


"ฮึก... ฮึก... ดีเจ้าค่ะ"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

0 ความคิดเห็น