ธิดาเทพ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,582 Views

  • 6 Comments

  • 103 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    44

    Overall
    2,582

ตอนที่ 2 : บทที่1 จุติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

ลำแสงสีขาวพวยพุ่งลงมาจากฟากฟ้าด้วยความเร็วสู่จวนเจ้ากรมการคลังก่อนจะหายวับไปในเรือนหลังหนึ่ง

พรึบ!!!!

พุ่งเข้าใส่ร่างอันงดงามของหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงเพียงลำพัง แสงสีขาวสว่างจ้าไปทั่วทั้งห้องแต่ไม่มีใครมองเห็น



ร่างอรชรของหญิงสาวอายุ16หนาวเริ่มขยับตัวเปลือกตาค่อยๆกระพรือขึ้นลงช้าๆก่อนที่จะเบิกกว้างกลอกตามองไปรอบๆอย่างตกใจ

... ที่นี่ที่ไหน? ข้าจำมิได้

จู่ๆสมองอันขาวโพลนปรากฎเรื่องราวในอดีตมากมายนี้ไหลวนภายในสมองน้อยๆของนางความทรงจำในวัยเด็กและความเจ็บปวดจากภาพทรงจำทำให้เหงื่อแตกพลั่ก

... ใช่ข้ารึ? เรื่องราวเหล่านี้ใช่ข้ารึ? โอ๊ย!!! ข้าปวดหัวเหลือเกิน

นางดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอนดิ้นทุรนทุรายจนตกเตียง

ตุบ!

"คุณหนูฟื้นแล้ว..... คุณหนูเจ้าคะ.... ใครก็ได้รีบไปแจ้งนายท่านเร็วเข้า... คุณหนูเจ้าคะ"

"โอ๊ยยยยยย.... ข้าปวดหัวเหลือเกิน"

"ใครก็ได้ตามหมอเร็วเข้า... คุณหนูของบ่าว "


ไม่ถึงครึ่งชั่วยามท่านหมอก็เดินทางมาถึง


"ท่านหมอเชิญทางนี้"


จางยงเทียนเจ้ากรมการคลังรีบเดินนำหน้าหมอวัยชราไปทางเรือนบุตรสาวเพื่อตรวจอาการ


"บุตรสาวท่านฟื้นแล้วรึ?  อัศจรรย์ยิ่ง"


จินฮวากรีดร้องจนสลบไปนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงท่านหมอเร่งเข้ามาตรวจชีพจรของนาง


"อืม!!! ชีพจรเต้นปกติแล้วอาการไม่น่าเป็นห่วง ข้าจะจัดยาให้ก็แล้วกัน"


"ขอบคุณท่านหมอ"


"หากนางตื่นก็หมั่นให้นางจิบน้ำเรื่อยๆร่างกายนางหลับไหลไปนานนับปี"


"ข้าเข้าใจแล้ว" เขาพยักหน้าให้ท่านพ่อบ้านไปส่งท่านหมอก่อนจะหันมาจ้องบุตรสาวด้วยสายตาอ่อนโยนระคนสงสาร


2 ชั่วยามผ่านไป


จินฮวาเริ่มรู้สึกตัวนางหลับไหลไปนานพอสมควรร่างอ่อนแรงฝืนยันกายลุกขึ้นนั่งก่อนจะตั้งสติแล้วหันมองไปรอบๆตัวแล้วมาหยุดมองอยู่ที่ใครบางคนที่ยืนก้มหน้าอยู่มุมห้องใบหน้านั้นขาวซีดราวกับกระดาษไม่พูดไม่จาไม่แม้แต่จะหันมามองนางสักนิด


"เจ้า.... ข้า...กระหาย... น้ำ" เสียงแหบแห้งของนางเอ่ยออกไปเบาๆ "แค่กๆๆๆ แค่กๆๆๆ"


พริบตาเดียวใครบางคนที่นางเห็นอยู่มุมห้องก็มาหยุดยืนข้างเตียงสายตาดำมืดจ้องนางนิ่งๆชวนให้เย็นยะเยือกไปทั้งตัวแต่ก่อนที่จะได้พูดคุยอะไรออกไปประตูห้องก็ถูกเปิดออกตามด้วยร่างอรชรของสตรีคนเดิมที่นางเห็นตอนที่ลืมตาครั้งแรกคาดว่าเป็นสาวใช้และที่สำคัญยังวิ่งผ่านร่างใครบางคนที่ยืนอยู่ได้อย่างอัศจรรย์


.... ทำได้ยังไง? ไม่เห็นหรือไง? มีคนยืนอยู่


"คุณหนู.... ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ" น้ำเสียงตื่นเต้นยินดีที่เก็บไว้ไม่มิดเข้ามาประคองผู้เป็นนาย "หิวน้ำใช่หรือไม่... ท่านคงคอแห้ง"


ว่าแล้วก็วิ่งไปหยิบน้ำมายื่นให้จินฮวา นางรับมาดื่มแต่สายตาหาได้ละไปจากร่างใครบางคนไม่ ใบหน้าเรียวสะสวยแต่ทว่ากลับซีดเซียวยิ่งพิศมองใกล้ๆไม่เห็นแม้แต่สีเลือดคล้ายสิ่งไม่มีชีวิตมากกว่า!!!!


..  คนตายรึ? ไม่มีทางเป็นไปได้แน่ๆ


"คุณหนูท่านมองอันใดเจ้าคะ... บ่าวเห็นคุณหนูจ้องมองไม่วางตา"


"เปล่า" เสียงเบาหวิวเอ่ยออกมาผ่านลำคอระหง


"บ่าวไปตามนายท่านก่อนนะเจ้าคะ"


"มิต้อง!! "


"งั้นบ่าวเช็ดตัวให้นะเจ้าคะคุณหนูคงจะไม่สบายตัว"


"อืม"  นางขานรับในลำคอแต่ยังคงจดจ้องใครบางคนอยู่เช่นเดิม คล้อยหลังบ่าวรับใช้ไปแล้วนางจึงเอ่ยถามขึ้นมา "เจ้าเป็นใคร? กันแน่"


"....... "


"เหตุใดไม่ตอบข้าเล่า... แค่กๆๆๆ "


"ผี!!!!!! " 


คำตอบที่ได้รับทำให้นางตัวชาวาบในทันทีหากแต่มิใช่ตกใจในคำตอบเท่าไหร่หากทว่าเสียงที่ดังออกมาจากตัวใครบางคนตรงหน้าหาได้ผ่านริมฝีปากที่ปิดสนิทนั้นไม่ต่างหากเล่าที่นางตกใจ!!!! 


.... ใครตอบข้า? 


ดวงตาหงส์สอดส่ายมองหาที่มาของเสียงให้แน่ชัดหากแต่ในห้องนี้มิมีใครอื่นแอบแฝงนอกจากตัวนางและคนตรงหน้า เสียงดังฟังชัดเหลือเกิน นางค่อยๆยื่นมือไปข้างหน้าอยากจะสัมผัสดูว่านางไม่ได้ฝันไป ทว่าก็คว้าได้เพียงอากาศเท่านั้นทั้งๆที่ใครบางคนก็ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้หายไปไหน


..... ทำไมข้าจับต้องตัวเจ้ามิได้


หลังจากนั้นร่างของนางก็รีบพุ่งทะยานออกไปนอกห้องความระโหยโรยแรงก่อนหน้าหายสิ้นแรงฮึดสู้เฮือกสุดท้ายสามารถพานางออกมายืนอยู่หน้าเรือนตนเองได้อย่างปลอดภัย


ความตกใจและความสับสนปนเปกันไปหมดแต่ก็น่าแปลกที่นางมิได้กรีดเสียงร้องออกไป ร่างทั้งร่างหอบหายใจถี่ๆก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้นฝ่ามือบางยกขึ้นมาวางทาบบนหน้าอกด้านซ้าย


"คุณหนู!!!! "


ทุกคนต่างโกลาหลกันยกใหญ่เร่งเข้ามาประคองคุณหนูของจวน


"พาข้าไปเรือน.... ท่าน... พ่อ"


"เจ้าค่ะๆ"


จางยงเทียนมองสีหน้าอ่อนแรงของบุตรสาวด้วยสายตาที่เป็นห่วงตอนที่บ่าวรับใช้ประคองจินฮวามาที่เรือนหัวใจคนเป็นพ่อเช่นเขาแทบจะหยุดเต้นเขากังวลว่านางจะมีเหตุร้ายอันใดเกิดขึ้นที่เรือนหรือไม่ถึงได้มาถึงเรือนนี้แต่ความเป็นห่วงก็มีความยินดีปนอยู่ ในที่สุดลูกรักก็ตื่นขึ้นมาการรอคอยอย่างไร้ความหวังในที่สุดก็สิ้นสุดเสียที


"จัดการเช็ดตัวเปลี่ยนชุดให้จินจินน้อยให้เรียบร้อย"


"เจ้าค่ะ"


ครึ่งชั่วยามผ่านไป


เว่ยเว่ย สาวใช้คนสนิทก็ได้พยุงผู้เป็นนายออกมานั่งที่ตั่งขนาดใหญ่กลางเรือนนายท่าน


"จินจิน.... ลูกรัก" ยงเทียนขยับเข้ามานั่งข้างบุตรสาวดึงรั้งนางเข้ามากอด "พ่อรักเจ้า"


ไม่รู้ทำไมน้ำตาถึงได้ไหลแม้จะไม่มั่นใจมากนักแต่ความทรงจำที่ไหลวนอยู่ในหัวบอกว่าบุรุษตรงหน้าเป็นท่านพ่อของนางจริงๆ!!! คนๆนี้อบอุ่นไว้ใจได้ ลำแขนจึงวาดโอบรอบเอวสอบอย่างไม่ลังเลซุกหน้าลงกับอกอุ่นรับรู้ได้ถึงความรักที่ชายคนนี้มอบให้


"ร้องทำไมจินจิน... เด็กขี้แย"


เว่ยเว่ยยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มรู้สึกดีใจและตื้นตันใจกับภาพความรักที่เห็น นานแล้วที่จวนแห่งนี้ไร้รอยยิ้มวันนี้ทุกอย่างกลับมาสดใสได้อีกครั้ง.... 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

0 ความคิดเห็น