ธิดาเทพ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,580 Views

  • 6 Comments

  • 103 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    42

    Overall
    2,580

ตอนที่ 12 : บทที่11 สิ่งลี้ลับ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    17 ม.ค. 62

ยามอิ๋ว(17.00 น. -18.59 น. )

ตะวันเริ่มลับขอบฟ้าบ่าวในจวนต่างก็เร่งรีบนำของมาจัดเตรียมเพื่อทำพิธีในการอาบจันทรายกเว้นเว่ยเว่ยที่สลบไสลไปยังไม่รู้สึกตัว จินฮวาก็ไม่อยากจะขัดขวางความสุขในการนอนของสาวใช้เท่าไหร่นักคาดว่าหากสาวใช้นางพักผ่อนเต็มที่ตื่นขึ้นมาคงจะอารมณ์ดี....

หลังจากร่วมรับสำรับมื้อเย็นกับท่านพ่อที่เรือนใหญ่เสร็จแล้วสาวใช้คนใหม่ที่ท่านพ่อให้มาคอยดูแลนางจึงทำหน้าที่แทนเว่ยเว่ยจัดการช่วยอาบน้ำแต่งตัวให้นางจนเรียบร้อยจึงถอยออกไปคอยฟังคำสั่งอยู่ไม่ไกล จินฮวาในอาภรณ์สีขาวเนื้อผ้าบางเบาเกล้าผมเพียงครึ่งปักด้วยปิ่นหยกเนื้อดียืนสงบนิ่งหน้าเรือนรอคอยเวลาในการทำพิธี


เวลาคล้อยผ่านไปจวบจนกระทั่งแสงจันทร์สาดส่องสว่างนางจึงก้าวออกมายืนยังจุดที่ใช้ทำพิธีแสงจากจันทรายิ่งขับให้นางงดงามมากขึ้นร่างอรชรหันไปบอกบางอย่างกับสาวใช้ไม่นานตุ๊กตาปั้นถูกนำมาวางบนโต๊ะพิธีน่าแปลกเพียงแค่อาบแสงจันทร์กลุ่มควันสีดำเริ่มขับเคลื่อนหมุนวนรอบตุ๊กตาเส้นผมสีดำที่พันอยู่ขยับได้เหมือนโลหิตล่อเลี้ยงชีวิตเสียงหัวเราะตามด้วยเสียงหวีดร้องอย่างเจ็บปวดดังตามมาสตรีผมยาวที่นางกล่าวว่าคล้ายผีพรายพุ่งออกมาจากเรือนฮูหยินรองท่าทีเจ็บปวดแสนสาหัสเพียงแค่ถูกแสงจันทร์


ใครบางคนก็ออกมายืนท่ามกลางความแสงจากจันทราภายในร่างล้วนตัวไปด้วยมนต์ดำมากมาย... จินฮวาจึงเริ่มทำพิธีร่ายรำด้วยท่วงท่าที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนทำตามจิตใต้สำนึกบ่าวรับใช้ที่กลัวอาถรรพ์ต่างหลบหลีกตามมุมเสาบางคนก็รีบกลับเข้าเรือนนอนไม่กล้าแม้แต่จะออกมาดู 


สายลมเย็นๆพัดไหวแสงจากจันทราแสงลงมาที่ร่างแน่งน้อยในแต่ละท่วงท่าที่ร่ายรำกลับซึมซับพลังจากแสงนวลปานรูปพระจันทร์เสี้ยวที่ต้นคอเปล่งประกายแจ่มชัดขึ้น... 


เส้นผมมากมายโผล่ออกมาจากตุ๊กตาก่อนจะค่อยๆเลื้อยเข้ามาพันข้อเท้าของนาง ไม่มีใครเห็นใช่ว่าไม่มีใครรู้นางยังคงร่ายรำต่อไปกระทืบเท้าหลายครั้งติดๆกัน


.............................................................. 


ตำหนักธิดาเทพ... 


เซียงชุ่ยลืมตาโพลงขึ้นมาทันทีในขณะที่กำลังทำพิธีอาบจันทราหน้าตำหนัก


"พระจันทร์เสี้ยว"


นางไม่มีความสามารถพอที่จะเห็นภาพนิมิตต่างๆแต่รับรู้ได้ถึงปานรูปพระจันทร์เสี้ยวว่าอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมเท่านั้นดูเหมือนว่าพลังของจันทราจะแรงกล้าขึ้นกว่าทุกๆครั้ง ใบหน้าฉายความกังวลออกมาไม่น้อยคนที่กำลังตามหามานานปีคงใกล้แล้วสินะที่จะได้พบกันแต่ทว่านางจะขัดขวางตามความประสงค์ของธิดาเทพคนก่อนได้หรือไม่นั้นเรื่องนี้ที่หวาดหวั่นที่สุด.... 


"ไปสืบมาคืนนี้ในหมู่บ้านมีใครแปลกไปหรือไม่โดยเฉพาะสตรี" 


"ขอรับ


พิธีกรรมยังคงดำเนินต่อไปจนกว่าจะเสร็จสิ้น


............................................................. 


ร่างกายจินฮวาเปล่งประกายขาวนวลนางหยุดร่ายรำ ความชั่วร้ายที่กล้ำกรายค่อยๆหดหายตัวนางคล้ายกับขุมพลังที่สามารถชะล้างความอัปมงคลความไม่ดีออกไป เส้นผมมากมายที่ถูกร่ายคุณไสยสะกดเอาไว้ยามต้องร่างกายนางพลันหดหายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำแล้วก็จางหายไปกับแสงจันทร์


น่าแปลกนางมองเห็นใครบางคนยืนท่ามกลางแสงจันทร์แต่ทว่ามนต์ดำที่แฝงปะปนกับจิตวิญญาณเหตุใดถึงไม่สลายยังคงลอยวนอยู่รอบๆตัวและตอนนี้ใครบางคนก็มาหยุดมองนางในดวงตาดำสนิทนางกลับเห็นอะไรบางอย่างฉายชัดอยู่ในนั้นพิธีกรรมบางอย่างที่ทำให้ดวงวิญญาณไม่อาจไปสู่สุขคติเกี่ยวกับความชั่วร้ายและการฆ่าคนตาย! 


ใบหน้าหวานค่อยๆแหงนขึ้นมองฟ้าหลับตาลงซึบซับพลังวิเศษ


รุ่งเช้า ยามเฉิ่น(07.00 น. -08.59 น. )


"หลับสบายหรือไม่เว่ยเว่ย" นางไม่ได้ประชดแค่สงสัยเพราะสาวใช้เป็นหมดสติไปตั้งแต่เมื่อวานมาฟื้นเอายามเฉิ่นหลับไปนานพอสมควรอยากจะเรียกให้ผีมาสิงร่างจริงๆ


"เอ่อ... บ่าวขออภัยเจ้าค่ะ" สีหน้าแววตาสำนึกผิดมหันต์ขอลุแก่โทษ


"เหอะ! "


น่าจะหลับสบายเพราะใบหน้าแลดูอิ่มเอิบผิดกับนางกว่าจะได้นอนต้องนั่งจ้องตากับผีแค่เห็นวิญญาณก็แย่มากพอแล้วนี่ถึงขนาดต้องอยู่ร่วมชายคาเรือนอีก สวรรค์!! อะไรจะแย่กว่านี้อีกหรือไม่? 


"คุณหนู... บ่าวผิดไปแล้ว"


"หึ! แล้วไปเถอะข้าจะไปเยี่ยมเฮ่ยฟงเจ้าไปเตรียมตัวให้พร้อม"


"เจ้าค่ะ"


ตลอดระยะที่เดินมายังเรือนหลังสุดก็จะได้ยินเสียงบ่าวในจวนจับกลุ่มซุบซิบถึงเรื่องเมื่อคืนข่าวไปไวมาไวจริงๆจนนางเป็นคนดังในพริบตา!!ข่าวลือกันปากต่อปากจากความจริง10ส่วนลดทอนไปเรื่อยๆบิดเบือนไปไกลโขยังดีที่ลือกันแค่ในจวนมิได้เล็ดลอดออกไปนอกจวน!!! หรือว่าออกไปแล้ว?????? 


..... มีอย่างที่ไหนบอกว่าข้ามีอิทธิฤทธิ์หนำซ้ำยังมีเวทมนตร์ไกลเกินจริงไปแล้วหากจะลือว่าข้าเห็นผีนั่นสิเรื่องจริง


นางมาหยุดยืนมองร่างบุรุษที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลโดนลงโทษมามิใช่น้อยๆยังดีที่ได้หมอมารักษาจึงมีชีวิตอยู่ต่อไป ยังไม่ทันจะได้กล่าววาจากลับได้ยินเสียงน้ำหยดลงบนพื้นเสียก่อน ดวงตาหงส์หันไปมองหาที่มาของเสียงนั้น


"หาอะไรเจ้าคะ" 


นางไม่ตอบยังคงมองหาที่มาของเสียงแน่ใจว่าหูไม่ได้ฝาด เว่ยเว่ยจึงผละไปประคองเฮ่ยฟงให้ลุกขึ้นนั่งโดยให้แผ่นหลังอีกฝ่ายพิงร่างตัวเองไว้


"ขะ.... ขอบ... คุณ... คุณ... หนู.... ขอ... รับ" น้ำเสียงกระท่อนกระแท่นเปล่งออกมาจากปากซีดเซียว นางเพียงขานรับในลำคอ.. อืม.. สั้นๆสายตายังคงมองหาอะไรบางอย่าง


"คุณหนูหาอันใดเจ้าคะ" เว่ยเว่ยถามขึ้นมาอีกครั้งตั้งแต่เข้ามาดูคุณหนูของนางจะมองหาอะไรบางอย่างมันผิดวิสัย


"เฮ่ยฟงที่นี่มีใครซักผ้าหรือไม่" จนในที่สุดจินฮวาก็หันกลับมาสนใจอีกฝ่าย"ข้าได้ยินเสียงหยดน้ำ มันไม่ใช่น้ำที่เทหรือสาดนะมันดังเหมือนหยดลงจากผ้าหรือชายอาภรณ์ที่เปียกน้ำฟังดูสิ"


"ห๊ะ!!!! คุณหนูท่านล้อเล่นแล้วบ่าวมิได้ยินเสียงอันใดเจ้าค่ะ" สีหน้าเว่ยเว่ยไม่สู้ดีอีกแล้ว


"มิได้ล้อเล่น!!!! " นั่นมันสตรีนางนั้น! ถัดไปมุมห้องร่างเปียกโชกแฝงกายยืนอยู่"มีจริงๆด้วย"


"..... "








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #4 phomtao (@phomtao) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 17:46

    รออยู่น่า
    #4
    0