ธิดาเทพ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,578 Views

  • 6 Comments

  • 103 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    40

    Overall
    2,578

ตอนที่ 11 : บทที่10 สิ่งลี้ลับ3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    16 ม.ค. 62


กลุ่มควันสีดำที่เห็นอยู่ตรงหน้าพลันลอยห่างออกไปก่อนจะลอยเข้าไปในหีบใบใหญ่จนหมดสิ้นนิมิตบางอย่างเข้าสู่สายตาเมื่อนางได้สติจึงตรงไปเปิดฝาหีบออกกว้าง

ข้าวของที่อยู่ด้านในเต็มไปด้วยแพรพรรณชั้นดีมากมายเต็มหีบหลากสีเพียงแค่เอื้อมมือไปสัมผัสกลับสะดุ้งโหยงคล้ายถูกของร้อนน่าแปลกเหมือนผ้าแพรพวกนี้วางอยู่บนกองไฟเหตุใดที่ร้อนเพียงแค่ปรายนิ้วสัมผัส

"เว่ยเว่ย... ลุกมาหาข้า"

"เจ้าค่ะ" แม้จะหวาดกลัวแต่คำสั่งจากคุณหนูย่อมสำคัญกว่าหันซ้ายหันขวารีบขยับเคลื่อนกายไปยังจุดที่คุณหนูจินฮวายืนอยู่

"ช่วยข้ารื้อผ้าพวกนี้ออกมาที"

"ระ.. รื้อ หรือเจ้าคะ แต่ว่ามัน"

"ข้าสั่งก็รีบทำเถอะ"

นางยืนมองเว่ยเว่ยรื้อผ้าออกมาวางนอกหีบอย่างตั้งใจพับแล้วพับเล่าจวบจนกระทั่งผ้าแพรพับสุดท้าย

"เดี๋ยว!!! คลี่ออกให้ข้าดู" บางอย่างอยู่ในนั้นไม่ผิดแน่

"เจ้าค่ะ" เว่ยเว่ยสะบัดผ้าออกเพียงครั้งเดียวบางอย่างกลิ้งออกมาจากผ้าแพรผืนดังกล่าวมาอยู่แทบเท้าจินฮวา ควันสีดำๆห่อหุ้มอยู่รอบๆของสิ่งนี้ "ตุ๊กตา!!! "

"เห็นหรือไม่? "นางถามสาวใช้

"เจ้าค่ะ ตุ๊กตา" หยิบขึ้นมาส่งให้นายสาว จินฮวาก็อยากจะยื่นมือไปรับแต่ทว่าสิ่งที่นางเห็นนั้นเว่ยเว่ยคงมองไม่เห็นมิเช่นนั้นคงไม่กล้าหยิบขึ้นมาแน่ๆ ของสิ่งนี้น่าจะเป็นมนต์ดำกระมังกลิ่นอายน่ากลัวกลุ่มควันเหล่านี้คล้ายกับหล่อเลี้ยงไหลเวียนอยู่ในตุ๊กตาที่ปั้นมาจากดินหากสังเกตดีๆเหมือนมีเส้นผมมนุษย์พันอยู่รอบๆช่างน่าตื่นเต้น!!!

เหลือบตามองขึ้นไปบนขื่อกลับมีสตรีถึงสองคนคล้ายกับศัตรูคู่อาฆาตคนหนึ่งก็ผมยาวอย่างกับผีพรายยาวเกือบๆถึงพื้นเนื้อตัวเป็นสีดำกลับถูกสตรีอีกนางแต่งชุดคล้ายสาวใช้กำลังจิกหัวกระชากผมต่อสู้กันอย่างดุเดือด

จินฮวาถึงกับกุมขมับไม่แน่ชัดในการกระทำของทั้งสองแต่ก็พอจะมองออกว่าสตรีนางนั้นพยายามกั้นอีกนางมิให้เข้ามายุ่งเกี่ยวน่าจะมาจากตุ๊กตาตัวนี้!!!

ปัง!!!! ประตูหน้าเรือนเปิดออก

'ออกไป!!! ' เสียงเย็นๆจากสตรีในชุดสาวใช้ดังขึ้น 'รีบไป'


... เรื่องนี้ล้วนไม่ต้องกล่าวซ้ำข้าก็เร่งทำอยู่แล้ว


เมื่อหนทางมาถึงใครบ้างไม่คว้าเอาไว้นางก็เช่นกันในเมื่อประตูเปิดออกแล้วก็ต้องรีบไขว่คว้าเอาไว้สติสัมปชัญญะที่ยังดีอยู่เร่งยื่นคว้าแขนเว่ยเว่ยกระชากลากถูออกไปโดยมิได้กล่าวถึงเหตุผล


ท่ามกลางท่าทีตื่นตระหนกนางหาได้ใส่ใจไม่เร่งฝีเท้าเดินออกมาให้พ้นจากบานประตูทางออกให้เร็วที่สุดไม่มีทางที่จะลังเลครั้งนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกที่ไม่มีความลังเลคลางแคลงใจ!! ถูกอย่ามัวไปเสียเวลาถามหาเหตุผลจากพวกผีเหล่านั้นเพราะคำตอบที่ได้อาจจะทำให้หลอนหรือหวาดผวามากไปกว่าเดิมก็เป็นได้.... 


ปัง!  ประตูปิดสนิทหลังจากที่นางและสาวใช้ก้าวผ่านพ้นมาแล้วก็ยังดีที่นางมิต้องปิดให้แสดงว่าสตรีด้านในรู้หน้าที่พอสมควร


"อุ้ย! " เว่ยเว่ยยังไม่ชินเกือบทำตุ๊กตาหลุดมือดีที่ประคองไว้ได้ "คุณหนู... ทะ... ทำไงต่อเจ้าคะ" คล้ายกับคนไม่มีสติจิตใจไม่อยู่กับเนื้อตัวหลอนจนขึ้นสมอง


เดินมาใกล้จะถึงเรือนตัวเองหางตากลับเหลือบไปเห็นเงาใครแวบๆหลบอยู่หลังต้นไม้


.... จวนแห่งนี้น่ากลัวจริงๆผีเต็มไปหมดอยู่กันได้ยังไงไม่รู้สึกรู้สา


"กลับเรือนไงล่ะ" เมื่อย่างเท้าเข้ามาภายในเรือนเป็นที่เรียบร้อยนางก็สั่งให้เว่ยเว่ยนำตุ๊กตาปั้นไปเก็บไว้ในห้องนอนส่วนตัวเองเดินมานั่งที่ตั่งไม้ก่อนจะหยิบพัดมาพัดไปมาให้คลายความรุ่มร้อนในใจ "กระหายน้ำ"


กึก!  


เสียงบางอย่างถูกเลื่อนมาวางใกล้ๆนางหันไปมองตามเสียง!! มารดามันเถอะ! กาน้ำชาพร้อมจอกถูกประเคนมาให้เสร็จสรรพไม่ทราบแน่ชัดถึงที่มาที่ไปสายตาเลิกลั่กหันมองไปทั่วทิศ


.... ไม่มีผู้ใด? ร้อนแปลกๆ


นั่งชังใจอยู่นานไม่กล้าแม้แต่จะรินชาจนสาวใช้เดินกลับมาคุกเข่าลงเบื้องหน้าใบหน้าซีดเซียวเห็นแล้วน่าสงสาร


"คุณหนู"


"มีอันใด"


สตรีตรงหน้าหลบสายตาร่างกายสั่นระริกเหมือนถูกผีหลอก


"เมื่อครู่... บ่าวมิได้วิปลาส.. ไปนะเจ้าคะ. มีคน... จะ... จับข้อมือบ่าว"


"ข้าอยู่กับเจ้าสองคนในตอนนี้งั้นเจ้าก็ตาฝาดแล้วเว่ยเว่ย"


"แต่ว่า"


เสียงสวบสาบดังอยู่บนหลังคาหากจะบอกว่าลมพัดใบไม้ด้านบนปลิวนั้นคงเชื่อได้ยากยิ่งฟังยังไงก็มีคนเดินอย่างแน่นอนหรือท่านพ่อบ้านให้คนมาทำความสะอาดหลังคาดียิ่ง!! บรรยากาศแบบนี้เหมาะสมยิ่งนัก นางฉีกยิ้มคล้ายเยาะลมฟ้าอากาศตามประสาตน


"แต่อะไร" เว่ยเว่ยก็ขี้ขลาดจนเกินเหตุจนน่าโมโหแค่รู้สึกมีคนจับข้อมือหากจะจับนิดจับหน่อยจะเป็นไรไปขนาดข้าเห็นจะๆยังไม่โวยวายเหมือนเจ้าเลย... 


"ปะ... เปล่า... เจ้าค่ะ" ดูท่าคุณหนูคงไม่เชื่อตัวเองแน่แล้วจึงได้แต่ทำใจสะกดกลั้นความหวาดกลัวเอาไว้ตระหนักได้ว่าตนมีหน้าที่อันใดจึงแหงนหน้ามองผู้เป็นนายเพื่อไถ่ถาม "คุณหนูหิวหรือไม่เจ้าคะ" 


"อืม" 


"งั้นบ่าวจะเตรียมสำรับมาให้.... เอ๊ะ! คุณหนูไปเอาชุดกาน้ำชา..... มาจากที่ใดเจ้าคะ" 


"อ่อ!! ในเรือนนี่แหละ" นางตอบส่งๆมัวๆไปหากจะกล่าวตามความจริงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมาได้อย่างไร


"คุณหนูมีกุญแจหรือเจ้าคะ... คุณท่านให้ไว้แค่ดอกเดียวอยู่ที่บ่าว" ความหลอนเริ่มจะเห็นเค้าลางๆขึ้นอีกแล้วสีหน้าเว่ยเว่ยซีดจนไร้สีเลือด


"เกี่ยวอันใดกับกุญแจรึ?  "สาบานว่านางถามไปแบบนั้นไม่ได้คิดอะไรจริงๆมือก็คอยสะบัดพัดไปมา


"ก็ของพวกนี้เป็นคุณท่านให้เก็บใส่ไว้ในหีบนานแล้วเป็นของอดีตคนรักของคุณท่านเจ้าค่ะ"


"อดีตคนรัก? "


"เจ้าค่ะ" 


"ท่านพ่อคงเอาออกมากระมัง"


"ตอนไหนเจ้าคะ... บ่าวอยู่ด้วยตลอด" 


"แล้วหีบที่ว่าอยู่ที่ใดรึ? "


"ในห้อง.... ใต้เตียงคุณหนูเจ้าค่ะ"


"หื้อ?  มันอาจจะเหมือนกันเจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นอันที่เจ้าว่าเคยเห็นรึ?? "


"เคยเห็นแน่นอนเจ้าค่ะเพราะบ่าวเป็นคนเก็บไว้เอง... "


"อ้อ!!! เช่นนั้นหรืองั้นก็นำไปไว้ที่เดิมเถิด" จินฮวาใช้น้ำเสียงที่เป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้เว่ยเว่ยตกใจจนเกินไป


ปัง! เพล้ง!  ลมพัดแรงเกินไปแล้วข้าวของเสียหายหมด เว่ยเว่ยตกใจจนช็อคก่อนจะสลบไป ภาพสุดท้ายในมโนสำนึกนางเห็นแจกันลอยได้แล้วจะให้ทำใจได้อย่างไรกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

0 ความคิดเห็น