ธิดาเทพ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,577 Views

  • 6 Comments

  • 103 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    39

    Overall
    2,577

ตอนที่ 10 : บทที่9 สิ่งลี้ลับ2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    16 ม.ค. 62


ปัง!

เสียงบางอย่างดังขึ้นจากเรือนที่ห่างออกไปไม่ไกล จินฮวาเพียงแค่ปรายตาไปมองกำลังจะหมุนตัวกลับเข้าเรือน ทว่า...

ปัง!!!!

.....ใคร?

คำถามนี้พุดขึ้นมาในหัวตามด้วยแล้วเรือนนั่นของใคร? กันอย่างกับเรือนร้างช่างเถอะหาใช่เรื่องของนางไม่ ประตูเรือนยังคงปิดสนิทเหมือนไม่มีใครอยู่แต่กลับมีเสียงดังเกิดขึ้นภายในเรือน

..... ใคร? 


ปัง! 


ไม่อยากจะใส่ใจแม้แต่น้อยแต่ทว่าความสอดรู้ย่อมมีมากกว่าสิ่งใดๆคิดในทางที่ดีว่าอาจจะเป็นหนูหรือแมวกำลังชังใจว่าจะไปดีหรือไม่ สิ่งที่ได้ยินไม่น่าจะใช่ผีเพราะนางไม่รู้สึกถึงสิ่งเหล่านั้นหรือจะเป็นขโมย? บางทีพวกโจรก็มีกลวิธีในการเข้าบ้านเรือนผู้คนแบบใหม่จากย่องมาตอนกลางคืนดึกสงัดเปลี่ยนเป็นกลางวันว่ากันว่ายิ่งอันตรายยิ่งปลอดภัย หากเป็นอย่างนั้นของในจวนมิหายหมดเลยรึ??? 


ปังๆๆๆๆๆ!  เสียงดังถี่ๆจนนางเริ่มจะตกใจ เป็นไปได้ว่ามีคนอยู่ข้างในจริงๆไวเท่าความคิดนางจึงตัดสินใจย่างเท้าก้าวออกจากเรือนมุ่งไปยังเรือนที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนักแต่ทว่า... 


"คุณหนูเจ้าไปที่ใดหรือเจ้าคะ" เว่ยเว่ยกลับมาทันได้เห็นคุณหนูเดินออกมาจากเรือน


"เว่ยเว่ย... เรือนตรงนั้นของใครรึ? " หากจะว่านางโง่เขลาที่จดจำแม้แต่เรือนภายในจวนไม่ได้ก็ยอมรับเพราะตั้งแต่ตื่นมาเรื่องบางอย่างในชีวิตของตัวเองยังจดจำได้ไม่หมดเลยบางทีก็คิดนะว่าร่างนี้ใช่ร่างของนางจริงๆหรือเปล่าดูท่าความทรงจำก่อนหน้านั้นช่างรวบรัดยิ่งตอนเป็นเด็กความทรงจำเลือนลางรับรู้แต่มิได้ผูกพัน!!!! 


"เคยเป็นเรือนฮูหยินรองเจ้าค่ะ"


"ฮูหยินรอง? นางไปไหนใยไม่มาเยี่ยมข้า"


"เอ่อ... คือว่า... มะ... ไม่อยู่... เจ้าค่ะ"


"อืม" ขายาวๆรีบก้าวไปยังเรือนเป้าหมายโดยไม่ฟังคำทัดท้าน


"คุณหนู.... เจ้าคะ... อย่าไป... เจ้าค่ะ... คุณหนู" เสียงเว่ยเว่ยดังมาตามหลังก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งตามมาติดๆ "คุณหนู"


เมื่อเดินมาหยุดหน้าเรือนดังกล่าวน่าแปลกที่ประตูทางเข้าถูกปิดตายเสียงกุกกักด้านในเป็นสัญญาณบอกว่ามีคนอยู่เป็นแน่


"ได้ยินหรือไม่? " นางหันมาถามสาวใช้


"ดะ... ได้ยินอันใดเจ้าคะ" 


"ทางเข้าเรือนนี้มีทางอื่นอีกหรือไม่นอกจากหน้าต่าง... ข้าหมายถึงประตูด้านอื่น"


"ขะ... คือว่า... มะ... ไม่มีเจ้าค่ะ"


ปัง!! แอ๊ดดดดดด


ไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นผู้ใดหรืออิทธิฤทธิ์จากอะไรกระทั่งสามารถถีบบานประตูที่ปิดตายอยู่ด้านนอกให้เปิดออกได้เป็นเรื่องน่าอัศจรรย์จนเว่ยเว่ยสาวใช้ของนางถึงกับผวามาหลบอยู่ด้านหลัง


กลิ่นไม่พึงประสงค์ช่วยสะอิดสะเอียนไม่เชิงเหม็นเน่าแต่คล้ายๆกลิ่นน้ำมันอะไรสักอย่างมากกว่าแต่มันชวนคลื่นเหียนพอตัว มือเรียวงามยกขึ้นมาอุดจมูกหากจะให้สูดดมอย่างนี้ก็ไม่ไหวก่อนจะใจกล้าก้าวเข้าไปด้านในช้าๆไม่สนคำท้วงติง


"ขะ... คุณหนู... อย่าเข้าไปนะเจ้าคะ... " เว่ยเว่ยเบะปากจะร้องไห้ด้วยความขี้ขลาด


"หากเจ้ากลัวก็รอด้านนอกเถอะข้าย่อมไปเผชิญชะตากรรมคนเดียวได้" เสียงเรียบๆเหมือนไม่มีอะไรแต่ก็แฝงไปด้วยความกดดัน


"คุณหนูบ่าวจะทิ้งคุณหนูได้อย่างไร.. เจ้าคะ" เมื่อไม่อาจปฏิเสธก็จำยอมก้ามตามเข้ามาด้านใน


ปัง!  ทั้งสองสะดุ้งเว่ยเว่ยร้องว๊ายออกมาดังลั่น ดูท่าประตูที่เรือนนี้จะเป็นกลไกพิเศษเปิดเองปิดเองดียิ่ง!!! 


ภายในมืดสนิทกระทั่งแสงเล็ดลอดสักนิดก็ยังไม่มีเหมือนจะเห็นหมอกควันอยู่ลางๆลอยวนอยู่ภายในห้อง


ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! 


เสียงดังมาจากในห้องนอนแม้จะหวาดหวั่นอยู่บ้างแต่ก็ต้องข่มใจเดินโง่งมไปตามเสียงนั้น เว่ยเว่ยเกาะแขนผู้เป็นแจขนลุกขนพองไปทั่วทั้งตัวนานแล้วที่เรือนนี้ถูกปิดตายไม่มีผู้ใดย่างกรายเข้ามาแม้แต่ทำความสะอาดก็ไม่มีสาวใช้คนไหนได้รับสิทธิให้ล่วงล้ำ


"ดูท่าจะเป็นเสียงหมาแมวหยอกล้อกันเล่น" จินฮวากล่าวทำลายความเงียบจะเป็นไรไปในเมื่อวิญญาณก็เห็นมาแล้วเห็นเพิ่มสักตนก็คงไม่แปลกอะไร!!!! คิดในแง่ดีเข้าไว้เพื่อระงับความตกใจ


"ขะ... คุณหนู... หมาแมว... ที่ไหน... เข้ามาได้เจ้าคะ"


ตึง!! ตึง!!! ปัง!  


"ดีจริงๆ... ชักจะหายใจไม่ออกเจ้าปล่อยแขนข้าก่อนได้หรือไม่? เว่ยเว่ย" 


"คุณหนู... บ่าว... กะ... กลัว"


ปัง!!! 


ประตูห้องนอนถูกเปิดออกช่างเป็นการต้อนรับที่ไร้มารยาทมากๆแม้แต่ทางเดินยังมืดเช่นนี้ขนาดเสียงเปิดปิดประตูก็ดังลั่น ยิ่งเดินเข้ามาด้านในเสียงที่ดังตึงๆก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆทิศทางมาจากหีบใบหนึ่งคาดว่าคงเป็นหีบใส่เสื้อผ้าหรือสมบัติกระมังเพราะใบใหญ่พอสมควร


ยิ่งเข้าใกล้เสียงก็ยิ่งดังหีบทั้งใบสั่นสะเทือนจนรู้สึกได้ บรรยากาศก็เป็นใจเสียเหลือเกินให้รู้สึกหวาดผวาแสงสว่างก็ไม่มีจะไปเห็นอะไรได้เล่า


"คุณหนู... ออกไปกันเถอะ.... เจ้าค่ะ... นะ... น่ากลัว" 


"ออกไปทางใดรึ... มิใช่ว่าหนทางถูกปิดตายไปเสียแล้ว มืดอย่างนี้ข้าจะไปเห็นอันใดได้เล่ามิสู้นำแสงสว่างแค่เพียงน้อยนิดมาให้กับข้ามิดีหรือ? "จินฮวาแค่เพียงกล่าวลอยๆ


แคร๊ก!  คล้ายเสียงถอดสลักอะไรบางอย่างจู่ๆหน้าต่างในห้องนอนก็พลันเปิดแง้มออกทีละนิด บริการดีมากหลอนได้ประทับใจจริงๆหากจะบอกว่าไม่ตกใจก็คงจะไม่จริงแต่ไม่ถึงกับหวาดกลัวอะไรมากมาย!! นางกำลังปลอบใจตัวเอง ก็ในเมื่อไม่ใช่ผู้วิเวษก็ย่อมต้องเกรงกลัวสิ่งที่มองไม่เห็นเป็นธรรมดา


"อ่า... แสงมาแล้วดีจริง"


พรึบ!!! 


กลุมควันสีดำเป็นก้อนขนาดใหญ่ลอยมาอยู่ตรงหน้าห่างแค่ไม่กี่คืบ จินฮวาตกตะลึงยืนแข็งค้างผิดกับเว่ยเว่ยแม้จะมองไม่เห็นก็ตามแต่ก็หวาดกลัวเกินกว่าจะยืนหยัดข้างกายนายสาวกลับทรุดลงไปนั่งซบหน้าลงกับฝ่ามือร่างกายสั่นเทา


.... ได้เปิดหูเปิดตาแล้วสิ่งลี้ลับที่มองไม่เห็นมันอัศจรรย์จริงๆ


เว่ยเว่ยคิดในใจทั้งน้ำตา..... 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

0 ความคิดเห็น