[Fiction Conan] Death Color Black White or Gray

ตอนที่ 7 : ราตรีสีเลือดครั้งที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    11 พ.ย. 61




   ความเดิมตอนที่แล้ว

 

 

     'ตอนเย็นเดี๋ยวโทรหา'ริชาร์ทบอกเบอร์เบิ้นหลังลงจากรถ

 

     'ตั้งใจเรียนด้วยล่----'

 

 

     ปัง!

 

 

     อามุโร่ไม่ทันพูดจบก็โดนริชาร์ทปิดประตูอัดหน้าใส่เต็มที่เหมือนโกรธเขามาแต่ชาติก่อนและเดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อกี้...

 

 

     เขารักเด็กทุกคน...ยกเว้นเด็กคนนี้!!

 

 

------------

 

 

     ตั้งแต่ริชาร์ทก้าวเข้ามาในโรงเรียนนี้ จะถูกแทนชื่อเก่าด้วยชื่อว่า คุรุมาโนะ อากิระ เด็กชายวัย 7ขวบธรรมด๊าธรรมดาเป็นคนญี่ปุ่นเสี้ยวอเมริกาที่ย้ายมาทำงานตามแม่ ส่วนพ่อเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ ธรรมดาจริงๆนะ:)

 

 

 

     - ห้อง ป.1ห้องB -

 

 

     "เอาล่ะเด็กๆ นั่งที่จ๊ะ นั่งที่"เสียงของครูสาวขวัญใจเด็กๆทั้งหลาย ครูโคบายาชิบอกกับเด็กๆในห้องภายใต้การปกครองของตัวเองที่กำลังวิ่งเล่นบ้าง จับเข่า(?)คุยบ้าง อะไรต่างๆนาๆตามประสาเด็กเล็ก เมื่อได้ยินเสียงครูเด็กๆก็ทำตัวเป็นเด็กดี ทำตามคำสั่งไปนั่งที่ของตัวเองจนเรียบร้อยภายในเวลาไม่นาน

 

     "วันนี้มีเพื่อนใหม่ย้ายมาจากอเมริกาตามแม่ได้มาเข้าเรียนที่ห้องของเรา ฝากดูแลกันด้วยนะจ๊ะ"ครูโคบายาชิเอ่ยจบเป็นเหตุให้เด็กๆเริ่มส่งเสียงเซ็งแซ่สนใจออกมา

 

     "ย้ายมากลางเทอมเนี่ยนะ?"

 

     "เป็นคนแบบไหนกันน๊า"

 

     "จะหล่อรึเปล่านะ?"

 

     "ผู้หญิงหรือผู้ชาย นายคิดว่าไง"

 

     "ผู้หญิงอยู่แว้ววว(?)"

 

 

     นั่นคือเสียงคร่าวๆที่ได้ยินกัน แต่สองประโยคสุดท้ายก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องที่เด็กประถมคุยกันจริงรึเปล่า

 

 

     "เอาล่ะจ๊ะๆ เอ้า! อากิระคุง เข้ามาได้"

 

     'อากิระ?'โคนันชะงักคิดเล็กน้อย

 

 

     ครืด!

 

 

     บานประตูห้องเรียนเปิดออกเรียกสายตาทุกคนได้เป็นอย่างดี สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทุกคนคือเด็กชายเรือนผมสีดำขลับเงาซอยประบ่า ดวงตาสีม่วงชาที่ให้อารมณ์เดาความรู้สึกนึกคิดได้ยาก ใบหน้าที่ไม่ได้ตายด้านไปซะทีเดียว

 

     "คุรุมาโนะ อากิระ ขอฝากตัวด้วย"

 

     "หล่อสุดๆ!"

 

     "คุ้นๆนะ"

 

     "เด็กในทีวีนี่น่า!?"

 

     "เอ๋!?"หลังจากมีเด็กคนหนึ่งที่พูดว่าอากิระ(ริชาร์ท)เป็นเด็กที่ตำรวจกำลังตามตัวในข่าวก็แตกตื่นและมีแววสนใจมากกว่าเดิม ส่วนอากิระก็ได้แต่ยืนมองห่างๆติดรำคาญเล็กน้อย

 

 

     เอาเหอะ เขาเลือกเองว่าจะเรียนนี่

 

 

     เขาคิดอย่างปลงตกก่อนจะสบตากับไฮบาระที่จ้องมาทางเขาเขม็ง เหๆ เขาไม่ได้มาเพื่อฆ่าหล่อนหรอกนะ เชอร์รี่

 

 

      "พอๆ เงียบได้แล้วจ้ะ เด็กๆ เอ้า! อากิระคุง ไปนั่งตรงนั้นเลยนะจ๊ะ"ครูโคบายาชิชี้ไปทางโต๊ะโต๊ะหนึ่งที่อยู่หลังสุดและชิดขอบหน้าต่าง อากิระไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้าและเดินไปนั่งตามที่บอก

 

     "เอาล่ะ เราจะมาเริ่มเรียนกันเลย เปิดหนังสือหน้าที่..."อากิระพอฟังผ่านๆก็ทำตามแบบลวกๆพอประมาณ ไม่ได้ตั้งใจหรือไม่สนใจอะไรขนาดนั้นจนถึงเวลาพักเที่ยง ก็โดนเด็กๆล้อมโต๊ะจนชักรำคาญเลยใช้สกิลเนียนเดินออกจากกลุ่มไปนั่งดื่มเลือดที่เบลม็อทให้มาตรงใต้ต้นไม้

 

 

     สงบกว่าเยอะ

 

 

    อากิระมองพวกเด็กประถมชั้นต่างๆกำลังเล่นฟุตบอลกันอยู่อย่างสนุกสนาน เด็กวัยนี้ดูสนุกและสดใสกันจริงๆ

 

 

     ต่างกับเธอ ที่เริ่มจับอาวุธฆ่าคนนับไม่ถ้วน เหยื่อรายแรกก็คือ...

 

 

     'แม่ของเธอเอง'

 

 

 

  [*ชื่อของอากิระจะใช้ตอนที่อยู่กับพวกโคนันหรือในคราบผู้ดี(?) ส่วนชื่อริชาร์ทจะใช้ตอนอยู่ฝนคราบผู้ร้าย(?)]

 

 

-------------------------

 

 

     "โนะ...คุรุ..โนะ..คุรุมาโนะ อากิระ!"เสียงเรียกชื่อเขาซะเต็มยศของใครบางคนทำให้เขาหลุดจากผวังภ์และเงยหน้ามองคนเรียก

 

     "เขาเงยหน้าขึ้นมาจริงๆด้วย โคนันคุง!"เสียงเด็กผู้หญิงอันคุ้นหูกล่าวกับเด็กกับชื่อเขาฟังทีไรเป็นอันอยากจะเอาไม้มาแคะระคายหูซะเหลือเกิน รู้สึกไม่อยากได้ยินชื่อนี้สักเท่าไหร่

 

 

     ใครอยากจะได้ยินชื่อของคนที่ไม่ชอบกันละ...

 

 

     อาเธอร์ โคนัน ดอยล์ 1ในหมอที่เขาไปหาเพื่อรักษาให้เขา แต่พอเขาเห็นบาดแผลที่เกินเยียวยาก็ได้แต่ส่ายหน้าหนี ไม่ใช่แค่โคนันดอยล์ นับรวมถึงแพทย์มีฝีมือคนอื่นๆด้วย

 

 

     เอาเหอะ...ถึงเกลียดไปก็ไม่ได้อะไรมาก อย่างน้อยก็ช่วยรักษาได้เล็กน้อยพอเอารอดต่างกับหมอคนอื่นที่พอเห็นก็ได้แต่โยนงานหนีพร้อมลากเขาออกไปจากสถานที่รักษาอีกต่างหาก

 

 

     "เหม่ออีกแล้ว แถมจ้องหน้านายซะน่ากลัวเลยนะ โคนัน"เด็กที่ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อเก็นตะพูด

 

     "โทษที"อากิระขอโทษแบบขอไปที

 

     "ว่าแต่นายน่ะ เป็นแฟนของพี่อามุโร่จริงๆหรอ?"เก็นตะถาม

 

     "เปล่าหรอก แค่อยากแกล้งคนเล่นน่ะ"เขาตอบก่อนจะลุกหนี แต่ก็โดนอายูมิจับแขนเอาไว้

 

     "เดี๋ยวก่อนจ๊ะ อากิระคุง!"อายูมิยื่นมือไปจับแขนซ้ายเพื่อรั้งไว้ แต่ก็ต้องรีบชักมือกลับเมื่อเจอสายตาที่ใครมองก็ต่างรู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ

 

     "อ๊ะ! ขะ-ขอโทษ..ทะ-ทีจ๊ะ"อายูมิบังคับเสียงไม่ให้สั่นเดินถอยห่างไปหลายก้าวพอควร

 

     "ถ้าไม่มีอะไร ฉันขอตัว"อากิระบอกเสียงเรียบเย็นชาและเดินออกไปโดยไม่ลืมโยนกล่องน้ำมะเขือเทศที่น้ำภายในมันตรงข้ามกันทิ้งไปลงถังขยะเป๊ะๆ

 

     "นี่ฉัน ฮึก! ทำเขาโกรธรึเปล่า ฮือ"อายูมิสะอื้น รู้สึกกลัวที่จะทำเพื่อนใหม่(ที่ไม่ใหม่?)โกรธ

 

     "คงไม่ใช่หรอกนะครับ"มิซึฮิโกะปลอบ

 

     "อะไรของเขา แค่นี้ไม่เห็นต้องโกรธกันเลยนี่"เก็นตะพูดเสียงไม่พอใจ ไฮบาระก็ปลอบอายูมิต่อไปจนกว่าจะยอมหยุดร้อง

 

 

     ส่วนโคนันไม่พูดอะไร แต่เมื่อกี้เหมือนเขาจะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเข้าซะแล้วสิ

 

 

 

     - หลังเลิกเรียน -

 

 

     ภายในห้องเรียนถูกแสงสีส้มยามเย็นสาดลงมาผ่านหน้าต่างห้อง นักเรียนทุกคนต่างกลับบ้านกันไปหมดแล้ว เว้นแต่อากิระที่นั่งตรงขอบหน้าต่างอ่านหนังสือไปพลางแบบไม่กลัวตก

 

     "นายมีอะไรก็พูดมา เอโดงาวะ โคนัน"อากิระเอ่ยกับบุคคลที่อยู่หลังบานประตูห้องเรียนนั้น โคนันเปิดประตูเดินเข้ามามองอากิระด้วยสายตาเรียบนิ่ง

 

     "นายรอฉันอยู่สินะ อากิระ"โคนันถาม ก่อนหน้านี้เขาเห็นอากิระกำลังคุยกับใครบางคนซึ่งน่าจะเป็นผู้ปกครองว่าจะกลับช้านิดหนึ่ง ไปรอที่ข้างโรงเรียนก่อนเลย

 

     "คงงั้น"อากิระตอบเรียบๆสั้นๆ

 

     "งั้นขอเข้าประเด็นเลยล่ะกัน ฉันเห็นนะตอนที่นายโยนกล่องน้ำมะเขือเทศทิ้ง"

 

     "...."

 

     "รอยต่อที่แขนซ้ายนั้นน่ะ"

 

     "..."อากิระเหลือบมองโคนันเล็กน้อยด้วยหางตา

 

     "แสดงว่าแขนซ้ายนายตอนแรกไม่มีอยู่แล้วสินะ"

 

 

 

     ปึก!

 

 

     เสียงปิดหนังสือเล่มหนาทำเอาโคนันแอบสะดุ้งเล็กน้อย อากิระโดดลงมาจากขอบหน้าต่าง ก่อนจะวางหนังสือไว้บนโต๊ะและเดินตรงดิ่งมาที่โคนันจนเขาเผลอก้าวถอยไปก้าวหนึ่งเพราะเผลอไปสบกับสายตาที่เหมือนหลุมดำพร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งนั้น

 

 

     "นี่ เอโดงาวะคุง"อากิระก้มมองโคนันเล็กน้อย ตอนนี้แหละที่โคนันพึ่งรู้ว่าเขาสูงแค่อกของคนคนนี้!

 

     "อะไร"โคนันใจดีสู้เสือถามออกไป

 

     "ยังไม่มีใครเคยบอกสินะ ว่าการเป็นนักสืบน่ะ"อากิระเชยคางโคนันขึ้นมาให้สบตากับตัวเขาเอง โคนันรู้สึกตัวเองหนัาร้อนผ่าว ใจเต้นตึกตักรัวๆจนชักไม่แน่ใจว่าเขาหวาดกลัวหรือเขินคนตรงหน้ากันแน่

 

     "หึ"อากิระหัวเราะในลำคอพร้อมผละออกจากโคนัน และเดินไปหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายข้างเดียว ก่อนจะเดินสวนโคนันออกไปและกระซิบบางอย่าง โคนันหันขวับไปหาเด็กชายที่เดินออกไปแล้ว แต่ก็รู้สึกถึงบางอย่างตรงหน้า

 

 

     เส้นเอ็น?

 

 

    โคนันสังเกตก็พบว่าเส้นเอ็นมันอยู่ระดับคอของเขา มันถูกมัดเป็นเส้นตรงยาวจากฝั่งของกระดานที่มัดกับตะปู และอีกฝั่งตรงข้ามของโต๊ะคือที่จับเปิดตู้ล็อคเกอร์ และก็รู้สึกฉุกคิดคำพูดของผู้ที่เดินออกไปเมื่อกี้

 

     'นักสืบน่ะ รู้อะไรแล้วปากมากเกินไป'

 

     "ตอนไหนกัน!?"

 

     'ระวังจะตายไม่รู้ตัว'

 

 

 

 

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #11 Queen5 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 02:25
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-12.png

    อะเหื้อออ!!!!! ป๋มขอโทดครับพี่ //โคนัน(ชินอิจิ)ไม่ได้กล่าว
    #11
    1
  2. #10 Queen5 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 02:24

    รอค่าาาาาาาาาาา อิอิ มาต่อเร็ว ๆ น้ะ

    #10
    1
  3. #8 qweer2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 20:44

    ท้าผิดคนเเล้ว-หนู~หึๆ
    #8
    1
    • #8-1 Attore inutile(จากตอนที่ 7)
      29 ตุลาคม 2561 / 20:50
      นั้นสินะคร้าบ
      #8-1