[ReBoRn] นักฆ่าสาวกับเหล่าตัวละครรีบอร์น [จบ]

ตอนที่ 43 : ตอนพิเศษวันแม่[ย้อนหลัง]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    16 ส.ค. 61



  - 12สิงหาคม 2561 -


  "หาว.."ยูเอะปิดปากหาว ก่อนจะลุกนั่งตรงขอบเตียงด้วยสีหน้านิ่งเฉยและหันไปมองกรอบรูปครอบครัวด้วยสายตาที่อ่านยาก


   วันนี้ก็หวนกลับมาอีกแล้วสินะ...เมื่อไหร่จะจบสิ้นสักที


    วันนี้เป็นวันหยุดเพราะวันนี้คือวันแม่ ทางโรงเรียนจึงให้วันหยุดแก่นักเรียนให้ไปไหว้แม่และใช้เวลาอยู่กับแม่มากๆเข้าไว้ ผอ.บอกไว้แบบนี้อ่ะนะ ยูเอะคิด วันนี้เธอปลดร่างปลอมของตัวเองออกแล้วใช้ร่างจริงๆของเธอแทน แต่แค่วันนี้เท่าล่ะ เดี๋ยวก็เปลี่ยนเป็นเหมือนเดิมเอง ยูเอะหยิบเสื้อยืดสีฟ้าที่เป็นสัญลักษณ์ของวันแม่ กางเกงยีนส์ และใส่เสื้อฮู้ตสีดำทับ เธอหันไปมองกล่องกำมะหยี่สีแดงก่อนจะเปิดออกก็พบกับตุ้มหูทรงไม้กางเขนสีดำสวยที่เป็นของขวัญสุดท้ายของชีวิตแม่ของเธอ

Related image


[แบบนี้แหละ]


  พอทุกอย่างเรียบร้อยเข้าที่เข้าทางเสร็จแล้ว เธอจึงเดินออกไปจากห้องโดยไม่ลืมหยิบพวงมาลัยดอกมะลิมาด้วย


    เมื่อยูเอะมาถึงข้างล่างก็พบกับเหล่าตัวป่วนยังทะเลาะกันไม่เลิกหลังจากยกโทษให้กลับเข้าบ้านมาได้ ยูเอะส่ายหน้าเบาๆด้วยความเอือมระอาเต็มทนกับเจ้าพวกนี้ และแวบหนึ่งเธอเหลือบไปเห็นสึนะนั่งเงียบอยู่ตรงมุมมืดคนเดียว เธอจึงเกิดความสงสัยจึงเดินไปหาสึนะอย่างไม่เร่งรีบ 


  "เป็นอะไรไป ห่อเหี่ยวมาเชียว"ยูเอะถามพลางก้มลงไปนั่งข้างๆเป็นเพื่อนสึนะโดยไม่แคร์เสียงรอบข้างและข้าวของที่ปามาเฉียดหน้าไปทุกครั้ง


    ที่ไม่โวยเพราะรู้สึกมันชินแปลกๆ...


  "ยูเอะจัง? ทำไมวันนี้ใช้ร่างจริงล่ะครับ แถมแต่งตัวซะเต็มยศเหมือนจะออกไปไหนเลย"สึนะถามด้วยความแปลกใจ

  "พอดีมีธุระน่ะ ส่วนเรื่องร่างอย่าไปสน ตอบฉันมาก่อนสิ ว่าทำไมถีงมานั่งห่อเหี่ยวมืดมนแถวนี้ อย่าเปลี่ยนเรื่องมาถามฉัน"ยูเอะบ่นพลางหยิบกาแฟรสโปรดมาดื่มช้าๆ

  "อะ-เอ่อ ขอโทษครับ พอดีที่มานั่งอยู่นี่เพราะผม..."สึนะเงียบ

  "เพราะอะไรเล่---"

  "คิดถึงแม่น่ะครับ..."


    กึก


    ยูเอะที่ได้ยินคำตอบของสึนะจึงชะงักมือที่แก้วกาแฟที่กำลังดื่มอยู่ทันที


    แม่...งั้นหรอ


  "แล้วยูเอะจังละครับ? ผมยังไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่ของยูเอะจังเลยนะครับตั้งแต่มาอยู่ที่นี่"

  "คิดถึงสิ พวกท่านอยู่ในที่ห่างไกลจากที่นี่ ตอนนี้พวกท่านสบายดี"


   บนสวรรค์น่ะนะ...


    แน่นอนว่าสิ่งที่เธอต่อเติมในใจนั้นไม่ได้พูดออกไปเลย



  "งั้นหรอครับ"สึนะหงอยลงไปอีกรอบ น้ำตาคลอเบ้าพาลจะไหลได้ทุกเมื่อ

  "เฮ้อ...ท่าจะคิดถึงมากเลยนะ"ยูเอะพึมพำ ก่อนจะว่างแก้วกาแฟลงบนโต๊ะและลุกขึ้นยืน

  "ยูเอะจังจะไปแล้วหรอครับ"

  "ยังหรอก ยังมีเรื่องที่ทำที่นี่ รอแปปนะ"ยูเอะตอบแต่เมื่อนึกขึ้นอะไรได้บางอย่างก็หยุดชะงักพร้อมเอามือสอดใส่กระเป๋าเสื้อฮู้ต

  "นี่สึนะ"ยูเอะเรียกโดยไม่หันไปมองหน้าสึนะ

  "มีอะไรงั้นหรอครับ?"สึนะถามพลางมองยูเอะอย่างสงสัย

  "ถ้าได้เจอแม่แล้วอยากทำอะไรก็ทำซะ อยากบอกอะไรก็บอกแม่มาให้หมด ซึมซับความอบอุ่นจากท่านให้มากๆ ชีวิตคนมักไม่แน่นอน เราไม่รู้ว่าท่านจะอยู่กับเราไปอีกนานเท่าไหร่ เพราะแม่ไม่ได้อยู่กับเราไปตลอดหรอกนะ ยังไงซะก็จำไว้ด้วยละ สึนะ"ทิ้งไว้เพียงแค่นั้นเธอก็เดินออกไปทิ้งให้สึนะนั่งทบทวนอย่างงงๆ


  ทางด้านยูเอะที่เดินผละออกมาจากสึนะแล้วก็เดินตรงไปที่ห้องห้องหนึ่งที่เป็นห้องอับและลึกที่สุดในบ้าน หน้าบ้านประตูมีป้ายสีเหลืองติดไว้เป็นรูปกากบาทเขียนว่า Keep out เธอแกะป้ายนั้นออกก่อนจะเปิดประตูเข้าไป


    แอ๊ด

 
    เสียงบานประตูขูดกับพื้นเสียงดังเป็นสัญญาณบอกว่าห้องนี้ถูกปิดตายไว้นานพอสมควร รอบๆเต็มไปด้วยชั้นหนังสือเก่าๆและมีเศษฝุ่นหยักไย่ใยแมงมุมเต็มไปหมด โดยใจกลางพื้นห้องมีภาพคล้ายๆวงแหวนเวทย์วาดไว้อยู่

Image result for วงเวทย์ อัญเชิญ

[ประมาณนี้]


  "แค่กๆ วันหลังฉันควทำความสะอาดห้องนี้ซะหน่อยดีไหมนะ"เธอว่า และเดินเข้าไปยืนตรงใจกลางวงแหวนเวทย์

  "ลืมทำลืมจบแล้วกัน"ยูเอะพึมพำก่อนจะยกนิ้วมากัดจนเลือดออก และยื่นมือออกมาให้เลือดหยดลงสู่วงแหวนเวทย์

  "คาถาอัญเชิญ ข้านามวองโกเล่ ยูริเอะ นายของเจ้าคาริออส ขออัญเชิญจิตวิญญาณผู้ตายและผู้เป็นตามที่ข้ากล่าวนามต่อไปนี้ออกมาหาข้า...."ยูเอะท่องบทคาถาและต่อด้วยชื่อแม่ของเหล่าวองโกเล่และวาเรียทั้งหลายจนครบ[ผมก็ไม่รู้ว่ามีใครบ้าง รู้แค่ชื่อแม่ของสึนะและโกคุเดระเท่านั้น ถ้ายังไงก็ขอเสริมออริคุณแม่ของเหล่าพวกที่เหลือด้วยละกันนะคร้าบ]

    เมื่อท่องจบ หยดเลือดก็กระทบกับวงเวทย์ ทันใดนั้นแสงสีแดงก็เปล่งแสงมาจากวงเวทย์นั้นและหายวับไปพร้อมกับปรากฏร่างของบุคคลทั้งหมด 16คน

  "เอ๋? ที่นี่มันที่ไหนเนี่ย"เสียงอ่อนหวานคุ้นหูจากในอนิเมะดังขึ้น ไม่ใช่ใครหรอก 'ซาวาดะ นานะ' นั้นเอง

  "ที่นี่คือบ้านของฉันเองค่ะ"เสียงหวานอ่อนน้อมตอบ เรียกสายตาบุคคลอื่นๆให้หันมามองยูเอะที่ตอบไปอย่างสุภาพ

  "เธอเป็นใครน่ะ" 'ฮิบาริ คิเคียว' หญิงสาวผมดำสลวย ใบหน้าสวยหวานดูเย็นชาแต่ใจดี แม่ของฮิบาริถาม

  "ฉันชื่อ วองโกเล่ ยูริเอะ เป็นคนเรียกพวกคุณมาหาจากความตายเองค่ะ"

  "แลัวเธอเรียกพวกฉันมาทำไม" 'ซาซางาวะ เรียวโกะ' หญิงสาวผมน้ำตาลอ่อน แม่ของเคียวโกะและเรียวเฮกล่าวถาม

  "วันนี้ก็คือวันแม่ ส่วนพวกลูกๆชายของคุณดูท่าจะคิดถึงพวกคุณ ฉันเลยเรียกตัวพวกคุณมา"

  "งั้นหรอ"

  "ฉันจะให้พวกคุณไปหาลูกชายของพวกคุณ เพื่อจะได้ให้พูดคุยกัน เพราะมีคนจะร้องไห้เพราะคิดถึงพวกคุณซะแล้ว ยังไงตอนนี้พวกคุณรีบไปเถอะนะคะ"

  "เอ๋? อ่า ขอบใจมากนะ"ถึงพวกเธออยากจะถามอะไรให้เข้าใจกว่านี้ แต่พวกเธอก็คิดถึงลูกๆของตัวเองจึงทำตามที่ยูเอะบอก

  
    และเหล่าจิตวิญญาณทั้งหลายก็ต่างแยกย้ายไปหาลูกชายของตนตามที่ยูเอะบอก เหลือทิ้งไว้แค่ยูเอะในห้องมืดๆคนเดียว

  "อึก..."ยูเอะกัดฟันก่อนจะกุมที่ต้นแขนข้างซ้าย และหันไปมอง'แขนซ้าย'ของตนที่ขาดออกไปตรงกลางวงแหวนเวทย์

    ในการอัญเชิญคนตายถือเป็นเรื่องต้องห้ามสำหรับผู้ใช้คาถาอัญเชิญ เพราะถ้าใครอัญเชิญมา บุคคลนั้นจะต้องเสียอวัยวะสิ่งหนึ่งให้แก่เทพมรณะหรือยมทูตเพื่อแลกเปลี่ยนกับวิญญาณของผู้ตาย และการอัญเชิญนี้ผู้ใช้จะไม่สามารถเชิญ'คนรักของหรือครอบครัวตนเอง'มาได้ ดังนั้นห้องนี้จึงถูกปิดตายโดยจีอ๊อตโต้หรือพี่ของเธอ เพราะเธอเคยจะใช้คาถานี้อัญเชิญพ่อแม่ของตัวเองจนเกือบเสียอวัยวะในร่างกายทั้งหมดไปเพราะจะฝ่าฝืนกฏต้องห้าม 

  "ให้ตายเถอะ..."ยูเอะบ่นงึมงำพลางหยิบผ้าพันแผลด้วยมือขวามาพันทำแผลแขนข้างซ้ายด้วยความลำบากลำบน กว่าจะเสร็จก็ปาไปเกือบครึ่งชั่วโมง เมื่อทำแผลลวกๆห้ามเลือดไปแล้วจึงหยิบฮู้ตมาใส่เพื่อปกปิดแขนที่ขาดของตนก่อนจะจุดไฟเผาแขนของตัวเองทิ้งไปจนเหลือแต่ขี้เถ้าและเดินออกไปโดยไม่ลืมปิดประตูให้มันปิดตายอีกครั้งหนึ่ง


++++


     - ห้องรับแขก -

    เมื่อยูเอะมาถึงก็ได้ยินเสียงร้องไห้ระงมของสึนะ แรมโบ้ เรียวเฮและโกคุเดระ ส่วนที่เหลือแค่น้ำตาคลอเบ้าเป็นพอ โดยมีเหล่าสัตว์หางมองห่างๆอย่งมีความสุขพร้อมเจ้านายของตน ยูเอะมองภาพของพวกเขาด้วยรอยยิ้มนิดๆ ก่อนจะเห็นจีอ๊อตโต้เดินมาหาเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


    ชะอุ้ย...


    ยูเอะร้องร่ำในใจเมื่อเห็นพี่ชายตัวเองมืดทมึนไปครึ่งหน้า

  "เก๊าขอโต๊ดงับ..."ยูเอะเอ่ยขอโทษเสียงอ่อยก้มหน้างุด

  "...."แต่อีกฝ่ายกลับเงียบใส่เธอเสียนี่


    ใจไม่ดีเลยเฟ้ยแบบนี้!


  "เอ่อ..."

  "...."

  "เฮ้ พี่จีอ๊อต----"ยังไม่ทันเธอจะพูดจบ ผู้เป็นพี่ชายก้โผล่กอดเธอเอาไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก

  "เฮ้ย! พี่เป็นอะไรไป..."ยูเอะเสียงแผ่วลงเมื่อรู้สึกได้ถึงไหล่ที่เปียกชื้น

  "ขอโทษนะ พี่ขอโทษ...สุขสันต์วันเกิด ยูเอะ"เสียงทุ้มกล่าวอย่างแผ่วเบา

  "พี่..."

  "พี่ขอโทษที่ทำอะไรไม่ได้เลย ขอโทษที่ทำให้น้องโดดเดี่ยว ขอโทษที่ช่วยพ่อแม่เราไว้ไม่ได้ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ..."จีอ๊อตโต้พึมพำไปมาว่าขอโทษ ขอโทษไม่เลิก ยูเอะมองพี่ของตัวเองด้วยสายตาอ่อนลง

  "มันไม่ใช่ความผิดของพี่หรอกน่า ไม่ต้องขอโทษหรอก"ยูเอะว่าพลางลูบหัวที่มีผมฟูๆสีเหลืองอ่อนของพี่ชายตัวเอง
  

    ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ ขอโทษที่ไม่สามารถปกป้องใครได้เลย...สักคนเดียว


  "ฝีมือนั้นของน้องใช่ไหม"จีอีอตโต้ผละออกแล้วปาดน้ำตาลวกๆถาม

  "อื้ม ฝีมือหนูเองละ เห็นไหมเนี่ย ร้องไห้แล้วหน้าไม่หล่อเลย"ยูเอะตอบก่อนจะแซวพี่ชายตนเองพร้อมลูบไล้ขอบตาและปาดน้ำตาที่ยังเหลืออยู่ออกไป

  "อย่าแซวสิ! พี่ของน้องน่ะต้องหล่ออยู่แล้ว ฮ่าๆๆๆ"จีอ๊อตโต้หัวเราะและยีหัวน้องสาวตัวน้อยของตัวเองอย่างหมั่นไส้

  "หึ๊ย พอเลย เห็นไหมผมหนูยุ่งหมดแล้ว!"ยูเอะปัดมือจีอ๊อตโต้ออกก่อนจะใช้มือสางผมให้เรียบร้อยดังเดิม

  "วันนี้จะไปอีกสินะ"

  "อื้ม คิดถึงพวกท่านจะแย่แล้ว ไม่ได้ไปหานาน พี่จะไปด้วยไหม?"เธอถาม ถึงจะรู้คำตอบอยู่แล้วก็เถอะ

 "เดี๋ยวตามไปทีหลัง ว่าแต่แขนซ้ายน่ะ ไม่เป็นไรนะ"จีอ๊อตโต้ถามด้วยความเป็นห่วง

 "ไม่เป็นไรหรอกน่า งั้นหนูไปก่อนนะ บ๊ายบาย"ยูเอะยิ้มให้ก่อนจะเดินออกจากประตูหน้าบ้านจนลับหายไปหลังบานประตู จีอ๊อตโต้มองแผ่นหลังก่อนออกไปของยูเอะด้วสายตาเจ็บปวด


    เมื่อไหร่น้องจะยิ้มที่มาจากใจจริงสักที ยูเอะ...


  "คุณจีอีอตโต้พอรู้ไหมครับว่ายูเอะจังไปที่ไหน?"สึนะโผล่พรวดมาหลังจากคุยกับแม่เสร็จสรรพจนจีอ๊อตโต้สะดุ้งนิดๆก่อนจะกลับไปนิ่งเหมือนเดิมพร้อมจะตอบคำถามสึนะ

  "หลุมศพน่ะ"

  "เอ๋!?"สึนะร้องเอ๋ลั่นบ้านจนเรียกสายตาทุกคนหันมาดู

  "แล้วนายจะตกใจทำไมกันเล่า สึนะ"จีอ๊อตโต้ว่า

  "ขอโทษครับ.."

  "มีอะไรงั้นหรอสึนะ/ท่านรุ่นที่10"ยามาโมโตะกับโกคุเดระถามพร้อมๆกันจนโกคุเดระหันมามองแรงใส่ยามาโมโตะ

  "แล้วแกจะพูดพร้อมฉันทำไมฟ่ะ เจ้าบ้าเบสบอล!"

  "ฮะๆ แล้วฉันผิดอะไรละเนี่ย"ยามาโมโตะเกาท้ายทอยตัวเองเบาๆ

  "น่าๆ ทั้งสองคนอย่าเถียงกันเซ่"สึนะบ่น

  "ชิ ถ้าเป็นคำขอของรุ่นที่10 ผมหยุดก็ได้ ฝากไว้ก่อนเถอะเจ้าบ้าเบสบอล!"ไม่วายมองแรงใส่ยามาโมโตะอีกรอบ

  "ฮะๆ"


    จริงๆเลยสองคนนี้-- สึนะส่ายหัวอย่างเอือมระอา 


  "แล้วสรุปยูเอะจังไปหลุมศพทำไมครับ?"

  "ไหว้แม่กับพ่อน่ะ"จีอ๊อตโต้ตอบนิ่งๆ ส่วนพวกสึนะเงียบไปแล้ว

  "เดี๋ยวนะครับ เมื่อเช้ายูเอะจังยังบอกผมว่าพวกเขาสบายดีนี่น่า"

  "ยัยนั่นคงต่อคำในใจโดยที่ไม่พูดออกมาให้นายได้ยินหรอก"

  "งั้นหรอครับ"

  "แสดงว่าพ่อแม่ยัยนั่นตายแล้วงั้นหรอ"รีบอร์นถามตรงๆอย่างไม่อ้อมค้อมจนสึนะอ้าปากค้าง


    บางครั้งก็ตรงไปนะครับคุณเพ่!


  "ก็ตามนั้น มันโหดร้ายที่นะ ที่ครอบครัวดันมาตายในวันแม่ วันครบรอบแต่งงานของพ่อแม่ และวันเกิดของตัวเอง"

  "..."

  "รอยยิ้มจริงๆของยูเอะน่ะ หายไปตั้งแต่เมื่อ 10ปีก่อนแล้ว..."



    - 10ปีก่อน -


  "ว้าวๆ แม่คะ พ่อคะ หนูอยากกินอันนั้นอ่า"เด็กสาววัย 3ขวบน่ารักชี้ไปที่ตู้ไอศกรีมที่มีหลายรสหลายสีสันตรงร้านหนึ่งในห้างสรรพสินค้าและหันมาบอกผู้เป็นแม่และพ่อของตน

  "โห้ ยังกินได้อีกนะเนี่ย เดี๋ยวก็อ้วนหรอก ยูเอะ"เด็กชายแซวผู้เป็นน้องสาว

  "โธ่ พี่จีอ๊อตโต้อ่ะ!"ยูเอะหันไปพองแก้มอย่างงอนๆใส่ผู้เป็นพี่ชายของตัวเองแทน

  "ฮะๆ โอ๊ยๆ เจ็บนะ"จีอ๊อตโต้หัวเราะเสียงหลงเมื่อโดนยูเอะฟาดเข้าให้แบบรัวมือ


    ถึงจะบ่นว่าเจ็บ แต่เอาตรงมันแค่รู้สึกจั๊กจี๊เท่านั้นเอง


  "เอาล่ะๆ พี่น้องคู่นี้อย่าพึ่งทะเลาะกันสิ จีอ๊อตโต้ก็อย่าไปแซวน้องเขาสิ"คาน่า หญิงสาวผู้เป็นแม่ของเด็กทั้งสองห้ามปรามการทะเลาะของเด็กๆให้หยุดลงแต่เพียงเท่านี้โดยมี อเล็กซานด์ คนรักของตนและพ่อของเด็กสองคนนี้มองด้วยสายตาขบขันและอ่อนโยน

  "ป่ะๆ ไปกินไอศกรีมกันได้แล้วนะ"เขาชวน

  "เย้!!"


++++


   - ระหว่างทางกลับบ้าน[คฤหาสน์] -


  "นี่ ยูเอะจ๊ะ แม่มีอะไรมาให้ด้วยละ"คาน่าเอ่ยกับลูกสาวของตน

  "เอ๋? อะไรงัันหรอคะ"เด็กสาวถามด้วยความสงสัย ดวงตาใสแป๋วจ้องมองมาแสดงความสงสัยให้เห็นอย่างชัดเจนและยิ่งสงสัยขึ้นไปอีกเมื่อเห็นรอยยิ้มของพี่ชาย พ่อและแม่ของตัวเอง เมื่อเห็นดังนั้นคาน่าจึงหยิบอะไรบางอย่างยื่นมาทางยูเอะ

  "แท๊นแทน! สุขสันต์วันเกิดจ้า/น๊า/คร้าบ"เสียงของพ่อแม่และพี่ชายดังขึ้นพร้อมกัน เด็กสาวมองสิ่งที่อยู่ในมือของแม่ตัวเองก็พบว่ามันคือตุ้มหูทรงไม้กางเขนสีดำวาวสวยในกล่องสีแดงกำมะหยี่ ยูเอะมองด้วยสายตาแวววาว

  "ว้าววว สวยจังเลยค่ะ ขอบคุณนะค๊าาาา"เด็กสาวโผล่กอดและหอมแก้มผู้เป็นแม่ทันที

  "เอ๋ หอมแต่แม่ไม่เห็นหอมพี่กับพ่อบ้างเลย"จีอ๊อตโต้บ่นงึมงำอย่างน้อยใจ

  "แบบนี้พ่อกับพี่ของลูกก็น้อยใจแย่สิ"อเล็กซานด์เสริมคำพูดลูกชายตัวเองด้วยคน

  "คิกๆ"ยูเอะหัวเราะดีใจก่อนจะหอมแก้มพ่อกับพี่ของตัวเองไปคนละที

  "รักทุกคนที่สุดเลย!!"

  "พวกเราก็รักลูก/ยูเอะเหมือนกันนะ"ทั้งรถเต็มไปด้วยความอบอุ่น ความรัก ความสุขของคนในครอบครัวเล็กๆทั้งหมด 4คน

    ...แต่ความสุขย่อมอยู่ได้ไม่นาน...


  "กรี๊ดดดดด"คาน่ากรีดร้องเมื่อเปิดประตูบ้านกลับเข้ามาหลังไปเที่ยวเสร็จก็เจอแต่ซากศพของเหล่าคนใช้พ่อบ้านแม่บ้าน เลือดสีแดงฉานชะโลมไปทั่วทุกอนู เมื่อเห็นลูกทั้งสองคนกำลังตัวสั่น เธอจึงตั้งสติและรีบปิดตาของลูกตัวเองไว้

  "นี่มันเกิดอะไรขึ้น!"อเล็กซานด์ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวกับภาพที่เห็น

  "ไงครับ คุณอเล็กซานด์ บอสของมาเฟียรัสเซีย"เสียงทุ้มของบุคคลปริศนาดังขึ้นจากมุมมืด

  "เสียงนี่...หรือว่า คิล!"

  "แหม จำผมได้ด้วยนะครับ"ร่างในมุมมืดค่อยๆก้าวย่างออกมา ปรากฏเป็นชายหนุ่มคนหนึ่งนามคิลในชุดของรัฐบาลโลก

  "ทำไมคนของรัฐบาลถึงมาอยู่ที่นี่ได้!"คาน่าว่า

  "ผมก็ไม่รู้ แต่คุณพาลูกๆหนีไปซะ!"

  "แต่ว่า!..."คาน่าจะค้าน

  "ไม่มีแต่ หนีไปซะ!"

  "ฮึก ก็ได้ค่ะ!"คาน่ากัดฟันอุ้มลูกของตัวเองสองคนเตรียมวิ่ง

 "โอ๊ะโอ แต่ผมไม่ให้หนีหรอกนะครับ"คิลยกกระบอกปืนขึ้นเล็งไปที่คาน่าและลั่นไกทันที

 "เห้ย อย่า!..."

  
    ปัง!!


    คาน่าที่หลับตาปี๋รอโดนความเจ็บปวดจากกระสุนปืนลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกสบายไร้บาดแผล และก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของคนรักยืนบังกระสุนให้เธอไว้จนโดนยิงที่หัวใจพอดี

  "พา..ละ-ลูกหนีไป..."

  
   พรึ่บ!

   เพียงแค่นั้น ร่างสูงก็ร่วงลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงโลก เลือดจากบาดแผลไหลเจิงนองพื้นน่าสยดสยอง


  "กรี๊ดดดดดด"คาน่าร้องอย่างตกใจและเจ็บปวด ทางด้านจีอ๊อตโต้นั้นยังคงถูกปิดตาอยู่ แต่ยูเอะได้หยุดจากการกอบกุมนั้นและได้เห็นภาพภาพนั้นฝังลงลึกที่สมองและจิตใจ

  "พ่อคะ!"เด็กสาวดิ้นรนจากอ้อมแขนของผู้เป็นแม่เพื่อวิ่งไปที่ศพพ่อของตนแต่ก็ดิ้นไม่หลุด คิลที่กำลังสนใจศพของคนรักตนเองอยู่ เมื่อเห็นดังนั้นคาน่าเลยรีบพาลูกทั้งสองคนไปซ่อนในตู้ตู้หนึ่งและทิ้งท้ายก่อนเดินจากไป

  "ขอร้องละ พวกลูกซ่อนอยู่นี่นะ อย่าออกไปแม้จะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"คาน่าสั่งเสียงเข้ม จีอ๊อตโต้ที่พอเข้าใจสถานการณ์ก็พยักหน้าตกลงเว้นแต่น้องสาวของเขา

  "แล้วแม่จะไปไหนล่ะคะ!"ยูเอะถามทั้งน้ำตา แต่คาน่าไม่ตอบ ได้เพียงแต่ส่งยิ้มมาให้เท่านั้น

  "พ่อกับแม่รักพวกลูกนะ จีอ๊อตโต้ ยูเอะ ขอโทษ..."คาน่ากล่าวทั้งน้ำตาก่อนจะวิ่งจากไป แต่เพียงไม่กี่ก้าว ก็ต้องล้มลงเมื่อถูกยิงเข้ากลางหน้าผากพอดี 

 "คุณแ---อุ๊บ!"ยูเอะจะร้องตะโกนเรียกแต่ถูกจีอ๊อตโต้เอามือปิดปากไว้ทัน

  "อย่าเสียงดังนะ ยูเอะ"จีอ๊อตโต้บอก

  "อึก แอ่อุนแอ่[ฮึก แต่คุณแม่]..."ยูเอะร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆไม่หยุดพร้อมกอดพี่ชายตัวเองแน่น

  "อย่าร้องเลย น้องรัก.."

  "พี่รักน้องนะ ยูเอะ...."


    ปัง!!!


    เลือดสีแดงสดกระเด็นกระทบกับใบหน้านวลขาวอมชมพูของเด็กสาวทันทีที่ลูกกระสุนถูกยิงใส่ที่คอหอยและเส้นเลือดใหญ่ที่คอของพี่ชายตนเอง เด็กสาวเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง และได้ยินเสียงดังขึ้นข้างหู

 
  "หาตัวเจอแล้ว~"เสียงเอื่อยร่าเริงและเยือกเย็นเหมือนยมทูตที่กำลังมากระซิบข้างหูดังขึนชวนเสียวหลังวาบ ร่างกายพลันแข็งนิ่งทันใด

  "คิล หรือที่ย่อมาจาก Killer ไม่เสียชื่อจริงๆนะฉันเนี่ย หืม?"หลังจากคิลที่พูดกับตัวเองอยู่ก็สังเกตเห็นแววตาสีสวยแปลกประหลาดกำลังมองเชาด้วยแววตาหวาดกลัว

  "โอ๊ะโอ~ เจอของดีซะด้วย ไม่นึกว่าลูกของไอ้อเล็กซานด์ตาจะสีสวยขนาดนี้นะเนี่ย"

  "อะ-อะ"ยูเอะเกิดอาการติดอ่างด้วยความช็อก

  "ได้หนูทดลองตัวใหม่แล้ว~"คิลกล่าวก่อนจะกระชากเด็กสาวขึ้นมาอุ้ม

  "ปล่อยหนูนะ! ปล่อยสิ ปล่อย!"ยูเอะดิ้นเพื่อให้หลุดจากการกอบกุม แต่คิดว่าเด็กแค่ 3ขวบจะสามารถหลุดจากแรงของผู้ใหญ่ตัวใหญ่ได้งั้นหรอ

  "อยู่นิ่งๆนะ"คิลพูดก่อนจะหยิบเข็มยาชามาฉีดที่ต้นไหล่ของยูเอะอย่างไม่ยั้งมือจนดัง ฉึก!

  "อ่ะ!..."ยูเอะสะดุ้งเฮือกและรู้ตัวชาจนขยับไม่ได้เลยได้แต่อยู่นิ่งๆให้คิลแบกไป

  "เด็กดี~ หึหึ"ชายหนุ่มแสยะยิ้มก่อนจะเดินผ่านกองเลือดซากศพ ยูเอะได้เห็นภาพนั้นก็ร้องไม่ออก มีแต่หยาดน้ำตาที่ไหลยากจะกัดกลั้นไว้ สุดท้ายชายหนุ่มก็จับยูเอะไปเพื่อเป็นหนูทดลอง ทิ้งไว้เพียงคฤกาสน์ที่ผู้คนต่างขานกันว่าเป็น

    'คฤหาสน์ทะเลสาปเลือด'


++++

    ยูเอะเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าป้ายหลุมศพที่สลักว่า 'วองโกเล่ รีอาเซย์ คาน่า' และ 'วองโกเล่ ครอสเตอร์ อเล็กซานด์' 

  "สวัสดีค่ะ คุณพ่อ คุณแม่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ ทางนั้นสบายดีรึเปล่าคะ? ทางนี้หนูสบายดี ถึงจะมีเหล่าตัวป่วนมาสิงสถิตอยู่ให้ปวดหัวเล่นก็เถอะ"ยูเอะว่าอย่างเอือมระอา

  "วันนี้เป็นวันแม่ จะกราบแม่ก็กลัวพ่อจะน้อยใจ งั้นก็กราบพร้อมกันเลยนะ 555"ยูเอะหัวเราะอย่างขมขืน

  "และก็...สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานของพ่อกับแม่นะคะ อยู่บนสวรรค์ก็รักกันนานๆน๊า ถ้าพ่อทำให้แม่ร้องไห้เมื่อไหร่ หนูจะตามพ่อไปฆ่าถึงสวรรค์แน่!"ยูเอะยิ้มพลางทำท่าเอานิ้วโป้งปาดคอ

  "เอาเถอะ งั้นหนูไปก่อนนะคะ"ยูเอะกล่าวลาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหยิบดอกมะลิมาและก้มกราบที่หน้าหลุมศพผู้เป็นแม่และพ่ออย่างอ้อนน้อมและเต็มไปด้วยความรัก ความเจ็บปวด ความโหยหาและอาลัย พอสักพักก็เงยหน้าลุกขึ้นยืนและเดินไปวางดอกมะลิหน้าหลุมศพผู้เป็นแม่และวางช่อดอกไม้หน้าหลุมศพผู้เป็นพ่อ

  "หนูรักพ่อกับแม่มากนะคะ"เธอกล่าวแค่นั้นก่อนจะหันหลังพร้อมจะกลับบ้านแต่ก็พบกับเหล่าตัวป่วนทั้งหลายมาออกันเพียบจนกลัวว่าพื้นหุบเขาจะยุบลงไปเหลือเกิน? 

  "ยูเอะจัง..."สึนะมองมาทางยูเอะด้วยแววตาเห็นใจ?

  "หืม? พวกนายมีอะไรงั้นหรอ"ยูเอะเลิกคิ้วถาม

 
    พรึ่บ! ตึง!


  "เฮ้ย!"ยูเอะร้องเสียงหลงเมื่อเจ้าพวกตัวป่วนทั้งหลายวิ่งกู่เข้ามากระโดดกอดเธอจนแทบหายใจไม่ออกและด้วยความไม่ได้ทันตั้งตัวจนล้มหงายหลังตึงโดยมีหญ้าช่วยเป็นที่รองรับการกระแทกในระดับหนึ่ง


    คุณหญ้า หนูขอขอบคุณที่ช่วยไม่ให้หนูล้มหัวแตกไปซะก่อนนะคะ--


  "พวกนายมีอะไร ฉันหนักนะเฟ้ย!"ยูเอะบ่นพลางจะดิ้นหนีให้หลุดแต่ก็ไม่สามารถหลุดรอดไปได้

  "ยูเอะจัง พวกผมรู้เรื่องมาหมดแล้ว ขอโทษด้วยนะครับ..."


    กึก!


    ยูเอะที่พยายามดิ้นให้หลุดให้ได้ถึงกับหยุดชะงัก ก่อนจะหันไปมองพี่ชายตัวแสบของเธอที่ยืนยิ้มนิดๆอยู่ห่างๆ 


    รู้เลยใครบอกพวกมัน...


  "ร้องออกมาเถอะ ฉันรู้ว่าเธอกลั้นมานานพอทน"รีบอร์นที่ไม่ได้ร่วมวงด้วย[ถึงอยากร่วมด้วยแต่เดี๋ยวหมดฟอร์ม?] พูดเสียงอ่อนลง

  "แต่ว่า..."ยูเอะก้มจนผมปิดหน้าเลยไม่รู้ว่าทำหน้าอย่างไร

  "ไม่มีแต่หรอก ร้องออกมาเลย"ซันซัสเสริม

  "อึก..."ยูเอะกัดปากแน่น มือขยำเสื้อใครบางคนแน่น หยาดน้ำตาจากความรู้สึกที่เก็บกักมานานได้ถูกปล่อยออกมาไม่ขายสาย

  "พวกนาย ฮึก...นี่น๊า..."ยูเอะเงยหน้ามาน้ำตาคอยไหลผ่านกระทบสู่พื้นดิน

  "แล้วแขนซ้ายของยูเอะ..."ยามาโมโตะถาม ตอนพบกับแม่ของเขา เขารู้สึกดีใจจนลืมความแปลกใจที่อยากรู้ว่าทำไมแม่ของเขาถึงมาหาเขาได้ ถึงจะแค่แปปหนึ่งแต่ก็มีความสุขมาก แต่ในระหว่างที่พวกเขามีความสุขมากที่สุด กลับมีคนหนึ่งที่เป็นคนทำให้พวกเขาได้พบเจอแม่ ได้เจ็บปวดมากที่สุด ทั้งร่างกายและใจ...

 
    ส่วนสึนะได้แต่โทษตัวเองลึกๆ เพราะคำพูดของตนที่ทำให้คนที่เขาแอบรักสูญเสียบางสิ่งไปเพื่อจะให้เขาได้พบกับคนสำคัญของตนเอง


  "เรื่องแขนน่ะ...ไม่เป็นอะไรหรอกน่า ฮึก แค่พวกนายได้เจอคนที่พวกนายอย่างเจอ...ก็พอแล้ว"ยูเอะตอบ เหล่าวาเรียและวองโกเล่ทั้งหลายที่ได้ยินถึงกลับน้ำตาแตก(...) ไม่สนภาพลักษณ์ของตัวเองอีกต่อไป ส่วนรีบอร์นได้แต่ยืนนิ่งๆจับเอาหมวกสีปีกกาของตนปิดลงใบหน้าของเขาที่กำลังร่ำร้องอยู่เงียบๆ

  "พวกนายนี่จริงๆเลย...ขอบคุณมากนะ"ยูเอะยิ้มออกมาจากใจจริง มือบางข้างขวาขยี้ผมเหล่าตัวแสบทั้งหลายเบาๆ


    ขอบคุณมาก...ขอบคุณพวกนายมากจริงๆ 


    - ทางด้านผู้เฝ้ามอง -


  "ดูท่าลูกของพวกเราคงจะสบายดีนะคะ อเล็กซานด์ "หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยพลางยืนมองลูกสาวสุดรักของตัวเองบนหลุมศพของตน ก่อนจะหันไปหาผู้เป็นสามี คนรักของตนที่ยืนอยู่บนหลุมศพข้างๆ

  "อืม คาน่า แต่ทำไมพวกเดชิโม่จากโลกคู่ขนานถึงมาอยู่ที่นี่ได้เนี่ย แถมมากอดลูกสาวพวกเราอีก หน๊อย เจ้าพวกนั้น!"อเล็กซานด์เห็นด้วยกับภรรยาก่อนจะเกิดอาการคุณพ่อหวงลูกสาวกำเริบ ถ้าเขายังมีชึวิตอยู่เขาคงได้หยิบปืนลูกซองกลาดยิงใส่เรียงตัวแล้ว

  "คุณใจเย็นหน่อยน๊า"คาน่าเอ่ยปรามอเล็กซานด์ด้วยรอยยิ้มขำเบาๆกับท่าทางของสามีตัวเอง


    จริงๆเลย เจ้าคนหวงลูกคนนี้


  "หึ๊ย! ก็ได้"อเล็กซานด์ก็ยอมสงบลงเพราะคำขอจากภรรยาสุดรัก

  "คิกๆ"คาน่าหัวเราะน้อยๆก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ลูกสาวของตัวเองที่ยิ้มพร้อมน้ำตากำลังลูบหัวเหล่ามาเฟียสุดป่วนทั้งหลายเหมือนเดิมด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

  "ลูกโตขึ้นเยอะเลยนะ ว่าไหม"คาน่าเอ่ย

  "นั้นสินะ ผ่านมากี่ปีแล้วน๊า"อเล็กซานด์ทำท่าคิด 

  "เรื่องนั้นช่างมันเถอะค่ะ พวกเรารู้แค่ว่าลูกสบายดีก็พอแล้ว"

  "อื้ม นี่ ยูเอะ จีอ๊อตโต้"อเล็กซานด์ขานชื่อลูกสาวและลูกชายของตัวเอง เขาเชื่อว่าทั้งสองคนรับรู้ได้อย่างแน่นอน

  "ไม่ว่าพวกเจ้าจะอยู่ที่ใด ทำอะไรอยู่ พวกข้าจะเฝ้ามองเสมอ พ่อกับแม่ของเจ้าไม่ได้จากพวกเจ้าไปที่หนแห่งใด แต่กำลังเฝ้ามองพวกเจ้าอยู่ในใจตลอดเวลา จงจำเอาไว้..."

  "พ่อกับแม่ รักพวกเจ้ามากนะ"

.
..
... 
.... 

  "ค่ะ/ครับ พวกเราก็รักพวกท่านเหมือนกัน ท่านพ่อ ท่านแม่..."



 ประโยคสำคัญจากตอนนี้ : ถ้าได้เจอแม่แล้วอยากทำอะไรก็ทำซะ อยากบอกอะไรก็บอกแม่มาให้หมด ซึมซับความอบอุ่นจากท่านให้มากๆ ชีวิตคนมักไม่แน่นอน เราไม่รู้ว่าท่านจะอยู่กับเราไปอีกนานเท่าไหร่ เพราะแม่ไม่ได้อยู่กับเราไปตลอดหรอกนะ By วองโกเล่ ยูริเอะ


  --- คุยกะไรท์ ---


   เลยวันแม่มานานจะเป็นอาทิตย์พึ่งมาลง ที่มาช้าก็อย่าสงสัย แต่งซะยาวๆ[คนอ่านคงคิดว่าไม่ยาว แต่คนแต่งนี่จะตายแล้วครับ...] ก็ตามนั้นนะครับ ไปละเน็ตหมด(?) 





Related image

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

359 ความคิดเห็น

  1. #335 **Music** (@fhcy) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 12:47
    เราแปลกมั้ยเนี่ย อ่านแล้วยิ้ม55
    #335
    0
  2. #299 NamTanChann (@Iseria) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 18:48
    น้ำตาคลอเลย…ซึ้งมากกกก
    #299
    0
  3. #285 kiss2545 (@kiss2545) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 19:58
    ซึ้งมากค่ะ เราถึงกับน้ำตาแตกตามเลย
    #285
    1
  4. #284 praew0009 (@praew0009) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 19:25
    อ่านแล้วซึ้งอะ น้ำตาคลอเลย Q_Q
    #284
    1