[ReBoRn] นักฆ่าสาวกับเหล่าตัวละครรีบอร์น [จบ]

ตอนที่ 2 : บทนำ [re]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,048
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 308 ครั้ง
    16 ส.ค. 61

 - กริ๊งก๊อง ต๊องแหน่ง(ออดโรงเรียนไหนฟ่ะ) -

"ยูเอะ เลิกเรียนแล้ว ไปหากินข้าวกัน!!" เสียงหวานร่าเริงของเด็กสาวเรือนผมสีชมพูอ่อนสลวยเอ่ยกับเด็กสาวเรือนผมสีดำเงางามสวยที่กำลังก้มหน้าอ่านหนังสืออย่างตั้งใจจนแทบจะไม่ได้สนสิ่งรอบข้างเลย
"ห๊ะ! อ่ะ...อ่อเครๆ รอแปปขอเก็บของก่อนนะ มิเรย์"มิยาสึโนะ ยูริเอะ หรือ ยูเอะ เอ่ยก่อนจะเก็บหนังสือและเก็บโกยหนังสืออุปกรณ์การเรียนต่างๆใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว มิเรย์ส่ายหัวกับพฤติกรรมกับเพื่อนสนิทสาวคนนี้จริงๆ เฮ้อ...
"ป่ะ! ไปกันเถอะ"เมื่อเห็นว่ายูเอะเก็บของเสร็จแล้ว มิเรย์ก็จัดการลากคอเธอออกจากห้องเรียนทันที

 - ร้านอาหารแห่งหนึ่ง -

 เมื่อยูเอะกับมิเรย์มาถึงร้ายอาหารก็พากันไปนั่งที่ประจำของตนทันที
"ฉันขอสปาเก็ตตี้ ไก่คาราเกะ ราเม็งหมู มิโซะซุป สมูทตี้ บลาๆๆ"ยูเอะมองเพื่อนสนิทสาวคนเดียวที่สั่งอาหารไม่หยุดจนพนักงานแทบจะจดไม่ทันด้วยความระเอือมระอากับกระเพาะหลุมดำของมิเรย์ 
"แล้วยูเอะจะทานอะไรล่ะ"เมื่อมิเรย์สั่งของตัวเองเสร็จก็หันมาถามยูเอะ
"เอาสลัดทูน่า กับคาปูชิโน่ค่ะ"ยูเอะหันไปสั่งอาหารของตัวเองบอกพนักงาน
"โอเคค่ะ รอสักครู่นะคะ"พนักงานสาวโค้งตัวลาก่อนจะไปทำงานของตัวเองต่อ 
"เฮ้อ กินสลัดกับกาแฟทุกวันแบบนี้ ไม่เบื่อบ้างรึไง"มิเรย์เอ่ยพลางทำหน้าเหยเกเมื่อลองคิดว่าลองกินสลัดกับกาแฟทุกวันแบบเพื่อนสาวคนนี้ แค่คิดก็ขมเจียนจะอ้วกตายล่ะ กินเข้าไปได้ไง...
"ก็ช่วยไม่ได้นี่หว๊า คนมันชอบกินของขมๆ ว่าแต่เธอเหอะ กินมื้อหนึ่งก็ปาไป 10กว่าอย่างได้ แถมไม่อ้วนด้วย กระเพาะหลุมดำจริงๆนะเธอน่ะ ถ้ามีแฟนล่ะก็ ผู้ชายคนนั้นคงกระเป๋าแบนแน่ๆ ต่อให้รวยขนาดไหนก็เถอะ"ยูเอะตอกกลับบ้าง มิเรย์หน้าแดงเมื่อโดนแซวยังงั้น
"ธะ...โธ่ ยัยบ้ายูเอะ!! ถ้าเธอมีแฟนผู้ชายคนนั้นก็คงซวยเหมือนกันแหละน่า!"และทั้งสองคนก็คุยกันสนุกสนานพร้อมเสียงหัวเราะ ทุกคนในร้านต่างมองสองคนนั้นด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นว่าทั้งสองนี้นั้นรักกันดีมากมายและมีบรรยากาศที่อบอุ่นใจแผ่ออกมา และผ่านไปได้ไม่นาน อาหารก็มาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ ซึ่งเกินครึ่งก็ของเพื่อนสนิทสาวจอมกินจุของเธอเองนั้นแหละ... 

..
...
....

"งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ!!"มิเรย์เอ่ยเมื่อถึงทางที่จะต้องแยกกันกลับบ้าน
"อื้ม! เดินทางดีๆนะ อย่าเดินชนเสาไฟข้างทางอีกล่ะ"ยูเอะเอ่ย
"โธ่! อย่าแช่งกันเซ่ เชอะ!!"และด้วยความที่มิเรย์นั้นวิ่งหันหน้ากลับมาต่อว่าเพื่อนสาวของเธอทั้งวิ่งอยู่โดยไม่มองทางข้างหน้า และหันหน้ากลับไปอย่างรวดเร็ว ทำให้หน้าผากนั้นชนเสาไฟข้างทางจนมึนกันเลยทีเดียว

โป๊ก!

"โอ๊ย!! เจ็บๆๆโว้ย!"นั้นไง...ก็บอกให้ระวังไงเล่า...ยูเอะส่ายหน้าอย่างปลงๆกับการวิ่งไม่มองทางของเพื่อนสาวของตัวเอง
"พูดไม่ทันขาดคำ..."
"เงียบไปเลยน่า! เชอะ! งอนแล้ว ยูเอะคนบ้า!!!"และมิเรย์ก็วิ่งอย่างรวดเร็วปานเดอะแฟลชกลับชาติมาเกิด(?)จนลับสายตาของยูเอะที่ยืนเอ๋อกับการจากไปที่ไวเหลือเกิน...
"อะ...อ้าว เราผิดอัลไรหว๊า"ยูเอะเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะหันไปหลังเพื่อกลับไปบ้านของตัวเอง แต่ก็ต้องตกใจกับหนังสือปกสีดำปริศนาที่มันมาวางไว้อยู่ด้านหลังของเธอตอนไหนก็ไม่ทราบ ยูเอะงงเมื่ออยู่ๆหนังสือปกสีดำเหมือนเรื่องเดธโน๊--- แค่กๆ มาอยู่ตรงหน้าเธออย่างที่เธอไม่รู้ตัว ยูเอะนั่งลงจ้องตาแข่งกับสมุดปริศนานั้นอย่างใช้ความคิด
"สมุดอะไรหว๊า..."
"..."สมุดยังนิ่ง(?)
"อืม..."ยูเอะความคิดจงมา
"..."ยังคงนิ่ง
"อืม..."ความคิด
"..."นิ่ง
"อืม..."คิด...
"แฮ่!!!"
"อุ๊ยเ-ี่ย! พ่อร่วงแม่ร่วงตาเถรแดร๊กคาปูชิโน่!!!(??)"ยูเอะอุทานเสียงดังอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆหน้าปกสมุดก็กลายเป็นรูปหน้าตัวตลกและส่งเสียงแฮ่ออกมาจนยูเอะตกใจถึงขนาดเผลอกระโดดเกาะเสาไฟฟ้าข้างทาง ก่อนจะค่อยๆตั้งสติพุธโทธรรมโมสังฆทานสาธุและค่อยๆไต่(ตกลงแกเป็นตัวอะไรกันแน่วะครับ)ลงมาจนถึงพื้นโดยสวัสดิ์ภาพ เมื่อถึงพื้นเธอก็ค่อยๆย่องเดินไปดูสมุดที่พื้นใหม่อีกทีเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาด แต่พอลองไปดูใหม่มันก็หายไปซะแล้ว
"อ้าว หายไปซะแล้ว หน็อย! เจ้าสมุดเวร!มาทำให้ตกใจแล้วหายไปซะดื้อๆอย่างงี้เนี่ยนะ ถ้าเจออีกแม่จะเผาทิ้งแล้วโยนเศษให้จระเข้กินเลยซะนี่!!!"ยูเอะเอ่ยพลางกระทืบเท้าเสียงดังอย่างหัวเสียเดินไปเก็บกระเป๋าที่ตัวเองเผลอโยนเกือบเข้ากำแพงบ้านคนอื่นและมุ่งหน้ากลับบ้านอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าใกล้มืดเพราะมั่วแต่ติดสมุดเจ้าปัญหาตัวนี้
..
...
....
"กลับมาแล้วค่า"ฉันเอ่ยเมื่อเปิดประตูเข้าบ้านมา ถึงแม้จะไม่มีใครอยู่ก็เถอะ อ่อ ลืมแนะนำตัวไป ฉันชื่อว่ามิยาสึโนะ ยูเอะ หรือเรียกสั้นๆว่า ยูเอะ ก็ได้ หลายคนคงรู้จักฉันไปแล้วสินะ ฉันเดินเข้าบ้านมาและขึ้นไปบนห้องนอนชั้นสองของตัวเอง และเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ บ้านฉันมีทั้งหมด 3ชั้น มี 20กว่าห้องนอน มีห้องน้ำภายในตัว 1ห้องครัว โต๊ะอาหารมีที่นั่งได้เกิน 20กว่าคน แต่ถึงอย่างงั้นฉันก็อยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่พี่ชายตายไปตอน 8ขวบ[จีอ๊อตโต้อายุมากกว่านาง 5ปี] ส่วนพ่อแม่ก็ตายไปตั้งแต่ฉันจำความได้ไม่นาน คนที่ฉันรักต่างตายไปเพราะพวกรัฐบาลต่ำทรามนั้น ฉันคิดโดยไม่รู้ตัวเลยว่าฉันได้ปล่อยน้ำตาออกมาให้ไหลไปพร้อมกับสายน้ำตาที่ไหลรินลงเพื่อชำระล้างกาย อ่า...คิดถึงพวกเขาเหลือเกิน

                             "คิดถึงเหลือเกิน คุณพ่อคุณแม่...พี่จีอ๊อตโต้"
..
...
....
 ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำเมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ฉันพาดผ้าเช็ดตัวไว้กับราวตากผ้าด้านนอกห้อง ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องและนั่งลงกับโต๊ะทำงานของตัวเอง หยิบกระเป๋าเรียนขึ้นมา และก็ต้องแปลกใจเมื่อสมุดเจ้าคู่กรณีเก่ามันมาอยู่ในกระเป๋าของฉัน ฉันหยิบขึ้นมาเปิดดูภายในสมุดนั้น สรุปมันก็คือสมุดภาพ...ที่มีภาพตัวละครอนิเมะมาเฟียที่มิเรย์กรอกหูเล่าให้ฉันฟังทุกวัน นั้นก็คือเรื่อง รีบอร์น นั้นเอง และฉันก็เคยแปลกใจมากเพราะมีตัวละครหนึ่งที่เหมือนกับพี่ชายฉันมาก ทั้งชื่อ เสียง หน้าตา และนิสัยราวกับเป็นคนเดียวกัน นั้นก็คือ วองโกเล่รุ่นแรกหรือวองโกเล่พรีโม่ จีอ๊อตโต้ นั้นเอง นั้นทำให้เวลาฉันดูอนิเมะเรื่องนี้จะดูแต่จีอ๊อตโต้เท่านั้น ฉันเก็บสมุดนี้ไว้ก่อนจะมาตั้งใจทำการบ้านให้เสร็จ 
 
  เวลาผ่านไปไม่นาน ฉันก็ทำการบ้านเสร็จอย่างรวดเร็ว และเดินล้มตัวลงนอนบนเตียงควีนไซต์ เปลือกตาค่อยๆหย่อนลง สติค่อยๆเลือนลางและเข้าสู่ห้วงนทราโดยต้องบ่นประโยคสุดท้ายขอวัน

                                    "วันนี้ผีหลอกฉันรึไงกันเนี่ย...."





                                                                                                 To be continue

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

# คุยกับไรเตอร์ #

 อ่า แต่งเสร็จซักที เหนื่อยชะมัดยาก เรื่องอาจจะแปลกๆไปหน่อยเด้อ พอลองอ่านเองเหมือนใช้เวลาแปปเดียว แต่พอแต่งจริงปาไปราวๆ 3ชม.ได้ ปวดหลังมากมาย จะพยายามคิดมุกให้ออกนะ ขอบอกไว้ก่อน ตอนฉากสั่งอาหาร ไรต์ไม่รู้ว่าอาหารญี่ปุ่นมีอะไรบ้าง เลยลองไปหาดูรายละเอียด แค่นั้นแหละ อือหือ...ทั้งชื่ออาหารแถมภาพอาหารชวนน้ำลายไหลอีก โอ๊ย ตอนนั้นโคตรทรมานเลยครับ เรื่องนี้เป็นการแต่งครั้งแรก ผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยและติเตือนได้แต่อย่าด่านะครัช ฝากกดติดตามด้วยครัช จะไม่กดติดตามก็ได้แต่ระวังอ่านไม่ทันคนแรกน๊า 555 งั้นพอแค่นี้ล่ะกัน ฝากผลงานด้วยนะคร้าบบบบบบบ ปล.ถ้าอ่านในโทรศัพท์ คำบางคำอาจจะไม่ติดต่อกันเท่าไหร่ ก็ไม่ต้องแปลกใจไปหรอกนะครัช











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 308 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

359 ความคิดเห็น

  1. #255 teamzadarkkiller (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 03:22
    สรุปไรท์ชอบจีส(จีอ๊อตโต้)ใช่มะ
    #255
    1
    • #255-1 Silverfox25147(จากตอนที่ 2)
      16 เมษายน 2561 / 17:52
      เปล่าอ่ะ เฉยๆ
      #255-1
  2. #104 benjarath (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 19:25
    กำลังง่วงๆตอนอ่านเจอจีอ๊อตโต้เข้าไปนี่ถึงกับตื่น
    เกี่ยวไรกันหว่า รุ่นที่1ข้ามมิติมา?
    #104
    1
    • #104-1 Silverfox25147(จากตอนที่ 2)
      17 ธันวาคม 2560 / 21:06
      นั้นสิน๊า~
      #104-1
  3. #91 OilllVIP (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 22:19
    คำผิดนะคะ * พุทธโธ ธัมโม * สวัสดิภาพ *ไซส์
    พล็อตค่อนข้างแปลกใหม่ดีนะคะ ติดตามค่ะ
    #91
    1
    • #91-1 Silverfox25147(จากตอนที่ 2)
      16 ธันวาคม 2560 / 08:53
      ขอบคุณที่บอกครัช~
      #91-1
  4. #84 0926545537 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 02:06
    เราว่าเรานอนอ่านแล้วก็กำลังจะเคลิ้มหลับพอดี พอเจอ 'พี่จีอ็อตโต้' นี่ตาสว่างเลย วะวอท เว็ท ว๊อทท 0.0)
    #84
    1
    • #84-1 Silverfox25147(จากตอนที่ 2)
      15 ธันวาคม 2560 / 16:39
      เป็นการกระตุ้นไม่ให้หลับไปก่อนสินะครับ
      #84-1
  5. #62 Emptyness (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 10:33
    เรานั่งซดมาม่า อ่านนิยายไป
    พอเจอชื่อพี่ชายของยูเอะ
    พรวดดดด!!แค่ก!!
    หรือว่าจะเป็นคนๆเดียวกันหว่า~
    #62
    1
    • #62-1 Silverfox25147(จากตอนที่ 2)
      9 ธันวาคม 2560 / 13:47
      ก็ไม่รู้สินะครัช~
      #62-1
  6. #12 Shadowevil1123 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 20:14
    ตอนอ่านนิยาย

    นั่งกินน้ำไปดูไป

    "พี่จีอ๊อตโต้..."

    ......

    พรวดดดดดด!!!!//น้ำพุ่งออกมาเป็นบัวรดน้ำ(?)

    ป.ล. หนุกมากเลยอะ ติดตามๆ
    #12
    1
    • #12-1 Silverfox25147(จากตอนที่ 2)
      16 พฤศจิกายน 2560 / 21:02
      ระวังสำลักนะ 555
      #12-1