[ReBoRn] นักฆ่าสาวกับเหล่าตัวละครรีบอร์น [จบ]

ตอนที่ 18 : ลำนำความวุ่นวาย 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 260 ครั้ง
    4 ก.พ. 61

     - ตอนเย็นวันเสาร์ -

   ติ๊ด 

"งืมมมม"ฉันงึมงำในลำคอและลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความง่วงงุนเพราะเสียงเหมือนข้อความเข้าในโทรศัพท์ ฉันยันตัวขึ้นมานั่งขัดสมาธิหันหน้าไปทางหัวเตียงพร้อมหยิบโทรศัพท์ไอโฟน7 สีขาว(ใช้งานทั่วไป)ที่มีหน้าจอบอกว่า คุณมีข้อความใหม่ ขึ้นมาเปิดอ่าน เนื้อความมีมาว่า...

'ถึง ที่รักของผม(?)

   อรุณสวัสดิ์ที่รักของผม ให้เดาว่าคุณพึ่งตื่นใช่ไหมล่ะ ที่ส่งข้อความมาก็ไม่มีไรพิเศษ แค่จะไปหาเพราะคิดถึง จะไปถึงประมาณหกโมงครึ่ง เตรียมตัวรอได้เลยนะครับ ที่รักของผม

                                                                                   จาก ไคส์ ที่รักของคุณ(?)'

   ...แกจะมาอรุณสวัสดิ์อะไรตอนเย็นวะ ฉันคิดและหลังจากที่ฉันอ่านไป ฉันนี่แทบอยากเอาหัวโขกกำแพงและอ้วกจนตายไส้สมองทะลักเสียงจริง
ว่าแต่...จะมาถึงตอนหกโมงครึ่งงั้นหรอ...ฉันคิดก่อนจะเหลือบตาไปมองนาฬิกาและสะดุ้งตัวสุดขีดเพราะเสียงโครมครามในห้องรับแขกจนไม่ต้องเดาว่าฝีมือใคร นาฬิกาดิจิตอลสุดแสนจะรัก(กุประชด)ฉายบอกเวลา 18:27 นาที...
"เ-ี้ย! ชิสห์แล้วไง!!"ฉันตะโกนอย่างตกใจเมื่อเห็นเวลา อีกสามนาทีไอ้หมอนั้นก็จะมาถึงแล้ว ถ้าถามว่ารู้ได้ไงว่าเขาจะมาตรงเวลาตามที่บอกในข้อความเป๊ะๆ ขอบอกเลยว่าไอ้หมอนั้นมันเป็นคนที่พูดว่าจะมาตอนเวลาไหนแม่มมาตามเวลาที่บอกทุกรอบ! เรียกสั้นๆว่าเป็นคนที่มาตรงเวลา(จนเกินไป) แถมเหลืออีกสามนาทีหมอนั้นก็จะมาถึง ฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลย(สกปรกมากค่ะ...) ไอ้เรื่องอาบน้ำน่ะไม่เท่าไหร่ แต่เรื่องไอ้พวกเวรข้างล่างฉันจะจัดการทันไหมเนี่ย!! ว่าแต่...
                                                                   
   แกช่วยเลิกส่งข้อความแบบนี้ได้ไหมวะคะ!!!!!!!!?                     

..
....
......
........   


   ตึก ตึก ตึก

"แฮ่กๆๆ"ฉันวิ่งหอบจากชั้นสองลงมาที่ห้องรับแขกที่มีเสียงดังวุ่นวายของเจ้าพวกบ้านั้นหลังจากที่ใช้เวลาอาบน้ำเสร็จ 1นาที(อาบน้ำรึเปล่าวะนั้น... :ไรท์) หุบปากไปยัยไรท์!? (.... :ไรท์)
"เฮ้ย!"ฉันร้องเสียงหลงพร้อมหลบมีดที่ลอยมาจากกลุ่มที่ฟัด(?)กันแทบจะทุกวัน ถ้าฉันไม่หลบเชื่อเลยว่ากลางหน้าผากแง่มๆ แต่ช่างประเด็นนั้นเถอะ...
"เฮ้! เจ้าพวกบ้า!! เลิกพังห้องและกัดกันเป็นหมา(?)ได้แล้วเฟ้ย!!!"ฉันตะโกนดังลั่นจนน่าจะดังไปถึงปากซอย...แต่ไอ้พวกนี้ก็ยังไม่หยุด เลยหันขวับไปมองสึนะที่ยืนสั่นเป็นเจ้าเข้า(?)พร้อมห้ามพวกนั้นโดยหลบจากพวกลูกหลงอย่างมีด ลูกกระสุน ดาบคาตานะที่ฟาดลงมา อันดับต่อมาก็คือจับไอ้พวกนี้ให้พ้นสายตาของเจ้าบ้านั้นก่อน เพราะเดี๋ยวแม่มเกิดปัญหาสารพัดและคำถามที่มากล้นจากคนที่บ้ารีบอร์นนิดหน่อย...กุว่าไม่นิดดีกว่า
"เห้ย! ไอ้ห่วย แกเป็นบอสก็ห้ามลูกน้องแฟมิลี่กันมั้งสินะ! ยืนสั่นเป็นทูน่าจะผู้ชายโดนปล้ำ(?)ยังงั้นแหละ!!"
"ยะ...ยูเอะจัง ผะ...ผมก็พยายามแล้วนะแต่พวกเขาไม่ฟังกันเลย แล้วไอ้ประโยคหลังนั้นมันอะไรกันครับ!!!?"สึนะโวย
"แล้วทำไมแกไม่ใช้ไฟดับเครื่องชนท่าทะลุจุดศูนย์แช่แข็งพวกมันล่ะวะ ไอ้โง่!!"พอฉันพูดจบก็ได้เสียงแว่วๆมาจากสึนะว่า เออวะ แกพึ่งรู้เรอะ!!!

     ติ๊งต๊อง

   โว้ยยยย ช่วยไม่ได้แล้วเอางี้แม่ม! ฉันคิดอย่างหัวเสียเมื่อได้ยินเสียงออดหน้าบ้าน และใช้เชือกที่ตัดไม่ขาดพันตัวพวกนั้นทั้งหมดเอาไว้ พร้อมประตูมิติที่เปิดอ้าใหญ่พอที่จะโยนพวกบ้านี้เข้าไปทีเดียว ไม่รอให้เสียเวลาเปล่า พอพันตัวพวกนั้นเสร็จก็โยนพวกนั้นเข้าไปโดยมีเสียงร้องโวยวายดังขึ้นจนเบาลงและเงียบไปเมื่อประตูมิติปิดลง 
"เฮ้อ!"ฉันถอนหายใจก่อนจะใช้พลังฟื้นฟูให้ห้องกลับมาเป็นแบบเดิมเเล้วเดินไปเปิดประตูหน้าบ้าน

     แอ๊ด

   ฉันเปิดประตูเผยให้เห็นเด็กชายเรือนผมสีเงิน ดวงตาสีม่วงเงินฉายแววเจ้าเล่ห์และซุกซน ใบหน้าคมหล่อเกินบรรยายโดยด้านหลังมีชายร่างสูงสองคนใส่ชุดสีดำสนิทยืนเหมือนคุ้มกันอยู่ด้านหลัง เรียกง่ายๆคือบริการ์ด นี่แกเป็นลูกหัวหน้ารัฐหรือหัวหน้าแก็งมาเฟียไม่ทราบยะ...
"ยูจ๊างงง กอดหน่อยยย"คาเงยามะ ไคส์กระโดดพร้อมอ้าแขนมาทางฉันเพื่อจะกอดฉัน แต่ฉันก็หลบแบบทันถ่วงทีจนหมอนั้นล้มหน้าทิ่มถไลไปกับพื้นโดยมีฉันมองนิ่งๆ ส่วนพวกบริการ์ดสองคนก็มองเจ้านายของตนด้วยสายตาเอือมๆ
"ยูจังหลบผมทำไมอ๊า..."หมอนั้นลุกขึ้นมานั่งมองหน้าฉันพลางทำหน้างอเป็นเด็ก ถ้าผู้หญิงหลายคนมาเห็นคงเลือดกำเดาพุ่งไม่ก็สลบเพราะความหล่อแต่ขอยกเว้นฉันแล้วกัน ฉันไม่มีทางเขินคนที่หลอกหลวงฉันในอดีตหรอกนะ เหอะ...
"แล้ว? มีธุระอะไรก็ว่ามา จะตรวจสอบอะไรก็เชิญ"ฉันเอ่ยหน้าตาย
"โธ่ ก็ได้ๆ พวกนายสองคนจะไปไหนก็ไป"สิ้นเสียงสั่งเสียของไคส์ พวกบริการ์ดสองก็ก้มรับคำสั่งก่อนจะเดินแยกย้ายกันออกจากบ้านไปยืนรออยู่หน้าประตูบ้านแทน เมื่อเห็นดังนั้นฉันก็ย้ายที่ของตัวเองไปนั่งตรงโซฟายาว หมอนั้นก็ตามมานั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามโดยมีโต๊ะคั่นอยู่ 
"จะกินอะไรไหม"
"หืม? อืม....งั้นขอกินยูจังได้ไหมล่ะ"
"จะอ้วกค่ะ..."ฉันพึมพำเบาๆหน้าตาย
"ไม่คิดจะรู้สึกอะไรเลยหรอ? เย็นชาจังน๊า"ไคส์เอ่ยเสียงกวน
"คิดว่าฉันจะรู้สึกอะไรกับคนทรยศอย่างนายรึไงกัน"ใช่...ในอดีตหมอนี้มันหลอกลวงฉันมาโดยตลอด มันชื่อ คาเงยามะ ไคส์ เป็นลูกของหัวหน้ารัฐและอดีตเพื่อนสนิทสมัยอนุบาลที่ฉันเชื่อใจมากที่สุด แต่ผลที่มันตอบฉันมาคือการทรยศ มันเป็นคนจับตัวฉันไปให้พ่อของตัวเองพ่วงด้วยการจับมิเรย์เป็นตัวประกัน แต่พี่พรีโม่ก็ช่วยออกมาได้ ถึงแม้จะโดนฆ่าตายหลังจากนั้นก็เถอะ... เป็นการกระทำที่เด็กวัย 8ขวบไม่น่าจะคิดและทำตามได้ง่ายๆ แต่ไอ้หมอนี้มันบอกว่า...ถึงตัวจะเป็นเด็กแต่สมองเป็นผู้-ติ๊ด- ...แกดูโค-ติ๊ด-มากเกินไปรึเปล่า ไอ้...
"แค้นฉันหรอ น่าๆยังไงก็ผ่านไปตั้งหลายปีแล้วน๊า"ไคส์ตอบแบบสบายๆไม่แคร์อะไรจนน่าถีบ
"ผ่านไปกี่ปี ตราบาปที่นายทำกับฉันมันก็ไม่หายไปหรอก"
"หืม? งั้นหรอครับ อ่ะ! งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับ แล้วเจอกันใหม่ ที่รักของผม"ไคส์เอ่ยเมื่อเห็นลูกน้องสองคนเดินลงมาตรงมาที่เขาและบอกว่าพ่อของไอ้หมอนี้มันเรียก และทิ้งคำเรียกและสายตาหวานๆอันแสนชวนอ้วกแตกให้แก่ฉันและเดินออกจากบ้านไป
"เฮ้อ..."
"ตกลงเธอเป็นใครกันแน่"
"เฮือก!"ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำเรียบอันคุ้นเคยดังมาจากด้านหลังใกล้ๆหูของฉันจนขนแขนลุกพรึ่บมาเต้นระบำ(?)และถอยกรูดไปไกลแสนไกล ด้านหลังของฉันมีรีบอร์น ดีโน่ พวกสึนะและพวกวาเรียที่ออกมาตอนไหนไม่รู้
"เฮ้ย! พวกนายมาตอนไหนแล้วออกมาได้ยังไงกัน!!?"ฉันพูดขึ้นอย่างตกใจ
"มาตอนที่เจ้าเด็กบ้านั้นออกไปได้ประมาณหนึ่งวิ ถ้าถามว่าออกมาได้ไง ก็ไม่รู้สิ"โกคุเดระตอบ อ้าวเอ้ย! ตอบงี้หาเรื่องกันนี่หว๊า!?
"ว่าแต่เธอเป็นใครกันแน่"ดีโน่ที่นานๆทีมีบทก็ถามขึ้น
"อ่า..."ฉันว่าฉันคงต้องบอกแล้วแหละ...ถ้าพวกแกจะส่งสายตามาขนาดนั้นน่ะนะ
"เฮ้อ...ก็ง่ายๆว่าฉันเป็นอดีตนักฆ่าของทางรัฐบาลนั้นแหละ ไม่มีไรมากมาย"ฉันตอบ พวกนั้นนี่เงียบอึ้งไปเลย
"อะ-อดีตนักฆ่า"สึนะเอ่ยสั่นๆ แกก็เป็นถึงบอสมาเฟีย แกจะกลัวไรล่ะวะนั้น
"นักฆ่าของรัฐ? เธอคงจะมาฆ่ารุ่นที่สิบใช่ไหม!!?"โกคุเดระพูด แกก็ระแวงเกินไปนะ อีดวกส์หัวหมึกย่างรมควันเอ้ย!
"ถ้านายมีความคิดได้แค่นั้นก็ตามใจ"
"นี่เธอ! รู้ไหมว่า...บลาๆๆ"ฉันไม่ฟังที่เจ้าหมึกย่างร่มควันบ่นแต่ฉันหันมามองคนที่น่าจะสงสัยฉันมากที่สุดแต่พอได้รับคำตอบกลับไม่ถามอะไรต่อเลย แถมยังมีหน้ามาจิบกาแฟอีก
"นายจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ"ฉันหันไปคุยกับรีบอร์น ปล่อยให้พวกที่เหลือนั้นฟัดกันไปโดยลืมเรื่องที่ฉันบอกไปว่าเป็นนักฆ่า
"หืม? ไม่นิ...ก็ฉันรู้อยู่แล้วนิ"รีบอร์นตอบ
"หมายความว่าไง"ฉันขมวดคิ้วถาม หมอนี้รู้งั้นหรอ?
"ฉันรู้ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้ว กลิ่นเลือดที่ติดมากับตัวเธอน่ะมันแรงต่อจมูกของนักฆ่ามืออาชีพด้วยกันนะ หลังจากนั้นฉันก็ลองตามไปดูจนแน่ใจว่าเธอเป็นนักฆ่าจริงๆก็ตอนที่เธอไปฆ่าเหยื่อในตรอกนั้นแหละ
"หืม? ไม่เห็นรู้สึกเลยแหะ"
"งั้นหรอ..."รีบอร์นตอบ 
"...."
"...."
"นี่...ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ"
"อะไร?"
"นายคิดว่าคนดีในสายตานายเป็นยังไงงั้นหรอ"
"หืม? ก็ไม่รู้สิ น่ารำคาญมั้ง พวกนั้นแตกต่างกับพวกเราเพราะอาชีพของพวกเราเป็นอาชีพมืดนี่น่า"
"งั้นหรอ"
"แล้วเธอล่ะ"
"???"
"เธอคิดว่าเป็นยังไงล่ะ"
"คนดีในสายตาฉันงั้นหรอ..."ฉันพึมพำเบาๆก่อนที่ภาพสมัยอนุบาลที่มีไคส์เป็นเพื่อนจนถึงปัจจุบันฉายขึ้นมา เป็นความทรงจำที่ดี...หรอ?
"คนดีในสายตาฉัน...ในบางครั้งฉันก็คิดว่าคนดีมันน่ากลัวซะยิ่งกว่าคนชั่วด้วยซ้ำ...เพราะคนดี(จอมปลอม)เป็นคนที่ทำดีเพียงเปลือกนอก สวมหน้ากากเข้าหาคนอื่นให้เราเชื่อใจ แต่ผลสุดท้ายก็โยนความเชื่อใจนั้นทิ้งอย่างไม่ใยดี และค่อยๆเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา...คงประมาณนั้น"
"หืม? งั้นหรอ"รีบอร์นตอบแค่นั้นและจิบกาแฟต่อไป
"ว่าแต่...อร่อยไหม กาแฟของฉันน่ะ"ฉันถามหน้าตายมองรีบอร์นเขม็ง มันไปเอากาแฟสุดรักของฉันมาจากไหนได้ไง
"ก็อร่อยดี แต่กินเธอน่าจะอร่อยกว่า(?)"และจิบต่อไปไม่เกรงใจเจ้าของ(?)กับคำพูดที่น่าเตะ
"แล้วแต่นายเลย แต่อย่ามายุ่งกับฉันนะเว้ย...ขอตัวล่ะ"ฉันตอบนิ่งๆ ขี้เกียจเถียงกับมันและประโยคอันแสนน่าจับเนื้อหมาสดๆยัดปากและเย็บปากจริงๆ
"อืม...ฝันดีล่ะ"
"อ่า..."ฉันตอบคำของรีบอร์นก่อนจะเดินขึ้นไปห้องของตัวเอง ฉันเดินตรงไปและทิ้งตัวที่เตียงแสนนุ่มสุดที่รักอย่างเหนื่อยล้า ฉันหยิบนาฬิกาตลับทองขึ้นมาเปิดดูซึ่งภายในรูปก้เป็นรูปของครอบครัวฉันเหมือนเดิม
"ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่ไหนกันนะ คุณพ่อ คุณแม่ พี่จีอ๊อตโต้..."ฉันเอ่ยจบแค่นั้นก่อนจะหลับไป

   หลังจากที่เด็กสาวเผลอหลับไปแล้ว บุคคลในมุมมืดก็เดินออกมา ดวงจันทร์สาดสองผ่านหน้าต่างมากระทบกับใบหน้าของผู้มาใหม่ เผยให้เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา เรือนผมสีทองส้มซอยสั้น ดวงตาสีฟ้าสวยดั่งทะเลยามเช้าฉายประกายแววอ่อนโยนมองมาที่เด็กสาว เขาค่อยๆก้มหน้าลงและจุมพิตไปที่หน้าผากมนของเด็กสาวเบาๆด้วยความรัก ก่อนจะเอ่ยพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มอ่อนโยน



                                      "พี่อยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ...ยูเอะ"






                                                                                                To be continued
-------------------------------------------------------------------------------

     # คุยกะไรท์ #

  โย่ว! เอามาเสิร์ฟอีกตอนนะครัช ไรท์คงไม่ลงช้าเกินไปใช่ไหมตอบที พยายามแต่งยาวสุดแต่คงเท่าเดิม พวกสึนะก้รู้แล้วว่ายุเอะเป็นนักฆ่าและลืมไปแล้วกลับไปฟัดกันต่อ ส่วนรีบอร์นนายนี้มันฉลาดจริงนะ เหมาะกับโคนันเบอร์สองเสียจริง 555 ยังไงก็ฝากกดติดตามและคอมเม้นต์ติชมแนะนำกันได้นะครัช!


I Love you and See you again


ประโยคเด็ดจากตอนนี้ในบางครั้งฉันก็คิดว่าคนดีมันน่ากลัวซะยิ่งกว่าคนชั่วด้วยซ้ำ...เพราะคนดี(จอมปลอม)เป็นคนที่ทำดีเพียงเปลือกนอก สวมหน้ากากเข้าหาคนอื่นให้เราเชื่อใจ แต่ผลสุดท้ายก็โยนความเชื่อใจนั้นทิ้งอย่างไม่ใยดี และค่อยๆเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา... By ยูเอะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 260 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

359 ความคิดเห็น

  1. #321 Mickey1603 (@Mickey1603) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 01:50
    ถ้ารี้ดเป็นนางเอกคงฆ่าไคส์กับพ่อไคส์นานละ ที่ฆ่าพี่ชายแล้วจับเพื่อนเป็นตัวประกัน
    #321
    1
  2. #258 ThelastHop (@teamzadarkkiller) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 03:52
    พี่ชายพระเอก // โดนตบ
    #258
    1
  3. #166 TearsOfNil (@TearsOfNil) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 14:28
    ตอนบรรยายคนชื่อไคล์(ชื่อนี้ป่าว ไม่รู้ลืม)ความรู้สึกเหมือนเบียจังอ่ะ(ก็เบียคุรัน ผัวหนูนี่แหละ//โดนตบ) หรือว่าจะเป็นเบียคุรันพาลาเรลเวิร์ดอื่นคะ //โคนันเข้าสิง-รึไง(เพื่อนรีดเอง)
    #166
    1
    • #166-1 God of Devil147 (@Silverfox25147) (จากตอนที่ 18)
      18 มกราคม 2561 / 08:24
      เหมือนรีดโดนนักสืบเข้าสิงยังไงไม่รู้555
      #166-1
  4. #87 Hanaka Rinkona (@0926545537) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 03:13
    เอาตามตรงเลยว่า....ตูยังทำใจไม่ได้กับ-พี่จีอ๊อตโต้ของมันจริงๆว่ะ(=_=")
    #87
    1
    • #87-1 God of Devil147 (@Silverfox25147) (จากตอนที่ 18)
      15 ธันวาคม 2560 / 16:42
      งานนี้ต่องทำใจอย่างเดียวครับ
      #87-1
  5. #68 onaphan (@onaphan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:52
    ยูเอะเป็นอะไรกับจีอ๊อตโต้
    #68
    1
    • #68-1 God of Devil147 (@Silverfox25147) (จากตอนที่ 18)
      9 ธันวาคม 2560 / 22:56
      อีกไม่นานท่านคงรู้...
      #68-1
  6. #67 RiN_N (@RiN_N) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 22:03
    มาแค่นี้ก็ดีใจแล้วว รักกกเรื่องนี้ รักไรท์ด้วย^0^//โดนเตะ55
    #67
    1
    • #67-1 God of Devil147 (@Silverfox25147) (จากตอนที่ 18)
      9 ธันวาคม 2560 / 22:05
      ขอบคุณครัช//ไรท์ไม่เตะผู้หญิง...แต่ผู้ชายอ่ะ ไม่แน่(?)
      #67-1
  7. #66 hanazaza25488 (@hanazaza25488) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 21:55
    จากที่รีบอร์นจะกินเด็ก กลายเป็นรีบอร์นกวนพระบาทาซะนี่ -_- โอ้ย~ อ่านไปอ่านมา เริ่มสงสารทูน่าน้อยแล้ว สงสัยห้ามทุกวัน 555+
    #66
    1
  8. #65 ริงโกะจัง (@nununununu541971) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 21:54
    เย้~!!!ไรท์อัพแล้ว ต่อนน้า~
    #65
    1
  9. #64 Phimchan (@Phimchan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 21:50
    เรารู้สึกว่าถึงลางสังหรณ์บางอย่างว่าจะมีคนเเก่กินเด็กยังไงไม่รู้อ่ะ
    #64
    1
    • #64-1 God of Devil147 (@Silverfox25147) (จากตอนที่ 18)
      9 ธันวาคม 2560 / 21:55
      ลางสังหรณ์ของรีดเดอรืมีความเป็นไปได้...
      #64-1
  10. #63 Shadowevil1123 (@Shadowevil1123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 21:46
    เย้! อัพแล้ววว//เอาหน้าถูไถ(?)
    #63
    2
    • #63-1 God of Devil147 (@Silverfox25147) (จากตอนที่ 18)
      9 ธันวาคม 2560 / 21:54
      เอิ่ม...ใจเย็นนะครัช เพื่อน
      #63-1
    • #63-2 Shadowevil1123 (@Shadowevil1123) (จากตอนที่ 18)
      9 ธันวาคม 2560 / 23:03
      //ยังคงถูๆไถๆต่อไป~~~
      #63-2