[HQ Fanfic] Serenità di Eden [รอบไปรฯ]

ตอนที่ 1 : Prologue.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 มิ.ย. 61

         พื้นที่ราบกว้างใหญ่ล้วนเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตหลากเผ่าพันธุ์ มีทั้งหมู่บ้านการเกษตรเล็กๆ กระท่อมหลังน้อยกลางป่า หรือแม้กระทั่งอาณาเขตเมืองใหญ่ที่ล้อมด้วยกำแพงหินป้องกันข้าศึก

                ทว่าลึกเข้าไปในป่าบริเวณตีนเขา...นั่นคือแหล่งอุดมสมบูรณ์ด้วยพืชพรรณนานาชนิด สัตว์น้อยใหญ่ รวมไปถึง...ชนเผ่าครึ่งสัตว์

                ป๊อก!

                ผลไม้สีส้มสดขนาดเหมาะมือร่วงหล่นจากกิ่งไม้ตกลงสู่ก้อนขนแข็งกระด้างสีเทา ยามถูกกระแทกเจ้าก้อนขนนั้นก็ขยับไปมาเล็กน้อย ก่อนจะหมุนขึ้นเผยให้เห็นโครงสร้างของใบหน้าคมเข้ม สันกรามที่ทอดตัวเป็นแนวโค้งวาดเค้าแข็งกระด้าง กอปรกับเครื่องหน้านิ่งเฉยและดวงตาติดขวางเล็กๆ นั่นยิ่งเสริมให้เจ้าของใบหน้านี้ดูเคร่งขรึมยิ่งขึ้น

                ใต้ต้นไม้ที่ประดับด้วยผลส้มดก มีร่างใหญ่กำยำของชายหนุ่มที่กำลังนั่งคุกเข่าเพื่อจะแบกหามท่อนซุงสำหรับใช้เป็นฟืนขึ้นบ่า ใบหูกลมมนปกคลุมด้วยเส้นขนสีเทาเฉกเช่นเรือนผมสั้นกระดิกเบาๆ ยามเสียงร้องหนึ่งดังเสียดหู

                “อ๊า!!!!

                เจ้าของเสียงนั้นร้องเสียงดังพร้อมกับเบิกตาโตอยู่บนกิ่งไม้ที่ทอดสานบดบังแสงอาทิตย์จนสลัวราง

                “ขอโทษนะอาโอเนะ!” ปากพูดไปผลส้มในอ้อมแขนเล็กซึ่งพยายามหอบไว้เต็มก็ร่วงหล่นลงมาบนศีรษะและบ่าไหล่ของอาโอเนะอีกสองสามผล

                “พะ พอดีว่าเจ้านี่มันกลมกลิ้งไปหน่อยน่ะ ฉันก็เลย...หวาๆ!!

                ก่อนที่คนพูดจะปล่อยให้ผลส้มทั้งหมดหลุดจากวงแขน คนที่ยืนฟังคำแถลงอยู่ใต้ต้นไม้ก็วางท่อนซุงนั่นไว้บนพื้น แล้วอ้าแขนออกเงียบๆ

                คนบนต้นไม้กะพริบตามองอย่างงุนงงครู่หนึ่ง แต่พอนึกได้ก็พยักหน้าฉีกยิ้มกว้าง

                “เข้าใจแล้ว! งั้นฝากด้วยนะ”

                พูดจบเจ้าตัวก็ปล่อยเสบียงเย็นนี้ของตนออกจากอ้อมแขนในคราวเดียว ดวงตาขรึมเข้มแลดูไม่เป็นมิตรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับสัญชาตญาณส่งให้อาโอเนะตวัดแขนรับผลส้มกว่าสิบลูกอย่างรวดเร็ว

                พั่บ!

                “เฮ้อ! ค่อยโล่งหน่อย!

                ร่างเล็กที่ซุกซ่อนใต้เงาไม้อยู่นานก็ถลาร่อนลงจากกิ่งไม้ บนแผ่นหลังที่คลุมด้วยกิโมโนแขนสั้นสีสดใสนั้นมีปีกสีดำสนิทโบกสะบัดไปมาเพื่อพยุงร่างให้ลอยกลางอากาศ เรือนผมสีส้มสดตัดกับเรียวปีกนั้นราวกับดูดซับแสงอาทิตย์ยามเช้าไว้จนส่องประกายได้ด้วยตัวเอง ประกอบกับรอยยิ้มอวดฟันขาวส่งให้ใบหน้ากลมยิ่งดูใสซื่อ

                “ขอบใจที่อุตส่าห์ช่วยถือนะ พอเก็บมาเยอะๆ แล้วมันบินไม่ค่อยจะขึ้นทุกที”

                “....”

                อาโอเนะก้มมองผลส้มในอ้อมแขนแล้วเหลือบมองคนพูดเล็กน้อย ก่อนลอบถอนหายใจแผ่วด้วยสีหน้าเดิมไม่เปลี่ยน

                จริงๆ มันก็ผิดจากที่คิดไว้นิดหน่อยน่ะ...แต่ช่างเถอะ

                ชายร่างกำยำย่อกายลงวางผลส้มเหล่านั้นกับพื้น เขาหยิบถุงหนังที่พับเหน็บไว้หลังเอวออกมากางออกแล้วเก็บผลส้มใส่ถุง มัดปากจนแน่นแล้วแบกพาดไหล่ข้างหนึ่ง ส่วนแขนอีกข้างก็อุ้มท่อนซุงขนาดพอดีแขนเข้าเอวไว้

                อาโอเนะเริ่มก้าวเดิน โดยมีนกกาตัวเล็กบินร่อนตามเยื้องอยู่ด้านข้าง

                “ช่วงนี้มีของให้กินเยอะมากเลยเนอะ อย่างนี้ก็ไม่ต้องห่วงตอนเข้าฤดูหนาวแล้ว ทางหมู่บ้านของอาโอเนะล่ะเป็นยังไงบ้าง”

                “...สมบูรณ์ดี”

                “อื้อๆ ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งหน่อย ก็เผ่าหมีกินจุจะแย่ ถ้าอาหารไม่พอช่วงจำศีลก็แย่เลยน้า!

                แล้วเสียงหัวเราะใสๆ ก็ตามมา

                “...ฮินาตะ...”

                น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยเรียกราวกับจะสานบทสนทนาต่อดึงความสนใจจากฮินาตะทันใด

                “หืม อะไรเหรอ”

                “...ก่อนฤดูหนาว...ถ้าคิดว่าไม่ไหวก็มาอยู่กับฉันที่ถ้ำได้นะ”

                “อื้อ! ถ้าบนต้นไม้ไม่ไหวจริงๆ จะไปขอเกาะในถ้ำด้วยแล้วกัน ถึงจะต้องเบียดกับค้างคาวนิดหน่อยก็เถอะ”

                “...ถ้ำฉันไม่มีค้างคาวหรอก...”

                “อุหวา ขอโทษ พูดงี้ก็เหมือนเสียมารยาทสินะ”

                รอยยิ้มเจื่อนๆ ประดับอยู่บนใบหน้าอ่อนเยาว์ คู่สนทนาเพียงแค่เหลือบมองรอยยิ้มนั่นเพียงเล็กน้อย ก่อนกระชับท่อนซุงและถุงหนังตั้งหน้าตั้งตาเดินไปข้างหน้าเงียบๆ ในขณะที่เพื่อนร่วมทางเริ่มฮัมเพลงด้วยทำนองค่อนข้างเพี้ยน

                แต่ถึงกระนั้นผู้ฟังกลับไม่นึกรำคาญ...เขาค่อนข้างโล่งใจด้วยซ้ำที่อีกฝ่ายยังอารมณ์ดีได้ถึงขนาดนี้

                แม้ว่าลางสังหรณ์ถึงภยันตรายของเหล่าสัตว์ป่าของเขาจะกระซิบเตือนเบาๆ อยู่ก็ตาม...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น