คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Au Fic Reborn !] You are my power !

โดย Silver Sage

ใครรักหนุ่มเอ๋อกับหนุ่มโหดอย่าง ยามะเนียนกับท่านฮิซึนก็อ่านได้เลยนะคะ ระดับของชาววายอยู่ที่ "ทั่วไป" ค่ะ

ยอดวิวรวม

846

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


846

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 พ.ย. 52 / 20:16 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เม้นมาเพื่อเป็นกำลังใจที่จะสุ้ต่อไปนะคะ รักชอบก็บอกหรือป่าวประกาศมาเลยค่า

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 5 พ.ย. 52 / 20:16

บันทึกเป็น Favorite


แก๊ง !

                เยี่ยมมากเลย ทาเคชิ เพื่อนร่วมทีมเบนบอลคนหนึ่งเอ่ยเมื่อเห็นลูกโฮมรันสุดสวยของยามาโมโตะ

                ฮ่ะ...ฮ่ะ ขอบคุณที่ชม ยามาโมโตะหัวเราะพลางยกมือเกาท้ายทอย

                ลอยไปไกลน่าดูเลยแฮะ...

                เพล้ง !

                หืม ? ยามาโมโตะหันไปมองตามเสียงก็พบว่าลูกโฮมรันสุดสวยของเขาเมื่อครู่ทะลุกระจกบานหนึ่งแตก ในช่วงที่เขากำลังคิดอยู่ว่าห้องนั้นเป็นห้องอะไร ก็มีเสียงเอะอะโวยวายเสียก่อน

                ยะ...แย่แล้ว ! แย่แน่ ๆ เลย!” นักเบสบอลคนหนึ่งร้องลั่นด้วยใบหน้าซีดเผือด

                หา ? ทำไมเหรอ ? ยามาโมโตะถามทำหน้าไม่รู้เรื่อง

                ทำไมน่ะเหรอ...ก็ห้องนั้นมันเป็นห้องของกรรมการรักษาระเบียบน่ะเซ่ !!!” พูดจบยามาโมโตะก็อึ้งไปครู่หนึ่งก่อนใช้นิ้วชี้เกาแก้มแล้วยิ้มที่มุมปาก ขณะที่ใบหน้าเริ่มเป็นกังวล

                สงสัยจะแย่จริง ๆ ซะแล้วแฮะ

                ห้องรับรอง

                ครืด~

                ขอโทษครับ ยามาโมโตะเอ่ยแล้วมองไปรอบห้อง ทั่วทั้งห้องเงียบกริมท่าทางจะไม่มีคนอยู่ เขาถอนหายใจอย่าโล่งอกเมื่อเห็นว่าเกิดเหตุตอนที่คนคนนั้นไม่อยู่ เขาเดินไปเก็บเจ้าตัวปัญหาที่อยู่กลางเศษกระจก แต่ในช่วงที่เขากำลังก้มลงแสงบางอย่างก็สะท้อนเข้าตา สัญชาติญาณบ่งบอกให้หมุนตัวหลบทันที !

                วูบ...ผัวะ !

                กองแฟ้มที่วางอยู่บนโต๊ะหล่นกระจายเต็มพื้น ยามาโมโตะที่หลบได้ทันแบบฉิวเฉียดยืนยิ้มให้กับชายผมดำร่างบางที่ยืนมองตาขวาง ขณะที่มือกำทอนฟาไว้แน่น

                แกเป็นคนทำสินะ ฮิบาริมเอ่ยเสียงเรียบ ยามาโมโตะยิ้มแหย

                อ่า...ฮิบาริ ช่วยใจเย็นก่อนนะคือว่า...

                บังอาจทำทรัพย์สินของโรงเรียนเสียหาย จงชดใช้มาด้วยชีวิตซะ !”

                เฮ้ย !” ยามาโมโตะร้องก่อนจะกระโดดหลบทอนฟาที่หวดมา ถึงแม้ว่าสถานการณ์จะมีเพียงแค่ฮิบาริเท่านั้นที่เป็นฝ่ายบุก แต่ยามาโมโตะก็ยังยิ้มอยู่ได้ เมื่อสบโอกาสเขาก็ปาลูกเบสบอลเข้าใส่ ฮิบาริหวดทอนฟาปัดทิ้งได้อย่างง่ายดายโดยหารู้ไม่ว่าลูกเบสบอลนั่นเป็นแค่นกต่อเท่านั้น

                ตึง !

                นี่แก... ฮิบาริพูดลอดไรฟันเมื่อถูกคนตัวสูงกว่าตรึงไว้บนโต๊ะ ถึงเขาจะส่งสายตาอาฆาตไปมากเท่าไร เจ้าคนตรงหน้าก็ยังคงยิ้มซื่อ

                เฮ้อ...จับตัวได้ซักทีนะ

                ปล่อยฉัน ฮิบาริพูดเสียงเรียบแต่ยามาโมโตะส่ายหน้าวืด

                ไม่ดีกว่า ฉันว่าฉันคุยกับนายให้เคลียร์ก่อนดีกว่า

                จะมาแก้ตัวอะไร คำพูดของฮิบาริทำให้ยามาโมโตะอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนหัวเราะ

                ฮ่ะ ๆ ฉันไม่ได้มาแก้ตัว แต่จะมาช่วยจัดการให้ ว่าแล้วคนพูดก็ปล่อยให้ร่างเป็นอิสระแล้วเดินไปเก็บเศษกระจกก่อนจะเดินไปหยิบไม้กวาดกับที่โกยผงมาโกยเศษแก้วเล็ก ๆ ซึ่งการกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาของฮิบาริทั้งหมด

                อ่า...เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้วล่ะนะ จะเหลือก็แต่หน้าต่างที่ต้องเปลี่ยนใหม่ ยามาโมโตะพูดพลางมองผลงานการเก็บกวาดของตัวเอง ก่อนหันไปมองฮิบาริแล้วส่งยิ้ม

                แค่นี้ก็โอเคแล้วใช่ม้า ?

                กระจกแตกแบบนี้หนาวตายชัก พูดจบลมหนาวก็พัดเข้ามาในห้องวูบหนึ่ง ทำให้ผมหน้าของฮิบาริปลิวสะบัด ยามาโมโตะเบิกตากว้างก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปจับหน้าของฮิบาริเข้ามาใกล้

                นี่...ไปโดนอะไรมา ยามาโมโตะเอ่ยพลางจ้องรอยช้ำบนหน้าผากที่โดนผมหน้าปิด ฮิบาริทำหน้าไม่ขอบใจเล็กน้อยก่อนสะบัดหน้าหนี

                ของรักของนายไง ว่าแล้วเขาก็ยื่นลูกเบสบอลให้ ยามาโมโตะนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วทำหน้าสลด

                ขอโทษนะที่ทำนายเจ็บ ยามาโมโตะพูดเสียงเบาก่อนจะวิ่งไปเอายามาทาให้

                เจ็บมากมั้ย ? ยามาโมโตะถามพลางทายาให้

                รู้จักรับผิดชอบเหมือนกันนี่นาย ฮิบาริพูด อีกฝ่ายหัวเราะแห้ง ๆ

              อืม...รู้สึกเหมือนโดนด่าไงไม่รู้แฮะ พูดจบเขาก็เดินเอายาไปเก็บพร้อมกับเอ่ย ฮิบาริ...แข่งคราวนี้นายช่วยไปเชียร์ฉันหน่อยสิ

                ทำไมต้องไป ? ฮิบาริย้อนถามพลางก้มอ่านรายงาน

                ก้อ...ไม่รู้สินะ แข่งคราวนี้ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดียังไงไม่รู้อ่ะ อืม...เอาเป็นว่านายไปเชียร์ฉันด้วยนะ แล้วจะรอ !” ยามาโมโตะพูดแล้วส่งยิ้มให้คนที่นั่งอยู่บนโต๊ะอย่างไม่สนใจเขาก่อนออกจากห้องไป ฮิบารินิ่งไปครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้น คิ้วเรียวขมวดมุ่นก่อนจะอ่านรายงานต่อพลางพูดพึมพำ

                ฝันไปเหอะว่าฉันจะไปนะ

 

                2 วันต่อมา ที่สนามเบสบอล

                สู้เขานะ ยามาโมโตะ สึนะพูดยิ้ม ๆ ที่ห้องพักนักกีฬา ยามาโมโตะยิ้มกว้าง

                “Thank you !”

                อย่าทำให้ท่านรุ่นที่ 10 ต้องผิดหวังนะเฟ้ย ! เจ้าบ้าเบสบอล โกคุเทระพูดเสียงดัง

                แน่นอน ไม่ทำให้ผิดหวังหรอก ก็ฉันจะเป็นมือขวาของสึนะนี่นา ยามาโมโตะพูดยิ้ม ๆ

                มือขวาคือฉันต่างหากล่ะเฟ้ย !!!!”

                ยามาโมโตะ...ทาเคชิ... เรียวเฮพูดเสียงเบาพลางกำหมัดแน่น โธ่เว้ย ! ฉันล่ะเสียดายฝีมือจริง ๆ เลิกเล่นเบสบอลแล้วมาเข้าชมรมมวยเหอะ !!!!” สิ้นเสียงยามาโมโตะก็หัวเราะจนกระทั่งเสียงเรียกนักกีฬาดังขึ้น พวกของสึนะจึงเดินไปที่อัฒจันทร์เพื่อรอดูการแข่ง ยามาโมโตะถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อคนที่อุตส่าห์รอไม่มา เขาจึงเดินเข้าสู่สนาม

                ทันทีที่เริ่มเกมเสียงเชียร์จากขอบสนามก็ดังกระหึ่ม ตั้งแต่เริ่มเกมทีมของโรงเรียนนามิโมริก็นำไปก่อน จนกระทั่งก่อนถึงช่วงกลาง เสียงหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนกก็ดังขึ้น พวกของสึนะที่นั่งดูอยู่ถึงกับลุกพรวดเมื่อเห็นร่างของเพื่อนถูกหามออกนอกสนาม

                บนดาดฟ้าของโรงเรียนนามิโมริ

                คุณเคียวครับ คุซาคาเบะเอ่ยทันทีที่ขึ้นมาถึงดาดฟ้า เจ้าของชื่อยังคงนอนหลับเฉยโดยมีนกน้อยตัวสีเหลืองเกาะอยู่บนอก

                อย่ามากวน ฉันกำลังนอนอยู่ ฮิบาริพูดขณะที่ยังหลับตาอยู่

                คือว่าการแข่งเบสบอลของโรงเรียนเรา ยามาโมโตะ ทาเคชิเขา... เมื่อคุซาคาเบะรายงานจบ ฮิบาริก็เบิกตากว้างแล้วลุกขึ้นเดินออกจากที่นั่นทันที

                ห้องพักนักกีฬา ที่สนามเบสบอล

                สงสัยคงต้องพักแล้วล่ะ เจ็บซะขนาดนี้ครูฝึกเอ่ยท่ามกลางสีหน้าเป็นห่วงของเพื่อนร่วมทีมที่เห็นข้อศอกของยามาโมโตะเป็นแผลเหวอะ

                ครับ ครู ยามาโมโตะเอ่ย ครูฝึกตบบ่ายามาโมโตะเล็กน้อยก่อนจะพานักกีฬาทั้งหมดออกจากห้องไป ยามาโมโตะถอนหายใจยาวแล้วเงยหน้ามองเพดาน เอนหลังพิงกำแพง

                ลางสังหรณ์แม่นชะมัด...

                แกร๊ก...

                หืม ?...เฮ้ย !” ยามาโมโตร้องลั่นเมื่อเห็นผู้มาเยือน ขณะที่อีกฝ่ายขมวดคิ้ว

                เป็นอะไร ?ไ ฮิบาริถามแล้วปิดประตูก่อนเดินเข้ามาใกล้ ได้ข่าวว่าบาดเจ็บจนถูกหามออกนอกสนาม แต่ดู ๆ แล้วก็ไม่เห็นเป็นอะไรมากเลยนี่

                อ่า...ก็นะ ก็บอกแล้วไงว่าสังหรณ์ใจไม่ดีให้มาเชียร์บ้าง แต่นายก็ไม่มาฉันเลยบาดเจ็บเลย คำพูดที่เหมือนโทษฮิบาริของยามาโมโตะนั้นทำให้อีกฝ่ายพยักหน้า

                งั้นฉันจะทำเป็นไม่ได้ยินเรื่องเมื่อกี้ละกัน เขาเอ่ยพร้อมกับยามาโมโตะเกาท้ายทอยแกรก ว่าแต่นายบาดเจ็บได้ไง ? รู้มั้ยว่าถ้าแพ้แล้วโรงเรียนเราจะเสียหน้ามาก แล้วฉันก็จะฆ่านาย พูดจบอีกฝ่ายก็ยิ้มแหย

                ก็ไม่รู้สิ ตอนที่วิ่ง ๆ อยู่ก็มีอะไรไม่รู้มาชัดขาน่ะ พูดจบฮิบาริก็นิ่งเงียบ ขณะที่ยามาโมโตะมองยิ้ม ๆ ไหน ๆ ก็มาแล้วช่วยอวยพรหน่อยสิ คำพูดนั้นทำให้ฮิบาริเหลือบมองด้วยหางตา

                บาดเจ็บจนแข่งไม่ได้แล้วจะอวยพรไปทำไม ฮิบาริเอ่ย ยามาโมโตะหัวเราะ

                นั่นสินะ แต่พูดเถอะ อย่างน้อยจะได้มีกำลังใจที่จะหาย ว่าแล้วบาริก็ถอนหายใจยาวก่อนเอ่ย

                แค่นี้ยังทนไม่ได้ก็ไปตายซะคำพูดนี้ยามาโตะถึงกับทำหน้าเหวอ ส่วนฮิบาริเมื่อพูดจบแล้วก้หันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่โดนกอดจาข้างหลังเสียก่อน

                ฮ่า ฮ่า ฮ่า สมแล้วที่เป็นนาย...ไปตายซะ งั้นเหรอ... ยามาโมโตะเว้นช่วงก่อนจะโน้มใบหน้าหอมแก้มฮิบาริฟอดหนึ่ง ขณะที่อีกฝ่ายเบิกตากว้าง

                แต่ก็ขอบใจนะ พลังไหลมาอื้อซ่าเลย !” ว่าแล้วยามาโมโตะเตรียมจะเดินออกจาห้องแต่ฮิบาริรั้งไว้

                เดี๋ยว...นั่นนายคิดจะทำอะไรน่ะ สิ้นเสียงยามาโมโตะก็หันมาส่งยิ้มกว้าง

                อุตส่าห์เชียร์ ถ้าไม่ไปเล่นต่อก็เสียน้ำใจแย่สิ พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไปสู่สนามทันที ฮิบาริยืนนิ่งไปเล็กน้อยก่อนเอ่ย

                คุซาคาเบะ...

                ไครับ คุณเคียว คุซาคาเบะขานรับพร้อมกับเดินเข้ามาในห้อง

                รู้ใช่มั้ยว่าต้องทำอะไร ว่าแล้วคุซาคาเบะก็ก้อมศีรษะพร้อมกับฮิบาริที่เดินออกจากห้องไป โดยที่มือทั้งสองข้างกำทอนฟาแน่น...

                2 วันต่อมา ที่ห้องรับรอง

                อ้า...เปลี่ยนกระจกเรียบร้อยแล้วสินะ ยามาโมโตะพูดพลางยิ้มกว้าง

                นายมาทำอะไรที่นี่ ฮิบาริเอ่ยเสียงเรียบพร้อมกับอ่านรายงาน

                มาเล่นเฉย ๆ ยามาโมโตะพูดก่อนจะนั่งที่โซฟา จริงด้วย ! ฮิบาริฉันมีเรื่องแปลก ๆ มาเล่าให้ฟังล่ะ ในการแข่งวันนั้นโรงเรียนเราชนะใช่ม้า...แต่ไม่รู้ทำไมหลังการแข่งขันทีมที่แข่งกับฉันถึงโดนซ้อมน่วมที่หลังนามแข่งก็ไม่รู้... พูดจบยามาโมโตะก็ทำท่าคิดหนัก นายคิดว่าไงอ่ะ

                ไม่รู้สิ สวรรค์ลงทัณฑ์เพราะทำร้ายผุ้เล่นมั้ง ฮิบาริตอบเสียงเรียบ ยามาโมโตะพยักหน้า               อืม...นายคิดงั้นเหรอ...เขาพึมพำแล้วนั่งคิดไปอีกพักใหญ่ โดยหารู้ไม่ว่าตัวการของเรื่องกำลังนั่งนิ่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แถมยังแอบยิ้มสะใจอีก

                อยากมาทำร้ายทรัพย์สินของฉัน มันต้องชดใช้ด้วยชีวิต...

                อ่ะโห ! โหดไม่พอ ยังขี้หวงอีกต่างหากนะเฮีย... - -




The End

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Silver Sage จากทั้งหมด 28 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 ธันวาคม 2552 / 17:13
    กรี๊ดด หึงเงียบๆ 555
    #5
    0
  2. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2552 / 22:39
    อยากอ่านคู่ BM จังเลยอ่ะ!
    #4
    0
  3. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2552 / 15:31
    กรี๊ดดดดดดดดดดคู่นี้น่ารักมากกกกกกกกกก
    #3
    0
  4. #2 NooNooN
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2552 / 22:05
    เก่งจังนะค้า



    อิอิ



    จำกันได้มะเนี่ย



    เอาเป็นว่า



    แต่งเก่งจังสุโก่ย



    8018 บันไซ



    น้องนุ่นคอนเฟริ์ม



    ฮิ้วๆ

    #2
    0
  5. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2552 / 20:50

    กรีสสสสส
    น่ารักซะไม่มี >____<
    แต่งอีกเน้อ เอา 8018 นะ! :D

    #1
    0