คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Au Fic Reborn !] This night is mine !

โดย Silver Sage

หุหุหุหุ งานนี้สาวกสลัดทูน่า สับป้ากับทูน่า ไม่ควรพลาด ระดับของชาววายคือ NC-18 ค่ะ

ยอดวิวรวม

1,199

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,199

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 พ.ย. 52 / 20:02 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ลองเม้นแสดงความเห็นกันน้า ว่าเนื้อเรื่องแนวนี้โอเคมั้ย ? เป็นยังไงเล่าสู่กันฟังเน่อ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 5 พ.ย. 52 / 20:02

บันทึกเป็น Favorite


ท่ามกลางแสงจันทร์กระจ่างของคืนที่เงียบสงบ ทุกสรรพสิ่งต่างตกอยู่ในห้วงนิทรายามค่ำคืน แต่ทว่ากลับมี 2 สิ่งมีชีวิตที่ยังคงตื่นตัวอยู่ จะว่าไปมันก็ไม่ใช่ทั้งคู่เพราะฝ่ายหนึ่งพยายามขอร้องให้อีกฝ่ายหยุดสิ่งที่กระทำอยู่ที่ต่อเนื่องมาตั้งแต่หัวค่ำ จนตอนนี้มองเห็นดวงจันทร์ได้ชัดเจน

                ยะ...หยุดเถอะ... ฝ่ายที่ตกเป็นรองร้องขอ ใบหน้ามนมีเหงื่อเกาะพราว เส้นผมนุ่มชื้นไปด้วยเหงื่อ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมีน้ำใสคลอดอยู่ในดวงตา

                อะไรกันครับ เพิ่งผ่านไปได้ไม่เท่าไหร่เองนะครับ อีกฝ่ายเอ่ยโดยมีรอยยิ้มระบายอยู่บนใบหน้า ดวงตาที่อ่านไม่ค่อยออกนั้นทำให้สึนะรู้สึกขัดใจเล็กน้อย

                ไม่เท่าไหร่งั้นเหรอ...ตั้งแต่ 1 ทุ่มถึงเที่ยงคืนเนี่ยนะ !!!!

                นี่...

                โอ๊ะโอ...อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลยครับ... หนุ่มตาสองสีกล่าวพร้อมกับยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ เดี๋ยวเสียอารมณ์หมดนะ...วองโกเล่...สิ้นเสียงความแข็งขืนที่แทรกเข้ามาในร่างของคนตัวเล็กกว่าทำให้สึนะสะดุ้งเฮือกก่อนจะร้องครางออกมาสุดเสียง

                เช้าวันรุ่งขึ้น...

                รุ่นที่ 10 เป็นอะไรไปครับ ? โกคุเทระเอ่ยถามพลางมองใบหน้าของสึนะ

                อะไร...

                ตานายมันดูคล้ำจังเลย นอนไม่พอเหรอสึนะ ? ยามาโมโตะที่เดินอยู่ข้างซ้ายของสึนะช่วยขยายความ สึนะหัวเราะแห้ง ๆ ให้กับตัวเองโดยไม่ตอบอะไร ขณะที่ใจก็ไพล่ด่าคนที่เป็นต้นเหตุทำให้เขาตกอยู่ในสภาพนี้

                ไอ้เจ้าบ้า ! ไม่รู้มันไปโด๊ปอะไรมา กว่าจะหล่อยเขาได้ก็ตอนตี 4 !

                เฮ้ ! นั่นมันฮิบารินี่...มีอะไรรึเปล่านะ ? ยามาโมโตะพูดขึ้นเมื่อเห็นเหล่าคณะกรรมการรักษาระเบียบกำลังยืนชุมนุมอะไรบางอย่างอยู่หน้าโรงเรียน

                คุณฮิบาริมีปัญหาอะไรเหรอครับ ? สึนะถาม ฮิบาริมหันมามองเล็กน้อยก่อนตอบ

                เปล่า...ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่รู้สึกว่าเมื่อคืนนี้ได้ยินเสียงร้องของอะไรบางอย่าง มันทำให้ฉันนอนไม่ค่อยหลับน่ะ... สิ้นเสียงฮิบาริก็อ้าปากหาว ขณะที่สึนะเริ่มหน้าซีด

                อย่าบอกนะว่า...เมื่อคืนนี้เสียงเรามัน...

                แล้วนายจะทำไง ? โกคุเทระถามอย่างอดไม่ได้

                ก็ลากตัวต้นเหตุมากระทืบไม่ให้ส่งเสียงรบกวนฉันได้อีกไง ฮิบาริตอบหน้าตาเฉยโดยไม่รู้ซักนิดว่ามีคนหน้าซีดเหงื่อตกกับคำพูดขอเขาแล้ว

                ตายแน่...ตายแน่ ๆ...งั้นคืนนี้ต้องหนีเจ้าหมอนั่น !

 

หลังเลิกเรียน...

                โทษนะ...สึนะ ! คือว่าฉันมีกิจกรรมชมรมน่ะ ยามาโมโตะเอ่ยพร้อมกับยกมือขอโทษ

                ไม่เป็นไรหรอก ฉันกลับคนเดียวก็ได้

                คนเดียวที่ไหนกันครับรุ่นที่ 10 ผมอยู่ด้วยทั้งคนนะครับ !” โกคุเทระพูดพลางยิ้มกว้าง

                ฮายาโตะ !” อยู่ ๆ เจ๊เบียงกี้ก็โผล่หน้าเข้ามาในห้อง ท่ามกลางสีหน้าตื่นตะลึงของโกคุเทระ

                อั๊ก ! ทะ...ท้องฉัน... พูดยังไม่ทันจบร่างของโกคุเทระก็ร่วงลงไปกองกับพื้น

                กะ...โกคุเทระคุง !!!!” สึนะร้องเสียงหลง ขณะที่ยามาโมโตะรีบวิ่งเข้าไปแบกร่างของโกคุเทระ

                นายไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง สึนะพยักหน้าพลางมองตามยามาโมโตะไป เขาถอนหายใจเฮือกก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินออกจากโรงเรียน แต่ทว่า...

                ออกมาช้าจังเลยนะครับ...วองโกเล่

                มะ...ไม่จริง !!!!

                มะ...มุคุโร่ สึนะหน้าซีดขณะเอ่ยชื่อ แต่อีกฝ่ายยิ้มกว้างแล้วจับข้อมือของสึนะไว้แน่น

                เอาล่ะ ! พวกเราอย่าเสียเวลาเลยครับ รีบไปกันดีกว่า ว่าแล้วมุคุโร่ก็ลากร่างของสึนะไปอย่างรวดเร็ว ส่วนสึนะนอกจากจะขืนตัวออกไม่ได้แล้ว ยังสู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้อีก

                ซวยจริง !

                นายคิดจะพาฉันไปไหน ? สึนะถามทั้ง ๆ ที่เดาคำตอบในใจได้อยู่แล้ว

                ไม่น่าถาม...ที่เดิมไงครับ !” มุคุโร่พูดพลางยิ้มแฉ่ง แต่สึนะไม่รู้สึกดีด้วยเลยด้วยซ้ำ !

                ไม่เอา ! ไม่งั้นพรุ่งนี้ฉันตายแน่ ๆ

                โรงแรมนามิ ห้อง 6927 (ประมาณว่านึกอะไรไม่ออกแล้วง่ะ...)

                เป็นอะไรไปครับวองโกเล่ ท่าทางลุกรี้ลุกรนชอบกล มุคุโร่ถามหลังจากเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว สึนะส่ายหัวพั่บ ๆ

                ปะ...เปล่านี่

                เหรอครับ งั้น... ว่าแล้วคนเจ้าเล่ห์ก็ยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะขึ้นมาคร่อมบนตัวของสึนะ มาเริ่มกันเลยนะครับ...

                อะ ! ดะ...เดี๋ยวก่อน ! สึนะร้องห้ามพร้อมกับดันตัวของอีกฝ่ายที่เลิกคิ้วสูงมะ...ไม่ปิดหน้าต่างซักหน่อยเหรอ ?ไ เขาชี้ไปยังหน้าต่างที่เปิดอ้าอยู่ มุคุโร่หันไปมองแล้วพยักหน้าหงึกหงัก

                อืม...ผมไม่ค่อยชอบแอร์น่ะ บรรยากาศธรรมชาติแบบนี้ยวนใจมากกว่า คุโร่ยิ้มแต่สึนะไม่ยอมแพ้

                เอ่อ...งั้นให้ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ สึนะพูดแล้วพยายามแทรกตัวออกมา แต่มุคุโร่กลับกอดไว้แน่น

                ผมไม่ชอบตัวคุณทีมีกลิ่นสบู่หรอก ผมชอบกลิ่นเหงื่อของคุณมากกว่า พูดจบมุคุโร่ก็จูบที่แก้มแล้วไล่ลงไปที่ต้นคอพร้อมกับลากลิ้นเลียเหงื่อไปด้วย สึนะสะดุ้งก่อนจะยึดไหล่ของมุคุโร่ไว้

                ดะ...เดี๋ยว...ไม่ได้ !”

                อะไรอีกครับวองโกเล่ วันนี้เล่นตัวมากจัง ถึงปากจะว่าอย่างนั้น แต่ถ้าหากอ่านจากแววตาแล้วมันกำลังพราวระยับอย่างนึกสนุก

                วะ...วันนี้ฉันไม่ยอมให้นายทำตามใจหรอก !” สึนะพูดเสียงแข็งแววตาจริงจัง มุคุโร่เลิกคิ้ว

                หืม ? แล้วคุณจะทำอะไรเหรอครับ ?

                ไม่รู้ล่ะ ยังไงวันนี้ฉันไม่ยอมนายแน่ !!!!”

                อีกด้านหนึ่ง...

                วันนี้ฤกษ์ดีจัง ซ้อมยิงปืนหน่อยดีกว่า รีบอร์นเอ่ยก่อนจะคว้าปืนประจำกายแล้วออกไปที่ระเบียง ถึงจะบอกว่าเป็นการซ้อมแต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการยิงสุ่มเข้าไปในเมือง

                ปัง !

                หืม ? รีบอร์นขมวดค้วแล้วถอดกระสุนในปืนออกมาดู อ้าว ? นี่เราลืมเอากระสุนเสียงบ่นออกเหรอฟะ ? เขานิ่งไปเล็กน้อยก่อนยักไหล่ ช่างเถอะ ! ฝีมือเราคงไม่แม่นขนาดนั้นหรอก

                ถ้าเป็นอย่างนั้นคงจะโชคดีไป แต่ทว่า...

                ฟึ่บ !

                โอ๊ะโอ... ดวงตาสองสีเลิกกว่างขึ้น เมื่อยู่ ๆ ร่างของเขาก็ถูกกดทับลงบนเตียง แทนที่จะเป็นร่างบางที่คร่อมอยู่ข้างบน สงสัย...วันนี้ผมคงโดนเอาคืนสาหัสแน่ ๆ

                มุคุโร่แย้มรอยยิ้มลองดีกับสึนะที่ตอนนี้มีไฟดับเครื่องขนอยู่บนหน้าผาก ดวงตาสีออกส้มนั้นมองคนยิ้มนิ่ง กำปั้นที่ไร้ซึ่ง X Glove เงื้อข้นสูงแล้วพุ่งลงมาอย่างรวดเร็ว ขณะที่มุคุโร่ค่อย ๆ หลับตาลงเตรียมรับกำปั้นนั้น

                ควับ !

                จู่ ๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจนมุคุโร่ต้องลืมตาโพลง กำปั้นที่เมื่อครู่คิดว่าจะกระแทกเข้าที่หน้าของเขากลับกระชากคอเสื้อของเขาขึ้น แล้วประกบกับริมฝีปากของเขาอย่างรุนแรง ครู่หนึ่งก็ถอนริมฝีปากออก ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

                ต่อไปนี้เป็นทีของฉันบ้างล่ะ

                ยังไม่ทันที่มุคุโร่จะหายตะลึง สึนะก็ยึดข้อมือทั้งสองข้างของมุคุโร่ด้วยมือขวาไว้เหนือศีรษะ ก่อนจะพรมจูบคนใต้ร่างอย่างหนักหน่วงและทิ้งหลักฐานไว้เป็นรอยแดงหลายจุด ขณะที่มือซ้ายก็จัดการเปลื้องขุดของอีกฝ่ายออกก่อนจนเผยให้เห็นแผ่นอกกว้างขาวไปจนถึงเอวสอบเพรียว ส่วนท่อนล่างยังมีกางเกงขายาวเป็นปราการที่เขายังไม่คิดจะแตะต้อง เมื่อเป็นที่พอใจแล้วสึนะก็จัดการถอดในส่วนของตัวเองบ้าง

                มุคุโร่ที่นอนหอบหายใจยังคงมีรอยยิ้มพราย จนกระทั่งมาถึงจุด ๆ หนึ่งเขาก็เบิกตากว้าง ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยเริ่มปะทุส่งผลให้ร่างของเขากระตุกเฮือก ข้อมือที่ถูกตรึงไว้เริ่มบิดน้อย ๆ เพื่อให้หลุดจากการพันธนาการไว้ แต่ไม่เป็นผลเพราะสึนะในโหมดไฮเปอร์มีกำลังและความสามารถมากกว่าปกติ

                วะ...วองโกเล่...การเล่นของคุณน่ะ พอแค่นี้ดีกว่านะ มุคุโร่พยามยามพูดออกมาโดยปกปิดความรู้สึกของตนไว้ สึนะเหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อยก่อนเอ่ย

                โทษทีนะ นี่ไม่ใช่การเล่นหรอก พูดจบสึนะก็เลื่อนตัวขึ้นสบตาสองสีของอีกฝ่าย แต่นี่คือการเอาคืนของฉันต่างหากล่ะ สิ้นเสียงมุคุโร่ก็เบิกตากว้าง เพราะความแข็งขืนที่แทรกเข้ามาในกาย แว่บแรกไร้ซึ่งเสียงร้องครางของเขา จนกระทั่งร่างนั้นเริ่มขยับเป็นจังหวะ เสียงร้องที่แสดงถึงความสุขและพอใจก็ดังขึ้น และต่อเนื่องไปจนถึงรุ่งสาง... (โห...สุดยอดมากสึนะ)

                วันรุ่งขึ้น...

                เมื่อคืนคงพักผ่อนได้เต็มที่สินะ ยามาโมโตะเอ่ยเมื่อเห็นสีหน้าที่สดใสขึ้นเล็กน้อยของสึนะ

                เอ่อ...งั้นมั้ง... สึนะตอบพลางยิ้มแหย

                ใช่ซะที่ไหนกันล่ะ !!!

                เอ๊ะ ! วันนี้พวกของฮิบาริมก็มาชุมนุมกันที่หน้าโรงเรียนอีกแล้วแฮะ โกคุเทระเอ่ยพลางชี้ไปที่กลุ่มของฮิบาริ ขณะที่สึนะเริ่มหน้าซีด

                ทนไม่ไหวแล้ว ! วันนี้ฉันจะไปลากเจ้านั่นมากระทืบให้ตาย ฮิบาริพูดพร้อมกับชักทอนฟาออกมา ดวงตาคู่คมที่เคยน่าเกรงขาม บัดนี้มันเริ่มเขียวคล้ำเหมือนกับหมีแพนด้า (อ่า...ท่าทางน่ารักเนอะ !)

                ตายแน่ฉัน !

                วองโกเล่ครับ !” เสียงเรียกที่คุ้นเคยจากข้างหลังทำให้สึนะหน้าซีดมากกว่าเดิม

                อะไรมันจะฟื้นตัวเร็วขนาดนี้วะเนี่ย !!!!

                เดี๋ยวเย็นนี้ไปกับผมนะครับ มุคุโร่พูดพลางเข้ามาจับข้อมือของสึนะไว้

                ทะ...ทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ ? สึนะทำหน้าแหยเพราะกลัวว่าฮิบาริจะรู้สาเหตุของเสียงนั่น

                ถามได้ ก็ผมติดใจคุณในรูปแบบนั้นเมื่อคืนนี่นา !” พูดจบเจ้าตัวก็ยิ้มกว้าง แต่ดวงตายังแฝงความเจ้าเล่ห์ไว้เหมือนเดิม นี่ ! ดูสิ ผมติดใจมากถึงขั้นไม่อยากให้มันหายเลยนะ !” แล้วมุคุโร่ก็เปิดเสื้อออกเผยให้เห็นรอยแดงที่สึนะทำไว้เมื่อคืนตั้งแต่ต้นคอไปจนถึงแผ่นอก เนี่ย...คุณเป็นคนแรกเลยนะที่ทำให้ผมร้องเสียงแบบนั้นได้สุดเสียงเมื่อคืนนี้น่ะ

                ฮะ...เฮ้ย !” สึนะพยายามห้ามไม่ให้มุคุโร่พูดเสียงดัง เพราะกลัวว่าฮิบาริจะได้ยิน แต่สายไปเสียแล้ว

                อ้อ...แกเป็นต้นเหตุเองเรอะ เจ้าสัตว์กินพืช !!!!” ฮิบาริพูดพร้อมกับปล่อยจิตสังหารออกมา ขณะที่ทอนฟาอยู่ในสภาพพร้อมลุยเต็มที่

                จ๊ากกกกกกก !!!! คุณฮิบาริ ! ผมขอโทษครับ !! แต่...ผมไม่ผิดนะ !!!!!”

                สภาพของสึนะหลังจากนี้คงไม่ต้องบอกหรอกเนอะ ! -_____-;;;

 

                THE END

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Silver Sage จากทั้งหมด 28 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 20:13
    น่ารักดีครับ! =w=d!
    #3
    0
  2. วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 01:38
    นายสุดยอดมากสึนะ=.,=
    #2
    0
  3. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2552 / 11:37
    ม่ายยยยยยย!บอกทีว่ามันม่ายจริงขอ6927ไม่ใช่2769คร้าบบ!!!!!!!!!!!!!! TT^TT
    #1
    0