คัดลอกลิงก์เเล้ว

ตำนานหวีด เชียร์ลีดเดอร์ปีศาจ

โดย SilverMermaid

เมื่อความใฝ่ฝันอันหอมหวาน ต้องแลกด้วยการติดบ่วงกรรมของคำสาป...เธอจะทำอย่างไรต่อไป?

ยอดวิวรวม

619

ยอดวิวเดือนนี้

19

ยอดวิวรวม


619

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 มิ.ย. 60 / 15:02 น.
นิยาย ӹҹմ մҨ ตำนานหวีด เชียร์ลีดเดอร์ปีศาจ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


(¯`*•.¸,¤°´'`°¤,¸.•*´¯)
¸,¤°´'`°•.¸O¸.•°´'`°¤,¸
ஜ۩۞۩ஜ۩۞۩ஜஜ۩۞۩ஜஜ۩۞۩ஜ

●   ตำนานหวีดเชียร์ลีดเดอร์ปีศาจ   ●


ஜ۩۞۩ஜ۩۞۩ஜஜ۩۞۩ஜஜ۩۞۩ஜ
*´'`°¤¸¸.•'´O`'•.¸¸¤´'`*
(_¸.•*´'`°¤¸'¸¤°´'`*•.¸_)


●   ความใฝ่ฝัน วิญญาณ คำสาป ปีศาจ   ●



เมื่อความใฝ่ฝันอันหอมหวาน
ต้องแลกด้วยการติดบ่วงกรรมของคำสาป...เธอจะทำอย่างไรต่อไป?

<O•=•==ஜ۩۞۩ஜ==•=•O>
`*•.)x(( O ))x(.•*´
)(O)(
`°¤,o,¤°`



จาก...นักเขียน
          
          จบแล้ว~ นิยายเรื่องแรกในชีวิตค่ะ เอาพล็อตมาจากในฝันของเราเองงง ในฝันรู้สึกน่ากลัวมากกกก วิ่งแทบตายแน่ะ >.< แต่ในนี้ดีกรีมันอาจจะไม่ถึงในฝันอ่ะนะ ^^" ต้องขอโทษด้วย เอามาให้อ่านสนุกๆก็แล้วกันนะคะ ยังไงก็ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ แอบรอฟังคอมเมนท์น้าาาาาา~~~

ปอลิง ขอขอบคุณคุณเพื่อนรัก ที่เชียร์ให้เราแต่งเรื่องนี้ออกมาจนสำเร็จ แล้วก็ช่วยคิดชื่อเรื่องเท่ห์ๆให้ด้วยจย้าาา~




Credit : รูปเชียร์ลีดเดอร์ สัญลักษณ์ตกแต่ง รูปปีศาจสาว รูปบิงซู รูปฟ้าใส รูปวอดก้าร้อย รูปรถทัวร์เปิดประทุน รูปปีศาจตาแดง

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 มิ.ย. 60 / 15:02



                  ฟ้าใสกำลังตักละอองหิมะรสนมเข้าปากเพื่อเป็นการฉลองตำแหน่งหัวหน้าทีมเชียร์ลีดเดอร์ที่เธอเพิ่งได้รับแต่งตั้ง กับลูกทีมอีกเก้าคนที่ร้านบิงซูชื่อดังแห่งหนึ่งแถวสยาม
          "แด่หัวหน้าทีมเชียร์!" เสียงลูกทีมทั้งเก้าดังขึ้นแสดงความยินดีกับฟ้าใสที่กำลังยิ้มแก้มปริ บิงซูรสนมสตรอว์เบอร์รี่ถูกตักเข้าปากฟ้าใสคำแล้วคำเล่า รสชาติหอมหวานเหมือนตำแหน่งที่เธอใฝ่ฝันมานาน


                  ฟ้าใส เด็กสาวปีหนึ่งในมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ที่หน้าตาธรรมดาๆ แถมนิสัยที่เรียบร้อยกว่าใครๆ จึงทำให้เธอถูกมองผ่านยามรุ่นพี่ชั้นมัธยมเฟ้นหาว่าที่เชียร์ลีดเดอร์ แต่ในวันนี้ ณ มหาวิทยาลัยแห่งนี้ เธอสมปรารถนาแล้ว เธอสัญญากับตัวเองและรุ่นพี่ว่าจะทำให้ดีที่สุด
          "ดีแล้วหละ ขอให้เธอเต้นได้ถูกจังหวะ ไม่ผิดท่า แล้วจะดีกับตัวเธอเอง" นี่เป็นคำกล่าวของรุ่นพี่คนหนึ่งที่เคยเป็นเชียร์ลีดเดอร์มาก่อน ถึงมันจะฟังดูแปร่งๆชอบกล แต่ฟ้าใสก็ตั้งใจซ้อมเต้นทุกเย็นที่รุ่นพี่นัด
          เย็นวันหนึ่ง ขณะที่เธอกับลูกทีมอีกสองสามคนนั่งรอรุ่นพี่มาซ้อมเชียร์ให้ ห่างจากเธอไปสองสามเมตร ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเต้นท่าเชียร์ที่เธอซ้อมอยู่ทุกวัน แต่ที่แปลกคือ เธอเต้นแบบตั้งใจมาก มากจนท่าทางนั้นดูไม่สนุกหรือมีความสุขอยู่เลย แถมดวงตาดำคล้ำคู่นั้นยังจ้องเขม็งมาที่ฟ้าใสราวกับจะสื่ออะไรบางอย่างมาที่เธอ แต่ผิวหน้าที่ซีดเผือด ผมที่รุงรัง และชุดขาวยาวกรอมเท้าที่เธอใส่นั้นต่างหากที่ทำให้ฟ้าใสรับรู้ถึงความผิดปกติได้ว่า...เธอไม่ใช่คน
          "เธอเห็นผู้หญิงคนนั้นมั้ย" ฟ้าใสถามลูกทีมของเธอคนหนึ่งพลางชี้ไปที่ร่างโปร่งแสงของผู้หญิงคนนั้น
          "เฮ้ยแก ไม่เอา อย่าเล่นงี้ดิ นี่เย็นแล้วนะ ฉันกลัว" เอาละ ฟ้าใสคิด คนที่กลัวกว่าควรเป็นฉันมั้ย ด้วยสัมผัสส่วนตัว ถึงแม้จะเป็นผี แต่ฟ้าใสก็ไม่รู้สึกว่าเธอจะมาร้าย หากแต่อยากจะมาสื่ออะไรบางอย่างที่เธอยังไม่เข้าใจมากกว่า แต่ไม่ว่าเธออยากจะสื่ออะไร ฟ้าใสไม่ขอรับรู้การมีอยู่ของเธอ และแน่นอนว่าเธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่านี่จะเป็นประสบการณ์เจอผีครั้งแรก และครั้งสุดท้ายของเธอ

@@@@

          หัวค่ำวันถัดมา ในห้องนอนของฟ้าใสเอง ขณะที่เธอกำลังทำการบ้านอยู่ ร่างโปร่งแสงในชุดขาว ใบหน้าซีดเผือด พร้อมท่าเต้นที่แข็งแรงแต่ดูจืดชืดไร้วิญญาณก็มาเยือนฟ้าใสจนได้ แต่คราวนี้เป็นวิญญาณผู้ชาย มาด้วยอารมณ์เดียวกับวิญญาณผู้หญิงเมื่อเย็นวาน ฟ้าใสออกจะสับสนกับสิ่งที่วิญญาณทั้งสองจะสื่อมากกว่าที่จะกลัว แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าแอบตัวสั่นก็เถอะ เธอต้องทนอยู่นานหลายนาทีกว่าผีตนนั้นจะหายไป แต่หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ต้องชินกับการปรากฏตัวของวิญญาณตนแล้วตนเล่า ทั้งหญิงและชายที่มาเต้นเชียร์ให้ดู จนกระทั่งวันหนึ่ง...
          "นี่พวกเรา มาดูรูปรุ่นพี่เชียร์ลีดเดอร์กันเถอะ" ฟ้าใสกับลูกทีมทั้งเก้าอยู่ในห้องสมุดพลางเปิดหนังสืออนุสรณ์เล่มหนาที่อยู่ตรงหน้า แล้วฟ้าใสก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นหน้าของหัวหน้าทีมเชียร์ลีดเดอร์รุ่นพี่รุ่นที่ผ่านๆมา เพราะเป็นคนๆเดียวกับเหล่าวิญญาณทั้งหลายที่มาปรากฏตัวให้เธอเห็น
          "เป็นอะไรไป ฟ้า ทำไมทำหน้าตกใจขนาดนั้น"
          "พี่คนนี้ ตอนนี้เขาเรียนอยู่ชั้นปีไหนแล้วนะ" ฟ้าใสกลั้นใจถาม ชี้ไปที่รูปหัวหน้าทีมรุ่นพี่คนหนึ่งที่เคยมาปรากฏตัวให้ฟ้าใสเห็น
          "พี่เขาไม่อยู่แล้ว ได้ข่าวว่าตายจากอุบัติเหตุรถยนต์หรือไงนี่แหละ"
          "แล้วคนนี้ล่ะ" เธอถามถึงอีกคนที่เธอเคยเห็นร่างโปร่งแสงของเขา
          "ตายแล้วเหมือนกัน รู้สึกจะโดดตึกตายนะ"
          "หวาย น่ากลัวอะ" เสียงพึมพำจากลูกทีมของฟ้าใสเริ่มดังขึ้น บรรยากาศเริ่มน่ากลัวขึ้นทุกทีที่เธอถามถึงหัวหน้าทีมรุ่นพี่คนแล้วคนเล่าที่เธอเคยเจอมา ซึ่งล้วนแต่ไม่ตายดีกันทั้งนั้น มิน่า ตอนซ้อมเชียร์ รุ่นพี่แต่ละคนถึงไม่พูดถึงหัวหน้าทีมกันเลย ตอนนี้ ฟ้าใสไม่สามารถคุมสีหน้าตัวเองไม่ให้ซีดเผือดเหมือนผีรุ่นพี่ได้เลย ความกลัวเข้าครอบงำเต็มกำลัง แต่เธอก็พยายามคุมสติแล้วถามความเป็นมาที่แท้จริงเพื่อที่เธอจะได้ไม่เจอชะตากรรมเดียวกันกับรุ่นพี่เหล่านั้น
          "ทำไมมีแต่หัวหน้าทีมเชียร์ล่ะ ที่ไม่ตายดี" ฟ้าใสถามด้วยเสียงสั่นเครือ
          "ก็ไม่ใช่แค่หัวหน้าทีมนะ ได้ยินมาว่า เพื่อนๆของหัวหน้าทีมก็ตายไปพร้อมกันด้วย" ฟ้าใสกลืนน้ำลาย แต่เหมือนพลุที่จุดแล้วจะไม่หยุดจนกว่าจะปะทุจนหมด หัวข้อรุ่นพี่ตายไม่ดีนี่ก็เช่นกัน
          "จริงๆเราเคยได้ยินมาว่ามันมีคำสาปอยู่นะ" ลูกทีมคนหนึ่งต่อเรื่อง เพิ่มความสนใจให้กับคนอื่นๆ รวมทั้งฟ้าใสด้วย
          "ถ้าหัวหน้าทีมเชียร์คนไหนเต้นผิดท่าผิดจังหวะในวันที่แสดงจริง จะต้องตายไม่ดีภายในเก้าวันพร้อมเพื่อนอีกเก้าคน"
          "หูย จริงดิแก น่ากลัวอ่า"
          "แต่ทำไมต้องเลขเก้าด้วยนะ เหมือนนิยายหลอกเด็กที่เล่าๆต่อกันมาเลย คำสาปอะไรเนี่ย ไม่มีจริงหรอกมั้ง" เธอคงเสริมท้ายด้วยความที่เห็นว่าฟ้าใสนิ่งงันไปแล้วกระมัง ณ จุดนี้คงไม่มีใครกลัวมากไปกว่าฟ้าใสแล้ว ดูเหมือนเธอจะนิ่งสนิทด้วยความกลัวไปแล้ว แต่เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือผู้รู้ยังมีผู้รู้กว่า
          "ตำนานที่เราได้ยินมานะ วิญญาณหัวหน้าทีมจะคอยวนเวียนสอนรุ่นน้องไปอีกเก้ารุ่นก่อนจะเจอชะตากรรมเดียวกับเพื่อนๆของเขาหละ ส่วนเพื่อนอีกเก้าคนจะกลายเป็นปีศาจไปหนึ่งภพชาติแล้วหลังจากนั้น..." เธอเงียบ ทำหน้าแบบไม่อยากพูดถึงความสยองที่ตัวเองกำลังจะเล่าออกมา
          "หลังจากนั้นทำไมเหรอ"
          "บอกเร็วสิ อยากรู้" เพื่อนๆเร่ง
          "หลังจากนั้น ต้องตกอยุในมิติวังวนของปีศาจอย่างทุกข์ทรมาน ไม่ได้ผุดได้เกิดไปอีกเก้าร้อยชาติน่ะ" เธอพูดพร้อมหลับตาปี๋
          "ตลกละ นี่มันเรื่องหลอกเด็กชัดๆ อย่าไปเชื่อเลยนะฟ้า ไม่มีอะไรหรอก"
          "นั่นสิ วังวนอะไร ไม่มีจริงหรอก ปะ พวกเรา ไปกินข้าวกันเถอะ แยกย้ายๆ" ไม่มีจริงงั้นเหรอ แต่ฟ้าใสเพิ่งเข้าใจสิ่งที่วิญญาณรุ่นพี่จะสื่อก็วันนี้แหละ เต้นให้ถูกนะ ไม่งั้น... ตาย ซ้ำยังติดบ่วงกรรมอีกเก้าร้อยชาติ เพราะอย่างนี้สินะ วิญญาณรุ่นพี่ถึงได้มาสอนเต้นอย่างจริงจังให้เรา ไม่ให้เราเต้นผิดในวันแสดงจริง ภาพบิงซูนมสตรอว์เบอร์รี่ในวันนั้นย้อนกลับมาในหัวของฟ้าใส มันไม่ได้หวานฉ่ำนุ่มละมุนลิ้นเหมือนวันนั้นแล้ว หากแต่ขมขื่นกลืนไม่ลงต่างหาก

@@@@

          "ทำไมวันนี้น้องฟ้าเต้นได้ไม่ดีเลยคะ ไม่มีสมาธิเหรอ" รุ่นพี่คนหนึ่งถามฟ้าใสขณะซ้อมเต้นเชียร์ในเย็นวันหนึ่ง
          "ขอโทษค่ะพี่ แต่หนู.. หนูขอลาออกจากการเป็นหัวหน้าทีมเชียร์ได้มั้ยคะ" ฟ้าใสพูดด้วยเสียงเครียด รุ่นพี่มองหน้ากัน
          "ทำไมล่ะน้องฟ้า"
          "สงสัยไปได้ยินเรื่องคำสาปหัวหน้าเชียร์ลีดเดอร์มาละสิ" รุ่นพี่เดาได้ถูก
          "มันแค่บังเอิญหรอก แถมน้องฟ้าเต้นเก่งขนาดนี้ วันแสดงจริงเต้นไม่ผิดหรอกน่า ไม่ต้องกลัว..."
          "แต่หนูกลัวค่ะ!" ฟ้าใสสวนขึ้นมา ความเงียบแผ่ซ่านเข้าปกคลุมบรรยากาศ รุ่นพี่ได้แต่ครุ่นคิดแล้วมองหน้ากัน
          "หนูเป็นเองค่ะ!" เสียงของอุ้ม ลูกทีมคนหนึ่งดังแทรกความเงียบขึ้นมา เธอคงรอจังหวะนี้มานาน อุ้มเป็นคนที่ไม่เชื่อเรื่องพรรค์นี้อยู่แล้ว ดังนั้นคำสาปหัวหน้าทีมอะไรนี่คงทำให้เธอกลัวไม่ได้ แต่เรื่องเต้นนั้น อุ้มเป็นคนที่เต้นอ่อนสุดในทีม และบางที ถ้าเรื่องคำสาปนี่เป็นจริง...
          "ตกลงจ้ะ พี่มอบหมายให้อุ้มเป็นหัวหน้าทีมเชียร์แทนฟ้าใสที่ขอถอนตัวจ้ะ" อุ้มยิ้มรับ
          "แต่ต้องขยันซ้อมให้ดีนะ พี่เป็นห่วง" รุ่นพี่พูดเสริมด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
          "อ่ะมา ซ้อมต่อกัน"

@@@@

          เหมือนยกภูเขาออกจากอก หลังจากวันที่อุ้มได้เป็นหัวหน้าแทน ฟ้าใสก็ไม่ต้องทนเจอกับเหล่าภูตผีวิญญาณรุ่นพี่หน้าซีดหน้าเครียดที่มาเต้นเชียร์ให้ดูอีกต่อไป การซ้อมดำเนินไปอย่างหนักหน่วงและจริงจังมากขึ้นเมื่อใกล้วันแสดงจริง ไม่รู้ด้วยเหตุผลใด เพื่อนๆในทีมต่างสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของอุ้มจากหน้ามือเป็นหลังมือตั้งแต่วันที่ได้รับตำแหน่ง เธอเต้นได้ดีมากขึ้นทีเดียวหลังจากการซ้อมหนักเป็นพิเศษมากกว่าคนอื่น แต่ดูเธอก็เครียดมากขึ้นเช่นกัน บางทีอาจเป็นเพราะได้เจอกับสิ่งที่ฟ้าใสเคยเจอ หรือเพราะสิ่งที่วิญญาณรุ่นพี่มาสื่อมันจะรู้สึกจริงจนขนาดอุ้มเองก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า คำสาปนั้นอาจมีจริง และถ้ามีจริง เธอก็เหลืออยู่ทางออกเดียว...เต้นให้ถูก
          วันแสดงจริงมาถึง รุ่นพี่รุ่นน้อง เหล่าผองเพื่อน และคณะกรรมการ ต่างตื่นเต้นที่จะได้ชมการแสดงโชว์ของเหล่าเชียร์ลีดเดอร์แสนสวย แต่ใครจะรู้ ว่าหลังเวทีนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง
          "ไม่ต้องเครียดนะอุ้ม ทำให้ดีที่สุดก็พอ" ฟ้าใสได้ยินเสียงตัวเองบอกกับอุ้ม ที่ตอนนี้คิ้วผูกกันเป็นโบว์เช่นเดียวกับตัวฟ้าเอง
          "แกก็เหมือนกันแหละยัยฟ้า ดูหน้าสิ เดี๋ยวไม่สวยน้า" เพื่อนคนหนึ่งแซวฟ้าใส
          "เอาละครับ ต่อไปนี้ ก็ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอยกันแล้วนะครับ ขอเชิญชม การแสดงของเหล่าเชียร์ลีดเดอร์ได้เลยครับ!" เสียงปรบมือดังอื้ออึงขึ้นห้อมล้อมฟ้าใสและทีมเชียร์ลีดเดอร์ที่เตรียมตัวกันมาอย่างสุดความสามารถ ไม่นาน เสียงเพลงเชียร์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น ทุกคนในทีมก็พลิ้วไหวไปตามเสียงเพลง ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี จนกระทั่งตอนจบเพลง ท่าจบสุดสง่าของทีมคือชี้มือออกจากจุดศูนย์กลาง แต่ทว่า อุ้มดันชี้มือผิดทิศเสียนี่ แต่ก็เปลี่ยนกลับมาชี้ออกในตอนหลัง ฟ้าใสหน้าซีดแทนอุ้ม หวาดกลัวถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นภายในเก้าวันหลังจากนี้

@@@@

          "เย่!!! ทะเล!!!"
          "วู้ปี้!!"
          "ไม่ได้มาเที่ยวด้วยกันนานแล้วเนอะ" เสียงทีมเชียร์ลีดเดอร์ส่งเสียงดีใจต้อนรับทะเลแสนสวยแห่งหนึ่งที่ทุกคนลงมติกันว่าจะจัดทริปฉลองกันที่นี่หลังแสดงเสร็จ ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี ทุกคนมีความสุขกับการฉลองในครั้งนี้รวมไปถึงคนขับรถด้วย จนกระทั่งถึงวันกลับ
          "เอ้า! ดื่ม!ดื่ม!ดื่ม!" ทุกคนชนแก้วเหล้ากันอย่างสนุกสนาน



          "โห นี่พี่ล่อวอดก้าร้อยเลยเหรอ" ลูกทีมคนหนึ่งทักพี่คนขับรถขึ้นอย่างเป็นห่วง
          "โหย น้อง พี่เนี่ย คอแข็งระดับพระกาฬเลยนะครับ บ่ต้องห่วงเด้อ" คนขับตอบกลับอย่างร่าเริงเชิงอวดพร้อมกับกระดกเหล้าเข้าปากอีกอึกใหญ่ ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง ขวดเหล้าวอดก้าดีกรีร้อยก็ว่างเปล่าลงด้วยฝีปากของพี่คนขับเพียงคนเดียว หลังจากนั้น ทุกคนก็ขึ้นรถบัสเปิดประทุนชั้นเดียว และคงจะมุ่งหน้ากลับสู่กรุงเทพโดยสวัสดิภาพ ถ้าไม่เป็นเพราะคุณพี่คนขับขี้อวดเมาหยำเป พารถบัสแหกโค้ง ตกลงมาจากที่จอดรถชั้นเก้าของโรงแรม



          ทุกอย่างเป็นเหมือนภาพช้าในสายตาของฟ้าใส รถทัวร์ค่อยๆเอียงตัวออกจากแนวที่มันควรจะเป็น แล้วค่อยๆร่วงลงมาทีละชั้น ทีละชั้น แต่ด้วยความที่เธอคอยระแวดระวังตัวเพราะกลัวคำสาปจะเป็นจริงอยู่ตลอดระยะเวลาเกือบเก้าวัน เธอจึงโดดออกจากที่นั่งรถได้ทันก่อนที่มันจะตกกระแทกพื้นที่ชั้นพื้นดินด้านล่าง
          ฟ้าใสกระโดดลงมาเหยียบพื้นได้อย่างปลอดภัย แต่อุ้มกับลูกทีมที่เหลือรวมทั้งพี่คนขับนั้น ร่างตกกระแทกพื้นกระจัดกระจายกันไปคนละทิศละทาง รถทัวร์เปิดประทุนชั้นเดียวถูกอัดกับพื้นแหลกละเอียดด้วยแรงน้ำหนักของตัวมันเอง หากแต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้น ทันทีที่ร่างแต่ละร่างของลูกทีมเชียร์ลีดเดอร์ผู้ต้องคำสาปแตะถึงพื้น ร่างนั้นก็กลายเป็นปีศาจฟันแหลมคมน่าเกลียดน่ากลัว วิ่งไล่งับคนให้กลายเป็นปีศาจเหมือนตนต่อไปอีกเป็นทอดๆ ฟ้าใสที่เพิ่งรอดตายมาหวุดหวิดจำต้องใส่เกียร์หมา วิ่งหน้าตั้งอย่างไม่คิดชีวิตให้ออกห่างจากกลุ่มปีศาจเชียร์ลีดเดอร์ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ไม่วายที่จะมีปีศาจวิ่งตามมาประชิดตัวฟ้าใสได้ทัน
          ในชั่วเสี้ยววินาทีนั้น ฟ้าใสคิดอะไรไม่ออกนอกจากคำสวดมนต์ที่แม่สอนมาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าจะเป็นคำสวดสั้นๆเพียงไม่กี่คำ แต่กลับมีฤทธิ์เกินความคาดหมาย ทันทีที่คำสวดนั้นลอยออกจากปากฟ้าใสไปกระทบกับร่างของปีศาจ ร่างนั้นก็กลับกลายเป็นวิญญาณโปร่งแสงสีขาวนวลเหมือนวิญญาณปกติทั่วไป แล้วลอยหายขึ้นไปข้างบนอย่างมีความสุขพร้อมคำขอบคุณ
          ฟ้าใสสวดมนต์คำแล้วคำเล่า ปลดปล่อยวิญญาณปีศาจไปหลายตน จนกระทั่งวิ่งมาได้ไกลระยะหนึ่งที่คาดว่าจะไม่มีปีศาจตามมาแล้ว เธอจึงหันกลับไปดูอีกครั้งให้แน่ใจ แต่ทว่า ปีศาจตนหนึ่งเข้าประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ในระยะใกล้มาก ด้วยความตกใจ เธอจึงไม่ทันได้สวดคำศักดิ์สิทธิ์ไล่มัน เธอได้แต่หันหน้ากลับแล้วเร่งฝีเท้าขึ้นอีก แต่จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงฝีเท้าของเธอที่เคลื่อนที่ได้เร็วขึ้นมาก เสียงหายใจดังฟืดฟาดและรู้สึกหิวกระหายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนนี้ เธอเพียงแต่อยากจะกัดทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าด้วยความโกรธเกรี้ยว ความอึดอัดทรมานที่ปั่นป่วนอยู่ในท้องทำให้เธออยากจะบ้าตาย สติและความคิดในการประมวลผลของความเป็นมนุษย์ลดฮวบลงในระยะเวลาอันสั้น หลงเหลือเพียงแต่ความเป็น...





...ปีศาจเชียร์ลีดเดอร์



นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...ดื่มแล้วขับ คำสาปเป็นจริง
หึหึหึหึ...ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!!

ผลงานทั้งหมด ของ SilverMermaid

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 JJ by One
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 13:20
    สนุกมากเลยคะ
    #1
    1