เปลี่ยนเป็นรัก #กันตั้ม

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 6 >>ถ้าน้องงอนพี่จะง้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 พ.ย. 59

ตอนที่ 6 ถ้าน้องงอนพี่จะง้อ


Gun part

ผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมผมต้องโกรธตั้มมันขนาดนั้น แต่พอรู้ตัวอีกทีก็โกรธมันไปแล้ว แถมผมยังไปประชดมันจนมันโกรธอีกด้วย พอตอนนี้จะง้อก็ดูว่าคงจะยากแล้ว เพราะมันนิ่งใส่ผมไปเลย ถามคำก็ตอบคำ
"ขอกอดหน่อยน้าาา"ผมแกล้งพูดกับมันจำๆ แล้วเอาแขนไปพาดตัวตั้มที่นอนหันหลังให้ผมอยู่ ขาก็พาดก่ายเข้าไปที่เอวมันด้วย ตั้มมันก็ไม่ว่าไง แค่นอนนิ่งๆ ถ้าเป็นปกติมันคงจะด่าผมแล้วแสดงว่ามันยังโกรธอยู่
"ตั้ม หลับแล้วหรอ คืนนี้ยังไม่ได้บอกฝันดีพี่เลยน้าาา"ผมแกล้งแหย่ตั้มมันอีกโดยการเขย่าขากับแขนที่อยู่บนตัวมันมันก็ยังนิ่งอยู่ครับ เฮ้อ วันนี้คงต้องยอมมันแล้วล่ะครับไวัพรุ่งนี้เอาใหม่ละกัน


Tum part

ผมรู้สึกตัวตื่น เพราะอ้อมกอดที่มันอยู่บนตัวผมทั้งคืนมันคลายออก แต่ผมยังแกล้งหลับอยู่รอให้พี่กันเขาลุกไปก่อน แต่ก่อนเขาจะลุกออกไป เขาเอามือมาลูบหัวผมเบาๆแล้วถอนหายใจน้อยๆ เขาต้องคิดมากเรื่องผมแน่ๆอะ แต่ก็ดีเขาจะได้ไม่มีเวลาคิดเรื่องพี่แก้ม 
พี่กันเข้าไปอาบน้ำไม่นานก็ออกมาพร้อมผ้าขนหนูผืนเดียว
"อ่าว ตื่นแล้วหรอ"ยังมั้งนั่งหัวโด่อยู่บนเตียงเนี่ย อันนี้ในใจนะ 555
"อือ"จริงๆ ผมหายโกรธเขาตั้งแต่เอาขนมมาให้บนรถแล่ว ก็แค่ฟอร์มอยากให้เขาง้อนานๆ ผมชอบนะเวลาพี่กันมันแคร์ผม คิดถึงผม ง้อผม ผมโคตรมีความสุขอะ ถือว่ามันคือกำไรเล็กน้อยตอบแทนหัวใจที่ผมให้เขาไปไง อย่างน้อยถ้าผมจะชนะใจเขาไม่ได้ ผมจะได้รู้ว่าตัวเองได้ความรักจากเขามาบ้างถึงมันจะไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการจริงๆก็เหอะ


"อะทุกคน ทานอาหารเสร็จก็แยกไปตามกลุ่มที่ลงชื่อกันไว้นะ ประชุมกันให้เรียบร้อยใครพร้อมก่อนก็ออกเดินไปที่โรงเรียนได้เลย ย้ำนะยะว่าออกเดิน!! ใครขี้โกงเอารถไปฉันจะให้เดินกลับมหาลัยเอง!!"เสียงพี่แก้มประกาศบอกทุกคนที่ทานข้าวอยู่ พอเสร็จทุกคนก็ไปรวมตัวที่กลุ่มของตัวเอง ซึ่งกลุ่มผมเป็นกลุ่มที่จะทำกิจรรมร่วมกับน้องๆแล้วกลุ่มผมก็มีพี่กันกับพี่แก้มด้วย พอทุกคนรวมตัวกันจนครบก็เริ่มประชุมกันเลย กิจกรรมที่กลุ่มผมจะทำคือนิทานถุงมือ โดยเราจะแบ่งกันเป็นสามกลุ่ม กลุ่มละสามคนสองกลุ่ม สี่คนกลุ่มนึง เราจะให้กลุ่มที่1 ที่มีสามคนพาน้องๆ แต่งนิทาน เสร็จแล้วก็จะพาน้องๆ มากลุ่มที่2 ที่มีสี่คน เราจะสอนให้น้องๆเอาถุงมือมาสร้างเป็นตัวละคร และในระหว่างที่กลุ่มที่สองสอนน้องกลุ่มที่หนึ่งก็ต้องรวบรวมรายชื่อตัวละครที่น้องๆแต่ง แล้วมาใส่ในนิทานที่พวกพี่เขาเตรียมมา แล้วก็ให้กลุ่มที่ 3 ซึ่งก็คือ ผม พี่กัน พี่แก้ม มีหน้าที่ แสดงละครถุงมือให้น้องๆดู เป็นอันว่าจบแล้วค่อยส่งต่อให้กลุ่มที่จัดการเรื่องอาหารและขนม พาน้องไปทานข้าว แล้วก็แจกขนม พวกผมก็ต้องไปช่วยกันดูน้องๆด้วย

"น้องสวัสดีค่ะ พวกพี่เป็นตัวแทนจากมหาลัยxxนะคะวันนี้ก็จะมีกิจกรรมหลายๆอย่างมาทำร่วมกับน้อง...."พี่แก้มเป็นคนพูดเปิดไปเรื่อยๆ หลังจากนั่นเราก็ให้น้องๆมารับป้ายชื่อกับพวกพี่ที่ทำหน้าที่ตกแต่งโรงเรียนให้น้องๆ เสร็จแล้วถึงส่งพวกน้องมาทำกิจกรรมร่วมกับพวกผมที่ลานหลังโรงเรียน ที่นี่อากาศดีมาก ห้อมล้อมด้วยธรรมชาติ ที่สำคัญมีน้ำตกไหลผ่านด้วย ตอนนี้ผมพี่กันพี่แก้มว่างเลยไปช่วยดูน้องแต่งนิทานกัน 
"พี่ๆ ทำไมพี่ขาวจังเลยอะ ผมอยากขาวบ้างอะแฟนผมจะได้รักผมเยอะๆ"น้องผู้ ที่นั่งข้างผมถามขึ้น เรียกรอยยิ้มจากผม แต่เดี๋ยวนะ น้องพึ่งปอสองเองมีแฟนแล้วหรอ ปอสองนี่ผมยังฉี่รดกางเกงอยู่เลยนะ555
"เธอไม่ต้องขาวหรอกยังไงเราก็รักเธออยู่แล่ว ดูพี่คนนั้นสิ่ขนาดไม่ขาวยังหล่อเลย"น้องผู้หญิงผมแกละที่นั่งข้างน้องผู้ชาย ที่ผมคิดว่าคงเป็นแฟนกัน พูดขึ้นแล้วชี้ไปที่พี่กันที่นั่งอยู่อีกกลุ่มนึงที่นั่งอยู่ติดกับกลุ่มผม พี่กันก็เงยหน้าขึ้นมามองอย่างสนใจ
"แต่เราไม่ได้หล่อเหมือนพี่เขาหนิ แถมยังเคยทำให้เธองอนด้วย"น้องผู้ชายตอบแล้วทำหน้าเศร้า 
"แล้วเธอรักเรารึป่าว"
"รักสิ"
"แล้วเราจะไม่รักเธอได้ไงล่ะ แล้วที่เรางอนเธอก็เพราะเรารักเธอนั่นแหละ"ใช่เลยที่ผมงอนเขาก็เพราะผมรักเขานี่แหละผมหันไปมองพี่กันก็เห็นว่าพี่เขามองมาอยู่ก่อนแล้ว ผมเลยเบนสายตาไปมองทางอื่น ถ้าเขารู้ว่าผมคิดกับเขาเกินพี่น้อง เขาคงไม่ตามง้อผมแบบนี้

ในที่สุดกิจกรรมก็เดินมาถึงตาของพวกผม พวกผมตกลงกันแล้วว่าจะให้พี่แก้มเป็นคนพากษ์สถาณการณ์ ส่วนผมกับพี่กันแสดงกันสองคน มีสองมือก็ใช้ให้คุ้มครับ และนิทานที่พวกผมจะเล่ากันวันนี้ก็เป็นนิทานที่ให้ข้อคิดเกี่ยวกับมิตรภาพของเด็กๆนี่แหละครับ
"ในโรงเรียนแสนอบอุ่นท่ามกลางธรรมชาติแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีนักเรียนที่น่ารัก ทุกคนต่างมีเพื่อนรักของตัวเอง เด็กสองคนนี้ก็ด้วย"พี่แก้มส่งให้ ผมกับพี่กันที่อยู่หลังฉากก็ส่งนิ้วที่เป็นรูปเด็กชายขึ้นมากันคนละนิ้ว
"ก๊อตซิล่า พาเราไปเข้าห้องน้ำหน่อยสิ่"ผมเป็นคนพูดก่อนก็เอาชื่อมาจากนิทานของเด็กๆแหละครับ มันจะมีซักกี่ชื่อกันเชี่ยว
"แป๊บนึงได้มั้ยกระเป๋งน้อยเราทำการบ้านอยู่"พี่กันมันตอบผม โห่ใครเลือกชื่อนี้ให้กูวะกระเป๋งน้อย ทีชื่อพี่กันนะก๊อตซิล่า ลำเอียงชิบหาย
"แต่เราปวดฉี่อะ เราไม่ไหวแล้ววว"
"ก็เราบอกว่าแป๊บนึงกระเป๋งน้อยพูดไม่รู้เรื่องหรอ"
"กระเป๋งน้อยเสียใจมากที่เพื่อนรักของเขาเสียงดังใส่แบบนี้ กระเป๋งน้องเลยเดินคอตกไปเข้าห้องน้ำคนเดียว แต่ว่าห้องน้ำมันอยู่ไกลมาก แล้วกระเป๋งน้อยก็ปวดฉี่มาก เดินไปไม่ทันถึงห้องน้ำฉี่ก็ราดซะแล้ว แล้วที่ยิ่งน่าอายเข้าไปใหญ่ที่เพื่อนในห้องสองคนดันมาเห็นเข้าเลยล้อกันใหญ่"ผมทำนิ้วงอแล้วดันไปตามทางทำเหมือนเดิน พี่กันก็เอานิ้วลงไป
"กระเป๋งน้อยฉี่รดราด กระเป๋งน้อยฉี่ราด"พี่กันเอานิ้วขึ้นมาสองนิ้วแล้วดัดเสียงล้อเลียนผม
"อย่ามายุ่งกับเรานะ ก๊องแก๊ง"
"เราจะบอกเพื่อนๆว่านายฉี่รดกางเกง"
"กระเป๋งน้อยเสียใจมากวิ่งไปหาคุณครู คุณครูเลยต้องพากระเป๋งน้อยไปส่งบ้านก่อน กระเป๋งน้อยไม่ยอมมาโรงเรียนอยู่สองวันเพราะว่าอายมาก พอกระเป๋งน้อยไม่มาโรงเรียน ก๊อตซิล่าเลยต้องอยู่คนเดียว เพราะนอกจากกระเป๋งน้อยแล้ว เขาก็ไม่สนิทกับเพื่อนคนไหนอีก เขาได้ยินเพื่อนในห้องพูดกันถึงเรื่องของกระเป๋งน้อย เขาอยากปกป้องเพื่อนแต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง วันนั้นถ้าเขาไปเป็นเพื่อนกระเป๋งน้อยตั้งแต่ทีแรกคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้"พี่กันงอนิ้ว ทำเหมือนว่าเศร้าส่วนผมก็ใช้ทั้งห้านิ้วแสดงเป็นเพื่อนคนอื่นๆในห้อง
"ฝ่ายของกระเป๋งน้อย ถึงไม่อยากมาโรงเรียนขนาดไหนก็ต้องมา เพราะพ่อกับแม่สอนเสมอว่าหน้าที่ของเราคือการเรียนหนังสือ ก็ต้องตั้งใจเรียนเพราะพ่อกับแม่หาเงินมาส่งเสียเราอย่างยากลำบาก"
"อ่าวกระเป๋งน้อยฉี่ราดมาโรงเรียนแล้วหรอ"พี่กันเอานิ้วเป็นเด็กเกเรขึ้นมาทัก
"อ่าววว กระเป๋งน้อยเกงเปียก"
"กระเป๋งน้อยฉี่รดกางเกง"
"กระเป๋งน้อยเสียใจมาก จะพูดกับใครก็ไม่ได้ แม้แต่เพื่อนรักอย่างก๊อตซิล่า เขาก็ไม่กล้าคุย ทำได้เพียงแค่มองหน้ากันไปมา จนในที่สุดก็ถึงเวลาพักเที่ยง กระเป๋งน้อยไม่ยอมไปทานข้าวแต่ไปแอบไปร้องไห้คนเดียวอยู่ใต้ต้นไม้หลังโรงเรียนแทน ส่วนก๊อตซิล่าพอเห็นเพื่อนรักไม่ไปทานข้าวเข้าก็ไม่ทานเหมือนกัน เขาเลยนั่งอยู่ในห้องเรียนเพียงลำพัง นึกถึงเพื่อนรักของเขาที่ตอนนี้คงเศร้ามาก เขานั่งอยู่อย่างนั้นจนเพื่อนคนอื่นๆทยอยกันเข้ามา จนหมดแต่งเพื่อนรักของเขาก็ยังไม่มาซักที"
"สงสัยป่านนี้กระเป๋งน้อยคงร้องไห้ขี้มูกโป่งกลับบ้านไปแล้วล่ะมั้ง"
"หรือว่าจะแอบไปฉี่ที่ไหนอีกรึป่าว"
"เพื่อนๆต่างพูดถึงกระเป๋งน้อยเหมือนเป็นตัวตลก จนในที่สุดก๊อตซิล่าที่ทนฟังอยู่นานก็เดินออกไปหน้าห้อง"
"เพื่อนๆ เลิกล้อเลียนกระเป๋งน้อยเถอะ เราขอร้อง เพราะที่กระเป๋งน้อยฉี่ราดมันเป็นเพราะเราเอง เราบอกให้กระเป๋งน้อยรอเรา กระเป๋งน้อยเป็นเพื่อนที่เรารักที่สุด อย่าว่ากระเป๋งน้อยเลยนะ เราขอร้องล่ะ"
"ก๊อตซิล่าระบายความในใจออกมาพร้อมน้ำตาแล้ววิ่งออกมาตามหาเพื่อนรัก และในที่สุดเขาก็เจอว่าเพื่อนรักของเขาแอบมาร้องให้คนเดียวอยู่ใต้ต้นไม้นี่เอง"พี่กันทำนิ้วเเหมือนเดินต๊อกแต๊ก จนมาเจอนิ่วของผมหรือก็คือกระเป๋งน้อยนั้งร้องไห้อยู่ใต้ต้นไม้ พี่กันหันหน้ามามองหน้าผม ผมก็ทำหน้านิ่งๆใส่เขา
"กระเป๋งน้อย เราขอโทษนะที่ทำให้นายต้องโดนเพื่อนล้อ แต่ต่อไปนี้เราจะไม่ทิ้งนายอีก เราจะอยู่ข้างๆนาย "พี่กันพูดตามบทแล้วมองหน้าผมไปด้วยพร้อมกับเอามืออีกข้างของเขาที่ว่างอยู่มาวางไว้บนหัวผม 
"ขอโทษที่ทำอะไรไปโดยที่ไม่รู้ว่าจะทำให้รู้สึกแย่ขนาดนี้ ขอโทษที่ทำอะไรลงไปโดยที่ไม่คิดให้ดีก่อน แต่อยากให้รู้ว่าเสียใจ จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว หายโกรธเถอะนะ"พี่กันพูดต่อโดยไม่สนว่าสิ่งที่เขาพูดมันนอกบท แต่นั่นมันก็ทำให้ผมยิ้ม ออกมาได้ กับสิ่งที่ได้รับจากคนตรงหน้า อีกครั้งแล้วสินะ ที่เขาเอาหัวใจผมไปได้อย่างจัง
"ไม่เป็นไร"ผมพูดแค่นั้นแล้วเอานิ้วของผมกับพี่กันมาเกี่ยวกันไว้ เหมือนว่าเรากอดกัน
"พอทั้งสองคนเข้าใจกันแล้วเขาก็พากันกลับเข้ามาในห้องเรียนที่มีเพื่อนๆรออยู่มากมาย ทุกคนต่างเดินเข้ามาหากระเป๋งน้อยและขอโทษที่เขาได้แกล้งกระเป๋งน้อยไป และนับจากวันนั้นมาทั้งสองคนก็ได้พบว่าจริงๆแล้วทุกคนในห้องคือเพื่อน คือสิ่งสำคัญที่จะอยู่ข้างๆเขาไปตลอด  เด็กๆจำไว้นะคะคนเราไม่สามารถยืนหยัดอยู่ได้ด้วยตัวคนเดียว เพราะฉะนั้นมิตรภาพคือสิ่งที่สำคัญมาก จงรักษามันไว้ให้ดีนะคะ"นิทานจบแล้ว ผมกับพี่กันนั่งยิ้มให้กันอยู่หลังฉาก
"พี่ขอโทษนะตั้ม"พี่กันบอกผมอีกที
"ผมก็โทษ"
"มาให้พี่กอดหน่อย"พี่กันอ้าแขนออก ผมก็ค่อยๆเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงนั่น นับว่ามันคืออีกหนึ่งความสุขที่ผู้ชายคนนี้มอบให้ผม 
"อ่ะแฮ่ม!! นิทานจบแล้วนะ"พี่แก้มเดินมาหลังฉากแล้วกระแอมขึ้นขัดจังหว่ะ ผมเลยต้องยอมผละออกมาอย่างเสียดาย พี่แก้มนะพี่แก้ม ขัดน้องได้



ยู๋หู่ววววว ยังรอกันอยู่มั้ยเอ่ยยยย ไรท์กลับมาแบ้วววว เอาเป็นว่า เม้นต์ดีกำลังใจงามไรท์จะรีบมาลงให้อีกนะค๊าาาา บรายยย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #53 Kpug (@katepug) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 09:34
    คู่รักคู่กัดจริงๆค่า 555
    #53
    0
  2. #52 sweetdream (@lisaaholic) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 21:21
    กระเป๋งน้อยน่ารักจัง5555 ชอบชื่อ
    อัพต่อนะค้าาา ไรท์สู้ๆ
    #52
    0
  3. #51 YouandYou (@sriwangogo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 21:10
    สั้นไปปปปปป จะเอาอีกอ่าาาไรท์ จะอาอีกกกก จะงอแงแล้วน่ะ555 รียมาต่อนะไรท์ พี่กันเลิกชอบพี่แก้มได้ล่ะ ชอบตั้มเหอะ
    #51
    0
  4. #50 djuh (@djuh) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 20:59
    หือ หวานขนาดนี้ก็คบๆกันไปเถอะจะได้จบๆ

    เอ้ย ไม่เอาอย่าเพิ่งจบ ไรท์สู้ๆ
    #50
    0