เปลี่ยนเป็นรัก #กันตั้ม

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 5 >>ใครผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 พ.ย. 59

ตอนที่5 ใครผิด




Gun part


วันนี้ผมมาที่มหาลัยแต่เช้า เพราะ วันนี้เป็นวันเข้าค่าย และ เรานัดรวมตัวกันที่มหาลัย หลายๆคนก็ทยอยมาแล้วนะครับ รวมทั้งพี่แก้มด้วย 
"พี่แก้ม วันแรกนี่เราต้องทำอะไรบ้างอะ"
"ก็ไม่มีไรมากหรอก เพราะกว่าจะไปถึงก็เย็นๆอะแหละ วันแรกนี่เราก็เลยแค่แบ่งกลุ่มทำกิจกรรมกันก่อนแล้วก็แยกย้ายไปพักผ่อนอะ ส่วนกิจกรรมเราจะเริ่มกันพรุ่งนี้เช้า วันเดียวเต็มๆเลย แล้ววันที่สามก็กลับแต่เช้า"ผมคุยกับพี่แก้มอยู่ซักพัก ไอ้ตัวแสบมันก็เดินมาครับ
"พี่แก้ม พี่กันหวัดดีครับ"ไอ้ตั้มมันยกมือไหว้ผมกับพี่แก้ม 
"อ่าวตั้ม ไปด้วยหรอ"พี่แก้มถามพร้อมรอยยิ้มสวยเหมือนเคย พร้อมกับส่งยิ้มให้ผมอย่างเหนือก่วา ที่มันมาค่ายนี้ได้โดยไม่ต้องง้อให้ผมช่วยแต่เอาจริงๆมันก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายของผมเลย เพราะผมก็คิดไว้อยู่แล้วว่าถึงผมไม่ช่วย ยังไงไอ้ตั้มมันก็ต้องหาทางมาด้วยตัวเองได้อยู่แล้ว 
"ผมชอบทำกิจกรรมจิตอาสาอยู่แล้ว จะพลาดได้ไง เนาะพี่กันเนาะ"ไอ้ตั้มมันตอบพี่แก้มแล้วหันกลับมายิ้มให้ผม
"ครับตั้ม พี่ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าอย่างตั้ม ต้องไม่พลาดแน่ๆ"ไอ้ตัวแสบเอ้ย ผมล่ะเชื่อมันเล้ยยยย
"ทุคนครับ เดี๋ยวไปรวมตัวกันที่รถนะ เดี๋ยวอีกยี่สิบนาทีรถจะออกแล้ว"เสียงไอ้ตูมตามเพื่อนรุ่นเดียวกับผมประกาศให้ทุกคนไปรวมตัวกัน 
"อ่าวตั้ม ไปด้วยหรอเนี่ย"พอประกาศเสร็จไอ้ตูมตามมันก็เดินมาทักไอ้ตั้ม
"ครับพี่ ดูแลผมด้วยหน่า"ทำเป็นให้คนอื่นดูแล พี่รหัสอย่างกูดูแลมึงไม่ดีหรือไงห๊ะ
"ทำเป็นเด็กไปได้มึง แล้วนี่เพื่อนมาด้วยหรือเปล่าเนี่ย"
"ผมมาคนเดียวอะพี่"
"งั้น ไปนั่งกับพี่ป่าว เพื่อนพี่มันมีคู่กันหมดและพี่ยังไม่มีเลย"ไอ้ตั้มมันก็มีพี่ป้ะ ยุ่งไม่เข้าเรื่องนะมึงเนี่ย
"โทษนะเว่ยตูมตาม แต่ไอ้ตั้มมันนั่งกับกู"ผมขยับเข้าไปยืนข้างไอ้ตั้ม แล้วยกแขนขึ้นพาดไหล่ไอ้ตั้มเพื่อยืนยันคำพูดตัวเอง
"อ่าวไอ้กัน โทษทีว่ะกูไม่เห็น"ไอ้ตูมตามมันหันมายิ้มให้ผม แต่เป็นยิ้มที่แม่งโคตรขัดใจผมอะ ผมรู้สึกว่ามีอะไรซักอย่างระหว่างมันกับผม ที่ทำให้ผมรู้สึกไม่โอเคกับมันอยู่ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันก็ไม่เป็นนะผมว่า
"เดี๋ยวผมนั่งกับพี่กันนี่แหละพี่ โทษทีนะ แต่เดี๋ยวผมเดินไปเล่นด้วย"
"โอเค ไปที่รถกันเหอะ"กว่าจะไปได้ กูก็นึกว่าจะยืนคุยกันอยู่ตรงนี้

Tum part

ในที่สุดผมก็ได้มาเข้าค่ายด้วยความสามารถ ในการไปขอพี่แก้มของผมนั่นเอง แต่พี่กันแม่งไม่รู้เป็นไรหงุดหงิดตั้งแต่ก่อนขึ้นรถและ ผมจะนั่งข้างนอกแม่งก็ไม่ให้นั่ง ดันผมเข้ามานั่งริมหน้าต่างเฉยเลย สงสัยหงุดหงิดที่ผมมาเป็น กขค. เขาล่ะม้างง ผมเลยไม่มีโอกาสเดินไปคุยกับพี่ตูมตามเลยเนี่ย ส่วนพี่แก้มก็ไปนั่งกับพวกเพื่อนๆเขาข้างหลังนู่นน
"พี่กันหิวอะ"
"ไม่ไปขอไอ้ตูมตามอะ"เอ้า นี่ประชดกูป้ะวะ กูทำไรผิดอีกเนี่ย
"ก็พี่นั่งขวางอยู่เนี่ย ผมจะไปไงล่ะ"ประชดกลับแม่งเลย หมันใส้
"อ่ะกูหลบให้"พี่กันหลบทางให้ผม 
"โอ้ย อะไรพี่วะ"ผมก็ทำท่าลุกกำลังจะเดินออกจริงๆ พี่กันแม่งก็รั้งเอวผมให้ลงมานั่งบนเบาะอย่างแรง จนหัวผมโขกกับผนักพิง ดีแม่งไม่โขกกับหน้าต่างก็บุญแล้ว ช่วงจาผมยังพาดกับตักพี่กันอยู่เลย 
"มึงกวนตีนกูป้ะเนี่ย"พี่กันหันมาหาเรื่องผม
"ใครกวนตีน พี่อะกวนตีน"
"แล้วมึงไปจริงทำมะ"
"แล้วพี่ประชดทำไมล่ะ"ปกติผมก็ง้อพี่กันได้นะถ้าผมผิดจริงอะ แต่นี่พี่กันอะแหละผิด อยู่ๆก็หงุดหงิด อยู่ๆก็มาประชด แล้วพอผมจะไปจริงจะมาบ่นทำไมวะ
"กูประชด แต่มึงก็ไม่เคยแคร์ไงตั้ม"ไม่แคร์อะไรวะ พี่กันนั่นแหละที่ทำอะไรไม่แคร์ผม
"พี่ต่างหากไม่แคร์ผม"พี่กันไม่พูดอะไรต่อแต่ก็มองหน้าผมอย่างไม่ค่อยพอใจซักเท่าไหร่ แต่ผมก็มองตอบเขาไปเหมือนกัน ก็คนมันไม่พอใจเหมือนกันนี่หว่า ผมอุตส่าห์ตามเขามาถึงนี่ถึงจะรู้ว่าเขาไม่อยากให้ผมมาก็เถอะ แต่เขาก็ควรพูดกับผมดีๆป้ะวะ ไม่ใช่มาหงุดหงิดใส่ผมแบบนี้
"ตั้มกินขนมป่าว"ผมกับพี่กันละสายตาออกจากกัน แล้วหันไปทางต้นเสียง ก็เจอกับหน้าหล่อๆเปื้อนยิ้มของพี่ตูมตาม อยู่ตรงหน้าผม โดยที่ตัวเขานั่งอยู่ตรงเบาะหน้า แล้วหันตัวมาทางผม มือซ้ายเกาะพนักพิง ส่วนมือขวาของเขาก็ยืนห่อขนมมาให้ผมอยู่
"มีอะไรกันรึป่าว แล้วทำไมนั่งแบบนี้อะ"ผมรีบเอาขาลงจากตักพี่กัน พี่ตูมตามคงสัมผัสได้ถึงบรรยากาศมาคุระหว่างผมกับพี่กันล่ะมั้ง
"ไม่มีไรหรอกพี่ ขอผมไปนั่งกินขนมด้วยดิ"ผมลุกออกมาพี่กันก็หลบทางให้ ถึงจะทำหน้าไม่โอเคก็เถอะ ผมหยิบขนมที่พี่ตูมตามส่งให้ก่อนจะเดินไปทางที่ของพี่ตูมตามที่อยู่ ด้านหลังที่นั่งของผมไปอีกห้าหกที่ พี่ตูมตามก็เดินเข้าไปนั่งเบาะริมหน้าต่างผมเลยนั่งลงข้างๆเขา หยิบขนมกินไปชิ้นนึง ผมก็หมดอารมจะหยิบต่อแล้วแหละ พี่กันนะพี่กันแม่งคิดแล้วก็โมโห
"ตั้มทะเลาะอะไรกับกันรึป่าว"
"ไม่มีไรหรอกพี่เรื่องไร้สาระอะ อะผมอิ่มแล้วอะ ผมกลับไปนั่งที่นะพี่"ผมเดินออกมาแต่แทนที่ผมจะกลับไปนั่งที่เดิมผมก็มานั่งเบาะข้างหลังพี่กันเพราะมันว่างอยู่ คนไปไม่เยอะเท่าไหร่ บางคนก็เอารถมาเองที่มันเลยเหลือเยอะ ผมนั่งหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างผมไม่รู้ว่าผมไปทำอะไรอะไรให้เขาโกรธขนาดนั้น แต่จริงๆแล้วเรื่องมันคงไม่ใหญ่ขนาดนี้หรอกถ้าผมยอมอ่อนให้เขาบ้าง แต่แค่ผมคิดว่าที่เขาโกรธผมมันเพราะว่าผมมาเป็นก้างของเขาผมก็รู้สึกไม่อยากยอมอะ หรือจริงแล้วที่เรื่องมันเป็นแบบนี้คงเพราะผมเองล่ะมั้งที่ผิดอะ ผมคิดเรื่องนี้อยู่นานซักพักก็รู้สึกเหมือนมีคนมานั่งตรงเบาะข้างๆ พร้อมกับขนมปังที่ยื่นมาตรงหน้าผมผมหันไปมองเจ้าของมือนั้น ก็เจอกับพี่กันที่ยังคงทำหน้านิ่งอยู่ แต่ก็ดูเขาใจเย็นลงกว่าเดิมเยอะแล้ว ผมรับขนมมาจากมือเขาก่อนจะแกะแล้วส่งมันเข้าปากโดยไม่พูดอะไร พี่กันก็ไม่ได้พูดอะไรกับผมเหมือนกัน ผมกับพี่กันนั้งกันอยู่อย่างนั้นแต่ไม่มีใครยอมพูดก่อน 

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในจังหวะที่รถมาถึงที่หมายพอดี 
"อ่ะทุกคน ตื่น ถึงแล้วๆลงไปช่วยกันขนของ" เสียงพี่แก้มปลุกทุกคนให้ตื่น ผ่านไมค์ออกมา ผมรู้สึกว่าหัวผมมันพิงอยู่ที่ไหล่พี่กัน ส่วนหัวพี่กันก็ซบอยู่บนหัวผมอีกทีนึง ผมหันไปมองที่มือตัวเองผมพบว่ามันอยู่ในอุ้งมือพี่กันที่มันกุมมือผมอยู่หลวมๆ ผมเลยเปลี่ยนเป็นเอามือตัวเองไปจับมือพี่กันไว้แทน ก่อนจะออกแรงบีบเบาๆ
"พี่กัน"ไม่ตอบครับ
"พี่กัน ถึงแล้ว"คราวนี้พี่กันรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วยกหัวตัวเองขึ้น ผมเลยเอาหัวออกจากไหล่เขาได้
"ถึงแล้วอ่อ"
"อือ"

ตอนนี้ทุกคนกำลังช่วยกันขนของไปที่จุดรวม ผมลืมบอกไป ที่ที่ผมมา เป็นรีสอร์ทของรุ่นพี่ที่คณะที่เขาจบไปแล้ว แต่เขายังไม่เปิดให้พักเลยยังไม่มีคน ที่นี่อยู่ทางเหนือ เป็นรีสอร์ทที่อยู่ในป่าด้านหลังรีสอร์ทเป็นธารน้ำตก ยาวไปจนถึงโรงเรียนเล็กๆ ที่เราจะไปบริจาคของแล้วก็ทำกิจกรรมกับน้องๆกันนั่นแหละครับ 
"อะทุกคนฟังพี่แป๊บนึง วันนี้เราเดินทางกันมาเหนื่อยๆ พี่จะให้ทุกคนพักกันก่อน แล้วพรุ่งนี้เราจะไปทำกิจกรรมกันแต่เช้าโดยเราจะแบ่งเป็นสามทีม ทีมละ10คน ทีมที่1จัดการเรื่องขนมที่จะแจกน้องๆ ทีมที่2 ทำกิจกรรมเข้าฐานกับน้องๆ เดี๋ยวพี่จะบอกอีกทีว่ากิจกรรมมีอะไรบ้าง ส่วนทีมที่3 ช่วยกันตกแต่งโรงเรียน ก็ไม่มีไรมาก ก็แค่พวกจัดบอร์ดตามห้องนี่แหละ แล้วก็ทาสีรั้วโรงเรียน เดี๋ยวทุกคนเอาของไปเก็บนะ ไปขอกุญแจห้องที่เคาท์เตอร์ได้เลย จับคู่กันเอาห้องละสองคน เสร็จแล้วลงมากินข้าวที่ห้องอาหาร แล้วก็มาลงชื่อว่าใครจะอยู่ทีมไหน แล้วเดี๋ยวพี่นัดอีกทีว่าเช้าต้องเจอกันกี่โมง"พี่แก้มประกาศบอกทุกคนว่าต้องทำอะไรบ้าง 
"ตั้ม นอนกับพี่นะ"ผมหันไปมองพี่กันที่อยู่ๆก็ถามผม
"อือ"ก็ถ้าไม่นอนกับเขาผมจะไปนอนกับใครล่ะ จะให้ไปนอนกับพี่แก้มมันก็ไม่ใช่ป้ะ หรือให้ผมไปนอนกับพี่ตูมตามผมก็ไม่ได้สนิทขนาดนั้นป้ะวะก็เหลือแค่เขานี่แหละ




ตั้มลูกกก อุตส่าได้มาแล้วก็ดันไปทะเลาะกับพี่กันอี๊กกกก 
เห้อ เหนื่อกับคู่นี้ที่สุด ยังไงก็เป็นกำลังใจให้เขาสองคนด้วยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #48 mook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 20:25
    รอเจ้าค่าาาาาา
    #48
    0
  2. #47 wawa jaywaree (@wlhfev) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 21:06
    รอค่าา
    #47
    0
  3. #46 Gift603 (@9iftza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 06:28
    แหมๆพี่กันเริ่มหึงตั้มแล้วละสิ สู้ๆนะคะไรท์
    #46
    0
  4. #45 หวาน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 22:40
    รอนะคะ สู้ ๆ
    #45
    0
  5. #44 YouandYou (@sriwangogo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 21:11
    น้าหึงตั้มอะดิ่ โด่5555 เริ่มคิดอะไรกับตั้มแล้วอะดิ ทำไมรู้สึกชอบพี่ตูมตามจัง555 พี่ตูมตามทำดีเอาให้น้าหึงหนักๆเลยย ไรท์รีบมาต่อิฉันรออยู่นะเพค่ะ55555
    #44
    0