เปลี่ยนเป็นรัก #กันตั้ม

ตอนที่ 7 : ตอนพิเศษ จุดเริ่มต้นที่สอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 ต.ค. 59

ตอนพิเศษ จุดเริ่มต้นที่สอง



Tum part

ผมลืมตาขึ้นมาในห้องสีขาวที่ไม่คุ้นเคย พร้อมกับความรู้สึกปวดหนึบไปทั้งตัว ผมกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง ก็พบว่าที่นี่มันคือโรงพยาบาลแน่ๆ ว่าแต่ผมมาอยู่นี่ได้ไงวะ
"อ่าว ตื่นแล้วอ่อมึง"ผมหันไปทางต้นเสียงก็พบว่ามันคือเพื่อนคนเดียวของผมนั่นเอง แกงส้ม
"กูมาอยู่โรงบาลได้ไงเนี่ย"
"ก็มึงอะ ไข้ขึ้นสูงมาก ไม่รู้สึกตัวเลย พี่รหัสมึงไปเจอก็เลยพามึงมาโรงบาลนี่แหละ"ไอ้แกงตอบพร้อมกับรินน้ำส่งมาให้ผม คำตอบของไอ้แกงมันทำให้ผมงงอยู่ไม่น้อยว่าพี่เขาพาผมมาส่งโรงพยาบาลได้ยังไง แต่ในความงงมันกลับทำให้ผมอุ่นใจแบบแปลกๆ ตั้งแต่รู้จักคนๆนี้มา ผมพูดตรงๆว่าไม่มีซักครั้งที่เขาจะปล่อยให้ผมเผชิญกับปัญหาอยู่คนเดียว ถึงตัวเขาไม่ได้อยู่ข้างๆ แต่เขาทำให้ผมรู้สึกได้ว่าเขาอยู่กับผมตลอดเวลา
"แล้วเขาอยู่ไหนวะ"
"อันนี้กูก็ไม่รู้ว่ะ เขาใช้โทรศัพมึงโทรมาบอกกู พอกูมาถึงก็เจอแต่มึงนี่แหละ"
"แล้วนี่มึงมานานยัง"
"ก่อนมึงตื่นแป๊บเดียวเอง เดี๋ยวกูไปอุ่นโจ๊กมาให้มึงกินละกัน"ไอ้แกงพูดเสร็จก็เดินไปผมเลยหันไปมองหาโทรศัพตัวเองก็เห็นมันอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เลยหยิบมามากดส่งไลน์หาคนที่พาผมมาที่นี่ แล้วตัวเองก็หายไปไหนก็ไม่รู้

น้องรหัส : อยู่ไหน
พี่รหัส : อยู่คอนโด ตื่นแล้วอ่อ พี่ซื้อโจ๊กไว้ให้ในตู้เย็นอะ ให้แกงส้มอุ่นให้กินนะ
น้องรหัส : มันไปทำให้อยู่ แล้วพี่รู้ได้ไงว่าผมป่วย
พี่รหัส : ก็กูซื้อโจ๊กไปแขวนไว้หน้าห้องตอนเช้า สองชั่วโมงละ มึงก็ไม่ออกมาเอาซะทีถึงเวลาเรียนแล้วด้วย กูว่ามันผิดปกติ เลยเข้าไปดู ก็เจอมึงไข้ขึ้นอยู่
น้องรหัส : เฮ่ย แล้วพี่เข้าห้องผมได้ไงเนี่ย
พี่รหัส : ก็มันไม่ได้ล้อค
น้องรหัส : ไม่จริงอะ ผมไมเคยลืมล้อคห้อง
พี่รหัส : จริงๆ และนี่เป็นไงบ้าง ปวดหัวอยู่ป้ะ
น้องรหัส : นิดหน่อย แต่ปวดตัวมากกว่า
พี่รหัส : กูบอกมึงแล้วไง ถ้ากลับไม่ได้ฝนตกไรงี้ ให้บอกกูไม่ใช่ตากฝนกลับแบบนี้ และตั้งสามวัน ไม่ป่วยไหวอ่อวะ
น้องรหัส : ก็ผมเกรงใจเพื่อนพี่อะ
พี่รหัส : เกรงใจอะไรให้มันมีสาระหน่อยตั้ม พี่สั่งตั้มเลยนะ ถ้าต่อไปนี้ตั้มตากฝนกลับห้องอีก พี่จะไม่ยุ่งกับตั้มแล้ว
น้องรหัส : โห่พี่ โกรธจริงอ่อเนี่ย ผมขอโทษนะเว่ย

"ตั้ม โจ๊กเสร็จแล้ว"ไอ้แกงพูด แล้วลากโต๊ะมาข้างเตียงผม
"เออ ขอบใจมากมึง"ผมตอบมันแล้วก้มลงไปสนใจกับโทรศัพต่อ
"งั้นกูไปซื้อขนมข้างล่างก่อนนะ มึงเอาไรป่าว"
"ไม่อะมึงไปเหอะ"

พี่รหัส : จะไม่ให้โกรธได้ไง มึงลองมาเป็นกูที่เห็นสภาพมึงเมื่อวานดิตั้ม แล้วคิดดูว่าถ้ากูไม่เข้าไปดูมึงจะเป็นยังไง
น้องรหัส : ขอโทษนะพี่ ผมไม่ตั้งใจให้พี่วุ่นวาย
พี่รหัส : มันไม่ใช่เรื่องวุ่นวายไม่วุ่นวายตั้ม แต่คือกูเป็นห่วงมึง
น้องรหัส : ผมขอโทษ
พี่รหัส : เออ ชั่งมันเหอะ แล้วนี่แกงส้มอุ่นโจ๊กให้เสร็จยัง
น้องรหัส : เสร็จแล้ว
พี่รหัส : แล้วกินยัง
น้องรหัส : กินอยู่ (ถ้าบอกยังแม่งด่าอีกแน่) 
พี่รหัส : เออ เดี๋ยวเย็นๆ พวกเพื่อนกูจะเข้าไปเยี่ยม
น้องรหัส : แล้วพี่อะ
พี่รหัส : ถ้ากูไปมึงก็รู้สิ่ว่ากูเป็นใคร
น้องรหัส : เอ้า ผมปิดตาก็ได้
พี่รหัส : กูไม่เชื่อมึงหรอกตั้ม
น้องรหัส : พี่ก็มากะพวกเพื่อนพี่ เนียนๆมาผมไม่รู้หรอก ขนาดชื่อพี่ผมยังไม่รู้จักเลย
พี่รหัส : ไม่ กูไปกินข้าวก่อนนะตั้ม มึงก็รีบๆกินเข้าไปจะได้หาย
น้องรหัส : เคๆ บาย

ผมนั่งๆนอนๆเล่นอยู่คนเดียว ไอ้แกงมันก็กลับไปเรียนต่อ ตั่งแต่บ่ายสองจนตอนนี้เย็นแล้วเนี่ย แม่งไม่มาซะทีทักไลน์ไอ้พี่รหัสนั่นไปก็ไม่ยอมตอบ
ก๊อกๆ เสียงประตูห้องผมดังขึ้น ก่อนจะค่อยๆเปิดออก พร้อมกับผู้ชายสี่คนที่ผมไม่รู้จักที่ก้าวเข้ามาในห้องผม แต่จะว่าไปก็มีคนนึงที่ผมรู้จักอยู่นะ ก็พี่กันไงคนที่ไปรับผมวันฝนตกคราวที่แล้ว งั้นคนพวกนี้ก็คงเป็นเพื่อนพี่รหัสผมล่ะมั้ง
"หวัดดีครับน้องตั้ม เป็นไงบ้าง"พี่กันเป็นคนแรกที่ทักผมพร้อมกับเดินเอามือมาวางบนหัวผมเบาๆ แม่งเห็นผมเป็นเด็กอมมืออ่อวะ 
"ผมสบายดี แล้วพี่รหัสผมอะ"
"ป่านนี้มันคงนอนเล่นอยู่คอนโดนู่นมั้ง อ่ะ มันฝากมาให้"พี่กันพูดยิ้มๆ แล้วยื่นสีโคปิคสีเขียวมาให้ผม หืมมม สีเขียวหรอ
"สีเขียว?? แต่วันนี้มันวันพฤหัสไม่ใช่อ่อพี่"นี่ผมสงสัยจริงๆนะ ความจริงวันนี้มันต้องเป็นสีส้มไม่ใช่อ่อ จะว่าจำวันผิดก็ไม่น่าใช่ เพราะสีเขียวนี้เขาเคยให้ผมแล้วหนิ 
"อันนี้ตั้มคงต้องถามมันเองนะ เพราะพวกพี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"หนิไอ้กัน ใจคอมึงจะไม่แนะนำพวกกูให้น้องเขารู้จักเลยอ่อวะ"พี่คนนึงถามขัดขึ้นก่อนที่ผมจะถามอะไรพี่กันต่อ
"โทดว่ะ กูลืม เออตั้ม นี่ไอ้ฮั่นนะ แล้วนี่ไอ้เต๋า นี่คชา"พี่กันแนะนำเริ่มจากพี่คนที่ถามก่อน พี่เขาก็หน้าตาดีนะ แต่ลุคแบดบอยมาก หุ่นก็แมนโคตร คงจะออกกำลังกายหนักมาก อีกคนก็หน้าตาดีเหมือนกันลุคแบบคุณชายๆไรงี้ ตัวขาวจั๊วผิดกับพี่กันลิบลับเลยแห๊ะ นี่ผมไม่ได้ว่าพี่กันนะ พี่กันเขาก็หล่อ แต่หล่อแบบเข้มๆ555 ส่วนคนสุดท้ายนี่ ไม่หล่อนะ แต่ไปทางน่ารักมากกว่า แต่ตั้งแต่เข้ามาผมยังไม่ค่อยเห็นพี่เขายิ้มเลยนะ พึ่งจะยิ้มตอนพี่กันแนะนำตัวนิดนึงแล้วก็กลับไปทำนิ่งเหมือนเดิม
"ไอ้ตั้มถ้าหายแล้วไปกินเหล้ากันนะเว่ย"พี่ฮั่นพูดพร้อมกับเดินมานั่งลงบนเตียงแล้วยิ้มให้ผมจนตาปิด
"อะแฮ่ม"เสียงพี่กันกระแอมเบรกพี่ฮั่นไว้
"เอ้า ไรวะ กูแค่ชวนน้องไปกินเหล้าด้วยกัน"
"เดี๋ยวก็โดนพวกพี่ระเบียบด่าหรอกมึงชวนน้องมันไปกินเหล้าก่อนหมดเชียร์"พี่เต๋าพูดต่อ
"เออว่ะ"พี่ฮั่นเบะปากหน่อยๆทำหน้าเซ็ง
"เอาไว้หมดเชียร์ก่อนก็ได้พี่ ผมไปกินกะพวกพี่แน่นอน"ผมพูดกับพี่ฮั่น
"เฮ้ย สัญญาก่อน"พี่ฮั่นพูดพร้อมกับชูนิ้วก้อยมาตรงหน้าผม ผมเลยต้องยื่นนิ้วก้อยขึ้นไปเกี่ยวตอบ
"สัญญาดิพี่"
"มึงถามพี่รหัสมันยัง"พี่กันพูดขัดขึ้นมา พี่ฮั่นเลยหันหน้าไปยิ้มให้พี่กัน
"มันไม่ว่าหรอก มึงเชื่อกูดิ เนอะพวกมึง"พี่ฮั่นหันไปขอความเห็นจากพี่เต๋ากะพี่คชา สองคนนั้นก็ยิ้มแล้วก็พยักหน้าแปลกๆ มันทำให้ผมยิ่งสงสัยไปใหญ่ว่าพี่รหัสผมนี่มันจะเป็นคนยังไงวะ
"คชา!! คุยกับใคร"ผมกำลังจะมโนบุคคลิคของไอ้พี่รหัสของผมอยู่ยังไม่ทันถึงไหนเลย ก็มีเสียงพี่เต๋าดังขึ้นพอผมหันไปมองก็เห็นพี่เต๋าพยายามชโงกหน้าเข้าไปดูโทรศัพพี่คชาอยู่
"คุยกับพี่"
"มึงมีพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่"
"รุ่นพี่มอปลาย"พี่คชาพูดแล้วทำหน้าเซ็ง
"กูถามแค่นี้ทำไมต้องทำหน้าเซ็ง"
"ก็มึงถามแบบจับผิดกูอ่าาา"
"กูก็แค่ถาม ไม่ได้จับผิด"
"สาบาน แล้วมึงทำเสียงแข็งทำไม"
"พี่สองคนเป็นแฟนก่อนอ่อ"
"พ่อง/พ่อง!!!!"พี่เต๋ากับพี่คชาหันมาด่าผมทันทีที่ผมถามขัดขึ้น และมันก็เรียกเสียงหัวเราะจากพี่ฮั่นและพี่กันได้ดี เออ เลิกเถียงกันซะทีต้องให้ผมใช้วิธีนี้ ก็ไม่ใช่ว่าจะดูไม่ออกนะว่าเขาสองคนเป็นเพื่อนกัน แต่ไม่รู้สิ่ในเรื่องของความรู้สึก ผมว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น แต่ก็ชั่งเขาเหอะมันก็ไม่ใช่เรื่องของผม แต่จะว่าไปพวกเพื่อนพี่รหัสผมมันก็หน้าตาดีกันทั้งเซทเลยนะเนี่ย แสดงว่าพี่ผมนี่มันก็คงจะหน้าตาดีเหมือนกันล่ะม้างงง
"ตั้มกูกลับมาแล้วเว่ยเพื่อน"เสียงไอ้แกงมันนำมาก่อน ก่อนที่ตัวมันจะตามเข้ามา แล้วชะงักตอนที่เห็นพวกพี่กัน พวกพี่เขาก็หันไปมองมันงงๆ เหมือนกัน จู่ๆก็พรวดะราดเข้ามาไอ้แกงเอ้ย
"ใครวะ"ไอ้แกงถามออกมาเสียงดังพร้อมกับส่งสายตาสงสัยมาให้ผมกับพวกพี่เขา
"นี่เพื่อนพี่รหัสกู นี่พี่กัน พี่ฮั่น พี่เต๋า พี่คชา ทุกคนนี่แกงส้มเพื่อนผม"
"หวัดดีครับพี่ แล้วพี่สองคน...เป็นแฟนกันอ่อ"ไอ้แกงยกมือไหว้พวกพี่เขาพร้อมกับส่งยิ้มไปให้ ก่อนจะหันไปถามพี่เต๋ากับพี่คชา ทำไมมันถึงถามยังงี้อะหลอครับ ก็เพราะ พี่เต๋านอนหนุนตักพี่คชาอยู่อะดิ และอย่าคิดว่าไอ้แกงมันกวนตีนนะครับ มันสงสัยจริง เชื่อผมเถอะ เห็นอย่างงี้มันอินโนเซนต์มากนะ555
"มาถึงก็กวนตีนเลยนะ"พี่คชาด่าไอ้แกงแบบไม่จริงจังนัก
"ผมไม่ได้กวนตีนผมสงสัยจิง"นั่นไงผมว่าละ
"มันไม่รู้จิงพี่"ผมช่วยไอ้แกงยืนยันคำตอบอีกคน พวกพี่เขาเลยเชื่อ พวกผมคุยเล่นกันอีกซักพัก พวกพี่เขาก็กลับผมเลยอยู่กับไอ้แกงสองคน เพราะว่าคืนนี้มันจะมานอนเป็นเพื่อนผม

น้องรหัส : พี่ทำไมวันนี้สีเขียวอะ (พอทุกคนกลับไปผมก็รีบส่งไลน์หาพี่รหัสผมทันที)
พี่รหัส : เขาว่ากันว่าสีเขียวมันให้ความรู้สึกสดชื่น กูเลยให้สีเขียว มึงจะได้สดชื่นๆ แล้วก็หายป่วยไวๆงะ(ผมยิ้มให้กับคำตอบ ไม่แน่ใจว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เขาทำให้ผมยิ้ม จะว่าไปมันก็แทบทุกครั้งที่คุยกันล่ะมั้ง)
น้องรหัส : คนดีนะเราอะ5555
พี่รหัส : กวนตีนนะเราอะ ไปนอนได้แล้วมั้ง 
น้องรหัส : พี่ฮั่นบอกว่า ถ้าหมดเชียร์แล้ว ให้ไปกินเหล้าด้วยกัน
พี่รหัส : ขอดูความประพฤติก่อนครับ
น้องรหัส : โห่
พี่รหัส : นอนได้แล้วตั้ม 
น้องรหัส : ขอบคุณนะพี่ ที่ดูแลผม ทุกอย่าง ฝันดีครับ
พี่รหัส : ฝันดีครับ


ผมได้นอนโรงพยาบาลแค่คืนเดียว ตอนเช้าที่หมอมาตรวจก็บอกไม่มีไข้แล้ว เลยกลับบ้านได้ แต่ที่ทำให้ผมคาใจอยู่ตั้งแต่เมื่อวานก็เรื่องไอ้พี่รหัสผมนี่แหละที่มันดูแลผมดีมากเกินไป จนมันยิ่งทำให้ผมอยากรู้จักเขามากขึ้นไปอีก ผมกล้ายอมรับเลยว่าผมรู้สึกหวั่นไหว เอ่อ นิดๆล่ะมั้ง
"ไอ้แกง ไปส่งกูที่มอนะ"ผมบอกไอ้แกงที่มาเป็นสารถีขับรถพาผมออกจากโรงพยาบาล
"ไปไมวะ วันนี้เราไม่มีเรียน"
"กูจะไปหาพี่แก้ม"


"พี่แก้ม!!"ผมมาหาพี่แก้มที่ห้องซ้อมละคร
"อ่าวอิตั้ม มีอะไรมาหาฉันถึงนี่"
"ผมมีเรื่องให้ช่วย"
"ว่ามา"
"ช่วยตามหาพี่รหัสหน่อย"
"เอ้า แกก็ตามหาเองสิ่ ฉันจะไปช่วยหาได้ไง"
"หา!! ผมรหัส xx3689"
"แล้วฉันจะหายังไงอะ"
"พี่ก็ไปเอาใบรายชื่อมาดิ พี่อย่าบอกผมนะว่าที่นี่ไม่มีใบรายชื่อคนในคณะ"
"เออว่ะ แต่ถึงเอามาฉันก็ไม่รู้อยู่ดีอะว่าใครเป็นใคร เพราะฉันจำชื่อจริงรุ่นน้องได้ไม่กี่คนเอง"
"อันนี้ง่ายมาก พี่ก็ถามพี่กัน พระเอกละครเวที ที่กำลังจะเล่นคู่กับพี่ดิ เขาอะ สนิทกับพี่รหัสผม"
"หรอ ที่กันสนิทหรอก็มี ฮั่น เต๋า แล้วก็คชา เอาเป็นว่าฉันไปเอาใบรายชื่อแป๊บ แกรอนี่"พี่แก้มพูดแล้วลุกออกไปเลย มีแค่นี้หรอ หมายความว่าไง หรือสี่คนนั้นมีคนนึงที่เป็นพี่รหัสผมงี้หรอ แต่ถ้าให้ผมเดานะจากที่ผมเคยคุย ผมว่าพี่คชานี่ไม่ใช่แน่นอน ส่วนพี่กัน ผมขอตัดทิ้งเลยละกันเพราะจากที่เคยคุย ผมว่าสองคนนี้นี่ไม่เหมือนกันเลยในเรื่องของคำพูด พี่กันดูสุภาพ อบอุ่นมาก คุยกับผมนี่น้องตั้มทุกคำส่วนพี่รหัสผมหรอ กูมึงทุกคำแต่ก็มีบางทีที่พูดเพราะๆนะ เวลาจริงจังอะ แต่ผมว่าไม่ใช่คนเดียวกันแน่ๆอะ ส่วนพี่ฮั่นกับพี่เต๋า สองคนนี้มีความเป็นไปได้อยู่นะ แต่ถ้าจะให้เลือกหนึ่งคนผมว่าพี่ฮั่น เพราะเขาก็ดูกวนๆทะเล้นๆ คำพูดก็คล้ายอยู่นะบางที ส่วนพี่เต๋าคำพูดก็คล้ายนะ แต่ผมว่าเขาติดพี่คชาเกินกว่าจะมาตามเทคแคร์น้องอย่างผมแน่ๆอะ
"ไอ้ตั้ม ฉันว่าฉันไม่ต้องไปถามกันแล้วแหละ เพราะฉันเห็นชื่อ ฉันก็รู้และว่าพี่รหัสแกอะ ใคร"
"ใครวะพี่"
"แกบอกฉันว่า เขาเป็นเพื่อนสนิทกันใช่มะ"
"อือ"ผมพยักหน้าตอบ
"แต่ฉันว่าแกโดนหลอกแล้วแหละ"
"ทำไมอะพี่"
"ก็คนที่รหัสตรงกะแกเนี่ย เขาชื่อ นภัทร อินทร์ใจเอื้อ"
"แล้ว??"
"แล้วมันก็เป็นชื่อของกันอะดิ"









หลังจากหายไปนาน ไม่มีอารมแต่งเขียนอะไรไม่ออกอยู่หลายวัน 
จนบอสเรียกเข้าไปเทศกันทั้งออฟฟิศ เพราะเป็นเหมือนกันหมด555 
ก็ได้รู้ว่า อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด สุดท้ายแล้วชีวิตเราต้องดำเนินต่อไป ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีสุด 
สิ่งที่ฝันที่อยากจะทำก็ควรทำมันให้สำเร็จ รับผิดชอบหน้าที่ของตัวเอง จุกเลยค่ะ 
แต่มันก็ทำให้คิดได้นะคะว่าเราต้องลุกขึ้นมาทำสิ่งที่สร้างไว้ให้จบก็มันเป็นสิ่งที่เรารักนี่เนาะ 
คำว่า"รับผิดชอบ" สำคัญมากและมันเป็นสิ่งที่ทำให้ไรท์มีกำลังใจอยากทำสิ่งที่ตัวเองรักและรับผิดชอบอยู่ให้จบ 
เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #43 21092549 (@21092549) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 14:25
    ต่อค่ะไรท์
    #43
    0
  2. #38 หวาน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 18:07
    อร้ายยย ตั้มรู้ความจริงแล้ว
    #38
    0
  3. #37 wawa jaywaree (@wlhfev) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 21:46
    อู้วว ดีงาม
    #37
    0
  4. #36 mook (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 19:12
    เอาแล้ววววว

    รอนะคะไรต์
    #36
    0
  5. #34 Lay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 13:29
    เอาล่ะสิ
    #34
    0
  6. #33 Lay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 13:29
    เอาล่ะสิ
    #33
    0