เปลี่ยนเป็นรัก #กันตั้ม

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 19 >>เด็กเลี้ยงแกะกับเฒ่าหัวงู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 ม.ค. 60

ตอนที่ 19 เด็กเลี้ยงแกะกับเฒ่าหัวงู

Tum part

ก๊อกๆๆ
"แป๊ปน้า"ผมตะโกนออกไปพร้อมกับเดินไปเปิดประตูห้องนอน ให้คนที่คุณก็รู้ว่าใคร
"อะไรเนี่ย"
"นอนด้วย"พี่กันมันมาพร้อมกับหมอนหนึ่งใบในมือ ยืนยิ้มให้ผมจนลักยิ้มที่แก้มบุ้มลงไปจนแทบจะถึงฟัน (อันนี้เว่อ555)
"อะไรพี่เนี่ย ห้องพี่มีก็ไปนอนห้องตัวเองดิ"
"โห่กูก็อยากนอนกะแฟนเหมือนคนอื่นมั่งป้ะ"
"ไม่เอา ไปนอนห้องตัวเองดิ"
"ไม่เอาอะ กูจะนอนกะมึง"พี่กันมันไม่สนเจ้าของห้องอย่างผมเลยครับ เดินแทรกเข้ามาแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงประหนึ่งว่ามันปุยเมฆที่นุ่มที่สุดในโลก
"โอยยยย เตียงแฟนนี่มันนุ่มจิงเว้ย"
"ใครให้นอนลุก"ผมพยายามฉุดแขนพี่กันขึ้นมาแต่พี่กันมันก็ไม่ยอมยังจะมาทำตัวหนักอีก
"ลุกมาเลยพี่กันนน เฮ้ย!!"
ตุ้บ
"โอ้ย ตัวหนักชิบหาย แดกควายมาป้ะเนี่ย"พี่กันมันรัดตัวผมที่ล้มลงไปอยู่บนตัวมันเพราะแรงฉุดของมันนั่นแหละ ยังจะมาบ่นกูอีกนะ
"หนักก็ปล่อยดิวะ"
"งอนอ่ออออ"
"อะไร ปล่อยยย"
"โห่ งอนๆ"
ฟอด พี่กันผงกหัวขึ้นมาหอมแก้มผมแรงๆเหมือนหมันเขี้ยว
"หายงอนยัง"
"ก็บอกว่าไม่ได้งอน"พี่กันไม่เถียงผมต่อ เขาทำแค่ยิ้มน้อยๆแล้วใช้นิ้วชี้เขี่ยจมูกผมเล่นไปมาบางที่ก็ยุ่งกับแก้มผมบ้างล่ะ คิ้วบ้างล่ะ แต่ก็แปลกที่ผมกลับชอบโมเม้นต์แบบนี้ ผมมีความสุขทั้งๆที่เราไม่ต้องพูดอะไรกันด้วยซ้ำ เหมือนฝันเลยที่ผมได้มาอยู่แบบนี้ ถึงเขาจะไม่ได้บอกรักผมก็ตาม ถึงเขาจะบอกว่าไม่มั่นใจในความรู้สึกแต่ทุกการกระทำหรือทุกๆอย่างที่เขาทำให้มันบอกผมว่า วันนึงผมจะได้ฟังคำที่ผมรอคอยมาตลอดแน่ๆ
"ตั้ม ความรู้สึกตั้มตอนนี้เป็นไงบ้าง"อยู่ๆพี่กันก็ถามขึ้นหลังจากที่เราต่างคนต่างเงียบมานาน
"ยังไง"
"ก็แบบ พอได้คบกับพี่แล้ว...รักพี่น้อยลงรึป่าว หรือตั้มอึดอัดมั้ย พี่งี่เง่าเกินไปรึป่าว หรือว่าตั้ม...เบื่อพี่มั้ย"
"อืมมมม ผมมั่นใจในความรู้สึกตัวเองก่อนที่จะบอกมันกับพี่ด้วยซ้ำ แล้วผมจะรักพี่น้อยลงง่ายๆได้ไง ผมไม่เคยอึดอัดเวลาอยู่กับพี่นอกจากตอนที่เรายังไม่ค่อยเข้าใจกัน ส่วนเรื่องงี่เง่าพี่ก็งี่เง่าขี้งอนมาตั้งนานและจะมารับไม่ได้ตอนนี้มันก็ดูไม่ใช่อะ ผมไม่เคยเบื่อพี่นะพี่กันมีแต่อยากอยู่ใกล้.."ผมก้มลงเอาปลายจมูกตัวเองชนกับปลายจมูกพี่กัน "มากขึ้น..มากขึ้น..มากขึ้น"ผมเอาปลายจมูกตัวเองถูกับปลายจมูกพี่กันทุกครั้งที่พูดคำว่ามากขึ้นผมกับพี่กันมองตากันซักพักก็เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างให้ผมค่อยๆกดหน้าลงไปจนปากผมกับพี่กันอยู่ชิดกันจากนั้นความนุ่มละมุนมันก็ก่อขึ้นมาเรื่อยๆจนผมเคลิ้มไปกับสัมผัสนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า
"อืมมม พี่กัน ไม่เอา"ผมผละริมฝีปากออกทันทีที่ฝ่ามืออุ่นของพี่กันเลื้อยเข้ามาในเสื้อของผม
"ไม่ลองดูหรอ"
"ไม่เอา ผมไม่เคย"
"พี่ก็ไม่เคย ก็ค่อยๆทำไง"
"เอาไว้เมื่อไหร่ที่พี่ยอมบอกว่ารักผม เราค่อยคิดเรื่องนี้กันอีกทีนะ ผมไม่พร้อมจริงๆ"
"แต่ว่า..."
"นะพี่กัน"ผมก้มเอาหน้าผากผมแตะลงบนหน้าผากพี่กัน "ถึงวันนั้น ถ้าผมพร้อม ผมยอมพี่ทุกอย่างเลย"
"มึงพูดเองนะตั้ม"
"เออหน่า อีกอย่างพี่ไม่สงสารผมอ่อ พรุ่งนี้ก็เริ่มละครเวทีแล้ว ถ้าผมยอมพี่คืนนี้พี่คิดว่าพรุ่งนี้ผมจะไปสภาพไหน"นี่ชักแม่น้ำมาทุกสายแล้วนะถ้าไม่ปล่อยก็ให้มันรู้ไป
"เออๆก็ได้วะ กู๊ดไนท์คิสก่อน"
จุ้บ ผมประกบปากลงบนปากพี่กันหนักๆก่อนจะผละออกมาแล้วไปปิดไฟนอน


ตอนนี้พวกผมมาแสตนบายอยู่หลังเวทีรอที่จะเริ่มการแสดงละครเวทีในรอบแรกแล้วครับ โดยทั้งหมดจะมีเจ็ดรอบ รอบแรกจะจำกัดเฉพาะอาจารย์และบุคคลากรในมหาวิทยาลัยรวมทั้งสปอนเซอร์ทั้งหมด ส่วนรอบสุดท้ายเป็นรอบวีไอพี ซึ่งรอบนี้บัตรจะแพงกว่าปกตินิดหน่อย เพราะจะมีการแสดงเสริมปิดท้ายจากคู่จิ้นแน่นอนว่ามันรวมถึงพี่กันพี่แก้มแล้วก็ผมกับพี่ตูมตามด้วย และถ่ายรูปกับนักแสดงได้เป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม
"ตื่นเต้นป้ะ"พี่กันเดินมาทักผม
"ตื่นเต้นดิพี่ นี่มันครั้งแรกของผมนะเว่ย"
"ไม่ต้องตื่นเต้นเดี๋ยวพี่วินจะดูแลน้องปั้นเองนะ ฮ่าๆๆๆ"
"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวผมให้พี่ปรกดูแล"ผมยิ้มตอบพี่กันกวนๆ และดูเหมือนว่ามันจะสำเร็จซะด้วย
"ไอ้ตั้ม!"
"ตั้ม ตื่นเต้นป้ะ"ผมยังไม่ได้กวนอะไรพี่กันต่อเพราะพี่ตูมตามเดินมาพอดี แถมยังมาเนียนจับมือผมอีกด้วย เขาคงแค่อยากให้กำลังใจ แต่ดูเหมือนพี่กันจะไม่คิดงั้น เพราะเขามองมาที่มือแล้วก็หน้าผมสลับไปมา เป็นสัญญานให้ผมดึงมือตัวเองออกเดี๋ยวนี้
"ผมโอเค ตื่นเต้นนิดหน่อย แต่พี่คงชินแล้วดิ"ผมเอามือตัวเองออกครับ แต่เลื่อนมันขึ้นมาจัดเสื้อให้พี่ตูมตามแทน ยิ่งทำให้พี่กันเลือดจขึ้นหน้ามากกว่าเดิมอีก แต่นี่แหละที่ผมต้องการ แม่งหมันใส้ อีกอย่างอาจจะดูโรคจิตไปหน่อยแต่ผมชอบให้เขาหึง มันดีกับใจ ฮ่าๆๆ
ผมออกไปเปิดการแสดงเสร็จก็กลับเข้ามาเพื่อเริ่มการแสดง การแสดงผ่านไปทุกอย่างเป็นไปด้วยดี สมกับที่ตั้งใจซ้อมกันมานานแต่มีไม่ดีอยู่อย่างเดียวคือพี่กันมันงอนผมครับก็ตั้งแต่ที่แกล้งไปนั่นแหละ ไม่ยอมคุยกับผมเลยนี่ผมอุตส่าไม่จูบจริงตอนการแสดงแล้วนะเนี่ย
"ปะพี่กัน กลับกัน"
"....."เงียบ แต่ก็ยังดี ไม่ปล่อยให้ผมกลับเอง จะงอนอะไรขนาดน้านพ่อคุณ
พอกลับมาถึงพี่กันก็เข้าห้องนอนตัวเองไม่สนใจผมเลยแม่ง

คุณพ่อ : ตั้มกินข้าวไปเลยนะ พี่ไม่หิวจะนอนแล้ว
ผมเปิดอ่านไลน์พี่กันอย่างงๆ ไม่หิว?ทั้งที่ทั้งวันกินแค่ข้าวเช้านี่นะ และนอน?ทั้งที่นี่พึ่งจะสองทุ่ม? ผมคงเชื่ออะ สงสัยผมต้องง้อซะหน่อย

ผมเอาน้ำตาเทียมขึ้นมาหยอดก่อนจะทรุดตัวนั่งพิงอยู่ข้างประตูห้องพี่กันเหมือนหมดแรง แล้วจะค่อยๆยกมือตัวเองขึ้นเคาะห้องพี่กันด้วยแรงที่น้อยนิดประหนึ่งว่านี่มันคือแรงเฮือกสุดท้ายที่ผมมี
ก้อกๆ
"พี่กัน ช่วย ด้วย ผม ปวดท้อง~"ผมพูดเหมือนคนใกล้จะตายไม่นานประตูห้องพี่กันมันก็ถูกกระชากเปิดออกจากข้างใน
"ตั้ม!! มึงเป็นไร!"พี่กันนั่งลงมาแล้วค่อยประคองผมด้วยมือข้างนึงส่วนอีกข้างก็ยกขึ้นมาเช็ดเหงือ(ที่เกิดจากการเอาน้ำเปล่ามาพรม)ออกจากหน้าผากผม
"พี่กัน ช่วยด้วย"
"ตั้ม ตั้มเป็นไรอะ ทำไมอยู่ๆเป็นแบบนี้วะ เดี๋ยวพี่พาตั้มไปหาหมอนะ"
"พี่กันนน"ผมเอาสองแขนกอดคอพี่กันแล้วเอาหน้าซบลงกับซอกคอพี่กัน
"ไม่เป็นไรนะตั้ม พี่อยู่นี่ เดี๋ยวพี่พาไปหาหมอนะ ไม่เป็นไรนะครับ"พี่กันตอนนี้ดูรนมากแต่ก็เหมือนพยายามประคองสติตัวเองอย่างเต็มที่ จริงๆแล้วเขาก็ห่วงผมเหมือนกันนะเนี่ย
"พี่กันไม่โกรธผมแล้วหรอ"
"ไม่โกรธแล้วไปหาหมอกันนะ ปะ"พี่กันพยายามประคองผมลุกขึ้น แต่ผมไม่ยอมลุก
"ไม่ไป"
"ไม่ได้ ลุกซิ่ตั้มเดี๋ยวพี่พาไปหาหมอ"
"จูบก่อน"
จุ้บ พี่กันดูหงุดหงิดประมาณว่ามันไม่ใช่เวลาจะมาทำอะไรแบบนี้ แต่ก็ยอมก้มลงมาจูบผมเร็วๆแล้วผละออกเหมือนเป็นการจูบแบบขอไปทีมากกว่า
"คราวนี้ไปหาได้แล้วนะ"
"ไม่ต้องไปหรอก หายแล้ว"
"ห๊ะ"พี่กันก้มลงมามองหน้าผมงงๆ ส่วนผมก็ยิ้มให้เขาไป
"ก็จูบพี่เมื่อกี้ทำผมหายปวดท้องเป็นปลิดทิ้งเลยอะ"
"คงไม่ใช้เพราะจูบกูหรอก แต่เพราะมึงไม่ได้ปวดท้องตั้งแต่แรกมากกว่า"พี่กันผลักหัวผมออกเบาๆ เหมือนจะหมันใส้ผมมากอยู่นะนั่น
"เจ็บนะ"
"มึงมันเด็กเลี้ยงแกะตั้ม"
"ฮ่าๆๆๆ เจ็บเลยเนี่ย"ผมลูบหัวตัวเองตรงที่พี่กันผลัก
"เรื่องของมึง"
"เป่าให้หน่อย"พี่กันเป่าเบาๆ แล้วกดปากลงมาตรงที่ๆเขาผลัก
"หายยัง"
"หายแล้ววว ทำไมแฟนน้องตั้มมันน่ารักอย่างงี้วะเนี่ยยย"ผมเข้าไปกอดพี่กันมันแน่นๆทั้งที่เรายังนั่งอยู่
"ปากนี่มันประจบเก่งจริงเลยนะ"พี่กันดึงปากผมส่ายไปมา
"จูบก็เก่งนะ"
"ไอ้ตั้ม!"
เป๊ะ!!
"เจ็บนะ ตีทำไม่เนี่ย"ผมเอามือลูบหน้าผากตัวเอง พี่กันแม่ง ตีลงมาได้
"มึงมันขี้อ่อยตั้ม"ฮ่าๆ ทำไมผมไม่รู้ตัวเลยนะเนี้ยยยยย
"ก็แค่พูดเรื่องจริง"
"มึงแม่งอ่อยละก็ปล่อยให้กูค้าง ช่วยกูซักนิดก็ไม่มี มึงแม่งเหี้ย"
"ฮ่าๆ รักนะ"
"อย่ามาบอกรักกู ยังไงมึงก็โดน"พี่กันมันเอาจมูกมาซุกไซร้ซอกคอคมส่วนมือมันก็พยายามดึงเสื้อผมขึ้น
"พี่กันปล่อยกู"
"มึงไม่รอดแน่ตั้มคราวนี่ จ้าวแผนการนักใช้มั้ย ห๊าา"
"ไอ้เชี่ยยย พี่กันนน ปล่อยยย"
"ไม่ มึงได้รู้ฤทธิ์กูแน่ตั้มม"
"ไอ้เฒ่าหัวงู!!!"
"กูไม่ใช่เมดูซ่า"
"เมดูซ่าพ่องง กูด่ามึงหื่น!!!"
"เรื่องของมึง"


"โห่ ไอ้พี่หื่นรอยเต็มเลยเนี่ย หุ๊"กว่าผมจะหลุดออกจากแม่งได้ใช้เวลาเกือบชัวโมง หิวก็หิวเนี่ย แต่โชคยังดีที่ผมยังรักษาเอกราชของผมไว้ได้อยู่เว่ย!!
"กูเว้นที่คอไวให้ก็ดีเท่าไหร่และ"
"เป็นพระคุณอย่างยิ่งครับบบ พ่อออ"
"พูดมาก กินเข้าไป"พี่กันจิ้มไก่แล้วเอามายัดเข้าปากผม ผมเลยต้องหยุดบ่นแต่เพียงเท่านี้ เห้อออ ผมล่ะเหนื่อย


หายไปนานเลยย มีใครรออยู่มั้ยเอ่ยยย มาลงแล้วน้า แล้วจะมาใหม่ ติดตามกันเรื่อยๆนะ รักทุกคนนะ จุ้บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #140 Kpug (@katepug) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 23:27
    โหยยยย พี่กันรุกแรงอ่ะ แต่ก็นะ คนน้องก็อ้อยแรงอ่ะ 5555
    #140
    0
  2. #139 หวาน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 23:18
    ฟินมากกก คิดว่าตั้มเสียเอกราชไปแร้วซะอีก

    5555 (รอนะคะ)
    #139
    0
  3. #138 nansuchaya001 (@nansuchaya001) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 22:48
    เค้ารออยู่ตรงนี้นะ ไม่ไปไหน555 อัพต่อค่ะสนุก
    #138
    0
  4. #137 ลูกหนู (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 22:48
    ฟินไปจร้าาา
    #137
    0
  5. #136 minminkho (@minminkho) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 20:08
    เค้ายังรออยุ่นะ สนุกมาเลยค่ะ
    #136
    0