เปลี่ยนเป็นรัก #กันตั้ม

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 18 >>แพ้ทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 ม.ค. 60

ตอนที่ 18 แพ้ทาง

Gun part

"พี่กัน ทานข้าวเสร็จแล้วดูหนังต่อมั้ยคะ"ผมมาทานข้าวกับน้องปิ่นครับ หลายๆคนคงเคยได้ยินชื่อน้องกันมาบ้างแล้ว น้องปิ่นเนี่ยเป็นน้องปีหนึ่ง เรียนอยู่บริหาร เป็นผู้หญิงตัวเล็กน่ารัก สเป็คผมอยู่นะ แต่ถามว่าผมจริงจังกับน้องเขามั้ย ก็ไม่หรอกครับ ก็แค่หนึ่งในคนที่ผมคุยนั่นแหละ แต่คงจะเป็นคนเดียวที่เจอไอ้ตั้มบ่อยสุดแล้ว เพราะเธอว่างบ่อย และก็ขยันตามผมเหลือเกิน วันนี้ที่ผมออกมากับเธอ ก็แค่ประชดไอ้ตั้มมันแค่นั้นแหละครับ ก็ดูมันดิ วันคริสมาสต์ทั้งทีผมอุตส่าจะชวนมันไปฉลองเงียบๆสองคน มันก็ดันแอบไปตกปากรับคำเพื่อนผมให้มากินเหล้าที่ห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผมเลยออกมากินข้าวกับน้องปิ่นซะเลย โทษฐานทำอะไรไม่ปรึกษา
"เอ่อ ขอโทษนะคะน้องปิ่น แต่พอดีพี่นัดกับพวกไอ้ฮั่นไว้อะ"
"อ๋อ งั้น ไม่เป็นไรค่ะ"
"ขอโทษนะ เอาไว้วันหลังพี่ไถ่โทษเนอะ"
"ค่ะ เอ่อ พี่กัน ปิ่นถามอะไรหน่อยสิ่"
"ถามอะไรหรอคะ"
"คือออ ปิ่นอยากรู้ ว่าตั้มนี่เป็นเกย์รึป่าวคะ" หืมมมม คำถามน้องปิ่นทำผมแปลกใจ ทำไมอยู่ๆน้องปิ่นถึงถามแบบนั้น
"ทำไมหรอคะ"
"คือออ เพื่อนปิ่นชอบตั้มอะค่ะ"สตั๊นครับ ผมไม่รู้จะตอบว่าไงเลย ตอนนี้มันมีหลายประเด็นมากที่ผมต้องตัดสินใจ แต่ที่แน่ๆ ผมไม่โอเคที่มีคนมาชอบไอ้ตั้ม
"ผู้หญิง หรือ ผู้ชายคะ"
"ผู้หญิงซิ่คะ แต่ว่ามันไม่กล้าเข้ามาจีบ เพราะมันได้ยินมาว่าตั้มไม่ได้ชอบผู้หญิง แล้วยิ่งพอมันได้เห็นเบื่องหลังละครเวทีของคณะพี่ มันก็ยิ่งคิดว่าตั้มกับพี่ตูมจะมีซัมทิงกัน"
"ซัมทิงไรวะ!"
"เอ่อ เพื่อนปิ่นก็แค่คิดอะคะ พี่กันโกรธหรอคะ"ดูเหมือนว่าผมจะใส่อารมณ์มากไปหน่อย เลยเหมือนว่าปิ่นจะกลัวผมไปแล้วตอนนี้ แต่แค่ผมคิดว่าไอ้ตั้มกับไอ้ตูมตามมันจะเป็นอะไรกัน ผมก็โคตรจะโมโหอะ
"เอ่อ ป่าวคะพี่ไม่ได้โกรธปิ่น ส่วนเรื่องไอ้ตั้ม ปิ่นบอกให้เพื่อนปิ่นตัดใจเหอะคะ เพราะตั้มมันไม่ได้ชอบผู้หญิง แล้วมันก็มีแฟนแล้ว ส่วนกับตูมตามมันก็แค่คนที่แสดงละครเวทีด้วยกันแค่นั้น"ผมโกหกครับ แต่แล้วไง ก็ผมไม่อยากให้ใครมายุ่งกับมัน จะผู้หญิงหรือผู้ชาย ผมหวงผมยอมรับแล้วไง ใครจะทำไม

ผมทานข้าวกับปิ่นเสร็จก็รีบขอตัวกลับก่อนทันที ส่วนปิ่นเธอก็ปล่อยผมมาง่ายๆไม่ได้รั้งคงเพราะเห็นผมอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เรื่องไอ้ตั้ม ผมกลับมากินเหล้าต่อกับพวกไอ้ฮั่นที่ห้อง พอได้อยู่ได้คุยเล่นกับไอ้ตั้มผมก็หายหงุดหงิดเป็นปลิดทิ้ง แต่แม่งก็พาผมอารมณ์ขึ้นอีกจนได้ ก็เพราะไอ้เรื่องคู่จิ้นอะไรนั่นแท้ๆ ทำให้ผมต้องมานั่งสงบสติอารมณ์อยู่ตรงระเบียงคนเดียวแบบเนี้ย ถ้าจะว่ากันตามตรงผมก็พอรู้ตัวเองอยู่ ว่าไอ้ตั้มมันโคตรจะมีอิทธิพลกับผมมาแต่ไหนแต่ไร เอาง่ายๆตั้งแต่เจอมันครั้งแรกตอนนั้นพึ่งจะเปิดเทอมได้สองอาทิตย์เองมั้ง วันนั้นผมเซ็งๆเลยโดดซ้อมละครเวที มาอยู่ห้องเชียร์กะว่ามาหาอาหารตาแก้เซ็งซะหน่อย

***
"อ่าว น้องตั้ม ไม่ได้ขนมอีกแล้วหรอครับ"เสียงไอ้ตูมตามแซวน้องคนนึงที่คงจะไม่ได้ขนมจากพี่รหัส มาจากหน้าห้องเชียร์ ไอ้ตูมตามมันหน้าตาดี พูดเก่งครับ เลยได้ตำแหน่งสันทนาการไปครอง แต่จะว่าไปผมยังไม่ได้ซื้อขนมให้น้องผมเลยนะเนี่ย มัวแต่ยุ่งๆอยู่กับละครเวที
"ผมรวยพี่ ซื้อกินเองได้"ไอ้เด็กนั่นมันตอบขำๆ กวนไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย
"ตอบแบบนี้น้อยใจพี่รหัสป้าวเนี่ย"
"เขาเป็นใครผมยังไม่รู้จักเลย จะน้อยใจเขาทำไม"
"แล้วน้องตั้มรหัสอะไรอะครับ"
"XX3689"3689 เอ้า นี่มันรหัสผมนี่หว่า กูก็นั่งฟังมันแดกดันกูอยู่ได้ตั้งนาน 
ผมควานมือลงในกระเป๋าตัวเองหาว่าพอจะมีอะไรที่ให้มันได้บ้าง ก็ไปเจอสีโคปิคอยู่สามแท่ง เทา ฟ้า ชมพู เอาสีชมพูไปและกันวันนี้วันอังคารด้วย ผมยื่นให้ใครซักคนเดินออกไปให้ไอ้ตูมตามข้างหน้าห้องเชียร์ ไม่นานก็ได้ยินเสียงไอ้ตูมตามผ่านไมค์ออกมา
"อ่าววว น้องตั้ม พี่รหัสฝากของมาให้ สงสัยจะได้ยินเสียงบ่น555"
"สี? เอามาทำไมวะพี่"เอ้าไอ้เด็กนี่ ตอนนี้ที่ตัวกูก็มีเท่านี้มั้ยล่ะ
"โห่ พี่เขาอุตส่าซื้อมาให้ น้องพูดงี้พี่เขาเสียใจนะ"
"ผมว่าพี่เขาพึ่งค้นเจอตอนผมบ่นมากกว่า"เอ้าไอ้เด็กนี่ มันกวนจริงๆ"

***
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเจอมัน หลังจากวันนั้นผมก็ให้สีมันทุกวันตามวัน แล้วก็ให้ไลน์มันไปเพื่อไว้คุยกับผม ยิ่งผมได้คุยกับมันผมก็ยิ่งเอ็นดูมันมากขึ้น ไอ้ตั้มมันเป็นคนกวนๆ ทะเล้น แต่มันก็ขี้เกรงใจ ขี้สงสาร ขนาดผมจ้างเด็กแต่งตัวมอมๆเดินไปขายดอกไม้ให้มันนะ แม่งซื้อไปดอกเดียวแต่ให้น้องตั้งห้าร้อย มันบอกน้องว่าดอกไม้ที่เหลือก็เอาไปขายต่อให้หมด เพราะงี้แหละมั้งผมถึงยิ่งสนใจมัน แต่ผมคิดว่ามันเป็นความรู้สึกที่ให้น้องชายคนนึงมากกว่า
แต่หลายๆครั้งตั้มมันก็ชอบหงุดหงิดเวลาผมเดาทางมันถูก เพราะมันชอบหาว่าผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับมัน แต่มันอะไม่รู้อะไรเลย แทบทุกเช้าที่ผมจะต้องซื้อของไปห้อยไว้หน้าห้องมันแล้วต้องรอให้มันออกมาเอาก่อนผมถึงจะไปเรียนได้ จนวันนึงผมรอมันเกือบๆชั่วโมงซึ่งมันไม่เคยผิดเวลาขนาดนี้ ไลน์ไปก็ไม่ตอบโทรไปก็ไม่รับ ผมเลยตัดสินใจลงไปขอกุญแจสำรองกับพนักงาน โชคดีที่นี่เป็นคอนโดของครอบครัวผม ผมเลยขอได้ง่ายๆ พอเข้าไปก็เจอมันนอนซมอยู่ ผมเลยพาส่งโรงพยาบาล และเฝ้ามันจนไข้ลดถึงได้เอาโทรศัพมันมาโทรให้ไอ้แกงมาเฝ้า และคงเพราะแบบนั้นมันเลยยิ่งสงสัยว่าผมเป็นใครมันเลยไปเค้นเอากับพี่แก้ม จนพี่แก้มต้องยอมบอก พอพี่แก้มบอกมันไปแล้วถึงได้มาบอกผมผมก็แกล้งทำตัวปกติ ส่วนมันก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่นานพี่แก้มก็มาบอกผม ว่าตั้มมันชอบผมและมันจะจีบผม บอกตรงๆตอนนั้นผมโคตรช้อค แต่ก็ไม่ได้นึกรังเกียจอะไรมันหรอกผมยังเอ็นดูมันเหมือนเดิม ยังอยากมีมันเป็นน้องชายเหมือนเดิม เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาเกือบสองเดือน มันเหมือนคนที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตผมในหลายๆอย่าง ยิ่งผมได้ดูแลมันได้เฝ้ามองมัน มันก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เหมือนว่าผมมีคนที่ต้องคอยดูแลก็คือมัน มันคงจะเป็นความรู้สึกของคนคิดถึงน้องสาวละมั้ง พอมีไอ้ตั้มเข้ามาเป็นน้อง ผมเลยยิ่งทั้งห่วงทั้งหวงมันโคตรๆ ก็ไอ้นี่แม่ง ทั้งเฟรนลี่ ขี้เล่น ตลก ใจดี เทคแคร์คนอื่นไปทั่ว ใครอยู่ใกล้มันก็หลงกันหมด ผมเลยขอให้พี่แก้มช่วยไปโกหกมันว่าผมชอบพี่แก้มอยู่ ก็ผมอยากให้มันตัดใจไปเอง เพราะผมไม่กล้าพูดผมกลัวว่าจะเข้าหน้ากันไม่ติด เวลาที่มันมาแถวห้องซ้อมผมก็ต้องทำเป็นมองพี่แก้มสนใจพี่แก้ม จนถึงวันรับขวัญน้องและเฉลยสายรหัส ผมไม่คิดเลยว่าไอ้ตั้มมันจะมามุกแย่งผมจีบพี่แก้มแบบนี้ มันคงอยากให้ผมตัดใจ ส่วนผมก็สู้ทำเป็นจีบพี่แก้มอ่อยพี่แก้มสารพัดเพราะผมก็อยากให้มันตัดใจจากผมเหมือนกัน หึ แต่ตั้มมันก็โคตรจะดื้อ ดื้อกว่าที่ผมคิดไว้มาก สารพัดพิษ และสารพัดแผน แต่ก็หลายครั้งที่แผนของมันและผมผิดพลาดจนผมเกือบจะเสียมันไป วันที่มันพูดออกมาว่าจะตัดใจหัวใจผมมันโหวงแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจากนั้นมาผมพยายามทบทวนความรู้สึกตัวเองว่าผมรู้สึกกับมันแบบพี่น้องจริงมั้ย จนตอนนี้ที่ใครๆต่างก็พยายามเข้าหามัน ตัวมันก็พยายามเข้าหาคนอื่นเพื่อประชดผม ทำให้ผมพึ่งได้ทบทวนความรู้สึกตัวเองอย่างจริงจัง ความรู้สึกผมมันต่างจากจากวันแรกที่ผมเจอมันมาก แต่มันแทบจะไม่ต่างจากวันที่ผมได้คุยกับมันแรกๆเลย เพราะงั้นมันคิดได้สองอย่าง คือ1ผมชอบมันมาตั้งแต่แรก หรือ 2 ผมแค่หวงก้าง มีวิธีเดียวที่จะพิสูจน์ คือผมต้องคบกับมัน ส่วนเรื่องจีบผมคงต้องยอมแพ้ให้มันไปก่อนไหนๆมันก็ยอมผมมาตั้งมาก ถือว่าครั้งนี้ผมแพ้ทางให้แผน สงครามประสาทของตั้มมันละกัน
.
.
.
"ฝันดีครับตั้ม"ผมจูบหน้าผากคนที่นอนหลับอยู่ข้างๆผม เมื่อกี้ผมพึ่งขอตั้มเป็นแฟนแล้วมันก็ตกลง แต่ตั้มมันก็คงรู้ว่าผมไม่ได้มั่นใจกับความรู้สึกตัวเองซักเท่าไหร่ถึงได้ยื่นข้อเสนอที่มันทำให้ผมลังเลว่าจะรับไว้ดีมั้ย แต่ก็นั่นแหละผมเลือกที่จะเสี่ยง เพราะ ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ตัวผมเองก็ไม่มีสิทอะไรในตัวมันเลย แล้วยิ่งผมรู้ทางตั้มมันเท่าไหร่ ตั้มมันก็รู้ทางผมเท่านั้น ยิ่งมันรู้ว่าผมไม่อยากให้มันใกล้ใครมันก็ยิ่งทำ และผมกลัวว่าถ้ามันอยู่ใกล้ไอ้ตูมตามมากๆเข้า ความรู้สึกมันจะเปลี่ยนจากที่อยู่เพราะประชดผมจะกลายเป็นมันหวั่นไหวจริงๆซักวันแล้วถ้าถึงวันนั้น ผมก็ไม่รู้ว่าผมจะปล่อยมันไปได้มั้ย






มาแว๊ววววววววว กับเกมส์จีบนี้ถึงพี่กันนางจะไม่จีบ เพราะนางจีบผู้ชายไม่เป็น
แต่นางกยอมแพ้ให้น้องตั้มอะนะ ไม่รู้ว่าแพ้ทางให้แผนน้องหรือว่าแพ้ใจกันแน่น้าาาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #135 SIKCYE >28< (@alotof) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 18:47
    โหหหหหห ขนาดนี้แล้วววไม่ต้องสงสัยแล้วม้างงงงงง
    #135
    0
  2. #134 Kpug (@katepug) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 10:15
    พี่กัน ขอให้แน่ใจความรู้สึกเร็วๆเน้อ
    รอตอนต่อไปค่าาาา
    #134
    0
  3. #133 sweetdream (@lisaaholic) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:30
    รอตอนต่อไปนะคะ
    #133
    0
  4. #132 The color ink (@wi_ponpong) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 22:58
    แพ้ใจตั้งแต่แรกเจอมากกว่า แต่กันไม่รู้ตัวไง ประมาณว่า น้องชายกับคนรัก มันมีเส้นบางๆคั้นอยู่ #รีบมาต่อนะค่ะไรท์ ช่วงนี้มีความหิวโหยฟิคมากมาย
    #132
    0