เปลี่ยนเป็นรัก #กันตั้ม

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 13 >>ปลอบใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 ธ.ค. 59

ตอนที่ 13 ปลอบใจ

Gun part

"ตั้ม เมื่อกี้โอเคแล้วนะ แต่พี่ขอความกวนอีกนิดนึง ส่วนตูมตามโอเคเลย วันจริงเอาแบบนี้เลยนะ"พี่นายผู้กำกับ คอมเม้นต์ตั้มกับไอ้ตูมตาม ที่พึ่งซ้อมผ่านไปเมื่อกี้นี้ ส่วนของผมกับพี่แก้มอะโอเคแล้ว
"ตั้ม หิวข้าวมั้ย"ไอ้ตูมตามมันถามตั้มทันทีที่คุยกับพี่นายเสร็จ
"ก็หิวนะพี่ พี่หิวยังอะ"
"หิวตั้งนานและ ไปกินข้าวกันมั้ย เดี๋ยวพี่เลี้ยง"
"เห้ยพี่ จิงป้ะเนี่ยไปดิ หิวมากเลยเนี่ย"ผมมองท่าทางดีใจเว่อๆ ของไอ้ตั้มจนผมเองยังรู้สึกขัดใจอะ
"ตั้ม.."
"พี่กันซ้อมเสร็จยังคะ เมื่อคืนสัญญาว่าจะพาปิ่นไปกินข้าวเที่ยงนะ จำได้รึป่าวเนี่ย"ผมกำลังจะเรียกตั้มแต่น้องปิ่นวิ่งมาเกาะแขนผมจากไหนไม่รู้ พอไอ้ตั้มมันเห็นหน้ามันก็นิ่งไปเลย
"ไม่ได้ลืมค่ะ น้องปิ่นหิวแล้วหรอคะ"
"ปิ่นหิวมากกกกก"น้องปิ่นส่งยิ้มกว้างตอบผมกับมา ผมหันไปมองไอ้ตั้มมันก็เบนหน้าหนีผม ไปเลย แต่มันยังไม่ไปไหน คงรอว่าผมจะพูดอะไร
"ตั้มจะไปกินข้าวกับตูมตามหรอ"ผมถามไอ้ตามมันถึงยอมหันหน้ามามองหน้าผมแว๊บนึงแล้วก็เมินหน้าหนีเหมือนเดิม
"ไปที่ไหนกัน พี่กับปิ่นขอไปด้วยได้ป้ะ"
"...แล้วแต่พี่เหอะ!"ตั้มมันหันมาทำหน้าอึ้งใส่ผมหน่อยนึงก่อนที่มันจะตอบแบบไม่สบอารมเท่าไหร่ แล้วมันก็เดินออกไปเลย โดยมีไอ้ตูมตามเดินตามหลังมันไปติดๆ
.
.
.
"ร้อนอะ พี่กัน"ไอ้ตั้มหันมามองตามเสียงน้องปิ่นที่บ่นกับอากาศภายในร้านก็แน่แหละครับมันเป็นแค่ร้านก๋วยเตี๋ยวธรรมดา ข้างมหาลัยหนิไม่ได้ติดแอร์อะไร ปกติร้านพวกนี้ผมก็กินกับตั้มมันบ่อยๆไม่ได้อะไร แต่ผมก็ไม่เคยพาน้องปิ่นมาหรอก เธอคงไม่ชอบ ผมก็ไม่ได้คิดจะพาเธอมา ถ้าไม่ติดที่ไอ้ตั้มมันมากะไอ้ตูมตามผมไม่ตามมาหรอก
"ตั้มดูนู่นดิ" ไอ้ตูมตามมันชี้ให้ไอ้ตั้มดูอะไรซักอย่าง พอตั้มมันหันไปไอ้ตูมตามก็เอาตะเกียบของมันไปคีบลูกชิ้นในถ้วยไอ้ตั้มมาเข้าปากตัวเอง
"พี่!! นี่มันของผมน้าาาเอาคืนมาเลย"ไอ้ตั้มหันไปทำหน้าเหวี่ยงใส่ไอ้ตูมตาม ส่วนไอ้ตูมตามมันยิ้มสนุกส่งมาให้ไอ้ตั้ม ยิ่งผมเห็นภาพนี้ผมยิ่งอดหมันใส้มันสองคนไม่ได้ นับวันยิ่งจะสนิทกันขึ้นทุกวัน
"ตั้ม เลิกวุ่นวายได้แล้ว เอาของพี่ไปก็ได้"ผมตักลูกชิ้นในถ้วยผมไปใส่ถ้วยไอ้ตั้ม เพราะอยากให้มันเลิกทำอะไรที่ขัดตาผมซักที
"ไม่เป็นไร"ไอ้ตั้มมันพูดนิ่งๆ แล้วตักมาใส่ถ้วยผมคืน
"ทำไม เดี๋ยวนี้กินของพี่ไม่ได้อ่อ"
"ไอ้กัน"ไอ้ตูมตามมันหันมาเรียกผมอย่างต้องการเตือนสติ ส่วนไอ้ตั้มมันก็เงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างไม่ค่อยพอใจแปปนึงแล้วก็ก้มลงไปคีบเส้นเข้าปากต่อ แต่ผมนี่สิ่ กินต่อไม่ลง!
"เอ่อ พี่กัน คืนนี้ไปเที่ยวกับปิ่นมั้ย เพื่อนปิ่นนัดไปดื่มร้านเดิม"ปิ่นคงเห็นว่าในโต๊ะทุกคนเงียบ ผมก็ไม่กินต่อปิ่นเลยถามขึ้น แต่ผมสังเกตุตอนที่ปิ่นถามไอ้ตั้มมันก็ดูชะงักไปแป๊บนึงเหมือนกันแต่ก็ด้มลงไปกินต่อ
"กี่ทุ่มคะ"ผมหันไปถามปิ่นตั้งใจจะยั่วโมโหไอ้ตั้มมัน เพราะขนาดมันยังยั่วโมโหผมได้ ผมรู้ว่ามันฟังอยู่
"ต้องไปถึงร้านสามทุ่มอะค่ะ"
"งั้นเดี๋ยวสองทุ่มพี่ไปรับปิ่นที่หอนะคะ"
"แล้วคืนนี้พี่กันจะค้างกับปิ่นด้วยเลยมั้ยคะ"น้องปิ่นหันมาถามผมยิ้มๆ
"พี่ตูมตาม ผมไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ"อยู่ๆไอ้ตั้มมันก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปเลย หึ ผมว่าแล้ว ว่ามันฟังอยู่
"ขอโทษนะคะปิ่น ไว้วันหลังดีกว่า พรุ่งนี้พี่มีเรียนเช้า"



Tum part

"ตั้ม พี่ไปก่อนนะล้อคห้องได้เลย พี่เอากุญแจห้องไป"พี่กันไม่รอคำตอบอะไรจากผมพอเขาพูดเสร็จก็เดินออกจากห้องไปเลย คงจะรีบไปรับน้องปิ่นของเขา และที่บอกให้ผมล้อคห้องคงไม่ใช่เพราะเขาเอากุญแจไปหรอก เพราะเขาจะไม่กลับมามากกว่า ผมเดาคำตอบพี่กันได้ตั้งแต่ปิ่นถามแล้ว ผมถึงลุกออกมาเพราะไม่อยากได้ยิน ทำไมผมต้องมาจมปลักอยู่กับความรู้สึกนี้ด้วยวะ ทั้งๆที่ผมพูดไปแล้วว่าจะตัดใจ แต่จนแล้วจนรอด ผมก็ตัดใจไม่ได้ ผมใจไม่แข็งพอที่จะตัดเขาออกไปจากชีวิตผมด้วยซ้ำ

(เสียงโทรศัพท์ตั้ม) ตั้งแต่พี่กันออกไป ผมก็นั่งอยู่ที่เดิมปล่อยให้เวลามันผ่านไปเรื่อยๆ จนโทรศัพผมดังขึ้น ผมหยิบโทรศัพที่วางอยู่ข้างๆมาดูก็เห็นว่าคนที่โทรมาคือพี่แก้ม ผมเลยกดรับ

"ว่าไงพี่แก้ม"

(พี่จะขอโทษตั้ม ที่พี่ช่วยกันโกหก...เรื่องกัน) เสียงพี่แก้มดูจะรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย พี่กันคงเป็นคนบอกพี่แก้มเรื่องนี้ เพราะผมก็ไม่ได้พูดกับพี่แก้มว่าผมรู้แล้ว

"ไม่เป็นไร พี่หวังดีกับผมหนิ พี่รู้จักพี่กันมาก่อน พี่คงรู้ว่ายังไงเขาก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจมารักผม

(ตั้มโอเคใช่มั้ย)

"อื้ม ผมโอเคพี่ ผมกับเขาก็ยังเหมือนเดิมพี่ก็เห็น

(แต่พี่ก็เห็นว่าตั้มแย่ ไม่ใช่พี่ดูไม่ออก พี่เป็นพี่ตั้ม อยู่กับตั้มมาตั้งแต่เด็ก น้องพี่ฝืนอยู่พี่จะดูไม่รู้เลยหรอตั้ม)

"......."ผมพูดไม่ออกกับประโยคที่พี่แก้มพูด มันจริงทุกอย่าง ผมฝืนมาก พยายามยิ้ม พยายามหัวเราะ ให้ทุกคนคิดว่าผมมีความสุข แต่ใครจะรู้ว่าจริงๆผมโคตรจะเจ็บอะ

(ตั้ม ตั้มพูดกับพี่ได้ทุกเรื่อง ร้องไห้กับพี่ได้ อยู่กับพี่ตั้มไม่ต้องเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้ ตั้มเป็นแค่คนธรรมดาตั้มเสียใจได้ ตั้มไม่ผิด)

"ฮึก ผมรักเขาอะพี่แก้ม แต่ความรักมันทำให้ผมเจ็บ" ในที่สุดน้ำตาผมมันก็ไหลออกมา พี่แก้มไม่เคยเลยซักครั้งที่จะดูผมพลาด 

(ถ้าพี่บอกให้ตั้มเดินออกมาตอนนี้ ตั้มก็คงทำไม่ได้หรอก แต่เมื่อถึงจุดที่มันสุดๆจริงๆ ถ้าตั้มเอาชนะกันไม่ได้แน่ๆจริงๆ วันนั้นหัวใจตั้มมันจะบอกตั้มเอง ว่าตั้มควรจะถอยก่อนที่หัวใจตั้มจะพัง)

"ผมคงไม่มีวันชนะใจเขาได้จริงๆแล้วพี่ ฮึก เขาบอกกับผมชัดเจนขนาดนั้นว่าผมเป็นแค่น้อง เขาไม่ได้รักผม ไม่เลยผมเหนื่อยว่ะ แต่ทำไมผมเดินออกไปไม่ได้ซักทีวะพี่"

แกร๊ก! ผมหันไปตามเสียงที่ประตูห้องผมถูกไขและเปิดออกก่อนที่ตัวพี่กันจะตามเข้ามา พี่กันชะงักนิดนึงเมื่อเห็นผมร้องไห้ เข้าก็รีบเดินมาหาผม

"พี่แก้มแค่นี้ก่อนนะ"ผมกดวางสายพี่แก้มทันทีก่อนที่พี่กันจะเดินมาถึงตัวผม

"ตั้ม ร้องไห้ทำไม"พี่กันนั่งลงบนโซฟาข้างผม แล้วพยายามเช็ดน้ำตาให้ผมหน้าเขาดูจะตกใจอยู่ไม่น้อย
"ป่าวไม่มีไร ทำไมกลับเร็วอะ"
"ไม่มีอะไรได้ไง ก็พี่เห็นตั้มร้องไห้อยู่ แล้วกลับเร็วอะไร นี่มันเที่ยงคืนแล้ว ตั้มดีกว่าทำไมยังนั่งอยู่ที่เดิม แล้วเมื่อกี้คุยกับใคร"พี่กันหยิบโทรศัพท์ที่มือผมไป ดูเขาจะไม่ค่อยสบอารมซักเท่าไหร่ที่ผมไม่ยอมตอบ
"คุยกับพี่แก้มพี่แก้มไม่มีไรหรอก"ผมตอบเป็นจังหวะเดียวกับที่พี่กันเปิดโทรศัพผมได้พอดี เขาก้มลงไปดูก็เห็นว่ามันเป็นอย่างที่ผมพูด แล้วคำตอบของผมก็คงทำให้เขารู้ได้ทันที ว่าผมร้องไห้ทำไมเพราะดูเขาจะอ่อนลงแล้ว พี่กันถอนหายใจเบาๆแล้วเอาสองมือประคองแก้มผมให้เงยหน้าขึ้นไปสบตากับเขาก่อนที่หน้าผากเขาจะตามลงมาแตะที่หน้าผากผมเบาๆ
"ตั้มอย่าร้องไห้ให้พี่"พี่กันพยายามจ้องตาผม ปลายนิ้วหัวแม่มือเขาก็เกลี่ยที่แก้มผมไปด้วย ก่อนที่จมูกเขาจะตามลงมาชนกับจมูกผม ต่อด้วยริมฝีปากเขา ที่มันค่อยๆแต่ลงมาบนริมฝีปากผมอย่างแผ่วเบา
"พอเหอะพี่!! อย่าทำแบบนี้เลย ผมยิ่งตัดใจไม่ได้เข้าไปใหญ่"ผมผลักพี่กันออกก่อนจะลุกขึ้นมาพูดกับเขา แล้วเดินหนีเข้าห้องมา คงเพราะรฤทธิเหล้าเขาถึงได้คิดวิธีปลอบใจบ้าๆนี้ขึ้นมาได้ แต่มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีเลย มันกับยิ่งเป็นบ่วงมัดใจผมเข้าไปอีก บ่วงที่ผมไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ผมจะหลุดพ้น





มาแล้วววว ช้าหน่อยแต่ก็นะ ลงแล้ว555 ถ้ามีคนรออ่านอยู่ก็ขอทอดกล้วย เอ้ยขอโทษด้วย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #105 Kpug (@katepug) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 15:41
    โอ๊ยยยย เบื่อคุณพี่กันจริง นี่สงสารตั้มมากกกกอ่ะ
    #105
    0
  2. #104 หวาน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 07:45
    งื้อออสงสารตั้มอ่ะ

    รอนะคะ
    #104
    0
  3. #103 ลูกหนู (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 23:49
    มาแบบ ค้างมากกกก ต่ออีกนี๊ดดดดดด ก้อคงจะฟินละ สู้ๆๆ รอยุนะ ^____^
    #103
    0
  4. #102 The color ink (@wi_ponpong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 22:53
    ไรท์มาต่อเดี๋ยวนี้นะ มันค้างคามากจริง
    #102
    0