เปลี่ยนเป็นรัก #กันตั้ม

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 10 >>พูดไม่คิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 396
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    19 พ.ย. 59

ตอนที่ 10 พูดไม่คิด


Tum part

คุณเคยมีความรู้สึกว่ารักใครมากๆ แต่ทำอะไรไม่ได้มั้ยครับ วันนี้ผมเป็นคนนึงที่ตกอยู่ในสถานการณ์นั้น ก่อนหน้านี้ผมเองที่รั้น ดันทุรังว่าไม่ว่ายังไงผมจะทำให้เขาหันมารักผมให้ได้ แต่ว่าวันนี้ผมรู้แล้วว่าไม่มีทาง แต่ถึงจะรู้ทั้งรู้ผมก็ยังพาตัวเองออกมาจากจุดนั้นไม่ได้ซักที

“ตั้ม!!! แต่งตัวเสร็จยังเนี่ย”เสียงพี่กันลอดผ่านประตูเข้ามาก่อนที่ตัวเขาจะตามเข้ามาข้างในยืนกอดอกทำหน้ายักษ์ใส่ผมอยู่

“เสร็จแล้วเนี่ยพี่ พี่จะรีบไปไหนเนี่ย”ผมบ่นพร้อมกับมือตัวเองก็ผูกเน็กไทน์ไปแล้วเดินนำพี่กันออกมาจากห้องนอน

“ก็วันนี้มีซ้อมตอนเช้า มึงลืมรึป่าวเนี่ย”

“ไม่ลืมหรอกหน่า”

 

“พี่แก้มมานานแล้วอ่อ”พี่กันเดินนำหน้าผมไปทักทายพี่แก้มทันทีที่เข้ามาถึงห้องซ้อม ส่วนผมก็ทำได้แค่เดินตามเขาไปก่อนจะทักทายพี่แก้มเหมือนกัน

“ตั้ม อ่านบทมายัง วันนี้บทยากนะ”ผมกับพี่กันยืนคุยกับพี่แก้มอยู่ไม่นานพี่ตูมตามก็เดินเข้ามาทักผม

“เออว่ะ ตั้มพี่ลืมช่วยดูบทเลยอะเมื่อคืน โทดทีว่ะ”พี่กันพูดขึ้นมาเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้ ก็แน่ล่ะครับเมื่อคืนเขาไปกินเหล้ากับเพื่อนกลับมาก็ดึกแล้วจะมานึกถึงผมได้ไง

“ไม่เป็นไรพี่ แค่นี้เอง”ตอบไปเหมือนจะไม่อะไรนะครับ แต่จริงๆแล้วเมื่อคืนตั้งแต่เขาออกไปผมอ่านบทไม่รู้เรี่องเลยด้วยซ้ำ แค่คิดว่าเขาจะไปทำอะไรกับใครแค่นี้ผมก็หมดสมาธิที่จะทำทุกอย่างแล้ว

“ไม่เป็นไร ยังมีเวลาอีกตั้งเยอะกว่าจะถึงซีนเรา เดี๋ยวพี่ช่วยซ้อมให้ก็ได้”พี่ตูมตามเสนอตัวพร้อมส่งยิ้มมาบอกผมว่าเขาเต็มใจมาก

“เดี๋ยวพี่ช่วยซ้อมให้ตั้มเองก็ได้”ผมที่กำลังจะพยักหน้าตอบรับพี่ตูมตามก็ต้องชะงักเพาะพี่กันเสนอตัวเองขึ้นมาช่วยผมบ้าง

“กันอะไม่ต้องเลย วันนี้บทเราก็ยากเหมือนกัน มาช่วยพี่ซ้อมนี่ ส่วนตั้มอะ ให้ตูมตามเป็นคนดูแลไป”พี่แก้มช่วยผมำด้เยอะเลยก่อนที่ผมจะคล้อยตามคำพูดพี่กันอีก

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น แยกย้ายไปซ้อม กันไปกับพี่ ตูมตามพี่ฝากตั้มด้วยนะ อีกครึ่งชั่วโมงรวม”พี่แก้มดึงแขนพี่กันออกไปส่วนพี่กันก็ส่งสายตา บายที่ผมก็ไม่รูเหมือนกันว่ามันหมายความว่าไง

 

พวกผมเริ่มมซ้อมจริงกันไม่นาน เพราะกว่าจะซ้อมก็กินเวลาที่กำหนดไว้ไปเยอะแล้ว เพราะหลายๆคนก็ดูยังไม่ค่อยลงตัวกับบทของตัวเองโดยเฉพาะผม วันนี้ส่วนใหญ่เลยเป็นการซ้อมแยกของใครของมันยังไม่รวมบทจริง

“ไหวป้ะวะ”พี่กันเดินมาหาผม ตอนที่ทุกคนกำลังทยอยกันออกจากห้องเพราะหมดเวลาซ้อมแล้ว

“ไหวดิพี่ แค่นี้เองสบายมาก”

“ตั้ม อะน้ำ เดี๋ยวมีเรียนต่อป้ะ”พี่ตูมตามเดินเอาน้ำมายื่นให้ผม ส่วนผมก็รับไว้ ก็พี่เขาอุตส่าห์มีน้ำใจนิครับ

“เดี๋ยวผมมีเรียนต่อ ตอนบ่ายสองนู่นอะพี่ เลิกก็สี่โมงเย็น”

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับนะ ตอนเย็นพี่จะพาไปที่ที่นึง”

“พี่กันนน ปิ่นซื้อขนมมาให้”พี่กันอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรกับผมซักอย่างแต่ดันมีผู้หญิงตัวเล็กน่ารักคนนึงวิ่งมาขัดซะก่อน

“อ่าวน้องปิ่น ขอบคุณครับ”พี่กันรับขนมมาถือไว้แล้วส่งยิ้มกับไปให้ผูหญิงคนนั้น ดูจากการทักทาย คงจะไม่ใช่รุ่นพี่รุ่นน้องกันธรรมดาแน่ เพราะดูจากหน้าตาแล้วคงไม่ใช่เด็กคณะผม

“นี่พี่กันเลิกซ้อมแล้วหรอคะ ปิ่นว่าจมาดูซักหน่อย”

“เลิกแล้วครับ เอาไว้วันหลัง เดี๋ยวพี่พามานะ”

“งั้นพี่ไปก่อนนะตั้ม ตอนเย็นเจอกัน”เสียงพี่ตูมตามดึงสายตาผมให้ละออกมาจากทั้งสองคนนั้นได้ หลังจากที่สายตาผมไปหยุดอยู่ที่คนทั้งคู่อย่างที่เรียกได้ว่าไม่อยากจะละสายตาเลย

“ครับ เจอกันนะพี่ เดี๋ยวผมรอที่โต๊ะประจำผม”ผมบอกลาพี่ตูมตามเสร็จหันมาอีกทีผู้หญิงคนนั้นก็หายไปแล้วเหลือเพียงพี่กันที่ยืนจ้องหน้าผมอย่างไม่พอใจอยู่คนเดียว

“จะไปไหน ไม่คิดจะบอกพี่หน่อยอ่อ”

“นี่ผมก็กำลังจะหันมาบอกพี่นะ”

“แค่บอก? ถามพี่รึยังว่าพี่จะให้ตั้มไปรึเปล่า”

“ผมแค่คิดว่ามันไม่จำเป็น”

“ไม่จำเป็นอ่อตั้ม!!”พี่กันขึ้นเสียงใส่ผม ส่วนมือเขาก็กระชากที่ต้นแขนผมอย่างแรง จนผมรู้สึกเจ็บ แต่ผมก็ต้องกัดฟัน แล้วจ้องหน้าพี่กันมันกลับไปให้เขารู้ว่าผมไม่ยอม

“แล้วทีพี่ ทำอะไรไม่เห็นต้องถามผมเลยว่ะ ขนาดผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นใคร ผมยังไม่เคยได้รู้เลย แต่ก็นะ อย่าว่าแต่คนเมื่อกี้เลย ตลอดมาจนตอนนี้ไม่ว่าจะกี่คนผมก็ไม่เคยจำเป็นต้องรู้ เพราะสิ่งเดียวที่ผมต้องรู้คือพี่รักพี่แก้ม แค่นี้มันคงเกินพอสำหรับคนอย่างผมแล้วใช่ป้ะ”ผมพูดแล้วเดินหนีพี่กันออกมาชนิดที่ว่าไม่หันกลับไปมองอีกเลยไม่ว่าพี่กันจะพยายามเรียกผมกี่ครั้งก็ตาม

 

16.05น.

“ตั้ม ไปยัง”เสียงพี่ตูมตามเรียกผมให้ออกมาจากเรื่องของพี่กันที่มันวนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวผม

“ไปดิพี่ ไอ้แกงกูไปนะ”ผมลุกขึ้นแล้วบอกลาเพื่อนรักของผมที่มันอุตส่ากรุณามารอพี่ตูมตามเป็นเพื่อนผมทั้งที่ปกติไอ้นี่เลิกเรียนปุ๊บมันต้องกลับบ้านนทันทีไม่รู้มันจะรีบอะไรของมันนักหนา

“บายมึง บายนะพี่”

พี่ตูมตามพาผมมาที่ริมทางเลียบริมแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นคล้ายสวนสาธารณะที่คนเขาชอบมาวิ่งออกกำลังกายกัน มีม้านั่งยาวเรียงยาวอยู่ริมรั้วข้างแม่น้ำ

“พี่พาผมมาที่นี่ทำไมอะ”

“ตอนแรกพี่กะจะชวนตั้มมาวิ่ง แต่ดูจากกรแต่งตัวแล้ว... ไม่น่าจะรอด”พี่ตูมตามใช้สายตาสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วก็หัวเราะน้อย ก็วันนี้ผมใส่รองเท้าผ้าใบกางเกงยีนส์ มังคงจะเหมาะหรอกนะพี่เอ้ย

“เอ้า แล้วทำไมพี่ไม่บอกผมก่อนอ่า”

“ไม่ เป็นไรมาเดินเล่นกันเฉยๆก็ได้”ไม่พูดเปล่า ส่งยิ้มหล่อมาให้ผมอีกถ้าเป็นสาวๆก็คงจะสยบตายกันหมดอะ

“นี่พี่ว่างใช่มั้ยเนี่ย”ผมพูดในขณะที่พี่ตูมตามก้พาผมออกเดินไปเรื่อยๆ

“ก็ว่างนะ ตั้มไม่ว่างอ่อ”

“ถึงผมไม่ว่าง มันก็ไม่ทันแล้วป้ะพี่ลากผมมานี่แล้วเนี่ย”

“555 ตั้มพี่ถามไรหน่อยดิ”พี่ตูมตามเดินนำผมไปนั่งที่ม้านั่ง ผมก็ต้องเดินตามไปนั่งข้างเขา

“ถามไรอะพี่”

“ตั้มเป็นไรกะกันอ่อ”

“ทำไมพี่ถามงั้นอะ”

“ก็ดูเหมือนกันมันหวงตั้ม”

“ไม่หรอกพี่ ผมกับพี่กันก็เป็นแค่พี่น้องกันนี่แหละ ส่วนเรื่องหวงเขาไม่ได้หวงผมหรอกเขาก็แค่กลัวโดนลดความสำคัญก็แค่นั้น”พูดไป ผมก็เจ็บเองนะ มันไม่เหมือนบอกกับพี่ตูมตาม แต่มันเหมือนว่าผม พูดเพื่อบอกกับตัวเองมากกว่า


ผมกับพี่ตูมตามคุยกันเรื่องทั่วไปอยุ่นานเดินเล่นบ้างอะไรบ้างจนฟ้าเริ่มมืดเขาก็พาผมไปกินข้าว ก่อนจะพากลับมาส่งที่คอนโด

ผมเปิดประตูห้องมาก็เจอพี่กันยืนกอดอกพิงประตุห้องผมอยู่ ดุจากหน้าเขาก้งจะไม่พอใจผมซักเท่าไหร่

“ไปถึงไหนกันมา กลับมามืดขนาดนี้”

“แค่สวนสาธารณะแถวนี้ แล้วก็ไปกินข้าว”

“ไหนสัญญาที่ว่าไปไหนจะบอกก่อน ลืมหมดแล้วว่างั้น?”

“พี่ก็ได้ยินแล้ว ตอนที่พี่ตูมตามชวนผม นี่พี่จะมาหาเรื่องทำไมวะ”

“เหอะ มันแค่ชวนไปไหนมึงก็ไปเนาะ ไม่คิดจะถามเลยว่ามันจะไปไหน หรือเห็นมันหล่อหน่อยก็ไปหมด จริงๆแล้วคงไม่จำเป็นต้องเป็นกูหรอกมั้งสำหรับมึงคงจะเป็นใครก็ได้!!

“พี่กัน!!! พี่จะดูถูกผมยังไงก็ได้นะเว่ย แต่ที่พี่มาดูถูกความรักของผม ผมว่ามันมากไปว่ะ”

ปัง!!!! ทันที่ที่ผมปิดประตูได้ ผมทรุดลงกับพื้นเลยครับ ผมหมดแรงแม้กระทั่งจะพยุงตัวเองให้ยืน คำพูดเขามันทำผมจุกจนแม้แต่จะร้องไห้มันก็ยังร้องไม่ออกด้วยซ้ำ

ปังๆๆๆๆๆ

“ตั้ม!!! เปิดประตูให้พี่!!  ตั้ม!!!” เสียงพี่กันเคาะประตูๆรัวๆแล้พยายามเรียกผมอยู่หน้าห้องแต่ผมไม่ยอมเปิด พี่กันเคาะอยู่ไม่นานเสียงเคาะมันก็หายไป

ไม่นานกระดาษเอสี่แผ่นนึงก็ค่อยๆลอดผ่านใต้ประตูมาอยู่ข้างๆผม พร้อมกับข้อความจากพี่กัน

** ตั้ม คุยกันหน่อยได้มั้ย **





อ่าวว งานใหญ่ก็มา พี่กันนะพี่กัน ไม่รัก ไม่ปล่อย แล้วยังจะกั๊กเขาไว้อีก นี่เขียนไปก็โมโหไปนะ

ยังไงอ่านแลวก็คอมเม้นต์ให้ไรทืด้วยนะคะ อ่อ สำหรับคอมเม้นต์ทุกคอมเม้นและทุกคนที่อุตส่าสล่ะเวลาเข้ามาอ่านฟิคไรท์ ไรท์ขอบคุณมากนะคะ รักทุกคนนะ จุ้บๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #87 Nannie (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 16:46
    สงสารตั้มอะ ถ้าไม่รักแล้วเป็นหวงก้างทำไม ขออยู่ฝ่ายพี่ตูมตามอีกคน
    #87
    0
  2. #86 sweetdream (@lisaaholic) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 00:00
    สงสารตั้มอ่ะ อย่ามาหวงก้างหน่าพี่กันถ้าไม่รักก็ปล่อยไปดิให้เค้าไปเจอคนใหม่สิ ทีตอนเค้ามาบอกรักก็ไม่รักเค้าอยู่แล้งหนิ่ ไม่รักแล้วก็ให้เค้าไปเจอคนดีๆที่รักเค้าจริงเถอะ คิดถึงความรู้สึกตั้มบ้าง #ทีมตั้ม (ไม่ได้อินเลยจริงๆ555)
    #86
    0
  3. #85 Kpug (@katepug) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 23:10
    มันน่าโมโหจริงๆนั้นแหละ หมาหวงก้างชัดๆเลย
    ขอเป็นทีมพี่ตูมตามแทนได้ไหม 5555
    #85
    0
  4. #84 Gift603 (@9iftza) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 22:54
    ไม่รักก็ปล่อยตั้มไปเถอะพี่กันยื้อตั้มไว้ทำไมไม่สงสารตั้มมั้งหรอ แค่นี้ใจตั้มก็เจ็บช้ำมากพอแล้ว
    #84
    0
  5. #83 minminkho (@minminkho) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 22:39
    เห็นด้วยค่ะๆ ไม่รัก ไม่ปล่อย ยังจะมากั๊กไว้อีก อินจัดๆ
    #83
    0
  6. #82 djuh (@djuh) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 22:31
    หวงก้างนี่นาพี่กัน ไม่รักก็ปล่อยตั้มไปสิ
    #82
    0
  7. #81 ลูกหนู (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 22:05
    เอาหละ งานใหญ่ละค่ะพี่กัน เจ้ให้โอกาสง้อนะค่ะ น้องตั้ม ถึงเวลาที่นู๋จะเรียกร้องความรักละค่ะ #บี๋ ให้นางคืนดีกันด้วยนะ เจ้มะพร้อมน้ำตาคลอ นานๆๆ สู้ๆๆเน้อ ^_____^
    #81
    0