นิมิตรักฟางฮวา (นิยายแปล)

ตอนที่ 4 : ขโมยยา VS แอบดูคนแก่อาบน้ำ >//<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    4 เม.ย. 59

 ฤดูใบไม้ผลิที่เพิ่งผ่านพ้นไปกลับมาอีกครั้ง สายน้ำไหลรินวนเวียนไปมา ดอกท้อที่ร่วงหล่นไปเริ่มบานขึ้นอีกครั้งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วเรือน

      พริบตาเดียว ข้าก็มาอยู่ที่นี่มาเสียหลายปี ฟางฮวาดูเหมือนจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นไปเสียหมด ในขณะที่ข้าเองก็มีความสุขดี ไม่ได้เอ่ยถึงข้อความบนผืนผ้านั้นอีกเลย เราสองคนใช้ชีวิตอย่างสงบเพียงลำพัง จนกระทั้งวันหนึ่ง ข้าก็พบว่า ตัวเองดูเหมือน

      จะสูงขึ้นไม่น้อย

      ชุดสมัยก่อนหลายตัวตอนนี้กลับพอดีกาย มีเพียงแค่ตรงหน้าอกที่รู้สึกอึดอัด มิหนำซ้ำช่วงไม่กี่วันมานี้ยังรู้สึกอึดอัด เจ็บตรงหน้าอกทุกครั้งเมื่อมือไปโดนยามเปลี่ยนเสื้อผ้า

      ร่างกายช่วงนี้ดูแปลกๆไปเสียหมด

     ข้าไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะแต่ไหนแต่ไรคนในบ้านนี้เวลาเป็นอะไรเล็กๆน้อยๆล้วนแต่ไม่ต้องกังวล ในเมื่อหลังบ้านเต็มไปด้วยผืนสมุนไพรนานาชนิด แถมในบ้านยังมีนักผสมยาฝีมือเอกอย่างฟางฮวา

              ฟางฮวาโปรดปรานที่สุดก็คือการปรุงยาจากสมุนไพรและดอกไม้พวกนี้นี่แหละ

              เขายังเคยบอกข้าว่า สมุนไพรและดอกไม้เหล่านี้ล้วนแต่มีฤดูและอายุขัยของมัน ผ่านช่วงนั้นไป โรยราไปแล้ว ก็ไม่มีอีกแล้ว น่าเสียดาย ดังนั้นเขาจึงเอาพวกมันมาปรุงเป็นยาลูกกลอนเพื่อเลื่อนอายุขัยของมัน แต่เนื่องจากสมุนไพรหลังบ้านมีตั้งมากมาย ดังนั้นเขาจึงเลือกเพียงเฉพาะสมุนไพรหายากมาทำ

              ทุกครั้งที่พูด เขาก็จะทำหน้าเสียดายไปด้วยมมม

     แต่ที่ข้าไม่เข้าใจก็คือ เอาสมุนไพรตั้งเยอะมาผสมรวมกัน ใส่นู้นใส่นี่ผงๆเข้าไป ทำเป็นก้อนกลม จะช่วยเลื่อนอายุขัยของพวกมันได้อย่างไร

               ถ้าเป็นคน ก็คงจะแบนตายไปเสียแล้ว

      แต่พูดไปพูดมา สมุนไพรหายากบางชนิดก็ถูกเขาทำเป็นยาลูกกลอนใส่ขวดเก็บไว้ในห้องราวกับเป็นของมีค่าตั้งมากมายหลายโหล

     ถึงกระนั้น บางครั้งข้าก็ยังแอบขโมยมาขวดสองขวด เทเข้าปากแก้โหย เวลาหิวๆ

              โชคดีที่ฟางฮวาก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

              เฮ้อ ท้องฟ้าเบื้องนอกมืดสนิท แต่ข้ากลับนอนไม่หลับ ได้แต่พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง รู้สึกเจ็บแปลบๆตรงหน้าอก

              อึดอัดจัง

              ข้าแหวกเสื้อออกดูนิดนึง รู้สึกแปลกใจเมื่อตรงหน้าอกดูคล้ายมีบางสิ่งบางอย่างบวมออกมา

              หรือว่าจะเป็นเพราะอากาศร้อน ก่อนนอนดื่มน้ำเข้าไปเยอะเกิน เลยบวมน้ำ

              ข้าลุกขึ้น วิ่งไปส่องกระจก ร่างที่อยู่ภายในดูปกติดี ผิวก็ยังดำเหมือนเดิม

     อ่าาาาาาา ไม่ไหวแล้ว จะนอนก็นอนไม่หลับ สู้ไปขโมยยามาจากห้องฟางฮวามาซักหน่อยดีกว่า ยังไงเสีย ก่อนอื่นก็ต้องรักษาอาการปวดตรงหน้าอกให้หายไปเสียก่อน

              ข้าควานหาเสื้อคลุมมาคลุมกาย มือคว้าตะเกียงไปอัน ปิดห้องตนเองลง ก่อนจะมุ่งไปยังห้องของฟางฮวา

              บนท้องฟ้า ดวงจันทราทอแสงอยู่เบื้องบน ห้องของฟางฮวาอยู่ตรงข้ามห้องของข้า

              ประตูและหน้าต่างห้องเขาปิดสนิท

 ข้ายกตะเกียงในมือขึ้นส่องตรงหน้าต่าง ข้างในมืดสนิท ไม่มีแม้แต่แสงไฟ

             น่าจะหลับแล้ว?

             ทำไมหลับเร็วจัง

      ข้าหยิบปิ่นที่ปักอยู่บนผมออกมาสอดเข้าไปในกลอนประตู หูแนบประตู เงี่ยหูฟังเสียงจากภายใน ขยับปิ่นในมือไปมาเพียงครู่ประตูก็เปิดออก

               ข้าคลี่ยิ้มดีใจอย่างชื่นชมในฝีมือของตนเอง ค่อยๆเคลื่อนกายเข้าไปในห้อง แสงตะเกียงในมือส่องให้เห็นว่าผ้าห่มบนเตียงเลิกอยู่ เตียงดูไม่เรียบร้อยนิดนึง

               ไม่ห่างออกไปนัก แสงสว่างสีเหลืองวับวามอยู่ภายหลังที่บังตา

               ฟังไปฟังมาก็ได้ยินเสียงน้ำ

      ฟางฮวากำลังอาบน้ำ!!!

               ข้าค่อยๆย่องไปยังตู้เก็บยาตรงหัวเตียง สำรวจขวดน้อยใหญ่จำนวนมากเบื้องหน้า หรี่ตาลงไม่รู้ว่าควรจะใช้ยาอันไหนดี ควรจะหยิบยาหยู่หลู่ หรือว่าครีมอิ๋งปี้ดี แต่ดูเหมือนน้ำเชียนเฉียงเซิ้งก็ไม่เลว แต่เอ่ถ้าเอามาลดอาการบวมน่าจะไม่ใช่แหะ

      ข้าเลือกไปเลือกมา ยังคงไม่รู้จะหยิบขวดไหนดี

              จังหวะที่กำลังลังเลอยู่นั้น แสงไฟด้านหลังที่บังตาก็ดับวูบลง เงาเบื้องหลังปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน มองเห็นร่างเขากำลังมองมาทางทิศที่ข้ายืนอยู่

              ข้าใจหายวาบ รีบดับตะเกียงที่อยู่ในมือ

              แต่ว่าสายเกินไป

              “เสาเอ่อ เจ้าใช่ไหม?” เสียงหนึ่งดังออกมาจากที่บังตาด้านหลัง เสียงน้ำไหวไปมาตอกย้ำความคิดของข้า

  เอาไงดี! ข้าทำอะไรไม่ถูก มือกำเสื้อคลุมไว้แน่น ไม่เพียงแต่ไม่ได้ของที่ต้องการ มิหนำซ้ำยังอาจจะโดนข้อหาแอบดูเขาอาบน้ำอีก     

              น่าโมโหจริง

 ให้ตายเถอะ ต่อไม่ตายข้าก็ไม่ขานหรอก

              ข้าหมอบตัวลง ตั้งใจจะคลานไปที่ประตูและค่อยๆแอบย่องออกไป

 เขาคงไม่กล้าออกมาจับข้า ทั้งๆที่ไม่ใส่เสื้อผ้าหรอกมั้ง

              สรุปข้าคิดผิดอีกแล้ว

              เสียงน้ำดังขึ้นอีกครั้ง ที่บังตาเต็มไปด้วยสะเก็ดน้ำเม็ดเล็กๆ มองคล้ายภาพทิวทัศน์อันงดงามของจิตกรเอก แสงเทียนเบื้องหลังถูกจุดขึ้น แสงวิบวับส่ายไปมาส่ายมา สะท้อนโครงร่างงดงามของบุคคลเบื้องหลังที่ยืนอยู่

              ข้าชะงักงัน เรี่ยวแรงดูเหมือนจะเลือนหายไปเสียหมด

              “เสาเอ่อ เจ้ามาก็ดี ช่วยหยิบเสื้อผ้าให้ข้าที” เขาชูมือขึ้นเหนือที่บังตาเพื่อควานหาเสื้อผ้า ซักพักก็ล้มเลิกความตั้งใจ ลดตัวลงนั่งในถังดังเดิม ถอนหายใจเบาๆ “เหมือนจะวางอยู่ตู้ตรงหัวเตียง”

          ให้ตายเถอะคนเรา อาบน้ำก็ไม่เอาเสื้อผ้าไปด้วย

               นี่ถ้าข้ามาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว มิต้องเห็นร่างร่อนจ้อนของเขาเดินไปเดินมาหรือนี่

               ข้าคิดไปคิดมา สูดลมหายใจยาวๆเข้าปอดทีนึง ทำหน้าอยากร้องไห้ ต่อไปนี้คงไม่กล้ามาขโมยยาที่ห้องเขาอีกแล้ว

               ข้าเดินตรงไปที่ตู้ หยิบเสื้อของเขาออกมา เดินไปตรงที่บังตา

               “อาจารย์…. รับ”

               คำว่า รับยังไม่ทันพูดจบข้อมือข้าก็ถูกมือเรียวของเขารวบไว้ น้ำจากมือเขาทำเอาแขนเสื้อข้าเปียกชุ่มไปเป็นแถบ

               ข้ากระพริบตาปริบๆ สติยังมาไม่ครบดี

               พริบตาเขาก็ออกแรงดึงข้าเข้ามาหลังที่บังตา

               อ่าาาาาาาาาาาาาา อะไรกันนี่ ช่วยด้วย ข้าไม่ได้อยากจะดูคนแก่อาบน้ำนะ

******************************************************************


                ข้าไม่รู้ว่าจะอธิบายภาพตอนนี้อย่างไรดี

                ข้าแค่เอาเสื้อมาส่ง จริงๆนะ ไม่ได้มีอะไรแอบซ่อนแม้แต่นิดเดียว แต่กลับถูกเขาดึงเข้ามาหลังที่บังตา แรงที่มากกว่าทำให้ข้าฝืนไม่ได้ ในที่สุดร่างข้าก็มาอยู่ตรงนี้ ในสภาพโน้มตัวอยู่ตรงขอบถังน้ำ อีกเพียงแค่นิดเดียวก็จะตกลงไปในถังอยู่แล้ว

        ผู้ชายคนนี้ แค่น้ำที่อาบ ยังหอมซะขนาดนี้

        ความคิดชั่วร้ายหนึ่งผุดขึ้นมาในสมอง ทำเอาทั้งคอทั้งหน้าข้าแดงซ่านไปหมด มือไม้ก็ไม่รู้จะเอาไปไว้ไหน แขนเสื้อที่กว้างจุ่มลงไปในถังน้ำ ซับน้ำไว้จนเปียกชุ่มไปหมด มือที่จุ่มอยู่ในน้ำสัมผัสได้ถึงอะไรอุ่นๆนุ่มๆลื่นมือในน้้ำ... ความรู้สึกคล้าย...ปลาไหล

    ยังไม่ทันจะได้สัมผัสไปมากกว่านั้น มือข้าก็ถูกมือเขาจับไว้ให้เข้าที่เข้าทาง

    ข้าหนาวไปทั้งตัว ในขณะที่ใบหน้ากลับร้อนผ่าว

                “เสาเอ่อ ดึกขนาดนี้แล้ว เจ้ามาทำอะไรรึ” เสียงเขากังวานไพเราะ ไม่ได้มีท่าทีโกรธแต่อย่างใด

                ข้ากระพริบตาปริบๆ มองต่ำลงไปตรงไปตรงข้อมือตนเองที่ยังอยู่ในอุ้งมือเขา น้ำเสียงเขาเรียบๆ ทว่าการกระทำกลับจริงจัง เมื่อนิ้วมือเรียวยาวยังรวบข้อมือข้าไว้ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

                ข้าเงยขึ้นมองใบหน้าคล้ายอมยิ้มของเขา

    ข้าจะบอกได้ไหมล่ะว่ามาขโมยยา?

    เฮ้อ บางครั้งการพูดความจริงก็ไม่ใช่เรื่องดี

    แต่ จะบอกว่ามาแอบดูเขาอาบน้ำก็ยิ่งไม่ดีกระมัง

    ฮือออออออออ ให้พูดแบบหลัง ยอมพูดความจริงซะยังดีกว่า

    ข้ากรอกตาไปมา ไม่รู้ว่าจะโกหกอย่างไรดี ในสมองมีแต่ความว่างเปล่า สายตาพุ่งตรงไปยังร่างงามในถังน้ำ

    ช่างเป็นภาพที่หายากเสียเหลือเกิน

    คล้ายกับมีบางสิ่งบางอย่างระเบิดอยู่ภายในสมองข้า หรือนี่จะเรียกว่า เลือดลมแตกซ่าน

    ร่างตรงหน้าดูเหมือนกำลังลิ้มรสกับน้ำอุ่นๆที่แช่อยู่ มือข้างหนึ่งวางไว้ตรงท้ายทอย ลูกกระเดือกตรงคอขยับไปมาอยู่ใต้น้ำ เขาหรี่ตาปรือจ้องมองข้า

    ร่างข้าที่แนบอยู่กับถังรู้สึกอึดอัด หน้าอกอัดแน่นจนปวดร้าว

    คลับคล้ายคลับคลาว่า ตอนเป็นขอทาน เด็กผู้ชายเวลาเข้าสู่ช่วงผู้ใหญ่จะมีลูกกระเดือก แถมสายตาที่มองคนอื่นยังแปลกๆไปอีกด้วย

    เดี่ยวก่อน บางสิ่งผุดขึ้นมาในหัว

    ตอนเขานำข้ากลับมา ร่างกายข้าตอนนั้นก็น่าจะเจ็ดแปดขวบแล้ว นี่ผ่านมาแค่ห้าปี ข้าไม่น่าจะเจริญเติบโตเร็วขนาดนี้มั้ง

    “ทำไมไม่พูดไม่จา อืม?” ท้ายเสียงแผ่วเบา ทำเอาคนฟังแทบใจละลาย

        ข้าเริ่มสงสัย ว่าคนตรงหน้าดื่มเหล้าอีกแล้วใช่ไหม

                ข้ากัดฟัน ตีหน้าซื่อโกหก “ข้านอนไม่หลับ ก็เลยออกมาเดินเล่น ได้ยินเสียงท่านเรียก ข้าก็เลยเข้ามา”

                “กล้าพูด คราวหน้าถ้าจะริทำตัวเป็นหัวขโมย จำไว้อย่าจุดเทียน สว่างขนาดนั้น เจ้าคิดว่าตาข้าบอดรึ”

                ไม่กล้าแล้ว ข้าก้มหน้ารับผิด

                เขาหัวเราะขึ้น ดูพอใจที่เห็นท่าทางเชื่อฟังของข้า “มา ช่วยข้าถูหลัง”

       อร๊าย!!! ข้าอยากร้องไห้ หญิงชายไม่ควรใกล้ชิดกัน

                ดูเหมือนเขาจะไม่รับรู้กับท่าทางต่อต้านในใจของข้า เมื่อเขาหันหลังให้ข้า ค่อยๆยืดกายขึ้น วางแขนไว้ตรงขอบถังอย่างสบาย ผ้าถูตัวลอยอยู่เหนือผิวน้ำ

                ยามนี้ข้ามั่นใจแล้วว่าร่างที่แช่อยู่ในถังน้ำนั้นไม่ได้สวมอะไรเลยซักชิ้น ผมสีดำสลวยลอยกระเพื่อมอยู่เหนือผิวน้ำคลอเคลียอยู่บนผิวกายสีขาว

        ฟางฮวาพิงเข้ากับขอบถังหลับตาพริ้ม

        ข้าขยับตัวเข้าใกล้ขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในใจนึกสงสัยว่าไอ้นั้นของฟางฮวาโซ้วจะเหมือนของคนไหม (สาบานได้ว่าคนแต่งเขาแต่งมาแบบนี้จริงๆคร้า >///<)

                ความคิดชั่วร้ายดับวูบลง เมื่อน้ำในถังเป็นน้ำผสมสมุนไพร ข้นเกินไป มองอะไรไม่ชัดเจน

        “เร็วหน่อย เขาเร่งขึ้นเมื่อทนรอไม่ไหว

        ข้ารีบรวบรวมสติ สูดลมหายใจลึกๆเข้าปอด มือเริ่มขยับถูไปมา

                 ถูถูถู ถูให้ถลอกไปเลย

                เสียงเขาฮึมฮัมเบาเบาในคอคล้ายเจ็บ ข้าเลยเบามือลง

       ผิวนุ่มละเอียดมือดีจริง

    ข้าเปลี่ยนจากถูเป็นลูบคลำ

                “อาจารย์ ผิวท่านดีเหลือเกิน” ไม่เหมือนข้า ทั้งดำทั้งอัปลักษณ์ยังกับไก่

                “จริงๆแล้วผิวของเจ้าตอนนี้ไม่ใช่ผิวโดยกำเนิดของเจ้า น่าจะโดนใครวางยา ถึงได้เป็นแบบนี้” เขาเอ่ยเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจ

                อ๋าาาาาาาาาาาาาา

         “แล้วรักษาได้ไหมท่านอาจารย์”

           “ได้อยู่แล้ว ปรุงยาให้อาบซักพักก็หาย”

               “จริงรึ มีเรื่องดีๆแบบนี้ทำไมท่านถึงไม่รีบบอกข้าล่ะ” ข้าค้อนใส่

      “เจ้าไม่ได้ถามข้า ข้าก็เลยนึกว่าเจ้าชอบแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้”

       ข้าในตอนนี้เกิดอาการอยากทำร้ายคนตรงหน้าขึ้นมา

                ข้าอยู่กับเขามาตั้งห้าปี เพิ่งจะมาบอกข้าวันนี้ว่าข้าโดนวางยา นึกแปลกใจว่าตอนตัวเองเป็นขอทานอยู่ก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร ตอนนั้น หรือก่อนหน้านั้นจะมีใครกันจะมาวางยาใส่เด็กน้อยคนนึง

                คิดไปมือก็ถูไป ไม่ลืมที่จะดึงแขนเสื้อขึ้นไม่ให้ชุดเปียกน้ำไปมากกว่านี้ เปลี่ยนไปถูตรงบ่าและไหปลาร้าให้เขา ลงต่ำอีกนิดก็หน้าอก

                จะว่าไปแล้วก็น่าแปลก ปกติเหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นเลย แม้แต่แตะต้องตัวเขายังแทบไม่มี ให้มาใกล้ชิดแบบนี้อย่าได้พูดถึง

                ข้าเงยหน้าขึ้น สายตาสานสบกับสายตาของเขาที่มองมาที่ข้าพอดี ดวงตาเรียวยาวนั้นดูอ่อนโยนน่ามอง

                ข้าตะลึงไปครู่หนึ่ง

                เขาร้องขึ้นมานิดนึง ก่อนที่ข้าจะรู้สึกตัวว่าเผลอถูแรงเกินไปอีกแล้ว

                ข้าหยุดถู มองไปที่เขาพลางถาม “อาจารย์ มีอะไรหรือเปล่า”

                พูดออกไปแล้วก็นึกเสียใจขึ้นมาภายหลัง เมื่อเขายกมือขึ้นมา เอื้อมมือมาแกะเสื้อคลุมชั้นนอกของข้าออกอย่างรวดเร็ว

       ข้ารีบคว้าชายเสื้อตรงอกเข้าหากันด้วยความตกใจ

       เขาอึ้งไปครู่ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง “เสาเอ่อ ร่างกายช่วงนี้รู้สึกไม่ค่อยปกติใช่หรือไม่”

                สายตาเขาช่างดีจริง

                แต่ ข้าก็พูดไม่ได้นิ ว่าข้า อกบวม

     ข้าขมวดคิ้ว ตอบเสียงแข็ง “ไม่นิ ท่านคิดมากเกินไปแล้ว”

       “ยื่นมือมา ข้าจะจับชีพจรให้”

                เขาลุกขึ้นยืน ลำตัวช่วงล่างยังคงอยู่ในถัง หยดน้ำเม็ดเล็กๆประดับอยู่เต็มผิวขาว

                ข้ารีบหันหลังให้เขา ไม่กล้าแม้แต่จะหันมอง “อาจารย์ ท่านจะทำอะไร”

                คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าตัวเองขาดทุน ข้าจึงหันกลับไป รอคอยสิ่งที่จะได้พบเห็นอย่างตื่นเต้น แอบเสียใจเมื่อเขาใส่เสื้อคลุมเรียบร้อยแล้ว

                “ข้าแค่ใส่เสื้อเท่านั้น เจ้าไม่จำเป็นต้องหลบ” เขาก้มหัวลงรัดเชือกตรงเอว “อีกอย่าง เราศิษย์อาจารย์สองคนก็เป็นคนกันเอง เจ้าไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น”

        โธ่! อาจารย์ ท่านช่างบริสุทธิ์นัก

                ถ้าซักวันหนึ่งท่านรู้ว่าโลกใบนี้ ชายหญิงแตกต่างกัน และลูกศิษย์ที่ท่านเลี้ยงดูมาถึงห้าปีเป็นผู้หญิงแล้วล่ะก็ ท่านคงจะไม่ยอมให้ข้าดูท่านเปลี่ยนชุดเป็นแน่

        ข้าร้องไห้ในใจ

                โดยไม่รอให้ข้าได้ระบายอารมณ์ใดๆออกมาอีก เขาก็คว้าข้อมือข้าไปจับชีพจร เงียบไปครู่ ก่อนเอ่ย “ชีพจร ไม่มีอะไรผิดปกติ”

        พูดจบ ก็ยังคงจ้องมองมาที่หน้าอกของข้า

                บรรยากาศเต็มไปด้วยเขินอาย แสงเทียนวูบไหวไปมา ข้าคิดว่าใบหน้าของตัวเองยามนี้น่าจะใกล้หลอมละลายเหมือนเทียนที่กำลังเผาไหม้เล่มนั้นแล้ว

                เขามองสำรวจข้าอีกครู่ คิ้วที่ขมวดก็คลายออก ถอนหายใจยาวๆทีหนึ่ง ยกมือข้าขึ้นมา “เสาเอ่อ ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ใช่คนร่ำรวย แต่ก็ไม่เคยให้เจ้าอด ปกติก็ไม่มีคนแย่งเจ้า ดังนั้น

     เขาอึ้งไปนิด ปรายตามองข้า คล้ายไม่กล้าเอ่ยปาก ในขณะที่ข้าตั้งใจฟังเต็มที่

                “ดังนั้น เจ้าไม่ต้องทำขนาดเอาหมั่นโถวที่กินเหลือเก็บไว้ตรงอก เก็บไว้นานเดี๋ยวจะเสีย”

       ข้าเลือดขึ้นหน้า ขอข้าระเบิดซักครั้งเถอะ

                ไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อเขาออกแรงดึงข้าเข้ามาในอ้อมแขน ปะทะเข้ากับอกเขาอย่างจัง

                เจ็บ!!!

   ข้ากัดฟันแน่น 

     แสงเทียนด้านข้างพลิ้วไหวไปมา เขานิ่งไปครู่ ลงมือปลดผ้าด้านบนของข้าอีกครั้งโดยไม่ลังเล

                “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” สายตาเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ในขณะที่ข้าตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว ได้แต่ยืนนิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับ มีเพียงชายเสื้อที่ขยับไปมา

                กลิ่นหอมอ่อนๆจากกายฟางฮวาลอยมากระทบจมูกจนข้ารู้สึกมึนหัว

                “ที่แท้ก็บวม ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าฝังเข็มให้ก็หาย”

                อ๋าาาาาาาาาาาาาาาาา

       ข้าเลือดขึ้นหน้า

                คนตรงหน้ากลับไม่รู้ตัว เขาค่อยๆติดเสื้อให้ข้า รัดเข็มขัดให้อย่างเรียบร้อย

       ข้าผลักเขาออก เขาหัวเราะขึ้นเบาๆ ดึงร่างข้าเข้าไปใกล้ตัวมากขึ้น

   “เสาเอ่อ ใกล้จะถึงวันเกิดปีที่ 15 ของเจ้าแล้ว เจ้าอยากได้สิ่งใดเป็นของขวัญ”

       อ่าาาาาาาาาาาา

                แม้แต่ตัวข้าเองยังไม่รู้เลยว่าเกิดวันไหน เขาจะมารู้วันเกิดข้าได้เช่นไร แถมยังรู้อีกว่าข้าอายุ 15 แล้ว

                เขายิ้ม เอ่ยขึ้นราวกับให้คำสัญญา

   “ข้าจะให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่เจ้า”

**********************************************

ตอนนี้น่ารัก ฟินๆ จิกหมอนกันไปตามๆกัน หุหุ นางเอกเราแอบหื่นนิดนึง

แต่ชอบอ่ะฉากนี้ น่ารักสุดๆ เค้ารักฟางฮวา >///<

ตอนหน้าตัวละครเอกอีกคนจะมาปรากฏตัวแล้วคร้า 

ตามกันต่อไปว่าเขาคนนั้นจะมาฟินกะใคร เสาเอ่อ หรือ ฟางฮวา เอ๊ะยังไงๆกัน

สุดท้าย ขอกำลังใจหน่อยคร้าาาาาา เค้าขาดกำลังใจ ขอคอมเม้นน่ารักๆเป็นกำลังใจให้คนแปลหน่อยเนอะ ^____^

จะได้รู้ว่ายังมีคนตามอ่าน และรักนิมิตรักฟางฮวาอยู่

สุดท้าย ขอบคุณทั้งคนที่ตั้งใจและคนที่หลงเข้ามาอ่านจนถึงตอนนี้นะคะ ^^

สุ่ยจิง 3 APRIL 2016


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,532 ความคิดเห็น

  1. #1444 BB oi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 11:21
    เสาเอ๋อ ทำใจ
    #1,444
    0
  2. #1322 SAOW (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 15:39
    แหมะ นางเอกเรื่องนี้เสียตัวให้ฝ่ายชายซะละ ต้องรับผิดชอบนางเอกด้วยล่ะ! ><
    #1,322
    0
  3. #1248 ♣ Minto ♣ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 15:43
    เข็มขัด? หมายถึงสายรัดเอวรึเปล่าคะ ภาษาอังกฤษจะใช้เป็นBeltหรืออะไรเราไม่รู้นะ แต่พอแปลเป็นไทยว่าเข็มขัด แอบแปลกๆหน่อยนึง หรือยุคนั้นมีเข็มขัดใช้แล้วหว่า
    ปล. คือ ถ้าเราอ่านไม่ผิดเสาเอ่อไม่รู้ว่านั่นคืออาการปกติเมื่อเริ่มมีหน้าอกใช่ไหม? จริงๆนางก็ดูไม่ได้ใสซื่อนะ แค่ตอนนาง7-8ขวบ นางก็รู้แล้วว่าชายหญิงต่างกันตรงไหน รู้ว่าผู้ชายมีอะไร รู้ว่าผู้หญิงมีอะไร รู้ว่าชายหญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน มีการอายเมื่อต้องเปลือย รู้ด้วยว่าร่างกายตอนนางพบอาจารย์แรกๆนั้นแบนราบ อย่างมากก็เป็นได้แค่หมอนข้าง คงจะทำอะไรมากกว่านั้นไม่ได้  
    ..แต่ทำไมนางถึงไม่รู้ว่านี่มันเป็นอาการปกติของผู้หญิงที่จะมีหน้าอก?? ดันคิดว่ามีความผิดปกติหรือบวมซะอีก ดูขัดแย้งกันหน่อยๆนะ ถ้านางจะไม่รู้ว่านี่คืออาการของคนจะเริ่มโตเป็นสาว นางก็ไม่น่าจะรู้อะไรที่ดูจะAdvanceกว่านั้น


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 31 กรกฎาคม 2559 / 15:45
    #1,248
    2
  4. #1217 Tangmoja (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 23:46
    จารย์ทำไมท่านถึงได้ใสแบบนี้นะ
    #1,217
    0
  5. #992 Pep.mintz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 23:30
    ฟางฮวาท่านไม่อ่อยจะได้ไหม ยิ่งอ่านยิ่งเขิน
    #992
    0
  6. #849 jib-john (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 00:26
    ซือฝุขี้อ่อย
    #849
    0
  7. #847 TiNa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 23:51
    โอ๊ย อ่านไปยิ้มไปเลยค่ะ จะขำก็ต้องกลั้นขำ ดึกแล้วเสียงดังไม่ได้ อิอิ ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะ
    #847
    0
  8. #752 ญ่าหรัญ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 00:00
    บนก็สำรวจแล้ว ล่างก็สำรวจแล้ว 
    อาจารย์ท่านอย่าได้ลืมมารับผิดชอบข้านะ 555

    #752
    0
  9. #667 deta-z (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 19:28
    ปลาไหล?
    #667
    0
  10. #627 หมื่นเมฆา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 04:42
    'จารย์ ท่านบริสุทธิ์ผุดผ่องเกินไปแล้ว สักวันหนึ่งเถิดท่านจะตกเป็นของนาง
    #627
    0
  11. #516 yaowarak_w (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 02:05
    จาร' เมื่อไรท่านจะรู้น่า แต่ที่ผ่านมาท่านก็ไม่ขาดทุนเลย เสาเอ๋อแอบดู แต่ท่านเล่นคลำเลย >///<
    #516
    0
  12. #448 Penguin[G] (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 20:09
    ลั่นตรงที่ว่าอาจารย์ท่านช่างใสซื่อยิ่งนัก ถถถถถถ

    #448
    0
  13. #260 Alize_ Alizia (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 23:41
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยย เลือดลมพุ่งพร่าน แปลดีมากแปลดีสุด 
    อยากเป็นานางเอกมากกกกกก อ่านไปนี่ใจเต้นตึกตักๆ
    #260
    0
  14. วันที่ 16 เมษายน 2559 / 05:50
    โธ่ ยัยหนูเอ้ยยย 555
    #201
    0
  15. #172 มีอานา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 21:51
    5555. ลั่นมาก ตั้งแต่ที่เข้ามาอ่านจนถึงตอนนี้ ชอบค่ะ แปลได้ยอดเยี่ยม
    ปลาไหลกับหมั่นโถว #สาบานเลยเราคิดไปไกลแล้ว555
    #172
    0
  16. #162 9namfon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 20:46
    5555 เสา เอาหมั่นโถวไปใส่หน้าอกทำไม
    #162
    0
  17. #93 nutji (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 22:00
    อยากรุว่าhappy ending มั้ยอ่า
    #93
    1
    • #93-1 Shui Jing(จากตอนที่ 4)
      5 เมษายน 2559 / 22:01
      กระซิบๆนะ happy ending จร้าาาา แต่ระหว่างทาง.... ตามเอาน้า ขอบคุณที่เข้ามาติดตามนะคะ
      #93-1
  18. #89 ไจแอนท์คุง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 18:47
    อาาาา..ปลาไหล..ไปอยู่ในถังอาบน้ำได้อย่างไร..#สาบานได้ว่าไม่ได้คิดตื้นๆ
    #89
    1
    • #89-1 Shui Jing(จากตอนที่ 4)
      5 เมษายน 2559 / 22:02
      ห้าห้าฮาเม้นนี้ ไม่ได้คิดตื้นๆจริงๆ
      #89-1
  19. #86 relis (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 13:20
    เปิดเผยกันขนาดนี้ก็ไม่ต้องอายกันแล้ว



    ปลาไหลนั่นยังไงกัน ฮา
    #86
    1
    • #86-1 Shui Jing(จากตอนที่ 4)
      5 เมษายน 2559 / 22:03
      ห้าห้า ชอบตอนนี้เหมือนกันคร้า ฟินมาก แปลไปจิกหมอนไป ^^
      #86-1
  20. #75 ยาย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 21:28
    ไม่รู้จะสงสารฟางฮวาหรือเสาเอ๋อดี

    555
    #75
    0
  21. #71 Iris Cristal (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 13:36
    แน่ใจนะว่าไม่รู้จริงๆ เสาเอ๋อข้าสงสารเจ้ายิ่งนัก
    #71
    0
  22. #69 tavigar_25 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 11:33
    สาบาน!!!ว่าฮีไม่รู้จิงๆหรอ555
    #69
    0
  23. #68 Homunculus (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 02:00
    อร้ายยยย เขินแทนเสาเอ่อค่าาาา
    มองขนาดนี้ยังไม่เข้าใจอีกหรอค้าาา อาจารย์ #น่าเห็นใจ
    #68
    0
  24. #67 แคปพลีส (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 01:26
    เอ่า 15 แล้วหรอ 55555 เส่าเอ๋อรีบปล้ำอาจารย์ได้แล้ว เอ้ย ผิดๆ
    #67
    1
    • #67-1 Shui Jing(จากตอนที่ 4)
      4 เมษายน 2559 / 22:03
      ห้าห้า ขอบคุณที่เข้ามาติดตามนะคะ ^^
      #67-1
  25. #66 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 01:04
    ตลกไรท์ที่แปล ตลกคนที่แต่งต้นฉบับนี้

    อ่านไปรู้สึกตลก น่ารัก และบริสุทธิ์มากค่ะ
    #66
    1
    • #66-1 Shui Jing(จากตอนที่ 4)
      4 เมษายน 2559 / 22:03
      ขอบคุณที่เข้ามาติดตามนะคะ ^^
      #66-1