นิมิตรักฟางฮวา (นิยายแปล)

ตอนที่ 17 : เผยใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    3 มิ.ย. 59

                  

  อาจารย์ ท่านรู้หรือไม่ เสาเอ่ออยู่ข้างกายท่านตลอดเวลา ท่านเคยบอกข้าว่ายุทธภพมีอิสรเสรี เราสองคนอย่าอยู่ในวังที่วุ่นวายนี้อีกเลย รอออกจากวัง เสาเอ่อจะออกไปท่องยุทธภพเป็นเพื่อนท่าน ท่านว่าดีหรือไม่???

          

                    ข้ามองไปยังประตูที่ปิดสนิท ยิ้มไม่ออกขึ้นมา ถึงแม้ว่าฟางฮวาเมาแล้วจะมีนิสัยแปลกๆ แต่ก็ไม่ถึงขนาดทำให้คนหวาดกลัวขนาดนั้น ที่จริงแล้วข้ากลับชอบเวลาที่เขาดื่มเหล้าเมานัก เพราะอย่างน้อยยามนั้น เขาก็ไม่เย็นชาเหมือนยามปกติ

                    พูดไปพูดมา

                    วันนี้เขาดื่มไปเท่าไหร่กันนะ

                    ข้ามองไปรอบกาย เห็นไหเหล้าวางอยู่ข้างกายเขา อักษรสีเทาที่ประดับอยู่บนไหดูคุ้นตา ข้าเอื้อมมือไปแตะบ่าเขาเบาๆ

            ไร้การตอบสนองใดๆ ฟางฮวาตอนนี้เมาถึงขนาดที่กองอยู่กับโต๊ะไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

                    ข้าไม่รู้จะพูดถึงหน่งหยู่อย่างไรดี ไหเหล้าที่บ้านมีอยู่สามไห เขากลับเลือกไหที่ใหญ่ที่สุดแบกกลับมา เหล้านี่พอให้อาจารย์ดื่มได้เป็นปีเลยทีเดียว

       แต่เดี๋ยวนะ

                    ไม่ใช่ว่า

                    ข้าเคลื่อนกายไปเล็กน้อย ปรายตามองลงไปในไหเหล้านั้น

                    พ่อหนุ่มเจ้าคะ

                    ไม่ผิดจากที่คิดไว้เลย เหล้าในไหเห็นก้นไหเลยทีเดียว

                    เหล้าเกสรดอกไม้นี้ ถึงแม้ว่าจะไม่แรงเมื่อเทียบกับเหล้าปกติ แต่ว่าทำให้คนดื่มเมาไม่น้อย วิธีการหมักยากลำบาก ลำพังแค่ไหนี้ข้าต้องใช้เวลาหมักถึงสามปี ข้าปรายตามองไหเหล้าที่กลิ้งอยู่บนพื้น คิดไม่ถึงว่าเพียงครู่เดียวเขาจะดื่มหมดถึงเพียงนี้ เขากับหานจึชวนช่างร้ายกาจนัก นับถือนับถือ

                    ข้าปรายตามองเขา เอ่ยเรียกเสียงแผ่ว

                    “นอนตรงนี้จะเป็นหวัด ให้ผู้น้อยพยุงท่านไปที่เตียงเถอะ

            เขายังคงหมอบอยู่ตรงนั้น ไม่เอ่ยอะไรซักคำ

                    “คุณชายฮวา

                    ไร้การตอบสนอง

                    “ฟางฮวา

                ไม่ได้มีท่าทีจะสนใจช้าซักนิด

                    ข้ากดเบาๆตรงกล่องเสียง ดัดเสียงแหลมใสขึ้น “อาจารย์ กลับไปพักที่ห้องเถอะ”

                    ศีรษะเขายังคงหนุนอยู่กับโต๊ะ ร่างทั้งร่างยังคงหมอบอยู่ท่าเดิม มีเพียงแขนเสื้อที่ยกขึ้นไปมา เขายื่นมือขึ้น ไขว้คว้ากลางอากาศไปมา ตกลงเมื่อสัมผัสได้เพียงอากาศที่ว่างเปล่า

                    “เสาเอ่อคนดี เอาเหล้าให้ข้าอีกไหเถอะ”

                    น้ำเสียอ่อนโยนทุ้มนุ่มของเขาดังขึ้น ทำให้คนฟังปวดใจขึ้นมา จากนั้นก็เงียบลง ไม่ตอบสนองใดๆอีก

                    ดูเหมือนเขาจะยังไม่รู้สึกตัว

                    ใจข้าอ่อนยวบลง เคลื่อนเก้าอี้ตัวหนึ่งเข้ามานั่งข้างกายเขา ยกมือขึ้นเท้าศีรษะ จับจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ

         ชายผู้นี้ นิสัยไม่เคยเปลี่ยนเลย ไม่ว่าจะเมาหรือไม่เมา ก็ชอบวางอำนาจสั่งคนอื่น

                    แสงเทียนอบอุ่นส่ายไหวไปมา

                    ใบหน้าด้านข้างของเขาซุกอยู่กับชายแขนเสื้อ เห็นเพียงแค่เสี้ยวหน้า ผิวขาวราวน้ำนมแดงปลั่ง คิ้วคู่สวยขมวดมุ่นดูเย้ายวนใจ

                    ชายผู้นี้ งามราวกับหยกชั้นดี ภายใต้แสงเทียนอบอุ่นที่เรืองรองอยู่นี้ เรือนผมดำสลวยปกคลุมสะท้อนเงางดงาม ทำเอาคนมองตกอยู่ในภวังค์

                    มือข้าค่อยๆเกลี่ยเส้นผมงดงามนั้นออกจากใบหน้าเขา เย็นเยียบทว่านุ่มละมุนราวกับสายน้ำ ทำเอาข้าไม่อาจถอนมือ

                    คิ้วเขาขมวดมุ่นราวกับกังวล

                    ในใจข้าลอบถอนหายใจ

                    อาจารย์ จะลำบากมาทรมานที่นี่ทำไมกันนะ ข้าอยากจะให้ท่านอยู่ที่บ้านเป็นเพื่อนข้า ตลอดชั่วชีวิตนี้

                    เขายังคงหมอบอยู่บนโต๊ะนั้น ให้ข้าสัมผัสได้ตามใจชอบ ร่างกายเขาดูผ่อนคลายขึ้น ในขณะที่ข้าหลับตาลง จมดิ่งลงไปในห้วงความฝัน

                    ข้าลืมตาขึ้นมองไปยังใบหน้าเขา ทุกกระเบียดนิ้ว สลักภาพนี้ไว้ในใจ

                    อาจารย์ ท่านรู้หรือไม่ว่า เสาเอ่ออยู่ข้างกายท่านตลอดเวลา ท่านเคยบอกข้าว่ายุทธภพมีอิสรเสรี เราสองคนอย่าอยู่ในวังที่วุ่นวายนี่อีกเลยนะ รอออกจากวัง เสาเอ่อจะออกไปท่องยุทธภพเป็นเพื่อนท่าน ท่านว่าดีหรือไม่

                    เขาไม่ตอบ

                    ตายังคงปิด ใบหน้างดงามสงบนิ่ง ในขณะที่คิ้วยังคงขมวดมุ่นเป็นกังวล ไฝน้ำตาใต้ตามองดูเด่นชัด

                    มือที่สัมผัสเขาอยู่นั้นสั่นเทา ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกปวดร้าว

                    ไฝน้ำตาสีแดงเข้มเม็ดนั้นดูคล้ายหยาดน้ำตา ทำเอาใจข้าเจ็บแปลบ เมื่อนึกถึงคำพูดของเขาขึ้นมา

                    ฟางฮวาเคยพูดว่า เพื่อคนคนหนึ่ง จึงต้องทำในเรื่องที่ขัดกับใจตนเอง ดังนั้นเขาจึงทิ้งข้าเข้ามาในวังได้ลงคอ

                    เขาจะรู้หรือไม่

                    เพื่อคนในใจ ข้าก็สามารถทำแบบเขาได้โดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมาเช่นกัน ไม่แน่อาจจะทำมากกว่าเขาเสียอีก

                    ฟางฮวา ท่านรู้หรือไม่ว่า ข้าปักใจรักท่านไปแล้ว ไม่อาจถอนใจได้

            เขาไม่ตอบ

                    ยังคงหมอบอยู่บนโต๊ะนั้น ทั้งชุดคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าตลบอบอวล ใบหน้านิ่งสงบเรียบเฉย ราวกลับถูกกีดกั้นอยู่คนละฝั่งโลก แพขนตางอนยาวนั้นบดบังดวงตาคู่สวยเอาไว้เบื้องหลัง เหลือทิ้งไว้เพียงความเยือกเย็นเงียบเหงา

                    ข้ายื่นมือออกไป สัมผัสเบาๆลงบนใบหน้าของเขา

                    ค่อยๆประชิดกายเข้าใกล้ราวกับต้องมนต์ มือหนึ่งยันโต๊ะเอาไว้ สะกดกลั้นลมหายใจของตนเอง กดสายตาลงจับจ้องไปที่ใบหน้าของเขาอย่างหลงใหล

                    ร่างทั้งร่างสั่นเทาอย่างหยุดไม่อยู่

       ข้าก้มศีรษะลง กดจูบลงไปบนริมฝีปากบางของเขา สัมผัสได้ถึงรสชาติหอมหวานของเหล้าดอกไม้จากริมฝีปากอ่อนนุ่มนั้น

        อ่อนโยน นุ่มนวล หอมละมุน เกินห้ามใจ

                    ทันใดนั้นร่างเขาขยับขึ้นเล็กน้อย

                    ข้าผละกายออกมานิด ค่อยๆเหลือบสายตาขึ้นมองเขา นึกคิดว่าเขาคงจะรำคาญที่ถูกคนรบกวนยามหลับเข้า

                    เขาเอียงคออยู่บนชายเสื้อ แพขนตากระพริบถี่ นัยน์ตางดงามฉ่ำหวานส่องประกายกรอกไปมา สว่างไสวยิ่งกว่าแสงเทียน ใบหน้าอ่อนโยนนั้นคลี่ยิ้มขึ้น มองมาที่ข้าอย่างเงียบๆ

                    ข้าอึ้ง

                    ตกใจหงายหลังลงไปกองอยู่กับพื้น ถูกเขาทำให้ตกใจอยู่ไม่น้อย

                    เขา เขา เขา

                    ตื่นขึ้นมาตั่งแต่เมื่อไหร่กันนะ?!

**********************

                    เขาประชิดกายเข้ามา ในแววตานั้นสะท้อนแสงหม่นราวกับสายน้ำยามต้องแสงจันทร์ หรี่ตากวาดมองข้าทั่วราวกับจับผิด

                    ข้ายกชายแขนเสื้อขึ้นมาปิดปาก มองไปที่เขาอย่างตกใจด้วยใบหน้าอันร้อนผ่าว ขยับกายไปด้านหลัง หวังเพียงหาซักที่ซุกกายเข้าไปหลบซ่อน

                    เขาค่อยๆยันกายหมายจะลุกขึ้น แต่ร่างทั้งร่างกลับล้มลงมาทับอยู่บนร่างข้า มือเขายันอยู่บนพื้น กลิ่นหอมอบอวลของเหล้าผสมกับกลิ่นกายประจำตัวของเขาทำเอาข้ามึนงงไปหมด ไม่รู้ว่าตนเองควรจะกอดตอบหรือว่าผลักร่างเขาออกดี

                    แต่เขากลับยื่นมือออกมา ดึงศีรษะข้าเข้าไปในอ้อมแขนเขา น้ำเสียงแหบต่ำสั่นพร่าเต็มไปด้วยอารมณ์อันหลากหลายเอ่ยขึ้น “เจ้าในที่สุดก็ยอมกลับมา”

                    อ่า

                    เขากำลังพูดอะไรกัน

           ข้าจับจ้องไปที่เขา กลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ เอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าไม่ได้ไปไหนไกล เมื่อครู่ก็อยู่ข้างนอกคอยปรนนิบัติท่าน”

                    เขาคลี่ยิ้มอ่อนโยนขึ้น ยื่นมือออกมา แตะลงเบาๆบนใบหน้าข้า ดวงตาฉ่ำหวานมองมาที่ข้า ดูมึนเมาอยู่ไม่น้อย

                    ถูกเขามองด้วยสายตาแบบนี้ ทำเอาใจข้าเต้นตูมตามไปหมด รู้สึกถึงร่างทั้งร่างที่ร้อนวูบวาบ จุดที่ถูกฝ่ามือเขาลากผ่านร้อนผ่าวราวกับไฟลน

                    มือเขาแตะอยู่บนหน้าข้า ก้มหน้าประชิดเข้ามา กวาดสายตาไปมาอยู่บนใบหน้าข้า

                    ในขณะที่ใจข้าเต้นตูมตาม รีบเบือนหน้าหนีไปเสียอีกทาง เลือดกำเดาแทบจะทะลักออกมา เมื่อเงาบนผนังสะท้อนร่างสองร่างที่แนบชิดกันอยู่บนพื้น ในขณะที่คนด้านบนค่อยๆกดใบหน้าลงมาด้านล่าง

                    ร่างข้าแข็งเกร็งขึ้น ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆหยอกเย้าดังขึ้นข้างหู

                    ไม่ทันไรหน้าอกข้าก็สัมผัสเข้ากับอ้อมอกอบอุ่นของเขา

                    มือเขาโอบข้าเข้าไปในอ้อมแขน ตาหรี่ปรือกึ่งเมากึ่งสร่าง อ้อมแขนเขาอ่อนโยน ราวกับกำลังประคองกอดสิ่งมีค่า

                    ดวงตาข้าเบิกโพลงเมื่อริมฝีปากอุ่นๆประกบลงมาบนริมฝีปากข้า เขาค่อยๆสอดลิ้นเข้ามาเปิดกลีบปากของข้า ราวกับชายหนุ่มแรกรักที่ไม่ประสีประสา แสงเทียนสาดส่องเผยเงาสองร่างที่แนบชิดเป็นหนึ่งเดียวกัน อบอุ่นอ่อนโยน

                    ในสมองข้าว่างเปล่าไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะวางมือวางไม้ไว้ตรงไหนดี

                    เดี๋ยวก่อนนะ

                    นี่มันเรื่องอะไรกันนี่

                    ข้าขโมยจูบเขา โดนเขาจับได้คาหนังคาเขา

                    คนที่ไม่ชอบสัมผัสกับมนุษย์อย่างฟางฮวา ไม่เพียงแต่ไม่ลงโทษข้า แถมยัง

       ริมฝีปากข้าชาไปหมดจากรสจูบของเขา ในขณะที่ใบหน้ากลับร้อนผ่าว ใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมา ในหัวยามนี้มึนงงไปหมด

                    กลิ่นเหล้าจากร่างของเขาที่อบอวลคละคลุ้งทำเอาข้ารู้สึกคล้ายมึนเมาไปด้วย

                    เขาทิ้งน้ำหนักเจ็ดแปดส่วนกดลงบนร่างข้า ร่างอบอุ่นที่คุ้นเคยประกอบกับลมหายใจอุ่นๆทำเอาข้าแทบคลั่ง รู้สึกได้ถึงความไม่ถูกต้องขึ้นมาเมื่อโดนร่างเขากดไว้กับพื้นเช่นนี้

       ข้าจึงค่อยๆผลักร่างเขาออก ดันกายหมายลุกขึ้นมาจากร่างนั้น ในขณะที่เขาพลิกกาย คว้าชายแขนเสื้อข้าเอาไว้ ออกแรงดึงข้าเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขน

                    “อย่าไป

            คราวนี้เขาไม่ผลักไสข้าไปไหน

                    คราวนี้ เขาบอกข้าว่า อย่าไป

                    ข้าไม่รู้ว่าเขาเมาแค่ไหน หรือว่ามีสติแค่ไหน

                    ไม่รู้ว่า เขามองผ่านหน้ากากหนังผืนนี้ เป็นใคร

                    ข้ารู้เพียงแต่ว่า แววตาของเขาที่สะท้อนอารมณ์ออกมายามนี้ เป็นแววตาที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน

                    แท้จริงแล้ว ฟางฮวาก็รักคนเป็น

                    แท้จริงแล้ว เขาก็มีอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเอ่อล้นอยู่เต็มอกถึงเพียงนี้

                    ข้าเคลื่อนมือขึ้นประคองกอดร่างเขาไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ข้าไม่ไป ไม่ไปไหนทั้งนั้น”

                    เขายันกายขึ้น แววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนมองมาที่ข้านิดหนึ่ง ลูบมือลงบนใบหน้าข้าราวกับหาคำตอบ ปล่อยมือลง หุบยิ้ม จับบ่าข้าไว้แน่น

         “ห้ามโกหกข้า”

         ข้าคลี่ยิ้มขึ้น เอ่ยรับไปคำ

         เขายันกายไว้ คลี่ยิ้มบางๆให้ข้าเล็กน้อย ลูบผมข้าไปมา ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดกดลงมาบนร่างข้า ซุกหน้าเข้ากับคอข้า ไม่ขยับเขยื้อน

         ลมหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

                     ครั้งนี้เวลารุ่มร่ามของเขาช่างยาวเสียจริง

                     ร่างที่หลับใหลของเขา ช่างเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจ

                     ข้ากอดเขาแน่น

                     ดูเหมือนทุกอย่างจะทำลายสติและเหตุผลของข้าลงเสียจนหมด

            กระดาษสาตรงหน้าต่างสะท้อนเสียงหวีดหวิวยามต้องลม ท่ามกลางเสียงนั้นเสียงฝีเท้าของใครซักคนดังขึ้นมา

                    “ฟางฮวา ข้ากลับมาแล้ว” เสียงใครซักคนดังขึ้นทำลายความเงียบสงบในห้องลง

                    ประตูถูกเปิดออก ร่างหนึ่งแทรกกายเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “อั้นเสียตั่งนาน ทีนี้สบายแล้ว พวกเรามาดื่มอีกไห ไม่เมาไม่เลิก”

                    ร่างข้าแข็งเกร็งไปหมด มือที่กอดฟางฮวาอยู่คลายออกไม่น้อย

                    ร่างในชุดเหลืองนั้นไม่ยอมให้คนช่วยพยุง ดูเหมือนจะสร่างเมาขึ้นมาไม่น้อย ดวงตาคู่นั้นมองมาที่ข้าอย่างแปลกใจ

                    ข้าลืมไปได้อย่างไรกัน หานจึชวนกำลังสังสรรค์อยู่กับฟางฮวา

                    เขาแค่ไปเข้าห้องน้ำเท่านั้นเอง

                    แต่ตอนนี้เขากลับมาแล้ว

                    คนที่ฟางฮวารอคือเขารึ

           จูบนั่น จริงๆแล้วคืออะไร

           ข้าไม่ทันได้คารวะใดๆ มือหนึ่งประคองฟางฮวาไว้ กัดฟันแน่นท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมา ใช้กำลังประคองฟางฮวาขึ้นไปบนเตียง ยังไม่ทันจะได้ถอดรองเท้าออกให้เขา ก็คลุมผ้าห่มลงบนร่างเขาเสียแล้ว

                    ในใจตอนนี้เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย

                    หายจึชวนจ้องมาที่ข้าไม่ขยับเขยื้อน สายตาเต็มไปด้วยความสงสัยราวกับจับผิด

                    ข้าทำท่าคารวะให้เขา น้อมกายลง เอ่ยเสียงต่ำ “คุณชายฮวาเมาจนไม่ได้สติ ถ้าหากว่าฝ่าบาทยังอยากจะคุยกับคุณชายฮวา ผู้น้อยก็จะไปเตรียมยาแก้เมามาถวาย”

           เขาโบกมือไปมา อึ้งไปครู่ ทำท่าให้ข้าออกไป เดินเข้าไปนั่งลงข้างเตียง โน้มกายลงมองร่างบนเตียง เอ่ยด้วยน้ำสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนให้ข้าได้ยิน “ไม่ใช่ว่าจะรอข้ากลับมารึ ทำไมถึงชิงล้มไปเสียก่อนเล่า”

                    ใจข้าหนาวเหน็บไปหมด

                    อากาศเบื้องนอกยามค่ำคืนหนาวเหน็บจับใจ

                    ข้าสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ปรายสายตากลับไปมองในห้องนิดหนึ่ง บอกตนเองไม่ให้คิดมาก ตั้งสติเดินไปเรียกขันทีน้อยให้ไปทำยาแก้เมาสองถ้วยมาถวาย

************************************


                                                  อัพแล้วคร้า 100 % สำหรับตอนนี้

ฟินกันไหมอ่า แบบว่าเสาเอ่อแอบขโมยจูบฟางฮวา ฟางฮวาจูบเสาเอ่อกลับ โอ๊ย!!

แถมไม่ได้จุูบแบบเล่นๆเหมือนทุกครั้ง คราวนี้จูบแบบจริงจัง กรี๊ดดด >///<

ทั้งฟินทั้งหน่วงเนอะ เศร้าใจแทนเสาเอ่อ อารมณ์แบบรักนะ แต่แสดงออกไม่ได้ แต่สงสารฟางฮวามากกว่า ...  TOT 

ตอนหน้าจะหน่วงกว่านี้อีก (เตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้ซับน้ำตาได้เลยคร้าา TOT)


เอาเพลงหน้าหลักของเรื่องนี้เวอร์ชั่นผู้หญิงมาให้ฟังกัน ใครอยากฟังลองกดฟังดูได้ เพราะมากมาย

เป็นเพลงประกอบละครหลางหยางป่าง (ละครสนุกมากกก ที่สำคัญพระเอกและพระรองหล่อ แนะนำเลยเรื่องนี้) 

เอาไว้ตอนหลังๆจะเอาเวอร์ชั่นผู้ชายมาให้ฟังกันน้า


สุดท้าย ขอบคุณ คุณ ลอออร ผู้น่ารักที่สุดในสามโลก ที่ ‘ตกหลุมพราง’ เค้า เขียนคำนิยมให้นะคร้า อิอิ

ขอบคุณคอมเม้นของแฟนคลับทุกคนที่เป็นกำลังใจให้กันตลอดมาคร้า ^_______________^


สุ่ยจิง 3 June 2016

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,532 ความคิดเห็น

  1. #1455 BB oi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 15:06
    จอบคุณจ้าา
    #1,455
    0
  2. #1223 Tangmoja (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 18:11
    ทั้งหน่วงทั้งฟิน งือๆ
    #1,223
    0
  3. #962 jib-john (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 16:31
    ฟางฮวาอ่อยแรงงง
    #962
    0
  4. #862 TiNa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 18:54
    เสาเอ่อว๊าวุ่นไปคนเดียวอีกแล้ว
    #862
    1
  5. #857 ดาค่ะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 16:19
    ฟางฮวาน่าจะรุ้ว่าเป็นนางเอกนะ คล้ายๆตอนเด็กๆตัวมอมแมมหน้าดำขี้เหร่ เขายังไปดึงตัวมาจากกลุ่มขอทาน เหมือนเป็นกลิ่นหรืออะไรบางอย่างทำให้ตามหาเสาเอ่อร์ได้
    #857
    0
  6. #841 rmekhyaem (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 03:28
    เปิดตัวพระรองของฟางฮวา แต่น แตน แต๊น!!! นั่นก็คือ...หานจึชวน-.,-
    #841
    0
  7. #840 หนอนหนังสือ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 23:53
    ไม่ค่อยได้เม้น แต่รักไรท์มากมายนะคะ
    #840
    1
  8. #839 ฺBOON (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 20:01
    ขอบคุณไรท์ค่ะ รอรอรอ
    #839
    1
  9. #838 NON-SHUGAR (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 17:24
    ตอนนี้อ่านเเล้วรู้สึกหน่วง เหมือนมันยังมีเส้นบางๆมากั้นอยู่ระหว่างเสาเอ่อกับฟางฮวา นั่นคือปมที่ยังไม่คลี่คลาย อยากรู้ว่าเสาเอ่อจริงๆเป็นลูกใคร เเละฟางฮวาในอดีตเคยรักใคร ว่าเเต่ทำไมปมมันเยอะขนาดนี้ ไหนจะเหตุผลที่เข้าวังอีกล่ะ จากที่อ่านในตอนเเรกจนถึงตอนนี้คิดว่าฟางฮวารักเสาเอ่อเเล้วนะ (เชื่อความรู้สึกตัวเองได้มั้ย) ท่านอาจารย์ของเรายิ่งเป็นคนติสท์สูงซะด้วยสิ เดาอะไรไม่ออกเลย ตอนหน้าจะดราม่าเเล้วสินะ เตรียมผ้าเช็ดหน้าเเป๊บ
    #838
    1
  10. #837 gracenofhobia (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 15:38
    เอ้ะ เอ้ะ เอ้ะ เอ้ะ คุณชายฟาง ตื่นซี่ เสาเอ๋อร์ของท่านเข้าใจผิดไปใหญ่แล้วท่านรู้มั้ย!
    #837
    0
  11. #836 นารีไร้ใจ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 14:12
    ตกลงฟางฮวาตั้งใจจูบใครแน่? เสาเอ่อหรือหานจึซวน
    #836
    0
  12. #835 9namfon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 13:56
    อาจารย์ ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้
    #835
    0
  13. #834 งุงิ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 10:44
    อร๊ายกรีดร้องฟินจิกหมอนเราไม่กัวมาม่า555ไรท์บอกจบดีแฮปปี้เราเชื่อเพราะคนแต่งไม่ใช่ป้าถงหัวรายนั้นเราไม่เชื่ออ่านนิยายป้าแกแต่ละเรื่องน้ำตาแตกแม่งทุกเรื่อง
    #834
    1
  14. #833 XinSin_SERA (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 10:14
    ทำไมรู้สึกว่าหานจึชวนมันเจ้าเล่ห์แปลกๆหว่า
    #833
    0
  15. #832 t_g_k (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 08:17
    ฟางฮวาเคยชอบใครแน่ๆเลย // สงสารเสาเอ่อ
    #832
    0
  16. #831 APRIL (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 06:46
    เอิ่มมมม สับสนจุงง ไม่ใช่เรื่องที่ฟางฮวารักหานจึชวนนะ อันนั้นมันเป็นไปไม่ได้อ๊ะ! แต่ระหว่างคนในอดีตกับนางเอกตังหาก โอ้ยยย สับสนใจ สงสารนางเอกด้วย //เสาเอ่ออย่าเพิ่งเสียใจนะ ลองห่างกันดูไหม เผื่อจะเข้าใจอะไรมากขึ้น อยู่ใกล้แล้วเหมือนใจยิ่งไกลกัน
    #831
    1
  17. #830 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 03:32
    เขาทั้งสองจูบกันแล้วดีใจ ดราม่าเท่าไรไม่หวั่นค่ะ

    เพราะไรท์ (คนแปล) บอกว่าจบแบบมีความสุขโอเคค่ะตามต่อ 555
    #830
    0
  18. #828 Jin283-bs (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 01:02
    ขอบคุณค่าา

    กรือฝางหวาจะชอบ ....
    #828
    0
  19. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  20. #826 พอยธนา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 00:38
    555 มีเปมๆ
    #826
    0
  21. #825 Margaret Jibman (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 00:07
    รอไรท์น่ะ รอทุกๆตอนเลย ><
    #825
    0
  22. #824 gussda (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 23:25
    รอค่ะชอบมาก
    #824
    0
  23. #823 Littleme (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 23:22
    หลางหยาป่างนี่ ถ้าคิดจะดูมีคำเตือนให้หน่อย

    สนุกดี(สำหรับเรา) ไม่ใช่ซีรีย์รัก เกมการเมืองมาเต็ม บทรักพระนางหายาก

    ใครอยากได้อารมณ์แบบปู้ปู้ หลานหลิงหวาง ลำนำทะเลทราย คนละแนวเลอออ



    ที่สำคัญ



    #สปอยล์#

    (เหมือนจะ)ไม่มีนางเอก ความรักไม่ได้สมหวัง จบดีแต่ไม่ happy ending



    คหสต สำหรับเราเรื่องนี้ดีงาม เป็นเรื่องที่ดูแล้วรู้สึกว่าไม่ต้องมีนางเอกก็ได้ แค่จิ้นพระเอกพระรองก็สุขใจ
    #823
    1
  24. #822 CaraMel_Milk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 23:00
    เกลียดหานแล้วนะัะ
    #822
    0
  25. #821 PIP'3 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 22:56
    ขอบคุณค่าาาา
    #821
    0