คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ♥ OS | All I Want For Christmas is you. |Viken ♥ OS | All I Want For Christmas is you. |Viken | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


คริสต์มาสของคุณอยากได้อะไรจากซานต้า?
ของผมก็คง อยากได้เขา...

Merry Christmas eve.











*เรื่องสั้น*

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ธ.ค. 59 / 01:08


All I want for Christmas is you…

 

กรุ๊งกริ๊งๆ

 

เสียงกระดิ่งจากการประทบการเปิดประตูดังขึ้นหลังจากที่แจฮวานเป็นคนผลักมันเข้าไปในร้าน บรรยากาศด้านนอกทำให้เขาหนาวจนตัวสั่น แต่ถุงมือพอช่วยบรรเทาความเย็นได้ในระดับหนึ่ง

 

ช่วงวันคริสต์มาสแล้วนี่ เทศกาลแห่งความหนาว บรื้ออ..

 

เจ้าตัวไหวไหล่ไปมาอย่างน่ารัก ในร้านบรรยากาศที่อบอุ่นกว่าข้างนอกทำให้เขาผ่อนคลาย มือเล็กๆบรรจงถอดถุงมืออก ก่อนจะตรงดิ่งไปที่ตู้ขายขนมเค้ก มีเค้กมากมายให้เลือกเพื่อทานคู่กับเครื่องดื่มร้อนๆ

 

ช็อคลาวาหนึ่งชิ้นครับ/เอาช็อคลาวาหนึ่งชิ้น

 

แจฮวานตวัดสายตาขึ้นมองคนข้างๆที่พูดพร้อมกับเขาอย่างกับนัดกันมา คนตัวสูงกว่าเขาสักสามถึงห้าเซ็นมองต่ำลงมาที่เขาอย่างหาเรื่อง กรอบใบหน้าคมดูดุรับกับดวงตาตกๆนิดหน่อย ผิวของเขาเข้มเล็กน้อยเหมือนผู้ชายที่ชอบเล่นกีฬากลางแจ้ง

 

งั้นเปลี่ยนเป็นวนิลา

 

เขาทั้งคู่พูดพร้อมกันอีกครั้ง

 

ถ้าอย่างนั้นเอาเค้กนมสด

 

มันก็ยังคงพร้อมกันอีกครั้ง

 

สตอร์เบอรรี่ละกันย้าห์!!”

 

ทั้งคู่พูดพร้อมกันไม่พอยังเป็นเมนูเดียวกันอีกต่างหาก ก่อนที่ทั้งสองคนจะหันมามองหน้ากันอย่างหาเรื่อง ร่างสูงเม้มปากเข้าหากันอย่างขัดใจ แจฮวานเองก็เช่นกันเขาแค่รู้สึกขัดใจที่คนข้างๆและเขาพูดพร้อมกันแทบจะทุกคำพูด

 

เอ่ออ... งั้นสั่งเครื่องดื่มแทนก่อนไหมคะ?

 

พนักงานสาวพูดขัดบรรยากาศที่ดูใกล้จะเลวร้ายตรงหน้า ทำให้ทั้งคู่เลิกมองหน้ากันและหันมาสบตากับพนักงานแทน  

 

ช็อคโกแลตร้อน!!”

 

ก็ยังคงพูดเหมือนกันอยู่ดี... ทำให้ทั้งพนักงานและคนบริเวณนั้นมองหน้าพวกเขาทั้งสองคนสลับกันไปมา บ้างก็อมยิ้มให้กับความบังเอิญที่เกิดขึ้น บ้างก็ทำหน้างงในการกระทำของทั้งคู่

 

เลิกพูดตามสักทีสิวะ!!”

 

แจฮวานหันไปโวยพร้อมกับที่อีกคนเองก็หันมาโวยเหมือนกัน มือของทั้งคู่ขยำอยู่บนคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างหาเรื่อง แม้ว่าเขาจะตัวเล็กกว่า แต่ก็ไม่ยอมละการสบสายตากับอีกฝ่ายอย่างเอาชนะ

 

อย่าทะเลาะกันในร้านเลยนะคะ…”

ชิ…”

 

ปากอิ่มทำเสียงจิจ๊ะออกมาอย่างขัดใจแต่ก็ยอมปล่อยมือจากคอเสื้อของคนตรงหน้าอย่างง่ายดาย ก่อนจะหันไปสั่งเมนูกับพนักงานแทน

 

เค้กนมสดกับช็อคโกแลตร้อนแล้วกันครับ

 

เขาจ่ายตังและรับสินค้าก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่างของร้าน บรรยากาศด้านนอกเต็มไปด้วยหิมะสีขาว การตกแต่งด้วยสีแดงและเขียวแซมสีทอง ไฟสีส้มประดับอยู่ทั่วทุกร้าน เทศกาลที่เต็มไปด้วยความหนาวเย็นแต่ให้ความรู้สึกนี่แหละที่เขาชอบ

 

นายจะมานั่งตรงนี้ทำไม?”

ก็ที่นั่งอื่นมันเต็ม แล้วนายก็มาคนเดียว นั่งด้วยไม่ได้ไง๊?”

 

ร่างสูงที่เกือบทำให้เขาวิวาทด้วยเพราะเค้กและเครื่องดื่มวางถาดขนมลงก่อนจะนั่งตรงข้ามกับเขา จะว่าไปเคนก็พึ่งจะสังเกตุว่าคนตรงหน้าใส่เสท้อแจ็คเกตคล้ายๆกับเขาเสื้อแขนยาวด้านในก็เป็นลายขวางขาวดำเหมือนกันจะคล้ายๆอะไรกันขนาดนี้ละ

 

เรื่องเมื่อกี้ขอโทษทีนะ

 

คนร่างบางกว่าเอ่ยปากก่อน ถึงบางครั้งเขาจะหุนหันพันแล่นไปบ้างก็ตาม แต่เขาก็รู้จักที่จะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอโทษ และพูดขอบคุณได้อย่างเต็มใจ

 

ฉันก็เหมือนกัน อันที่จริงเราก็กินเหมือนๆกันได้นี่เนอะ ^^”

 

คนตรงหน้ายิ้มออกมา รอยยิ้มที่ดูเหมือนเด็กๆแต่เป็นเด็กทะเล้นๆและใสซื่อนิดๆ เคนจึงหัวเราะออกมานิดหน่อย ขัดกับคาแรคเตอร์ของเขาชะมัด คิดว่าจะเป็นเด็กผู้ชายเกเรๆที่ขี้เก๊กๆและใช้แต่กำลังซะอีก

 

ฉันชื่อแจฮวาน

วอนชิกคิมวอนชิก

 

กลายเป็นว่าทั้งคู่กลับคุยกันอย่างสนิทสนมภายในเวลาไม่นาน พวกเขาคุยกันหลายเรื่องทั้งการเรียนและทำความรู้จัก ราวกับได้เพื่อนใหม่

 

แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม?”

 

วอนชิกถามเขาด้วยน้ำเสียงคล้ายจะคาดหวัง แจฮวานหัวเราะออกมา เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันด้วยสิ.. ทั้งคู่เดินออกมาหน้าร้านก่อนกล่าวลากัน

 

อันที่จริง ฉันอยากจะให้เบอร์ของฉันไว้แต่ว่าฉันก็อยากรู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกไหมเหมือนกัน ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ติดต่อกัน เอาเป็นว่าถ้าได้เจอ ก็ได้เจอนั่นแหละ

แต่ฉันอยากเจอนายอีกนะ

คิคิ... ไว้เจอกันนะ

 

 

{WONSHIK CHAPTER}

 

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาผมพึ่งจะได้เจอคนที่ถูกชะตาอย่างน่าเหลือเชื่อ เขาตัวเล็กกว่าผมนิดหน่อย ผิวขาวกว่าให้ความรู้สึกน่ารักอย่างแปลกประหลาดเวลาที่หมอนั่นยิ้ม เป็นคนที่ดูดุ๊กดิ๊กเวลาขยับ เหมือนลูกหมาตัวน้อยๆ

 

อ่า.. ผมอยากเลี้ยงเขาเอาไว้จัง คิดถึงความสดใสของเขาชะมัด

 

ไว้เจอกันนะ…”

 

เสียงของผมเล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากราวกับเพ้อ เพราะใบหน้าหวานๆที่หาเรื่องกับผมก่อนสั่งเครื่องดื่มในคาเฟ่หน้าหนาว

 

เจอกับใครงั้นหรอ?”

อ่อ..เปล่า ไม่มีอะไรหรอก

 

แฟนสาวของผมเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะผมพูดเสียงดังไปงั้นหรอ ผมส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้เธอ มือเล็กที่อ่อนนุ่มในแบบผู้หญิงถูกผมกุมเอาไว้หลวมๆ แต่เธอก็ดึงมือกลับไป

 

ที่ฉันเรียกมาในวันนี้ คือฉันมีเรื่องจะคุยด้วย…”

หมายความว่ายังไง?”

 

เธอเงยหน้ามาสบสายตากับผม ดวงตาของเธอนิ่งเฉยแต่ก็ฉายแววกังวลออกมาเล็กน้อย จริงๆเปิดบทสนทนาออกมาแบบนี้ ประโยคต่อไปผมก็รู้แล้วล่ะว่าเธอจะพูดว่าอะไร

 

เราเลิกกันเถอะ..”

 

ผมปล่อยให้เธอพูดออกมาโดยไม่ขัด ถือเป็นการให้เกียรติเธอด้วยหรือเปล่า อีกอย่างผมบอกไม่ถูกว่ารู้สึกเสียใจหรือเปล่า มันทั้งเฉยๆเซ็งๆ และเสียดาย

 

อย่างนั้นหรอ ก็ได้นะถ้าเธอสบายใจ

 

เธอเริ่มร้องไห้และพูดสิ่งต่างๆออกมาล้วนแต่เป็นความผิดที่ยัดเหยียดให้กับผม ผมตัดสินใจลุกขึ้นและทิ้งให้เธอ อดีตแฟนสาวของผมอยู่ตรงนั้นโดยไม่สนใจว่าเธอจะโวยวายอะไรตามหลังมา อารมณ์เซ็งๆทำให้ขาของผมมันพาร่างตัวเองเดินออกไปตามทางอย่างไร้จุดหมาย

และดูเหมือนว่าเพราะความไร้จุดหมายมันพาผมมาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ผมหย่อนตัวลงนั่งบนม้านั่งใกล้สนามเด็กเล่น เพราะอากาศโคตรจะหนาวทำให้ไม่ค่อยมีเด็กออกมาวิ่งเล่นสักเท่าไหร่ แต่ว่าหนุ่มสาวกลับมานั่งจู๋จี๋กันอย่างน่ารำคาญ

 

พี่มาคนเดียวหรอคะ

อาห้ะ.. แล้วหนูมาคนเดียวงั้นหรอ?”

 

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆวิ่งเข้ามาเกาะที่หัวเข่าของผมอย่างน่ารัก นั่นทำให้ผมอดลูบหัวของคนตัวเล็กตรงหน้า เธอส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนเสียงเล็กๆจะตอบ

 

หนูมากับน้องชาย พี่ไปเล่นกับพวกเราสิคะ มีพี่ชายอีกคนกำลังเล่นกับเราอยู่ด้วยนะ

 

เด็กผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ลากผมด้วยแรงที่เธอมีก่อนจะพาไปอีกฝั่งของสนาม ก่อนที่ผมจะเห็นผู้ชายผมสีบอร์นกำลังนั่งอยู่กับพื้นและล้อมรอบไปด้วยเด็กๆที่เล่นบนตัวของเขา ท่าทางของเขาช่างคุ้นเคย ก่อนที่เขาจะหันมาทางผมด้วยเสียงของเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่ไปลากผมมา ทำให้ผมเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจน

 

แจฮวาน?”

ไง วอนชิก ฮ่าๆๆ พอแล้วเด็กๆพี่ชายต้องไปแล้ว > <”

โถ่...ผมอยากเล่นต่อนี่ครับ

ฮ่าๆ จะมืดแล้วรีบกลับบ้านกันนะ ไว้มาเล่นด้วยกันใหม่ มา ไฮไฟว์!”

 

พวกเขาแตะมือเล็กๆลงบนมือของแจฮวานก่อนที่เด็กๆจะวิ่งหายไปหลังจากโบกมือลาเราทั้งคู่ ผมเดินเข้าไปดึงแจฮวานให้ลุกขึ้นจากพื้นก่อนจะช่วยปัดฝุ่นไปตามตัวของแจฮวาน เขาเปิดคำถามมาก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรเสียอีก

 

มาทำอะไรแถวนี้ล่ะนายอะ?”

ไม่รู้สิ…”

วอนชิกนายดูเซ็งๆนะ

ก็นิดหน่อย พึ่งโดนบอกเลิกมา

 

แจฮวานเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นมากอดคอผม กลิ่นหอมจากกายที่โถมเข้าใส่ผม มันทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ผมไม่เคยเจอใครตัวหอมแบบนี้เลยแหะ

 

รู้ไหมวอนชิก อะไรที่มันตลก

ฉันโดนบอกเลิก?”

ไม่ใช่...ที่ตลกเพราะฉันเองก็โดนบอกเลิก

 

เออ มันตลกจริงๆนั่นแหละ ผมหลุดหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ แจฮวานเองก็ขำออกมาเหมือนกับผม ทำไมโชคชะตาเรามันทำให้เรามีอะไรเหมือนๆกันได้ขนาดนี้กันนะ

 

ให้ตายสิ ปกติฉันไม่มาที่แบบนี้หรอกนะ เพราะเสียงมันดัง

ห้ะ?! นายพูดอะไรฉันไม่ได้ยิน!”

 

ผมตะโกนถามคนข้างกายแหวกเสียงเพลงที่กำลังดังสนั่น ร่างบางข้างกายผมก็พูดอะไรสักอย่างออกมา เเต่เพราะเพลงมันดังมากเกินไปจนทำให้ผมไม่ได้ยินอะไรเลย มือเรียวดึงต้นคอของผมจนโน้มให้หูของผมไปใกล้ริมฝีปากของเขา

 

เสียงมันดัง ฉันไม่ค่อยได้ยินและคนก็เยอะด้วย

มันก็ดีไม่ใช่หรอ มาดื่มกันเถอะ

 

เพียงเพราะการพูดคุยแบบแนบชิดมันทำให้ผมเผลอสัมผัสโอบเอวบางอย่างเคยชิน กายของเราแนบชิดกันพอดี ใบหน้าของผมแตะโดนริมฝีปากนุ่มๆนั่นอย่างบังเอิญทุกครั้งที่เราต้องคุยกัน เราทั้งคู่ดื่มกันไปเท่าไหร่อันนี้ไม่ได้นับ แต่คนข้างกายกำลังโยกกายไปมาตามจังหวะเพลง เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แจฮวานดื่มไปเยอะเลยแหะ

 

นายเมาแล้วหรือเปล่าแจฮวาน?”

ไม่เมาาา จริงๆนะวอนชิกอ่า>/////<”

 

ใบหน้าแดงๆนั่นทำให้ผมมั่นใจว่าเขาเมาแล้วล่ะ แจฮวานยกแขนคล้องต้นคอผมเอาไว้ก่อนจะโยกกายไปมา ก่อนที่เขาจะผละออกและเริ่มเต้นไปเรื่อย ใครอยู่ข้างกายจะถูกเขาชักชวนมาเต้นด้วยซะอย่างนั้น

ผมย้ายตัวออกจากกลุ่มคนออกมานั่งที่บาร์ คอยมองสอดส่องคนร่างบาง จะพูดว่าเป็นห่วงก็คงไม่ใช่ ถ้าจะให้ถูกคงเพราะละสายตาออกไปจากเขาไม่ได้ ร่างกายสมส่วนที่บอบบางแต่ก็แข็งแรง เอวคอดที่ผมได้โอบกอดมันคงจะจับได้อย่างถนัดมือ ไหปลาร้าที่โผล่ออกมาจากเสื้อคอกว้างของแจฮวานมันเข้ารับกับบ่าที่น่าขบกัด

 

บ้าไปแล้วแน่ๆไอ้วอนชิก

 

ผมสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดทะลึ่งและภาพที่ผมคิดออกไป แต่มันก็ไม่ยอมหลุดออกไปง่ายๆ เหมือนถ้าจะต้องการให้มันหายไป การตอบสนองด้วยสิ่งที่ต้องการคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

 

แจฮวาน..”

วอนชิก ฉันหานายอยู่ตั้งนานนน ไปไหนมางั้นหรอ

 

ร่างบางกำลังยกมือประครองกรอบหน้าของชายคนหนึ่งไว้ ก่อนเจ้าตัวจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ดวงตากลมโตหยีลงราวกับคนสายตาสั้น ผมขว้าแขนแจฮวานเอาไว้แล้วดึงออกมาเสียก่อน ทำให้ร่างบางหมุนตัวเอนกายเข้ามาชิดร่างกายผมของพอดี

 

กลับบ้านกันเถอะ นายเมาแล้ว

ไม่ซะหน่อย

 

ถึงเสียงอ้อแอ้ๆนั่นกำลังน่ารัก แต่ผมก็ตัดสินใจลากแจฮวานออกมาจากคลับ เราเดินไปตามทางอย่างลำบากเพราะคนร่างบางเอาแต่จะแวะเข้าข้างทาง หรือเดินตกถนนทำให้ผมต้องยกร่างเขาแบกไว้บนหลัง

 

แจฮวาน คืนนี้นอนห้องฉันก่อนนะ

โอเค๊!”

 

เขายกมือโอเคมาตรงหน้าของผม นั่นถือว่านายตกลงแล้วนะ... ไฟในห้องถูกเปิดขึ้นทำให้เห็นว่าภายในห้องชายพึ่งจะโสดแบบผม มันก็ไม่ค่อยจะรกสักเท่าไหร่ ผมทิ้งแจฮวานไว้ที่โซฟา ก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปอาบน้ำและเมื่อผมเดินออกมา..

 

แจฮวานนายไม่หนาวหรือไง?”

อื้อ หนาวㅠ^ㅠ”

มันจะไม่หนาวได้ยังไงเล่าา

 

แจฮวานเหลือเพียงแค่บ็อกเซอร์ตัวสั้นสีเข้ม เขาบ่นว่าหนาวพร้อมนั่งลงกอดเข่าอยู่บนโซฟาร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย ถึงห้องผมจะเปิดฮีตเตอร์เอาไว้ แต่การไม่ใส่เสื้อผ้าแบบนี้มันก็ต้องทำให้หนาวนะสิ

 

ฉันหนาวงะวอนชิกกก

ก็ไปใส่เสื้อผ้าซะสิ

ไม่เอาหรอก เสื้อนั่นเหม็นควันบุหรี่ ฉันไม่ชอบมันเลย

 

เขางอแงจนทำให้ผมยอมแพ้เพราะใบหน้าน่ารักๆของเขา ผมส่งแจฮวานเข้าไปอาบน้ำ และรอจนกว่าเขาจะอาบเสร็จ ก่อนที่เขาจะออกมาพร้อมผ้าขนหนูที่ห่อหุ้มร่างกายตัวเองไว้แล้ว

 

บรื้อออ คริสมาสนี่มันหนาวจริงๆ> <”

ไม่หรอก ที่มันหนาวเพราะนายโป๊ต่างหากแจฮวาน

 

แจฮวานเดินตรงมาหาผมก่อนจะสวมกอดเอาไว้แน่น โอ้ยพระเจ้า!! หัวใจผมมันเต้นแรงเกินไปแล้ว ผมสวมเสื้อตัวเองให้เขาอาจจะเพราะตัวมันใหญ่ไปสักหน่อย ทำให้มันคลุมร่างกายเขาจนเกือบถึงเข่า โดยแทบไม่ต้องใส่กางเกงเลยก็ได้ กลายเป็นเสื้อโอเวอร์ไซส์ไปซะอย่างนั้น แต่มันก็น่ารักดี

 

เสื้อนายตัวใหญ่จังวอนชิก เฮ้ออ...ฉันเวียนหัวจังเลย

ไปนอนไหม?”

อุ้มหน่อย

 

โคตรลูกหมา!!! ผมปฏิเสธแขนที่กำลังอ้ามาทางผมเพื่อจะให้อุ้มไม่ได้เลยยย ผมส่ายหัวให้กับเขาก่อนที่จะช้อนร่างบางไว้ในอ้อมกอด การที่มีคนมาทำน่ารักๆใส่มันยากที่จะปฏิเสธจริงๆนะครับ และอีกอย่างคนตรงหน้าผมก็น่ารักเกินจะปฏิเสธลงด้วยสิ

เป็นครั้งแรกที่ผมเต็มใจที่จะนอนกอดผู้ชายเอาไว้ในอ้อมกอดอย่างเต็มใจและกอดร่างบางนี้เอาไว้ แอบสูดดมกลิ่นสบู่และแชมพูบนเรือนผม ถึงจะเป็นกลิ่นเดียวกันกับผมก็ตาม ร่างกายของเขาที่ผมนึกไว้ก่อนหน้านี้มันแตกต่างโดยสิ้นเชิงความจริงแล้วแจฮวานตัวนุ่มนิ่มอย่างน่าสัมผัส

 

วอนชิกอ่า ฉันหนาว

นายห่มผ้าดีๆสิ

ก็ยังหนาวอยู่ดีนี่นา

 

คนข้างกายไม่ยอมนอนดีๆเพราะเสียงใสเอาแต่พูดพร่ำว่าหนาวๆและเอาแต่ซุกเข้ามาในกายของผม จู่ๆคนตัวเล็กว่าก็ลุกขึ้นมาถอดเสื้อของผมออกเอาซะดื้อๆ ก่อนเจ้าตัวจะแนบใบหน้าลงไปบนอกของผมอีกครั้ง

 

ฮื่ออ อุ่นแล้ว... วอนชิกหัวใจนายเต้นแรงจังเสียงดังมาก

แล้วมันเป็นเพราะใครล่ะ

ฉันจะไปรู้หรออ

 

มันน่าตีซะจริงๆ เขาตอบมันออกมาอย่างหน้าตาเฉย ขณะที่ผมกำลังจะเคลิ้มหลับไปนั่น เจ้าตัวปัญหาก็ยังไม่จบเขาลุกขึ้นมาถอดเสื้อตัวเองออกแล้วโยนมันออกไปอย่างไม่สนใจใยดี ให้ตายเถอะ...ถ้าเขาไม่ได้มานอนกับผมคนอื่นจะทำยังไงกับเขากัน

 

ร้อน…”

 

โคตรโชคดีที่เขาใส่บ็อกเซอร์เอาไว้ ไม่อย่างนั้นมันคงวุ่นวายกว่านี้แน่ๆ แจฮวานยังคงดุ๊กดิ๊กๆไปมาคล้ายคนนอนไม่หลับอยู่ข้างกายผม ทั้งพลิกกายไปมามันออกจะน่ารำคาญนิดหน่อย แต่เพราะผมกำลังจะง่วงจึงไม่ได้ต่อว่าอะไรเขาไป

 

วอนชิกอ่าา

หืม? โอ้ยย!!!”

 

ตาผมสว่างทันทีเมื่อต้นคอของผมโดนงับจนรู้สึกเจ็บจี้ด แจฮวานกำลังนั่งคล่อมอยู่บนกายของผม แขนทั้งสองข้างของเขาจับข้อมือผมตรึงไว้กับที่นอนนุ่ม

 

ทำไมนายหุ่นดีแบบนี้ น่าอิจฉาชะมัดเลย

แจฮวานนายควรนอนได้แล้วนะ

 

เสียงผมแทบจะขาดห้วงและแปรเปลี่ยนเป็นหอบถี่ ปากนุ่มของคนด้านบนไล้ละเลียไปตามหน้าอกและต้นคอ เขาดูดดุนไปตามผิวของผมจนเสียววาบไปทั่วกาย ขบกัดจนผมคิดว่ามันต้องเป็นรอยแน่ๆ

 

ให้ตายสินายมันโคตรน่ากินวอนชิกอ่า

ถ้านายไม่หยุด คนที่จะโดนกินก็คือนายนะแจฮวาน

 

 

{JAEHWAN CHAPTER}

 

อากาศหนาวในตอนเช้าของวันนี้มันทำให้ผมหนาวสั่นอย่างช่วยไม่ได้ ร่างกายบอกให้มุดเข้าไปหาความอบอุ่น และมันก็ได้รับการตอบสนองจากคนข้างกายคน? ข้าง? กาย?

นั่นทำให้ผมลืมตาขึ้นทันที แต่เพราะเขานอนซ้อนอยู่ด้านหลังดังนั้นผมของเห็นเพียงแค่ท่อนแขนแกร่งของเขา ก่อนที่กายแกร่งด้านหลังจะขยับไหวตัว นั่นทำให้ผมตัวแข็งทื่อ ก่อนจะเหลียวตัวไปมองว่าเขาคือใคร..

 

วอนชิก?”

 

มันทำให้ผมผ่อนคลายลงได้เยอะ ดีแค่ไหนที่ไม่ใช่คนอื่นผมนึกถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ค่อยออก เพราะของมึนเมามันทำให้ผมจำได้อย่างเลือนลาง ผมพลิกตัวไปมองใบหน้าของคนที่กำลังหลับสนิท ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับผม

ใบหน้าหล่อกับผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงอย่างไม่เป็นทรง อันที่จริงไม่ต่างกับผมสักเท่าไหร่ ผมเอื้อมมือไปลูบเสยเลือนผมของคนตรงหน้า นั่นทำให้เขารู้สึกตัว และคว้าข้อมือของผมเอาไว้ ดวงตาคมลืมสบมองใบหน้าผมนิ่ง แต่มือหนากลับเลื่อนลงมาสอดมือเข้ามาในมือของผมอย่างนิ่มนวล

 

ตื่นแล้วหรอแจฮวาน

...เมอร์รี่คริสต์มาส

อาห้ะ เมอร์รี่คริสต์มาส

 

วอนชิกพลิกตัวขึ้นมาคล่อมกายผมไว้ นั่นทำให้ผมเบิกตาอย่างตกใจ ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อทำให้ผมตะลึงในความสมบูรณ์แบบของเขา รอยสักตรงหน้าอกเด่นชัดอย่างมีเสน่ห์

 

เดี๋ยวๆ ทำอะไรของนาย??”

เมื่อคืนกว่าฉันจะได้นอนรู้ไหมว่ากี่โมง! ฉันเกือบจะได้เจอซานตาคลอสเพราะนายเลยนะเว้ย!”

แล้วไม่ดีหรือไง? ฉันทำอะไรวะะ จำไม่ได้ ปล่อยก่อนน

 

ผมถามอย่างสงสัยใครๆก็อยากเจอซานต้าทั้งนั้นแหละวอนชิก! แต่นั่นทำให้เขาทำหน้าเหมือนหมั่นเขี้ยวผมซะอย่างนั้น การที่เขาตรึงแขนผมเอาไว้เหนือหัวและใช้เข่ากดต้นขาผมเอาไว้มันทำให้ผมใจไม่ดีเอาซะเลย อีกอย่างเราทั้งคู่มีเพียงบ็อกเซอร์ตัวสั้นๆอยู่บนร่างกาย

 

ทำโทษเด็กดื้อ!”

 

ริมฝีปากนุ่มกดลงมาที่ต้นคอของผมก่อนจะตามมาด้วยเขี้ยวคมๆของเขา วอนชิกงับเนื้อนุ่มบนไหล่ของผมจนรู้สึกเจ็บนิดๆ เหมือนเขาแค่ขบงับเล่นๆ แต่นั่นมันทำให้ร่างกายผมสั่นแล่นไปด้วยความเสียวสะท้าน

 

โอ้ยยๆ ฉันขอโทษวอนชิกอ่าาา

 

ผมดิ้นเร่าๆเพื่อให้เขาปล่อย แต่คนที่ร่างกายแข็งแรงสุดๆแบบเขากลับกดผมไว้จนแทบจะไม่สามารถขยับได้ ปากร้อนๆของเขายังคงกดจูบและขบงับเนื้อของผมไปทั่วลำคอ ปากร้อนของเขาลากไล้มาหลังกกหูของผมก่อนจะกระซิบเบาๆ

 

ซานตาคลอสไม่ให้ของขวัญกับเด็กดื้อหรอกนะ

ฉันไม่ได้ดื้อนะ อื้ออ…”

 

วอนชิกดึงใบหน้ากลับลงไปที่ต้นคอของผมและหยอกเย้าต่อ เขากดจูบแนบแน่นลงบนผิวหนังของผมไม่หยุดหย่อน ให้ตายสิ เขาจะฆ่าผมแน่ๆ หัวใจผมมันแทบจะระเบิดออกมาและ เสียงหายใจของผมมันหอบถี่จนรู้สึกได้

 

ฉันขอโทษ โอเค้! ฉันดื้อ ฉันขอโทษษษ ㅠ ㅠ”

โอเค ทีนี้เราก็หายกันแล้ว^ ^”

แฮ่กๆ นายจะทำให้ฉันตาย ㅠ ㅠ”

 

เขาหัวเราะก่อนจะผละออกจากกายของผม วอนชิกสะบัดคอไปมาเหมือนไล่ความปวดเมื่อย ส่วนผมนอนแผ่อย่างหมดแรงเหมือนกับตื่นมาแล้วได้เล่นมวยปล้ำต้อนรับยามเช้าเลยแหะ คนบ้าอะไรวะแรงเยอะขนาดนั้น

 

เมื่อคืนนายทำฉันเกือบไม่ได้นอนนะแจฮวาน แค่นี้มันยังน้อยไป

 

วอนชิกชี้ไปตามลำคอและแผงอก ผมพึ่งสังเกตุเห็นว่าบนร่างกายเขาเต็มไปด้วยรอยฟันและคิสมาร์ก หน้าผมมันก็เห่อร้อนขึ้นมาซะดื้อๆ สาบานว่าผมจะไม่ดื่มมันอีกแล้วของมึนเมาทุกชนิด

 

ฉันขอโทษ...แล้วเมื่อคืนฉันได้ทำอะไรอีกหรือเปล่า?”

ไม่นะ นอกจากกัดและทำรอยบนตัวฉันนายก็ไม่ได้ทำแล้ว แต่อันที่จริง…”

“?”

ฉันก็เกือบอดใจไม่ไหวนะ ที่จะไม่ทำอะไรๆกับนาย

วอนชิก!!!! >///////<”

 

เขาหัวเราะร่า เพราะคำพูดและสีหน้าของเขามันทำให้ผมรู้สึกเขินจนแทบจะม้วนตัวไปกับผ้าห่ม วอนชิกเข้ามาดึงผมออกจากเตียงและไล่ให้ไปอาบน้ำ

 

ขอบใจนะที่ให้ยืมเสื้อผ้า

ไม่เป็นไร ไว้ค่อยเอามาคืน

 

ผมมองอาหารบนโต๊ะ เป็นอาหารเช้าแบบง่ายๆไข่ดาวและไส้กรอก เบค่อนและขนมปังกับน้ำผลไม้ สำหรับผู้ชายแค่นี้มันก็ถือว่าไม่เลวเท่าไหร่นี่

 

ฉันขอโทษจริงๆนะเรื่องเมื่อคืน นานๆดื่มทีมันเลยหลุดๆบ้าง

ฉันก็ไม่ได้ไม่ชอบมันนะ จริงๆก็อยากรู้ว่าถ้าปล่อยให้นายทำต่อไปมันจะเป็นยังไง

นายจะฝันร้ายแน่ๆ

 

จริงๆแล้วผมมีประวัติกับของมึนเมามาหลายๆครั้งแต่ก็ไม่ค่อยจะจำเลย เฮ้ออดีนะที่ไม่เผลอทำอะไรที่เกินเลยไปกว่านี้ วอนชิกต้องเกลียดผมเอาแน่ๆ ให้ตายสิแล้วผมมาอยู่บ้านเขาได้ยังไง กะว่าแค่ไปดื่มเป็นเพื่อนเพราะโดนบอกเลิกมาเหมือนกันแท้ๆ 

 

กริ้งงงๆ ๆ ๆๆ

 

เสียงออดหน้าประตูห้องดังรัวๆจนผมคิดว่าคนที่กดอาจจะใกล้ตายแล้วแน่ๆ กดรัวขนาดนี้ไปทำไมกันนะ วอนชิกเดินไปกดจอดูว่าใครมา ผู้หญิงด้านนอกมองเข้ามาในกล้องพร้อมกับกอดอกอย่างเอาเรื่อง วอนชิกตัดสินใจเปิดประตูให้ แต่ไม่ได้เชิญเข้ามาเพียงแค่โผล่หน้าออกไปนอกห้อง

 

มาทำไม?”

ฉันจะมาเพื่อให้นายง้อฉัน ราวี่อาา ฉันขอโทษที่บอกเลิกนาย ฉันแค่น้อยใจนะ

 

ผมได้ยินแค่เสียงนะ แอบเสียมารยาทจนเหมือนแอบฟังเลย ว่าแต่นั่นแฟนของวอนชิกสินะใจผมมันดันรู้สึกแย่ๆซะงั้น ทั้งๆที่ผมควรจะดีใจที่เพื่อนได้คืนดีกับแฟนสิ อีกอย่างทำไมรู้สึกเซ็งกว่าตอนที่ตัวเองโดนบอกเลิกซะอีกแหะ

 

ขอเข้าไปหน่อยนะ

ฉันมีแขกอยู่นะ นี่…”

 

เธอคนนั้นดันประตูก่อนจะเบียดตัวเข้ามาในห้องแม้ว่าวอนชิกจะปฏิเสธก็ตาม ส่วนผมก็ไม่รู้จะไปยืนอยู่ตรงไหน ด้วยสถานการณ์แบบนี้ผมควรออกไปก่อนดีไหม

 

เอ่ออ...วอนชิก งั้นฉันกลับก่อนแล้วกันนะ

เดี๋ยวสิแจฮวาน ฉันไปส่ง

เฮ้ยย ไม่เป็นไรเว้ยฉันกลับได้ไว้เจอกันใหม่นะ

 

 

I Don’t Want A Lot For Christmas
There Is Just One Thing I Need
I Don’t Care About The Presents
Underneath The Christmas Tree
I Don’t Need To Hang My Stocking
There Upon The Fireplace
Santa Claus Won’t Make Me Happy
With A Toy On Christmas Day
I Just Want You For For My Own
More Than You Could Ever Know
Make My Wish Come True
All I Want For Christmas Is You
You Baby

 

 

คริสต์มาสก็เหมือนเดิม บรรยากาศเดิมๆ...ไม่เหมือนเดิมคือปีนี้หิมะตกค่อนข้างเร็วและมันหนาวมากกว่าเดิม มันทำให้ผมนึกถึงปีที่แล้วที่ได้รู้จักกับใครคนหนึ่ง คนที่เข้ามาเจอกัน ทำให้ผมรู้สึกหวั่นไหว และเราก็หายไปจากกันและกัน..

 

“เค้กช็อคลาวาหนึ่งชิ้นครับ...”


ต่อ***


           วันนี้เป็นคืนก่อนวันคริสต์มาส ผมไม่หวังให้มีของขวัญใต้ต้นคริสต์มาสเป็นสิ่งที่ชอบ หรือแม้แต่ไม่สนใจว่าซานตาคลอสจะเอาของขวัญมาใส่ไว้ในถุงเท้าหรือเปล่า ผมต้องการแค่เขา..

 

 

          คิม วอนชิก

 

 

            มันน่าโมโหที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่เจอกับเขาเลยอันที่จริงผมจะไปหาเขาก็ได้แต่ก็กลัวว่าจะไปเจอเขาอยู่กับคนที่รักแฟนตัวจริงของเขา และใช่เธอเป็นผู้หญิง ส่วนตัวผมตอนแรกก็คิดว่าตัวเองอาจจะแค่ถูกชะตากับเพื่อนใหม่คนนี้ แต่มันไม่ใช่.. ความรู้สึกมันมากกว่านั้น

 

ตลกชะมัด…”

 

            ผมบ่นกับตัวเองพลางประครองแก้วช็อกโกแลตร้อนตรงหน้าเพื่อความอบอุ่น ร้านนี้ก็เป็นร้านเดิมที่เราเจอกันครั้งแรก แม้การพบกันครั้งแรกมันไม่ค่อยสวยงามสักเท่าไหร่ก็เถอะ แต่ผมก็แอบหวังเล็กๆว่าเขาเองก็คิดถึงมันและอาจจะแวะมาที่นี่พอให้ได้ดื่มเครื่องดื่มร้อนๆสักแก้ว    ขณะที่ผมคิดสิ่งต่างๆสายตาก็มองผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของร้านออกไป  ฝั่งตรงข้ามใต้ต้นสนที่ตกแต่งด้วยไฟและลูกบอลหลากหลายสี  มีคนแต่งตัวเป็นซานตาคลอสกำลังแจกของขวัญให้แก่ผู้คนที่เดินไปมา ในมืออีกช้างถือระฆังใบเล็กสีทองและโบกไปมา

 

            แล้วถ้าผมลองขอดูบ้างละ.. ถ้าซานตาคลอสมีจริงเขาจะให้ของขวัญตามที่ผมต้องการหรือเปล่า เขาจะนำพาผู้ชายคนนั้นกลับมาเจอกับผมไหม ผมไม่หวังให้เรามีความรู้สึกตรงกัน เพียงแค่ว่าอยากเจอเท่านั้นเอง

 

ถ้าฉันเจอนายนะวอนชิกสาบานต่อแก้วช็อกโกแลตร้อนใบนี้เลย ว่าฉันจะกอดนายให้แน่นๆ ไอ้บ้าเอ้ยย

 

            ผมพึมพำพร้อมมองของเหลวสีน้ำตาลเข้มในแก้วใบใหญ่ มันนิ่งและมีไอร้อนขึ้นอย่างอบอุ่น กลิ่นของมันก็หอมจนผมอดยกขึ้นมาจิบไม่ได้ สายตาพลันเหลือบไปมองเจ้าซานต้าคนนั้น เขากำลังโบกไม้โบกมือให้กับผม นั่นทำให้ผมโบกมือกลับไป

 

          จะลองเชื่อดูสักครั้ง..

 

ผมขอชิ้นนึงได้หรือเปล่าครับ?”

โฮ่ๆ ๆ ได้สิถ้านายเป็นเด็กดี

 

            หลังจากที่ผมดื่มช็อกโกแลตร้อนและทานเค้กเสร็จ ผมก็ข้ามถนนเล็กๆมาหาซานต้าคนนั้น เขายังคงยืนอยู่และโยกเอวไปมาด้วยชุดพองๆสีแดง หนวดเคราสีขาวปลอมๆปิดบังไปครึ่งหน้าเห็นแต่ลูกตาที่เกือบจะถูกปิดไปด้วยคิ้วปลอมสีขาว หมวกทรงสูงสีแดงที่เป็นเอกลักษณะของซานตาคลอส เสียงที่ถูกดัดให้ดูเป็นชายอ้วนร่างใหญ่ถูกนำมาใช้ แต่เขาจะรู้ไหมว่ามันเป็นการดัดเสียงที่โคตรตลกเลย

 

ผมก็เป็นเด็กดีนะครับ>3<”

 

            ผมใช้ลูกอ้อนเอียงคอและยิ้มให้กับคนตรงหน้าพร้อมกับแบมือออกไป เขาหยิบกล่องใบหนึ่งออกมาและยื่นมาให้กับผม มันไม่เหมือนกับของขวัญที่เจ้าตัวกำลังแจกให้กับคนทั่วไป แต่ผมก็รับมันเอาไว้เพราะมันใบใหญ่และน่าตื่นเต้น

 

เพราะนายน่ารัก ของขวัญนายเลยพิเศษนะเด็กดี โฮ่ๆ

โอ้อย่างนั้นหรอ ขอบคุณนะครับ ผมหวังว่าคืนนี้คุณจะนำของขวัญที่ผมอธิฐานมายัดไว้ในถุงเท้าของผมนะ

 

            เขาคงจะแอบยิ้มหรือทำหน้างงอยู่ก็ได้เมื่อผมพูดแบบนี้ ทำไมละก็เขาใส่ชุดซานต้านี่ ผมยิ้มให้และกำลังจะเดินหันหลังไป ซานตาคลอสคนนั้นก็จับที่แขนผมเอาไว้เสียก่อน

 

บ้านนายอยู่ไหนละ ถ้าฉันไม่รู้แล้วจะเอาของขวัญไปให้ได้ยังไง?”

เห?”

 

            เอาจริงดิ? ผมตกใจนิดหน่อยกับคำถาม แต่ก็ร้องเสียงสูงถามออกไปอย่างไม่ปิดบัง เขาเลิกใช้เสียงใหญ่ๆแบบคุณลุงมาเป็นเสียงธรรมดา ซึ่งให้เดาคงมีอายุไม่มากไม่น้อยไปกว่าผมแน่ๆ

 

และบอกมาด้วยว่าของขวัญที่นายอยากได้คืออะไร ไม่อย่างนั้นฉันจะหาของที่นายอยากได้ไปใส่ในถุงเท้าได้ยังไงล่ะ?”

“เป็นซานต้าภาษาอะไรของคุณ ฮ่าๆ บ้านผมเลขที่6 ถัดจากตรงนี้ไปสี่ซอย เอาละไปก่อนนะ ซานต้าคุณก็อย่าลืมไปหาที่อุ่นๆอยู่ด้วยละ

เดี๋ยวสิแล้วของที่อยากได้ล่ะ?”

นี่คุณถามทุกคนเลยหรือเปล่าเนี่ย?”

ฉันจะถามแค่เด็กดี

 

            เป็นซานต้าที่ตลกจริงๆเลย ผมเนี่ยนะเด็กดีถึงเมื่อกี้จะเป็นคนพูดเองก็เถอะ แต่เอาเข้าจริงผมก็ดื้ออยู่ดี ชอบกินขนมบนที่นอน ตื่นก็สาย ผมหัวเราะออกไปก่อนจะอมยิ้มและคิดว่าจะพูดถึงสิ่งที่อยากได้ดีไหม มันไม่เสียหายนี่นะคนตรงหน้าก็คือชายแปลกหน้าเขาไม่ได้รู้เรื่องน่าอายนี่ของผมซะหน่อย อีกไม่กี่นาทีเขาก็คงจะลืมมันไป

 

ฉันอยากเจอคนๆนึง เขาเป็นคนพิเศษที่มาในช่วงเวลาที่พิเศษแบบนี้ เรารู้จักกันเมื่อคริสต์มาสปีก่อน เป็นผู้ชายตัวสูงประมาณนี้ ผมสีดำ ดวงตาดุๆ ขี้เก๊กๆแต่ใจดีและมีอะไรๆเหมือนกับฉัน เขากัดฉันเมื่อปีก่อน ฮ่าๆๆ ตลกชะมัดหมอนั่นนะ เขาบอกว่าฉันทำให้เขาเกือบได้เจอซานตาคลอส…”

แล้วมันไม่ดีหรอ?”

ฮ่าๆ นั่นสิ ฉันก็ถามเขาแบบนั้นขอแค่ได้เจอน่ะนะ แค่นั้นก็พอเพราะเขาเป็นคนที่ทำให้ฉันรู้สึกมีความสุขและเป็นตัวของตัวเองในช่วงเวลาหนึ่ง แค่ได้เจอก็พอแล้วล่ะ

 

            รอยยิ้มที่อาจจะดูฝืดๆมันถูกส่งออกไปอย่างไม่ตั้งใจ ผมควรคิดไว้ไหมนะถ้าได้เจอกัน เราจะต้องทำหน้ายังไง หมอนั่นจะคิดถึงผมและมาที่ร้านนี้ร้านเดิมแบบที่ผมมาหรือเปล่า หรือเขาจะไปที่สวนสาธารณะ หรือที่คลับกัน เขายังพักอยู่ที่เดิมหรือเปล่า ช่างมันเถอะถ้าได้เจอกันอีกผมจะถือว่าโชคชะตาของเราทั้งคู่พาเรามาเจอกัน

 

ชื่อล่ะ ชื่อของเขา?”

 

            ซานต้ายังคงถามผม มันอดไม่ได้ที่จะพูดถึงเขาด้วยรอยยิ้ม ก็หมอนั่นทำให้ผมมีความสุขนี่ แม้มันจะเป็นช่วงสั้นๆก็ตามที ผมตอบไปด้วยเสียงที่มั่นใจสุดๆ

 

คิม วอนชิก

 

            ผมนอนกอดโทนี่โทนี่ช็อปเปอร์พลางนอนกดโทรศัพท์เล่นไปด้วย อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะคริสต์มาสแล้วนะ แต่ซานต้าจะไม่มาถ้าผมเปิดไฟสินะ งั้นผมควรนอนได้แล้วงั้นหรอ เพราะมันง่วงชะมัด ผมขอหลับก่อนก็แล้วกัน แน่นอนว่าผมไม่ลืมที่จะแขวนถุงเท้าเอาไว้บนหัวเตียง ซึ่งผมคิดว่าวอนชิกคงจะยัดเข้าไปได้ด้วยเท้าของเขาเพียงข้างเดียวน่ะนะ

 

หลับแล้วงั้นหรอ เด็กดื้อแล้วไหนบอกว่าอยากเจอกัน?”

อืมม…”

 

            ร่างบางรู้สึกถึงผู้บุกรุกแม้จะช้าไปก็ตาม ผู้บุกรุกที่ว่านั่งอยู่ข้างกายเขา มือก็เอาแต่ลูบหัวของเขาเบาๆ แจฮวานตกใจจนร้องแทบไม่ออกเมื่อสายตาปรับกับความมืดที่มีเพียงแสงไฟด้านนอกส่องเข้ามาในห้อง

 

...ซานต้า!!!!”

โฮ่ๆ ใช่แล้ว นายอยากได้สิ่งที่นายขอหรือเปล่าแจฮวานนี่

 

            ผมตกใจสุดขีดจนเปล่งเสียงร้องแทบไม่ออก ซานต้ากำลังนั่งอยู่บนเตียงของผมเนี่ยนะ? ไม่จริงน่าของแบบนั้นมันจะไปมีจริงได้ยังไง แต่เสียงของเขาที่ทำเหมือนดัดให้เข้ากับรูปร่างนั่นมันทำให้ผมจำได้

 

คุณคือซานต้าหน้าร้านคาเฟ่นี่แล้วทำไม?”

มันเป็นเพราะนายซื่อบื้อนี่ แจฮวาน…”

 

            เขาปรับมาใช้เสียงคนหนุ่มเหมือนเดิม กล่องเดิมที่เขาเคยยื่นให้ถูกส่งเข้ามาในมือของผมอีกครั้ง หลังจากรับมา ผมก็ไม่ได้แตะต้องมันอีกเลย กะว่าพรุ่งนี้เช้าค่อยมาแกะดูน่ะนะ ผมค่อยๆแกะห่อกระดาษออก และพบว่ามันเป็นเสื้อของผมที่เคยได้สวมเมื่อคริสต์มาสปีที่แล้ว นั่นทำให้ผมมองมันสลับกับคนตรงหน้า เขาไปเอามันมาจากไหนกัน แล้วทำไมมันถึงมาอยู่ที่ซานต้าหน้าร้านคาเฟ่ได้..

 

ทำไมจำฉันไม่ได้กันนะนายเนี่ย ใช้ไม่ได้เลย

วอนชิกกก!!!!”

 

            ซานต้าถอดหมวกของเขาออกเผยให้เห็นเรือนผมสีแดงสว่าง ก่อนที่เขาจะดึงคิ้วปลอมและหนวดเคราปลอมนั่นออก เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย แต่เพียงแตกต่างจากเดิมเล็กน้อย

 

นายตัดผม ผมสั้นลงและยังเปลี่ยนสีผมด้วย...แล้วฉันจะไปจำได้ยังไง ไอ้ของพวกนี้มันบังหน้านายเห็นแต่ลูกตานะไอ้บ้า!”

 

            ถึงผมจะว่าแบบนั้นแต่ร่างกายกลับมอบกอดให้คนตรงหน้าซะเต็มตัว แขนแกร่งตวัดรัดตอบกลับมาที่ด้านหลังของผมด้วย ใบหน้าคมซุกลงมาบนไหล่ของผม

 

ทำไมไม่ไปหากันบ้าง ฉันคิดถึงนายนะแจฮวาน

ฉันก็คิดถึง แต่กลัวจะไปทำให้ความรักของนายมีปัญหา อีกอย่างเพราะฉันรู้สึก

 

            ผมผละออกจากการกอดนั้นแม้มันไม่ใช่สิ่งที่อยากจะทำ วอนชิกปลดเสื้อพองๆของเขาออก เหลือเพียงกางเกงขายาวธรรมดาด้านในชุดมาสคอต

 

นายเนี่ยโคตรใจร้ายเลย คิดว่ารู้สึกเป็นอยู่คนเดียวหรอ?”

นายไม่เข้าใจนะวอนชิก ฉันรู้สึกกับนายมากกว่าเพื่อน มากกว่าคนรู้จัก

ฉันก็ถึงบอกยังไงล่ะว่า นายมันใจร้ายที่ทิ้งฉันไว้แบบนั้น

 

            เขาเอื้อมมือมาลูบกรอบหน้าของผมอย่างแผ่วเบา เชยคางที่ก้มต่ำของผมให้สายตาของเราทั้งคู่ได้สบกัน ไฟที่หัวเตียงมันเพียงพอจะทำให้เรามองเห็นกันและกัน ก่อนที่เขาจะกดหน้าเข้ามาและประทับจูบลงบนริมฝีปากของผม นั่นมันทำให้ผมหยุดคำบ่นและข้อแก้ตัวต่างๆ และเอ่ยคำที่อยากจะพูดมากที่สุดออกไป

 

ฉันชอบนาย…”

 

            แต่เราทั้งคู่กลับพูดออกมาพร้อมกัน ก่อนที่จะหลุดหัวเราะออกมาถึงแม้ดวงตาของผมจะเอ่อไปด้วยน้ำตาแห่งความดีใจก็ตาม นิ้วเรียวก็ปัดเกลี่ยมันออกอย่างทะนุถนอม เขาแนบใบหน้าลงมาที่ข้างแก้มของผมอย่างเอ็นดู จูบและหอมเบาๆลงบนแก้มที่เริ่มแดงระเรื่อของผม

 

ฉันแค่คิดว่านายอาจไม่ชอบฉันก็ได้ถ้ารู้ว่าฉันรู้สึกยังไง ขอโทษนะที่ไม่ได้ไปหานายเลยวอนชิก

นายไม่ผิดหรอก อีกอย่างตอนนี้เรามาเจอกันแล้วนี่ ทุกอย่างก็โอเคแล้วล่ะต้องขอบคุณงานพาร์ทไทม์ที่ทำให้ฉันได้เจอนายอีกครั้ง เป็นซานต้าที่ได้ให้ตัวเองเป็นของขวัญนี่มันก็ไม่เลวเลยนะ^^”

 

            ผมนอนพิงแขนแกร่งของวอนชิกและอยู่ในอ้อมกอดของเขาในวันที่อากาศหนาวๆแบบนี้ มันโคตรจะเหมือนความฝัน ผมอาจจะคิดว่าเป็นความฝันถ้าไม่ใช่เพราะลิ้นอุ่นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากนุ่มของตัวเอง มือหนาที่กำลังสอดเข้าไปใต้ชุดนอนหรือแม้แต่จะเลื่อนมากดท้ายทอยให้รับจูบอันหอมหวาน อุณหภูมิร่างกายที่หลอมละลายเราทั้งคู่ เสียงหอบถี่ที่ระงมไปทั่วทั้งห้อง หรือแม้แต่ความเจ็บเสียดยามเขากระแทกกระทั้นเมื่อเราเสพสุขกันก่อนที่เสียงแหบพร่าจะกระซิบ..

 

เมอร์รี่คริสต์มาส แจฮวานที่รักของฉัน

 

 ถึงซานต้า 

ในตอนนี้คุณอาจไม่อยากเข้ามาในห้องของผมเพื่อมอบของขวัญสุดพิเศษให้ผมแล้ว 

แต่ผมก็พอใจในของขวัญที่มีชีวิตและนำพาตัวเองมาเจอผม ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้ผมสมหวังในความรัก ถ้าเราเชื่อมั่นและรอคอยบางครั้งสิ่งที่หวังมันจะประสบแก่ตัวเรา

 

 

 

The end.

Merry Christmas




ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ PM__ จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 มกราคม 2561 / 01:17
    อ้ากกกก.....เพิ่งเข้ามาอ่าน น่ารักมากเลย
    #5
    1
    • 29 พฤษภาคม 2561 / 20:24
      ขอบคุณที่ชอบนะคะะ
      #5-1
  2. วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:41
    เนี่ยย จะตายเพราะไรท์เลย ฮืออออออออออออออออออออออ ต่อนะ ฮาเดสด้วย นี่จะตั้งใจอ่านและให้กำลังใจทุกตอนเลย รักมากๆๆๆๆๆ
    #4
    1
    • 7 พฤศจิกายน 2560 / 22:55
      ฮืออ ขอบคุณที่รักงานของเรานะคะะ มาอ่านและเม้นคุยกันบ่อยๆนะะ > <
      #4-1
  3. #3 V_ravi (@V_ravi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 15:18
    อ้ากก เราจะตายอย่างสงบ/คร่อกก--
    #3
    1
    • #3-1 Show_Joker (@Show_me_Joker) (จากตอนที่ 1)
      22 เมษายน 2560 / 01:22
      อย่าพึ่งตายย เดี๋ยวมีมาอีกก 5555
      #3-1
  4. #2 nang
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 14:56
    ละมุนละไมดีต่อใจจริงๆค่ะไรท์
    #2
    1
    • 22 เมษายน 2560 / 01:18
      เนอะะ ไรต์เขียนไปเขินไปเลย
      #2-1
  5. #1 jooyoonga879
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 07:03
    โอ้โห้....ฟินมากอ่า..ไรท์มาต่อไวๆนะ ค้างอ่าาาาา
    #1
    1
    • 22 เมษายน 2560 / 01:18
      มาต่อแล้วนะคะ กลับมาสานต่ออย่าปล่อยให้ค้างคาา
      #1-1