-Ragnarok Story Fiction- - นิยาย -Ragnarok Story Fiction- : Dek-D.com - Writer
×

    -Ragnarok Story Fiction-

    โดย Shokung

    ม่านพลังสีดำที่แผ่ออกมาซึ่งความเย็นยะเยือก ปกคลุมทั้งอาณาจักรกลาสเฮม หยุดกระแสแห่งกาลเวลาในอาณาจักรให้คงที่ ภายในม่านพลังใจกลางเมือง ชายสองคนกำลังสู้กัน ภายใต้เวลาที่คงที่นั้น...

    ผู้เข้าชมรวม

    395

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    12

    ผู้เข้าชมรวม


    395

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  แฟนตาซี
    จำนวนตอน :  1 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  28 มี.ค. 50 / 22:01 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูรายการอีบุ๊กทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    Ragnarok Fiction
    ปฐมบท:อาณาจักรที่ล่มสลาย
     
    อาณาจักรกลาสเฮม 1000 ปีก่อน อาณาจักร รูนมิดการ์ดจะถูกก่อตั้ง อาคารบ้านเรือนพังเสียหาย ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน ตอนนี้กลับเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณ สรรพสิ่งทั้งมวลราวกับถูกสะกดให้หยุดนิ่ง ไม่ว่าจะต้นไม้ที่กำลังโบกสะบัดด้วยแรงลม หรือสายฝนที่โปรยลงมาต่างก็หยุดนิ่ง

    ม่านพลังสีดำที่แผ่ออกมาซึ่งความเย็นยะเยือก ปกคลุมทั้งอาณาจักรกลาสเฮม หยุดกระแสแห่งกาลเวลาในอาณาจักรให้คงที่ ภายในม่านพลังใจกลางเมือง ชายสองคนกำลังสู้กัน ภายใต้เวลาที่คงที่นั้น...

    ชายซึ่งอยู่ในชุดคลุมยาวสีดำสนิททั้งสีผม ดวงตา และ ดาบเล่มใหญ่พอควรในมือ ชายคนนั้นมีปีกที่ดูเหมือนกับปีกนก แต่ปีกนั้นสีดำสนิท ดูแล้วช่างเหมือนกับปีกของพวกปีศาจเหลือเกิน กับอีกคนที่เหมือนมนุษย์ธรรมดา อยู่ในสภาพย่ำแย่เมื่อต่อกรกับชายชุดดำเบื้องหน้า

    เด็กหนุ่ม ผมสีน้ำตาลอ่อน ดวงตาสีทองอร่าม ในชุดคลุมยาวสีขาว ซึ่งตอนนี้ขาดวิ่น เลอะเทอะไปทั้งตัว อยู่ในท่าคุกเข่าข้างนึงมือพยุงดาบเล่มใหญ่ที่ปักกับพื้นเอาไว้ ต่างกับอีกฝ่ายที่ยืนนิ่ง ไร้รอยขีดข่วน...

    "เวทมนต์โบราณ กำแพงผนึกเวลา...ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีอะไรเข้าหรือออกจากกำแพงนี้ได้ หากตัวผู้ใช้เวทยังมีพลังเวทอยู่หรือยังไม่ตาย" ชายชุดดำกล่าว ก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาตวัดดาบลงเข้าใส่เด็กหนุ่ม แต่เขาม้วนตัวหลบไปด้านข้าง พร้อมยกดาบฟันสวนกลับไป แต่ชายชุดดำก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว "นี่ตะหากล่ะ!"

    เด็กหนุ่มหมุนตัวฟันไปทางด้านหลังในทิศทางที่ได้ยินเสียง ทันที เคร้ง!

    ทั้งสองคน กำลังต้านแรงของอีกฝ่าย ดาบประดาบ"คิดจะตายพร้อมกับข้ารึยังไง?"ชายชุดดำพูดด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

    "ใช่ ฉันจะตายพร้อมแกนั่นล่ะ!" เด็กหนุ่มกล่าวก่อนดาบของเขาจะเรืองแสงสีขาวสว่างจ้า ดาบของชายชุดดำถูกปัดเสยขึ้นด้านบน เด็กหนุ่มหมุนตัวตวัดดาบขึ้นอย่างรวดเร็ว ฉัวะ !

    ปีกด้านซ้ายของชายชุดดำก็ถูกตัดออกไป "อั่ก! แก!" ชายชุดดำส่งเสียงอย่างเจ็บแค้น ก่อนถีบตัวเด็กหนุ่มกระเด็นออกไป เด็กหนุ่มพยุงตัวลุกขึ้น ใบหน้านั้นกำลังยิ้ม ชายชุดดำเห็นเข้าความโกรธก็พลุ่งพล่าน
    "ยิ้มอะไรของแก! คิดเหรอว่าแค่นี้จะทำอะไรเทพปีศาจอย่างข้าได้น่ะ!" ฟังจากเสียงก็รู้ได้เลยว่า กำลังโกรธอย่างรุนแรง

    แต่เด็กหนุ่มกลับมีรอยยิ้มกว้างขึ้นอีก "จะเทพ หรือ ปีศาจ...ไม่ว่ายังไง ก็ตายได้ทั้งนั้น ถึงจะมีความเป็นอมตะ แต่ก็ไม่ได้อยู่ยงคงกระพัน...."เด็กหนุ่มกล่าว ก่อนที่พื้นที่ชายชุดดำยืนอยู่จะมีเขตอาคมเวทมนต์ กระจายกว้างออกไปจนกระทั่ง คลอบคลุมทั้งอาณาจักรกลาสเฮม เขตเวทมนต์ภายในม่านพลังสีดำ...

    "ความประมาทเป็นหนทางแห่งความตายจริงๆนั่นล่ะ...."เด็กหนุ่มกล่าว ก่อนจะเดินเข้ามาทางชายชุดดำอย่างไม่กลัวเกรง ร่างของชายชุดดำ ไม่สามารถขยับได้เลยแม้แต่น้อย "นายน่ะ อยู่ในใจกลางเวทมนต์ทำลายล้าง Ragnarok ไปแล้ว...ให้ทำยังไงก็ไม่อาจขยับได้อีก จบกันแค่นี้ล่ะนะ เมื่อฉันปักดาบลงด้านหน้านาย ชีวิตฉันก็จะหายไปเช่นกัน...
    เพื่อให้เวทนี้สำเร็จ...เพื่อการจัดการนาย...ต่อให้ต้องตายฉันก็ยอม...นายก็น่าจะรู้นะว่าเวทนี้ความรุนแรงของมันมีมากแค่ไหน เตรียมใจไว้เถอะ..." เด็กหนุ่มพูดเสียงเศร้าพร้อมกับค่อยๆชูดาบขึ้นฟ้า

    "อาณาจักรนี้น่ะจบสิ้นแล้วแกจะสู้ไปเพื่ออะไรอีก! พวกเทพหน้าโง่พวกนั้นก็คงกำลังเฝ้าดูพวกเราอยู่อย่างสบายใจ คิดจะปล่อยให้พวกมันคุมชะตาชีวิตเรอะไง!" ชายชุดดำตะโกนอย่างโกรธสุดขีด แต่ไม่ว่าจะดิ้นยังไงก็ไม่อาจหลุดจากข่ายมนต์ได้เลย

    "ใช่ เทพพวกนั้น สนุกกับการเห็นมนุษย์เป็นหมากที่ไว้เดินเล่น...แต่ไม่ว่าจะเผ่าพันธ์ไหน ย่อมมีทั้งพวกที่ไม่ดี และ ดีอยู่ด้วยกันทั้งนั้น... ฉันเชื่อว่าจากนี้ พวกเขาจะเปลี่ยนแปลงได้อย่างแน่นอน..."เด็กหนุ่มกล่าวและยิ้มอย่างสงบให้กับชายชุดดำ ซึ่งยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มนั่น "โลกปีศาจ จะไม่ยอมให้พวกเทพนั่นคอยใช้เป็นเครื่องมืออีกแล้ว แกก็จำคำพูดฉันไว้ให้ดีก็แล้วกัน ซักวันโลกปีศาจ จะทำลายโลกแห่งเทพให้พินาศ รวมทั้งโลกมนุษย์นี่ด้วย!..."


    "ลาก่อน...." ฉึก! แสงสีขาวสว่างจ้า เป็นเส้นตรงพุ่งขึ้นล้อมรอบตัวชายชุดดำ กับ ร่างของเด็กหนุ่มไว้ แล้วตอนนั้นเองที่ม่านพลังสีดำ ลดอาณาเขตลงมาอย่างรวดเร็ว จนปกคลุมเพียงแค่ ร่างของทั้งสองคนเท่านั้น

    "หึ จะตายแล้ว ยังจะห่วงอาณาจักรที่ล่มสลายนี่อีกเรอะ" ชายชุดดำกล่าวพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันแต่แฝงอะไรบางอย่างไว้ เด็กหนุ่มที่เห็นดังนั้นก็ตกใจไปพักนึง ก่อนจะยิ้มอย่างอบอุ่น และหยดน้ำตาที่ล้นออกจากดวงตาเล็กน้อย

    "มันเรื่องของข้าน่า...." แล้วแสงสีขาวก็ปกคลุมร่างของทั้งสองจนไม่เห็นอะไรอีก...เพียงครู่เดียว ม่านพลังสีดำก็ค่อยๆสลายไป ต้นไม้ที่โบกสบัดตามแรงลม...ฝนตกลงมาตามปกติ... แต่...ร่างไร้วิญญาณของผู้คนนับหมื่นเหล่านั้น...หายไป....

    จุดที่กำเนิดวงแหวนเวทเมื่อครู่....ไม่มีร่องรอยความเสียหายอะไรแม้แต่น้อย เหลือเพียงดาบสองเล่มที่ปักไขว้กันอยู่ และค่อยๆสลายกลายเป็นแสง ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า......

    ____________________________________________________________________________________________
                                                                           
                                                                    End of Part - ปฐมบท:อาณาจักรที่ล่มสลาย...
    ____________________________________________________________________________________________

    ปฐมบท สั้นไปนิดก็ขออภัยด้วยนะครับ><
            

    ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น