You are my polic | คุณสารวัตรช่วยด้วย

ตอนที่ 2 : Chapter 2 เจ้าหนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 มี.ค. 63

You are my polic 

Chapter 2 : เจ้าหนี้

@ café extra moneyPark

Jihoon Talk

ผมนั่งมองคนตรงข้ามจิบกาแฟ อย่างสบายใจเฉิบสักพัก นี่เขายังไม่พูดอะไรซักคำเลยนะ จ้องผมลูกเดียว อึดอัดกว่าตอนสอบปากคำอีกจะบอกให้




"ไม่สั่งอะไรหน่อยหรอ"



ผมส่ายหัวแทนคำตอบ ใครมันจะไปสั่งลงฟร้ะ กาแฟแก้วนึงแพงอย่างกับอะไรดี เอาเป็นว่าราคาของกาเเฟร้านนี้เท่ากับผมประทังชีวิตไว้ได้ตั้งสองวัน

 

"สั่งอะไรหน่อยสิ เดี๋ยวผมเลี้ยง"

 

"ไม่เป็นไร...ครับ"

 

"เอาเถอะ ถือซะว่าเป็นค่าเสียเวลาที่ผมพาคุณมาที่นี่"

 

 

ก๊ากกก อยากจะบ้าผมทำเป็นปฏิเสธไปงั้นแหละ ใครบ้างไม่อยากได้ของฟรีฮุๆ ไอพวกคนรวยๆนี่นะ วันๆกินแต่ของดีๆ

 

เขายื่นเมนูกาแฟต่างๆมาให้ผม..อยากจะบ้า ไม่รู้จักโว้ยถึงจะอ่านภาษาอังกฤษออกก็เถอะ

 

"เอส..พ...เพรส...ซ...โซ่!"

 

ผมลองอ่านเมนูกาเเฟ ชื่อนี้เเหละเท่สุด พนักงานรับเมนูไปก่อนจะโค้งตัวให้ผมนิดหน่อย ด้วยความไม่ชินที่ไม่เคยมีใครทำอะไรแบบนี้มาก่อน ผมจึงก้มตัวตอบโดยอัตโนมัติ

 

"หึ"

 

เหมือนจะได้ยินเสียงคนขำ

 

"คุณขำอะไร"

 

"ปล่าว"

 

ผมเห็นนะว่าเขาพึ่งหุบยิ้ม ขำล่ะสิที่คนอย่างผมมันไม่ชินกับพฤติกรรมที่คนรวยๆเขาทำกัน

 

"เมื่อไหร่คุณจะเข้าเรื่อง"

"ออ ลืมไปเลย"

ห้ะ ลืม? ถ้าผมไม่ทวงถามซะก่อนเขาก็คงลืม..? เป็นจำรวจประสาอะไรวะ

"ผมรู้...ว่าคุณไม่ได้ทำ"

"รู้แล้วจะมาจับทำไม เป็นบ้าหรอ"

"อยากเข้าห้องขังจริงๆใช่มั้ย"

ผมหุบปากตัวเองสนิท เพราะกลัวว่าจะกลายเป็นปลาหมอตายเพราะปาก

"เรื่องที่ผมจะให้คุณช่วย..."

"...."

"มันอาจจะฟังดูยากสำหรับคุณ...หรือว่าฟังครั้งแรกคุณอาจจะตกใจ.."

"....."

"แต่ผมอยากให้คุณลองคิดดู"

"....."

"แต่งงานกับผมนะ"

พรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!!!

"เอสเพรสโซ่นี่..โคตรขมเลย"

ไม่รู้เป็นเพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้ผมพ่นกาเเฟออกมาเต็มๆ

ขม

ร้อน

รึว่า

'แต่งงานกับผมนะ'

หูน่าจะฝาด เอาใหม่ซิ

"อะไรนะคุณ เมื่อกี้ไม่ได้ยินอ่ะ"

"แต่งงานกับผม"

ชัดเจน...ชัดเเจ้ง

"ค...คุณจะบ้าหรอ!!!" ผมเบิกตากว้าง

"ผมกับคุณพึ่งเจอกันไม่กี่ชั่วโมงเองนะ!!"

"......"

"คุณบ้าไปแล้ว!! บ้าๆๆๆๆๆ"

เขาไม่ตอบอะไร..แถมยังหยิบถ้วยกาแฟมาซดหน้าตาเฉย ราวกับว่าเขาลืมสิ่งที่พูดไปไม่กี่นาทีก่อน

"ผมบอกว่าอย่าพึ่งโวยวาย"

"ไม่ให้โวยวายได้ไง"

"ฟังก่อน"

เขาหยิบใบอะไรซักอย่างออกจากซองสีน้ำตาล..

"นี่คือทุนการศึกษาเรียนต่อจนจบปริญญาตรี"

ผมหยิบมันออกมาคลี่ดูก่อนจะช้อนตามองเขาอีกที

"ผมขอโทษนะที่แอบสืบถานะบ้านคุณน่ะ"

จะสืบอะไรให้ยาก แค่มองประตูบ้านก็รู้แล้ว
"......"

"คุณจะได้รับทุนนี้ทันที...หลังจากที่จดทะเบียนสมรสกับผม"

"คุณบอกได้มั้ย..ว่าเพราะอะไรคุณถึง..."

"ไม่ได้ มันเป็นความลับทางราชการ"

"แต่มันเกี่ยวกับผม..."

"เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก คุณว่าไงล่ะจะแต่งงานกันมั้ย"

"นี่คุณพูดเหมือนมันง่ายนะ

"ผมขมวดคิ้ว อยากจะบ้าตาย"

ถ้าคุณอยากจะทำให้ครอบครัวคุณมีเงิน..มีกิน อยากช่วยแบ่งเบาภาระเเม่"

"...."

"ผมยังมีเงินนอกให้คุณด้วยนะ.."

"จ้างแต่งงาน...ว่างั้น"

"ก็ไม่เชิง..."

ผมไม่เข้าใจอย่างแรง และก็ไม่คิดหาคำตอบด้วย เรื่องอะไรจะเอาอิสรภาพของตัวเองเข้าแลกกับไอแค่เงินไม่กี่บาท เอ่อ...เอาใหม่ หลายบาท นั่นแหละ

"ผมสัญญา ว่าผมจะไม่แตะเนื้อต้องตัวคุณแม้เเต่นิดเดียว"

"......"

"พอผมทำคดีนี้เสร็จ..ก็หย่า"

"....."

"ทำไมต้องเป็นผม"

"ต้องเป็นคุณคนเดียวเท่านั้น""

....."

ยิ่งพูดยิ่งไม่เข้าใจ อะไรก็ไม่รู้ ไม่เอาด้วยหรอก!

"ผมไปละ"

ผมกระเถิบเก้าอี้ออกจากโต๊ะก่อนจะตั้งซองสีน้ำตาลที่มีเอกสารอยู่ข้างใน..

"เดี๋ยว"

เขาเอ่ยปากเรียกพร้อมกับหยิบใบอะไรซักอย่างออกมา

"เผื่อคุณเปลี่ยนใจ..."

เขายื่นนามบัตรของเขาให้ผม ผมมองมันก่อนจะหยิบมันมาดูสลับกับมองหน้าเขา องซองอู ผมยักใหล่ให้เขา เชิงบอกว่าไม่สน

 ก่อนจะเดินออกจากร้าน

ไม่วายเขายังจะลุกขึ้นตามผมมา แถมยังเดินตามหลังผมมาติดๆ 

"แต่มันมีผลต่อรูปคดีมาก.. แล้วยังทำให้ปิดคดีเร็วด้วย"

"พอเหอะ ผมไม่อยากยุ่ง"

"คุณก็คิดซะว่าเป็นการทำงานก็แล้วกัน

....คุณก็ได้เงินนี่"

"ไม่"

ยังจะเดินตามมาอีก ผมรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเขาก็เร่งฝีเท้าให้เดินทันผมเหมือนกัน 


"ผมช่วยคุณได้นะ เรื่องเรียนน่ะ"

"ไม่"

"แม่คุณจะได้สบายไง"

"บอกว่าไม่ไง"

ทนไม่ไหวแล้วว้อยยย

ผมตัดสินใจชะงักฝีเท้าเตรียมจะหันไปด่าเขาแต่ว่า..

"นี่ค...."

ไม่ทันได้ตั้งตัว หันมาอีกทีใบหน้าคนตัวสูงก็อยู่ใกล้กันเเค่ไม่ถึงคืบ 

 ใกล้...ใกล้มาก.....ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆของเขา

ผมชะงักงัน เขาก็เช่นกัน เราสองคนต่างคนต่างตกในภวังค์บ้าๆนี่ทั้งคู่ ทำให้ผมมองเห็นแววตาของคนอีกคนชัดขึ้น 

ก่อนผมจะรู้สึกตัวแล้วผลักเขาออก พร้อมกระเเอมเบาๆ


"คุณจะไม่ช่วยผมจริงๆหรอ"

"ไม่"

ตื้ด....ตื้ดดดด 

เสียงริงโทนดังมาจากมือถือผม ทำให้ผมละจากอีกคนก่อนจะรับโทรศัพท์

"เเม่"

[จีฮุน!! ช่วยเเม่ด้วย!!]

"ห้ะ!!!!!!"

"เเม่เกิดอะไรขึ้น!!!"

[แม่ดะ.....อุ้ปป!!!]

"แม่!!!!!!!"

  ผมเหลือบไปมองอีกคนที่กำลังมองผมอยู่เหมือนกัน

[แกรีบกลับมาเหอะ ก่อนที่เเม่แกจะตาย]

 "นี่แกเป....!!!!!!!!!!!"

ผมหันไปมองคนตัวสูงอีกครั้ง แต่คราวนี้เปลี่ยนสีหน้าจากที่รำคาญกลายเป็นขอความช่วยเหลือ 

"มีอะไรรึปล่าวคุณ"

"ช่วยผมด้วย"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ผมรีบลงจากรถแล้วรีบวิ่งเข้าบ้าน โดยที่เจ้าของรถก็วิ่งตามมาติดๆ 

ผมเปิดประตูบ้านออก. ก่อนจะเห็นของต่างๆภายในบ้านที่เคยถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อบ กลับกระจัดกระจายเต็มไปหมด จึงทำให้คนเป็นสารวัตร อดสงสัยไม่ได้ 


"นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

"....."

.

.

"จี...ฮ...."

"แม่!!!!!!!!!!"

ขาแทบจะทรุด ผมรีบวิ่งไปหาแม่ที่นอนจมกองเลือดอยู่

"แม่! นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

ผมรีบยกตัวแม่ขึ้นมาวางบนตัก คนเป็นเเม่ไม่ตอบอะไร ได้แต่นิ่งเงียบ ผมน่าจะเดาทางออกว่ามันน่าจะ...



"อย่าบอกนะว่าเจ้าหนี้"



แม่เหมือนจะไม่ไหว เหมือนจะพูดอะไรซักอย่างเเต่พูดไม่ออก


"ผมว่าคุณพาแม่ไปส่งโรงพยาบาลก่อนเหอะ"


ผมเหมือนจะได้สติ จึงรีบยกแม่ขึ้น แต่เหมือนจะไม่ไหว ทำให้อีกคนขัดใจเอามากๆ จึงอุ้มแม่ออกไปซะเอง

ผมรีบวิ่งไปเปิดประตูรถอย่างรู้งาน ก่อนที่อีกคนจะวางตัวเเม่ลงบนรถ 


.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

@โรงพยาบาล

.

.


"คนไข้กระดูกเเขนและไหปลาร้าแตก หมอจะให้นอนโรงพยาบาลดูอาการ สองคืนนะครับ"


ผมพยักหน้าก่อนจะหันไปมองคนเป็นเเม่ที่นอนหลับสนิทบนเตียง

.

.

.

.

 หมอออกไปเเล้ว ผมดึงเก้าอี้ขยับเข้ามาใกล้เตียงแม่ให้มากขึ้น

 ก่อนจะก้มหน้าเช็ดน้ำตาที่กำลังจะกลั้นไว้ไม่อยู่

"ฮึก..."

ผมเหนื่อยแล้ว...เกิดมาจนนี่ชีวิตมันเเย่จริงๆ..

"ฮึกๆ..."

ผมจะต้องทำยังไงต่อ ผมอยากเรียนให้จบจะได้มีงานทำ เราจะได้ไม่ต้องลำบาก..แต่กว่าจะจบ ต้องเสียเงินไปเท่าไหร่ล่ะ 


"ตาบวมหมดเเล้ว"


ผมเงยหน้าก่อนจะพบว่าคนตัวสูงยืนอยู่ข้างๆ

พร้อมกับยื่นทิชชู่มาให้  

ผมรับมันพร้อมขอบคุณเบาๆ 

เขานั่งลงบนโซฟาข้างๆ





"ผมสืบให้เเล้วนะ"

ผมชะงักจาการเช็ดน้ำตาเล็กน้อย


"แล้วว่าไงล่ะ"


 ผมพูดเสียงอู้อี้พร้อมก้มหน้าเช็ดน้ำมูกตัวเอง น่าอายจริงๆร้องให้ต่อหน้าคนแปลกหน้า


"เจ้าหนี้คุณไง"


"....."

"มันบอกว่าจะมาตามเอาเงินที่โรงพยาบาล"


ผมตกใจจนเบิกตากว้สงาง เพราะตอนนี้ไม่มีเงินที่ตัวซักบาท 


"แต่ไม่ต้องห่วง"


โล่งไปที 


"พวกมันเลื่อนนัดหรอ"


ผมถามเพื่อความแน่ใจ


"ปล่าว"

"......"


"ผมจ่ายหนี้ให้คุณแล้ว ทั้งต้น ทั้งดอก"

"ห้ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!" 

ผมร้องห้ะดังลั่นพร้อมลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างอัตโนมัติ 


"อย่าเสียงดังสิคุณ"

"คุณมาจ่ายให้ทำไม!!"

"ไม่ต้องกลัวว่าคุณจะออกจากตำเเหน่งลูกหนี้หรอก"

"ห้ะ..."

"คุณยังคงเป็นลูกหนี้เหมือนเดิม...แค่เปลี่ยนบอส"

ผมอยากจะกรี๊ด แต่ติดว่านี่คือโรงพยาบาล"


"นี่คุณ เงินเยอะขนาดนั้นคุณมาจ่ายแทนทำไม"

"ไม่ดีหรอ"

"งั้นผมจะหาเงินมาคืนคุณให้เร็วที่สุด"


เขาเปลี่ยนท่านั่งก่อนลุกขึ้นยืน 


"คุณจะต้องคืนหนี้ผม ด้วยการแต่งงานเท่านั้น"

"ห้ะ!"


ถึงว่า..ทำไมถึงยอมจ่ายหนี้ให้ หัวหมอนัก!!!


"ไม่! ผมจะหาเงินมาคืน" 


"ถ้าคุณจะคืนเงิน คุณต้องคืนภายในคืนนี้"


"คุณจะบ้าหรอ"


"ไม่ได้บ้า  แต่คุณลองนึกดูดีๆ คุณช่วยให้คดีใหญ่ในตอนนี้ถูกปิดอย่างรวดเร็วนะ"


"ไม่สน"


"งั้นคืนเงินมา"


ผมอยากจะจิกหัวอีกคนนึงจริงๆ

 ผมกำหมัดเเน่นก่อนจะหันไปมองแรงใสคนตัวสูง


"ผมจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แล้วด้วย"


"โว้ยย คุณนี่นะ!!" สุดจะทนกับผู้ชายคนนี้ 


"งั้นคุณต้องการอะไรในชีวิตนี้ บอกมา"


"ถึงบอกก็หาไม่ได้หรอก"


"รู้ได้ไง คุณรู้จักผมดีเเล้วหรอ"


ดูหน้าก็รู้แล้วว่าไม่ผ่าน


"ผมอยากเจอพ่อ ผมไม่รู้ว่าพ่อผมคือใคร อย่างน้อยพ่อก็น่าจะต้องรู้ ว่าตอนนี้แม่ลำบากมาก"


"..."


"อยากให้กลับมารับผิดชอบในฐานะ

หัวหน้าครอบคัว"


เขาสบตาผม มองหน้าผมนิ่ง เห็นมั้ยล่ะ ยังไงก็หาไม่ได้หรอก

 กลับบ้านไปนอนไป๊สารวัตร 


"คุณหาไม่ได้ชะ....."

"ได้"

ผมเบิกตากว้างอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 

"จริงนะ!"

"จริง"

ผมแทบจะบ้า ความฝันของผม..ใกล้จะเป็นจริงเเล้ว!!!"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


.

.

.

.

.

.

"แต่ต้องเเต่งงานกับผม"

.

.

.

.

.

.

.













.

.

.

.

.








.

.

..




..To be continued.. 

#สารวัตรองฮุน


















 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น