You are my polic | คุณสารวัตรช่วยด้วย

ตอนที่ 1 : chapter 1 I AM PARK JIHOON

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ก.พ. 63

CHAPTER 01 

I AM PARK JI HOON


 

Present.. 


 

YOU ARE MY POLIC


คุณสารวัตรช่วยด้วย



 


 

OSW X PJH


 

    มือเล็กของใครบางคนกำลังเอามือถูอะไรซักอย่างบนกิ่งไม้ พร้อมใช้มืออีกข้างนึงโรยแป้งบนไม้กิ่งนั้น และถูไถอย่างมันมือ 

"ไอจีฮุน!!!!!!"

เสียงแหลมๆของใครบางคนทำให้จีฮุนหมดอารมณ์ขูดเลขหาหวยบนต้นไม้

    "อะไรอีกอ่ะเเม่"

หันหลังมาก็เจอสาววัย 40 ปลายๆ ยืนเท้าเอว ตาเขียว ที่ยืนอยู่ไม่ไกล

   "วันๆขูดเเต่หวย! เงินทองไม่รู้จักช่วยหา! ดีแต่เอาไปซื้อเเป้งมาถูต้นไม้!!"


 

จีฮุนถอนหายใจอย่างเอือมระอาตัดสินใจลุกขึ้นจากที่ประจำ ก่อนจะกระซิบแม่ของตัวเองให้เบาๆ เพราะไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่กำลังถูหวย 

 

 "ก็ช่วยแม่หาค่าเทอมมาจ่ายผมนี่แหละ เพื่อนๆจ่ายหมดแล้วนะ "


"ก็หาผัวรวยๆสิ"


สุดเเสนเบื่อกับคำนี้เหลือเกิน เป็นครั้งที่ล้านแล้วที่แม่บอกให้หาผัวรวย


"วันนี้มีกับข้าวไรอ่ะ" 

มือเล็กเปิดฝาชีก่อนจะพบกับความว่างเปล่า

"ยังจะมีหน้ามาถามหากับข้าว ไม่มีโว้ย" 

"หิวนะแม่" คนหิวทำหน้ามุ่ยพร้อมเอามือกุมท้องตัวเอง 

"หิวก็ไปซื้อสิวะ แม่ขี้เกียจทำกับข้าว"

พูดจบคนเป็นแม่ก็ควักธนบัตร 20 บาท ออกมาสองใบ

.

.

.

.

          ก๊อกๆๆๆ

"ไปดูสิวะ ใครมา"

"เจ้าหนี้ป่าว"-_-

"ยังไม่ถึงกำหนดโว้ย"-^-


มือเล็กหมุนลูกบิดประตู ก่อนจะพบชายไม่คุ้นหน้า


Jihoon Talk

  "มีหมายค้นให้อนุญาติให้ค้นบ้านคุณได้ ขออนุญาตนะครับ"

ชายแปลกหน้าชูใบอะไรซักอย่างให้ผมดูก่อนจะก้าวเท้าเข้าบ้านผม พร้อมลูกน้องอีกสองสามคน

"เดี๋ยวๆๆๆๆๆ"

 ผมกางเเขนกันไอบ้านี่ไว้ เขามองตาขวางใส่ผมนิดหน่อย แล้วไง ใครเเคร์บ้านใครใครก็หวง

"ค้นทำไมไม่ทราบ"

"คุณตกเป็นผู้สงสัยในคดีส่งยาครั้งนี้"

"ส่งยา.."

 ผมชะงักงัน ก่อนจะปล่อยให้เขาเข้าบ้านโดยง่าย.. ถ้าจำไม่ผิด ก็ไม่เคยนะ (อย่าจำผิดก็แล้วกัน) ถ้าเรื่องที่ผมไม่ได้ทำ ผมไม่กลัวหรอก

 "นี่มันอะไรกัน"

แม่ผมนี่แหละตัวดี ชอบโวยวาย ผมดึงแม่มาใกล้แล้วก้มกระซิบเบาๆ

"เขามาค้นยา!"

เเม่ผมเบิกตาโพลง อย่าบอกนะว่าคุณนายส่งยาอ่ะ

"นี่แกส่งยาหรอวะ"

"จะบ้าหรอแม่! ผมเนี่ยะนะส่งยา!" 

"แกนั่นแหละ ชอบรับงานมั่วๆ อันไหนได้เงินก็เอาหมด"

"เรามันจนนี่"

"หาผัวรวยสิวะ" 

ผมกรอกตามองบนอีกครั้งหลังจากที่แม่บอกให้หาผัวรวย ผัวรวยมันหากันได้ง่ายๆที่ไหนเล่าา

"สาธุ๊วววววว ขอให้ลูกช้างได้ผัวรวยๆ ภายใน 3 วัน 7 วันเถิดดดด"

ผมหันไปยกมือไหว้พระพร้อมขอพรแกมประชดคุณนาย ให้รู้ซะบ้างว่าคนรวยๆเขาไม่มาชอบคนจนๆอย่างเราๆหรอก แต่ไม่..

แม่หันมาไหว้สาธุด้วยโว้ย ผมปราโช้ดดดดดด

 

"สาธุ ลูกฉันจะต้องได้ผัวรวยๆ มียศถาบรรดาศักดิ์ หมอก็ได้ ตำรวจก็ดี ภายใน 3 วัน 7 วัน เอ้ย 3 วิ 7 วิก็ได้ "


เพี้ยงงงงงงงง!!

"มันจะมีหรอภายใน 3 วิ 7 วิ "

3

2

1

 

.

.

.

.




   

ก๊อกๆๆๆๆ!!!


หือออ 

วันนี้เเขกเยอะจังวุ้ย ไอสองสามคนเมื่อกี้ยังไม่ออกจากบ้านไปเลย เจอของดีแล้วมั้ง (ไม่มีหรอก)

"สารวัตรมาแล้ว"

สารวัตรไหนวะ

จู่ไอพวกค้นยาเมื่อกี้ ก็มายืนเรียงแถวหน้าประตู ก่อนจะเปิดประตูออก 


      ผมว่าผมคิดไปเองนะ เพราะจู่ๆผมก็รู้สึกโดนสาดเเสงเข้าตาอย่างจังตอนที่ไอพวกนี่เปิดประตูต้อนรับสารวัตรอะไรนั่น 

     คนเราออร่ามันจะจับได้ขนาดนี้เลยหรอฟร้ะ

'หล่อ'

ผมจ้องบุรุษผู้มาใหม่ตาค้าง เหมือนตกอยู่ในภวังค์อะไรซักอย่าง แต่เหมือนเขาจะเหลือบมาเห็น ผมรีบสะบัดหัวเอาตัวเองออกจากภวังค์อุบาตนี่

 อย่าเลิ่กลั่กจีฮุน


บ้านผมกลายเป็นแหล่งตำรวจไปแล้ว-_-

"เราตรวจพบสารเสพติดในบ้าน 

ของนายพัคจีฮุนเป็นยาบ้าเม็ดเขียว 2 เม็ด"

"ห้ะ!!!!!!!!!!!!!"

"ห้ะ!!!!!!!!!!!!!"

ผมกับเเม่ร้องห้ะออกมาเกือบจะพร้อมกัน ก่อนจะหันมามองหน้ากัน 

"แกส่งยาหรอวะ"

สายตาเเม่ผมมัน..

"ผมเนี่ยะนะส่งยา!!!"


"คุณถูกจับแล้ว มอบตัวเถอะ"

ให้เดาว่าไอคนนี้คือสารวัตรที่ไอสามคนพูดถึงเมื่อกี้

"ไม่! คุณมีหลักฐานอะไรมายืนยัน"

"หลักฐานมีมากพอที่จะจับตัวคุณเข้าคุกได้โดยที่ไม่ต้องสอบปากคำ"

หนอยยยย ไอสารวัตรปากดี 

"ถ้าคุณคิดว่าตัวเองไม่ผิด ก็ไปสอบปากคำที่โรงพัก.." 

"ได้ "

"งั้นก็ขึ้นรถ"

ผมหันมาจับมือเเม่เบาๆ

"แกจะต้องกลับมาให้ได้นะ"

"สัญญา

"หาผัวรวยๆมาฝากแม่นะ"

วินาทีนี้เบื่อเเม่ไม่ลงแล้ว

"อื้ม" :)

ผมหันมามองแม่ก่อนจะก้าวขาขึ้นรถ แม่ยิ้มให้ผมก่อนจะโบกมือให้ผม ถ้าไม่ติดว่าถูกเกาะเเข้งเกาะขาอยู่ละก็ผมโบกมือให้เเม่แล้ว

น่ารำคาญ 


@โรงพัก

  -ห้องสอบปากคำ 

ปัง!!!!!! 

เสียงทุบโต๊ะของผู้สอบปากคำทำเอาผมสะดุ้ง หลังจากที่ผมปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา

 ก็ไม่ได้ทำนี่หว่า..

แต่เอาจริงๆ มันเเค่สองเม็ดเองนะที่พบอ่ะ มันอาจจะหลงมากับอะไรซักอย่างก็ได้  

"ผมจะถามอีกครั้ง.. วันนั้นคุณไปที่ซอยอึนฮยังทำไม"

"วันไหน"

"วันที่ 18 เดือน 3 "

"โห...คุณตำรวจ! มันนานมากแล้วนะ ใครมันจ--"

ปัง!!!!!!!!!!!

ทุบโต๊ะอีกแล้วโว้ววว

"ไป ทำ อะ ไร" 

เครียดมากมั้ยล่ะนั่น หน้าเหี่ยวหมดเเล้ว -^-

"ก็..ไปซื้อขนม"

"....." 

เขายังคงจ้องหน้าผมเขม็ง ก็ไม่ได้ทำนี่! จะให้ตอบว่าอะไรฟร้ะ 

ผมเริ่มมือสั่นขึ้นมาจริงๆ หันไปมองรอบๆก็ไม่มีใครเลยที่รู้จัก

ด้านนอกที่เป็นกระจกใสก็มีเเต่ไอสารวัตรบ้

นั่นที่มองมาทางนี้ 

กดดันที่สุดในโลก ไม่เคยกดดันอะไรเท่านี้มาก่อน


ผมทำอะไรผิดหรอ.. แค่ผมจน 

แค่ไปซอยอึนฮยังบ่อยๆ..เพราะแถวนั้นของมันถูก ผมไม่เคยไปยุ่งกับพวกสารเสพติด..เพราะพ่อเคยบอกว่ามันไม่ดี..มันจะทำให้ผมเดือดร้อน 

เเม่เดือดร้อน จนมาถึงวันนี้....ผมเข้าใจแล้ว

ทำดีแค่ไหน...ถ้าจน ก็เท่านั้นแหละ

"แค่นี้ร้องให้หรอ?"

"...."

"ผมจะถามอีกครั้ง..."

"......"

"พอแล้ว!"

จู่ๆ ไอคนที่อยู่ด้านนอกเมื่อกี้ก็เปิดประตูเข้ามา 

"แต่ผมยังสอบปากคำไม่เสร็จ"

"วันนี้พอเเค่นี้ก่อน"

"แต่..."

"คุณไปพักเถอะ"

"ครับ" 

ตำรวจผู้สอบปากคำเมื่อกี้ออกไปแล้ว

"ไม่ขังผมหรอ"

เขาไม่ตอบ แต่กวักมือเรียกผมให้เข้าไปหาเขา

"ผมมีเรื่องอยากจะให้คุณช่วย"

"ห้ะ ผ..ผมเนี่ยะนะ จะไปช่วยอะไรคุณได้"

"คุณเป็นคนเดียว..ที่ช่วยผมได้"

"เด็กในสลัมอย่างผม..จะช่วยอะไรคุณได้"

"ตามผมมาสิ"

.

.

.

.

.

.

.

.


To Be continued 



#สารวัตรองฮุน













 


 


 


 


 


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 tinkerbellpan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:50
    น่ารักกก พี่ต้องเชื่อน้องนะ
    #1
    0