[Fic Utapri] ガほる—พนันรักจากสายลับวิญญาณ

ตอนที่ 1 : ep. 1 [20%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 ม.ค. 60

หากมีการพิมพ์ผิดพลาดต้องของอภัย 

-------------------------------------------------------------------

  "หัวหน้าห้อง มิคาเสะ คุรุสึ เลขที่ 31 ลุกขึ้นอาจารย์ประจำชั้นใบหน้าทรงวีได้รูปคนสวยเอ่ยเรียกหนุ่มน้อย 

  "ครับคุรุสึลุกขึ้นตามคำสั่งของเธอ

  "วันนี้เธอต้องพรีเซ้นท์หน้าห้อง หัวข้ออะไรจำได้มั้ย"

  "ครับ"

  "พร้อมมั้ย"

  "ครับ"

  "เตรียมตัวมารึเปล่า"

  "ไม่ครับ"

  "แต่พูดได้?" ครูคนสวยยังตื้อถามนักเรียนของตนไม่เลิกรา

  "แน่นอนครับ!!" คุรุสึตอบกลับเต็มเสียงด้วยความเชื่อมั่นจากใจจริง

  "ตามใจแล้วกัน•^•" คุณครูพูดพร้อมลูบหัวเขา

  "สวัสดีครับ วันนี้ผม มิคาเสะ คุรุสึ จะมานำเสนอเรื่อง 'ผมเกิดมาได้เพราะอะไรเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อ—" หน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มพร้อมที่จะนำเสนอเรื่องนี้


  16 ปีก่อน 


  "เฮ้ยไอ้น้อง ถ้าไม่อยากให้หมอนี่ตายก็คายความลับขององกรแกออกมาคนร้ายเอามีดจี้คอของดาราชื่อดังจากประเทศญี่ปุ่น

  "อย่าทำอะไรโชฉันไม่รู้อะไรหรอก ปล่อยพวกเราไปเถอะ องกรนั้นฉันเองก็ไม่รู้จัก!" ฝ่ายถูกข่มขู่พยายามพูดความจริงของตนทั้งหมด ทำไมพวกเขาต้องมารับเคราะห์แทนคนขององกรบ้าบออะไรนั่นที่หน้าตาเหมือนเขาด้วย

  "ไอ... หนีไป อึก!" โชพยายามไล่อีกฝ่าย

  "ไม่เราต้องไปด้วยกันสิไอเริ่มทำอะไรไม่ถูก

  "ไปซะ!!!"

  "โอ๊ะโอ่เล่นไรกันจ๊ะเด็กๆ:)" เด็กหนุ่มพูดด้วยร้อยยิ้มยี่ยวล พลางก้มเก็บรูปภาพใบจิ๋วที่คนไอได้จากคนร้ายทั้งยังพลิกไปพลิกมาราวกับหารอยตำหนิ

  "แม่หนู แกอยากตายด้วยรึไง!!!" โจรหนุ่มทำหน้าระอาเมื่ออีกฝ่ายพูดราวกับไม่สะทกสะท้านเกี่ยวกับเรื่องตรงหน้า

  "ก็เอาสิ ตายอีก 100รอบก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรหรอก อีกอย่างฆ่าคนที่ไม่เกี่ยวข้องมันจะบาป รึว่าอาจจะโดนลดพอยท์เอาน้าคุณชายระดับ F พละกำลัง 50 ของคุณจะโดนตักออกร้อยละ 75 อาวุธก็ถูกยึด การรับพลังก็จะถูกตัดสิทธ์ ระวังด้วยล่ะ หึหึ แล้วก็ขอบใจที่เรียกผมว่า'แม่หนูแต่เสียใจด้วย เผอิญผมเป็นผู้ชายผู้มาเยือนพูดด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม 

  "จะพูดอะไรก็พูดมาดูจากร่างของแก คงแค่ระดับพลเมืองสิท่าโจรหนุ่มพูดด้วยความเย้อหยันอีกฝ่าย

  "เสียใจ กฎกติกาพิเศษข้อที่ 231.2 ห้ามท้าทายหรืออวดอำนาจต่อ ผู้คุมเกมสูงสุด แกพลาดแล้วล่ะอีกฝ่ายที่อ้างว่าตนเป็นผู้คุมเกมคลี่ยิ้มอ่อนให้ตน "อ้อใช่ กฎข้อ 231.1 ห้ามทำร้ายหรือฆ่าผู้คุมเป็นอันขาด

  "อย่ามาพูดอะไรบ้าๆน่า ไม่งั้นพวกแกก็ตายไปให้หมดนี่แหละตัวของโจรหนุ่มเริ่มอาบเหงื่อขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่สภาพอากาศเมืองไทยตอนนี้ใช่ว่าจะร้อน มีหมอกบางๆลงเสียซะด้วยซ้ำ

  "แล้วถ้าผมบอกว่า ผมเป็นคนในรูปภาพล่ะ แกจะปล่อยตัวอีสองหน่อที่อยู่ในมือแกมั้ยใบหน้าของเด็กยังคงประดับประดับด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

  "ล้อเล่นป่าววะโจรหนุ่มยังคงไม่เข้าใจ ทั้งยังกดมีดจี้ไปที่คอของโชแรงขึ้น

  "ไม่ครับทันทีที่เด็กหนุ่มพูดจบ โจรหนุ่มก็ล้มลงทันที

  "แกจะทำอะไรฉัน—" วินาทีนั้นมือแข็งเย็นยะเยือกโผล่ขึ้นมาจากพื้น น่ากลัว น่าขยะแขยง ในตอนนั้นผู้เคราะห์ร้ายทั้งสองคิดได้แค่นั้น ทั้งยังต้องมายืนดูร่างสูงที่นอนระนาบไปกับพื้นกรีดร้องดิ้นทุรนทุรายพร้อมกับเงามืดจำนวนหนึ่งที่กำลังร่ายเวทด้วยท่าทางชำนาญ "ช่วยข้าด้วย.. ..ช่วยข้า อ๊าก!"

  "ให้ข้าช่วยปศุสัตว์อย่างเจ้านะหรือ ดรุกิผู้คุมเกมพูดอย่างเย้อหยัน

  "จะให้ข้าเป็นผู้ติดตามของท่านก็ได้  ข้ายอมทุกอย่างโจรหนุ่มนามดรุกิกล่าว

  "หึ ไรประโยชน์ตัวแกตอนนี้ไม่มีอะไรดีสักอย่าง อีกอย่างแกลืมเรื่ององกรที่แกอยากทำลายไปแล้วเหรอ ดูผมตอนนี้ดีๆ ผมนี่แหละ รุก นานาเสะ ฮารุกะผู้คุมนามนานาเสะ พูดด้วยรอยยิ้มชวนขนลุก

  "งั้นจะให้ผมทำอะไรก็ได้ ตามที่ท่านรุกต้องการ"

  "หนีไปให้พ้น แกจะเล่นเกมด่านอะไรก็เรื่องของแกแต่อย่างมายุ่งกับพวกเรา ไปซะ"

  "ค ครับ"

  สิ้นเสียงทุกอย่างกลับสู่สภาพปกติ ร่างผู้คุมเกมส์คนเดิมก็กลับมา ก่อนจะตามมาด้วยเสียงร้องโอดครวญทรมานไกลออกไปจากที่พวกเขาอยู่ไม่ถึง 100เมตร

  "เอ่อ... คุณนานาเสะ ขอบคุณนะครับผู้เคราะห์ร้ายทั้งสองขอบคุณเขากันยกใหญ่ ไอยังตกใจไม่หายจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่เขาได้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นใบหน้าของผู้คุมเกมส์ ใบหน้าที่เหมือนกับเขาราวกับฝาแฝด

  "ไม่ต้องขอบคุณ แน่นอนผมไม่ได้ทำให้พวกคุณฟรีๆตอนนี้อีกฝ่ายกลับสู่สภาพปกติ ผมสีขาวหิมะ แววตาสีแดงเพลิง ยอมรับว่าอีกฝ่ายมีเสน่ห์ชวนหลงไหล ในขณะเดียวกันก็สามารถสัมผัสได้ถึงความหนาวสั่นสะท้านจนก้าวไม่ออก

  "ให้พวกเราทำอะไรล่ะ=_=" โชเริ่มปวดหัวกับอีกฝ่าย

  "ทุกครั้งที่ปฏิบัติภารกิจ เมื่อมีผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องพบเห็นให้กำจัดทิ้งซะเขาพูดด้วยความใจเย็น ในขณะที่ทั้งสองหน้าซีดเผือก 'ปล่อยไปแบบนี้แม่งก็ตายเองได้ว่ะเขาส่ายหน้าด้วยความเบื่อหน่ายกับเรื่องแบบนี้ "ทางเลือกที่สอง ถ้าผู้นั้นยอมเป็นคนขององค์กรเราและสัญญาว่าจะปิดความลับนี้จนวินาทีสุดท้ายของชีวิต ทุกอย่างก็จบไอและโชเริ่มคิดหนัก เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เกษียณเมื่อไหร่ ตอนนั้นพวกแกก็มีหน้าที่แค่ปิดความลับ นอกจากจะยื่นคำร้องขอปฏิบัติหน้าที่ต่อทั้งสองแอบกระซิบกระซาบกันเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจทิ้งช้าๆ

  "คุณรุก เราทั้งสองยินดีรับข้อเสนอที่สองเขายิ้มน้อยๆ ก่อนจะบอกให้ทั้งสองหลับตา

  "ยิ้นดีต้อนรับสู่องกรลับของโรงเรียนเงามืดครับ ผม กาโฮรุ ไคยาชิ หรือชื่อในระบบ นานาเสะ ฮารุกะ—"

 

  "อ๊ะนานาเสะ ฮารุกะ ใช่ชื่อของพ่อเจ้ามัตสึกะ ห้องข้างๆใช่รึเปล่าเพื่อนร่วมห้องพูดด้วยอยากรู้

  "ครับ แต่ว่าไม่ใช่คนนี้หรอกครับ เขาเป็นแค่ผู้ผูกสัญญาคุรุสึยิ้มอ่อนให้ผู้เป็นเพื่อน "ตามกฎแล้ว ฉายาหรือการลงนามในเกมครั้งที่สอง จะเป็นชื่อของคนที่ผู้ผูกสัญญาทำสัญญาเป็นคนแรก คาดว่าทุกคนคงทราบเรื่องนี้กันอยู่แล้วนะครับ ไม่ทราบว่ามีคำถามอีกมั้ยครับ"เงียบกริบไร้การส่งเสียง ทุกคนล้วนตั้งใจฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น

 

  "เควตซัล!!" ผิงหลันเรียกอาจารย์ห้องพยาบาลด้วยรอยยิ้ม 

  "อะไรผิดคาดที่อีกฝ่ายตอบรับคำของเขา

  "เอ่อ.. คุณยังไม่ได้กินมื้อค่ำใช่มั้ยผิงหลันถามเควตซับด้วยความเป็นห่วง

  อีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไรแต่พยักหน้าน้อยๆ ก่อนผิงหลันจะขยับเสื้อผ้าอาภรณ์ให้หลวมๆ ช่วงซอกคอ เควตซัลรีบกระโจนเข้ามาอย่างรู้งาน การดื่มเลือดรอบนี้ชั่งหอมหวานยากเกินทน จนผิงหลันเริ่มรู้สึกตัว เขาครางอยากมาเล็กน้อย แต่ยังคงไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติมืออีกข้างหนึ่งของเควตซัลอยู่ไม่สุขเริ่มลูบไล้ขาอ่อนไปเรื่อยๆ

  "เฮ้ยๆ ไอ้งูบินโรคจิต ทำอะไรช่วยดูก่อนนิดนึงว่ามีใครอยู่บ้างเสียงหวานของผู้ชายแสนคุ้นหู ทำเอาเขาต้องรีบผลักผิงหลันไปไกลๆ ด้วยความเสียดาย ผิงหลันเองก็ทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เหล่าสิ่งมีชีวิตเพศผู้หันมามองเควตซัลและเฝิงผิงหลันเป็นตาเดียวรวมแม้กระทั่งไห่ถัง พวกเขาไม่ได้โกรธที่พวกเขาทำกริยาผิดที่ผิดเวลาระหว่างการเรียน แต่เพราะคนที่ถูกกอดคือผิงหลัน พวกเขากำลังคาดโทษเควตซัลด้วยสายตา (ไหงงั้น--)

  "เสี่ยวลี่—" วันนี้อินซู่ซวงไม่อยู่ เฟิงผิงหลันสันธิฐานว่าคงไปจีบสาวที่ไหนอีกแน่ๆ อินดรีมจึงเป็นคนดูคลาสตลอดสองชั่วโมงติด เขามองเด็กหนุ่มนามเสี่ยวลี่ด้วยสายตาคาดโทษ 'ขัดได้ขัดดีนะแก' นี่คือสิ่งที่เสี่ยวลี่จบประเด็นได้จากสายตาคู่นั้น

  "นายควรอยู่ที่ห้องพยาบาล"

  "เสี่ยวลี่เรียกฉันมาเควตซัลพูดด้วยสายตาเย็น

  "แหะๆ ท่ายังไงขอเชิญคุณ อินดรีม เฟิงผิงหลัน อิกอร์ ไห่ถัง จงยู่ ซู่ลี่หวาน หัวหน้าห้อง พร้อมด้วยภูตปีศาจของทุกคนตามผมมาที่ห้องประชุม 507 หน่อยครับ ส่วนทางนี้—" เสี่ยวลี่ยิ้มแห้ง แล้วเชิญทุกคนไปยังห้องประชุม ก่อนอินดรีมจะพูดแทรก

  "ทบทวนบทเรียนวันนี้ จนกว่าฉันจะกลับมาอินดรีมเดินออกไปจากห้องเรียน นักเรียนทุกคนเริ่มพูดคุยเสียงจ็อกแจ็ก

  "มีอะไรหลังเดินเงียบมาตลอดทางเดินที่ผ่านมา ไห่ถังจึงเริ่มเปิดประเด็นของเสี่ยวลี่

  "ตามมาเหอะน่าเสี่ยวค่อนข้างอารมณ์เสียง่าย โดยเฉพาะกับไห่ถังเพราะในตรรกะของเธอกล่าวว่า 'รักกันก่อนสิ แล้วมึ-งค่อยหึง'

  แน่นอนว่าสักพักนี้ไห่ถัง จงยู่และคนอื่นอื่นเริ่มเห็นอาการเริ่มอันหมิ่นเหม่ของอีกฝ่ายอยู่บ่อยครั้ง จึงไม่อาจให้ความไว้ใจได้

  "วันนี้เราจะคุยเรื่ององกรค์เสียงหัวเราะของความตาย โปรดทำตัวสงบ "

  "ห้องประชุมชั้น 3ก็มี มาทำไมชั้น 5" ตรูเมื่อย! ฉงหลงพูดด้วยความไม่สบอารมณ์

  "ก็ประตูเชื่อมมันอยู่ชั้น 5นี่หว่าเสี่ยวส่ายหน้า เขากำลังเพ่งเล็งสมาธิกับสิ่งที่กำลังจะต้องเผชิญหน้าในอีกไม่ช้า เขาคงไม่คิดจะกวนประสาทใครตอนนี้หรอก

 

  "นำตัวมนุษย์ออกมาเสียงแหบพร่าจากที่นั่งสูงสุดในประชุมของเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเฟิงผิงหลันกล่าวออกมาอย่างหน้าเกรงขาม

  "หมายเลข 001 วญ..กาโฮรุ ไคยาชิ ประจำการหน่วย Shadow Mirror รายงานตัวครับเสี่ยวลี่หรือไคยะ กล่าวทำความเคารพอย่างนอบน้อม ผิดแผกไปจากเวลาปกติ

  สำหรับอินดรีมคงเป็นเรื่องปกติธรรมดาเพราะเขาจำเป็นต้องรับผิดชอบเด็กผู้ชายคนนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร เขาจึงเห็นเรื่องแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่สำหรับพวกเฟิงผิงหลันแล้ว อาจได้เห็นเป็นครั้งแรกจึงทำให้ตาเหลือกตาขาวสติหลุดลอยด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ในครั้งนี้เว้นแต่เควตซัลที่เอาแต่นั่งดูความปลอดภัยของทุกคนจนไม่รับรู้เหตุการณ์เบื้องหน้าหรืออาจพบเห็นบ่อยครั้งอยู่แล้ว ทั้งหมดนั่งอยู่ในที่สำหรับพยาน

  หึ นึกว่าใครที่ไหน"อ้าวที่แท้ก็ขยะเศษสวะชั้นจันฑาล มีอะไรรึ คนนอกคอกอย่างแกถึงได้เรียกที่ประชุมอีกฝ่ายกล่าวด้วยคำศัพท์ที่ทำให้พวกผิงหลันอารมณ์ขุ่นเคืองแทนไม่ใช่น้อย

  "ยื่นเรื่องผูกพันธะเสี่ยวลี่ไร้การตอบสนองจากคำยั่วยุอารมณ์

  เริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบในที่ประชุมจากที่นั่งคณะกรรมการรายรอบ

  "กับมนุษย์สองคนนั้นน่ะหรือเขากล่าวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

  "ใช่"

  เสียงกระซิบกระซาบในที่ประชุมเริ่มดังอีกครั้ง "กบฏเจ้าคิดจะตั้งกบฏงั้นหรือพวกเขายังหาเรื่องเสี่ยวลี่ไม่หยุดไม่หย่อน

  เสียงด่าหยาบคายดังกึกก้องทั่วที่ประชุม 

  "เสี่ยวลี่ เจ้ายังจะผูกพันธะกับมนุษย์อีกหรือ—" ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ ว่าทำเช่นนี้ก็เหมือนการเพิ่มปรสิตให้กับพลังของตนแท้ๆ ทั้งที่รู้แบบนั้นแต่ก็ยัง คำพูดเหล่านี้ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อเขาได้เห็นสายตาที่มุ่งมั่นของกาโฮรุ

  "ครับ ท่านไฟนอลถึงจะรู้ว่าไฟนอลห่วงเขามากเพียงใด เสี่ยงลี่จำเป็นต้องรักษาระยะห่างเขาทั้งสองเอาไว้   มิเช่นองกรค์นี้อาจเกิดโกลาหลครั้งใหญ่เป็นแน่

  "งั้นรึ ปกติเจ้าไม่เคยให้ความสำคัญในเรื่องนี้ เหตุใดถึงเรียกที่ประชุมกัน กาโฮรุไฟนอลยังคงยืนกรานพูดด้วยความทะนงตน

  "จะทำตามกฎสักครั้งไม่ได้หรือ"

  "มนุษย์ไร้เศษเสี้ยวพลัง พวกนี้จะช่วยอะไรได้ นอกจากเป็นเหยื่อล่อให้เราไฟนอลเล่ตามองไอและโชเล็กน้อย

  "ก็จริง แต่นับต่อไปนี้พวกเขาคือ 'เด็กที่ใช้พลังในเกมส์ของฉันไม่เกี่ยวกับแก แต่ถ้าให้พวกเขาเป็นเหยื่อล่อเขาก็เป็น 'เหยื่อของฉันไม่ใช่ 'เหยื่อของเรา'" ชักดาบออกมาซะสิ แล้วยื้มพลังจากผม เสียงของอสูร อดีตสิ่งของต้องห้ามในการทำพันธสัญญาของมนุษย์ ดังกึกก้องในจิตใต้สำนึกของเสี่ยงลี่ เขาต้องคอยควบคุมอสูรตนนี้อยู่ทุกที่ทุกเวลา มันเป็นผลพลอยได้มาจากตอนที่เธอทำพันธสัญญากับ มนุษย์นาม ฮิอิรางิ ชินยะ ตอนนั้นเธอจำเป็นต้องทำพันธสัญญากับปีศาจที่ชื่อ ยูเอะ เพื่อเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพจักพรรดิ์ญี่ปุ่น 

  "ต้องมองหมอนี่ใหม่ซะแล้ว กล้าเถียงที่ประชุมขนาดนี้โคตรนับถือเลยว่ะอิวานกล่าวติดตลก

  "นี่ไม่ใช่เวลาพูดเล่นนะ อิวานอิกอร์กระทุ้งศอกใส่อีกฝ่ายเบาๆ

  "ที่ข้าห่วงไม่ใช่เรื่องนั้น แต่เจ้าไม่คิดหรือว่าคนรักของพวกเขาจะรู้สึกอย่างไรเมื่อรับรู้เรื่องนี้ไฟนอลยังยืนกรานที่จะเถียงอีกฝ่าย

  "กรรม ไอ้Final exam แกเคยเห็นฉันเลือกผูกพันธะทีละคนรึไง ทุกครั้งฉันก็มาเป็นคู่ตลอด นอกจากจะผูกแบบฮาเร็ม แบบนั้นมีเศษก็ชั่ง ที่สำคัญฉันไม่เลือกคู่ชาย-หญิงเด็ดขาด หึๆหึเสี่ยวลี่พูดพร้อมชูแหวนคู่ของทั้งสองขึ้นมาโชว์ 

  "กบฏ ไอ้กบฎชั่วคณะกรรมการคนเดิมยืนขึ้นพร้อมปาก้อนหินใส่เสี่ยวลี่ แน่นอนว่ามันไร้ประโยชน์ เสียงปะทะของหินและม่านพลัง ก้อนหินแตกเป็นเสี่ยงๆ เสี่ยวลี่ก้มหน้าเล็กน้อยเป็นการขอบคุณคณะกรรมการคนหนึ่งที่ช่วยเขาไว้

  "จิ้งเฟิง!" นั่นคือชื่อของพี่ชายเฟิงผิงหลัน 

  "มีอะไรจิงเฟิงพูดขึ้นภายใต้ฮูดของเสื้อคลุมตัวใหญ่ 

  "หยุดๆ " เสียงของไฟนอลกล่าวห้ามจราจลที่จะเกิดขึ้น

  "น่ารำคาญ" กาโฮรุพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิด

  "ท่านว่าอะไรนะ" เรดส์สภามือขวาของท่านไฟนอลถามคิ้วขมวด

  "ก็-บอก-ว่า-รำ-คาญ-ไงเล่า!!!" สายลมสงบนิ่งทุกอย่างเงียบสงิดไร้การถกเถียง หากแต่ต้นเสียงนั่นไม่ใช่ของเขา


  "ไอไอ ฉันขอล่ะ หยุดวาดฝันสักที" เรย์จิยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ไอ ทางอีกฝ่ายไม่เถียงอะไร เขาจึงพูดต่อ "นายน่ะเป็น—"

  "ฉันรู้" หุ่นเครื่องยนต์อย่างเขาไม่ควรรักใคร แต่ความจริงเขารักใครไม่ได้ต่างหาก ระบบของเขาไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรองรับสิ่งนี้ ถ้าเลือกได้เขาอยากลืมตาขึ้นมาในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง มนุษย์ที่ปราศจากกฎเกณฑ์ ไอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่สว่างไสวจากไฟถนนไร้ดวงดาวอย่างไม่มีจุดหมาย

  "เอาเถอะ" เรย์จิลูบหัวเขาด้วยความอ่อนโยน

  "ฉันอิจฉานายกับรันมาก รู้ตัวรึเปล่า" เขารู้ ถ้าหากเป็นไปได้เรย์จิก็อยากช่วยไอเหมือนกัน แต่เขาไม่อาจผิดสัญญากับวิญญาณตนหนึ่ง ถ้าหากการทำพัธสัญญาเมื่อคราวนั้นมีประโยชน์ นายช่วยมอบปาฏิหาริย์กับ มิคาเสะ ไอ หน่อยได้มั้ย เรย์จิสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกแต่แฝงความอบอุ่นเอาไว้ภายในที่ฝ่ามือ เป็นสัมผัสที่เขาได้รับจากวิญญาณตนนั้นเพียงตนเดียว


  "ฮาโหล เหล่าเลดี้และสุภาพบุรุษตัวน้อยของไอเสียงของประธาน ไชน์นิ่ง ในชุดลายดอกขาวดำบ่งบอกถึงการไว้อาลัยประเทศที่ผู้คนใส่ชุดกันทั้งประเทศเช่นนี้คงไม่ใช่ที่ไหนนอกจากประเทศไทย ถูกฉายเป็นภาพสามมิติ 

  "ไอมีของมาฝากด้วย"

  "อะไรเหรอครับเรนถามด้วยความนึกสนุก

  "ไอจะขอแนะนำให้ทุกคนรู้จักกับ กาโฮรุ ไคยาชิ เค้าเพิ่งผ่านการเดบิวในรอบปีนี้กับเพื่อนอีกสองคน ยังไงก็ฝากพวกเขาด้วยแล้วกันจอมอนิเตอร์ดับไปทันทีเมื่อพูดจบ ไม่เว้นเวลาให้พวกเขาได้ถกเถียงกลับ

  "จะว่าไปเธอเองก็เก่งเหมือนกันนะผ่านเดบิวได้เนี่ย!" นัทสึกิ ตาลุกวาวเมื่อประธานไชน์นิ่งหายไป ราวกับเจอนางฟ้าตัวน้อยๆ

  "วันนี้ผมอบเค้กมาด้วยแหละตานัทสึกิลุกวาวยิ่งกว่าเดิม "แต่ไม่มีส่วนของการุจังนี่สิ"

  กาโฮรุยังคงหน้านิ่งเช่นเดิม "งั้นเอาส่วนของผมไปกินกับเหล้าแล้วกัน!" นัทสึกิยิ้มให้กาโฮรุอย่างเป็นมิตร

  ...โชคดีนะเด็กใหม่... ทุกคนคิดเช่นนั้น

  "ไม่ล่ะครับ( ̄▽ ̄)” กาโฮรุยิ้มอ่อนให้นัทสึกิ ด้วยเหตุผลส่วนตัวที่เขาไม่ชอบกินเค้ก จึงรอดมาได้อย่างหวุดหวิด

  "เอาส่วนของฉันไปก็ได้โชว์ผู้รู้ซึ้งถึงรสชาติของเค้กที่นัทสึกิเป็นคนทำ จึงรีบส่งให้กาโฮรุทันทีเมื่อมีโอกาส แต่ไม่ทันไรเขาก็โดนไอยัดเค้กก้อนโตใส่ปากแล้ว โชหันไปมองไออย่างคาดโทษ

  "เนื้อแตงโม 1 ลูก วิปปิ้งครีม บลูเบอรี่สด ราสป์เบอร์รี่สด แอลม่อนสไลซ์ เนื้อทุเรียนไอหันไปบอกส่งนผสมให้นัทสึกิ เป็นเชิงอธิบาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 20:51

    งานเข้าช่อง 7 รัวๆเลยจ้า - -'

    #2
    0