หมื่นสวรรค์สิ้นโลกา Online

ตอนที่ 51 : หมื่นสวรรค์สิ้นโลกา Online Ep.51 - มารน้อยครองใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,322 ครั้ง
    17 ส.ค. 62

หมื่นสวรรค์สิ้นโลกา Online Ep.51 - มารน้อยครองใจ


เลือดเนื้ออันโอชะเบื้องหน้ากำลังจะถึงปากอยู่แล้วแต่จู่ๆก็ดันหายไป  ส่งผลให้เผ่ามารพร้อมใจกันกรีดร้องออกมาด้วยความคลุ้มคลั่งและผิดหวัง


หลังจากที่รออยู่หลายลมหายใจ พวกมันก็ยังไม่เห็นเหล่าผู้ฝึกยุทธ


พื้นดินค่อยๆเกิดการสั่นสะเทือน


มารอสูรตัวหนึ่งทั้งร่างถูกปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงสีเลือดและกำลังดักรอเหยื่ออยู่เบื้องล่าง กระโจนขึ้นมาจากพื้นดิน ก่อนจะส่ายมองไปมารอบๆเพื่อค้นหาเหยื่อของมัน ปากอ้ากว้างส่งเสียงโหยหวนอย่างไม่ยินยอมครั้งแล้วครั้งเล่า


ทันทีที่มันปรากฏตัวขึ้น เผ่ามารรอบข้างก็ค่อยๆถ่อยห่างจากมันไปโดยสัญชาตญาณ


นี่คือมารเพลิงสีชาด มันเป็นมารที่สามารถปลดผนึกธาตุไฟจากธาตุทั้งห้าได้ และนอกจากนี้ธาตุไฟของมันยังอยู่ในขอบเขตที่สาม ‘ลาวา’ อันแสนจะน่าสะพรึงกลัวอีกด้วย มันทรงพลังอย่างยิ่งจนยากที่จะมีใครเทียบ


หากคุณต้องการที่จะฆ่ามัน ด้วยขอบเขตเพียงแค่ขั้นก่อตั้งไม่จำเป็นต้องเสียเวลาคิด


เหลิงเทียนสิงเห็นฉากนี้ ชั้นเหงื่อเย็นก็ผุดขึ้นบนแผ่นหลังของเขา


‘โชคดีจริงๆที่ไม่เลือกเดินทางต่อ’


ในมวลมนุษยชาติ เขานับว่าเป็นผู้ที่มีความรู้และประสบการณ์มากมาย แต่ดูเหมือนในที่นี้มันจะแทบนำมาใช้ประโยชน์ใดๆไม่ได้เลย


เนื่องเพราะที่นี่คือต่างโลก มันคือโลกที่ถูกทำลายล้าง!


เผ่ามารอันไร้ที่สิ้นสุด แม้บางตัวโง่ แต่บางตัวกลับฉลาดล้ำเหนือจินตนาการ ทำให้ตัวเขาดูราวกับเป็นเพียงเด็กน้อยที่ตกอยู่ท่ามกลางอันตรายและคงจะตกตายลงหากไม่ระมัดระวัง


เหลิงเทียนสิงส่ายหัวเล็กน้อยในหัวใจรู้สึกได้ถึงความไร้อำนาจของตนเอง


วูจินยืนขึ้นโดยไม่สนใจเลือดที่ท่วมกาย เขาหัวเราะออกมาพร้อมกล่าว “ฮ่าฮ่า ในที่สุดก็รอดแล. ..!”


เสียงของเขาหยุดลงอย่างกระทันหัน


สายตาของวูจินเบิกกว้าง ทั้งร่างล้มทั้งยืนกระแทกลงกับพื้น


เกือบจะในเวลาเดียวกันที่วูจินล้มลง กู่ฉิงซานก็พุ่งปราดไปยังร่างของอีกฝ่าย ก่อนจะทาบมือลงบนหน้าอกอีกฝ่าย


“เขาตายแล้ว”


กู่ฉิงซานกล่าวเสียงเย็น


สีหน้าของสองคนที่เหลือพลันแปรเปลี่ยน พวกเขากวาดจิตสัมผัสเทวะออกไปและพบว่าหัวใจของวูจินหยุดเต้น และไม่หายใจแล้ว


หม่าหลิวส่ายหัวไปมาด้วยความโกรธ ก่อนจะเชิดหัวร้องคำรามลั่นท้าทายฟากฟ้าเบื้องบน


เหลิงเทียนสิงก้มหัวลงอย่างเงียบๆ พัดหยกในมือถูกกำแน่น


ส่วนทางด้านกู่ฉิงซาน เขากลับดึงมีดสั้นออกมาจากศพ ก่อนจะง้างมือและเสียบทะลุลงไปบนหน้าอกของวูจินราวๆ2-3ครั้งจนเป็นแผลเหวอะออก


“หยุดนะ!”


หม่าหลิวที่กำลังโกรธจัดเห็นแบบนั้นเขาก็ทนต่อไปไม่ไหว จึงง้างกำปั้นขึ้นเตรียมที่จะชกไปยังกู่ฉิงซาน


หม่าหลิวค่อนข้างสนิทกับวูจิน และด้วยความโศกเศร้านี้ก็เพียงพอให้เขาส่งกู่ฉิงซานลงไปสู่ความตายได้เลย!


พัดหยกหุบลง ก่อนจะตบลงบนกำปั้นของหม่าหลิว


หม่าหลิวที่บัดนี้ร่างท่วมไปด้วยเลือดตะโกนก้อง “รองนายพลเหลิง เขาไม่สมควรกระทำเช่นนั้น การล่วงเกินสหายผู้ตายจากเป็นเรื่องผิดศิลธรรม ฉันจะไม่ปล่อยเขาไป ไม่ยอมปล่อยให้เขาไปแน่!”


เหลิงเทียนสิงสาดสายตาไปมองการกระทำของกู่ฉิงซานและกล่าวด้วยเสียงหนักทึบ “ก่อนจะทำอะไรไม่ยั้งคิด มาดูสิ่งที่เขากำลังจะทำกันก่อน”


กู่ฉิงซานแทงมีดสั้นลึกลงไปในหน้าอก ก่อนจะบิดคว้านเปิดหัวใจอีกฝ่ายออกมา


เมื่อหัวใจถูกเปิดออก เสียงแหลมต่ำก็กรีดร้องโหยหวน


กู่ฉิงซานสีหน้าสงบดูราวกับล่วงรู้อยู่แล้ว เขาค่อยๆชักมีดสั้นกลับมาอย่างช้าๆ


หม่าหลิวมองมีดสั้น แล้วปากของเขาก็อ้ากว้างด้วยความตกใจ


มารตัวน้อยสีหมึกขนาดเท่าหัวแม่มือติดขึ้นมากับปลายมีดสั้นด้วย


มารน้อยพยายามดิ้นรนต่อสู้อย่างบ้าคลั่ง แต่มีดสั้นแทงทะลุกลางหน้าอกของมัน จึงไม่อาจหนีรอดออกไปได้


บนมือและเท้าของมารน้อยเต็มไปด้วยเล็บอันแหลมคมมันกวัดแกว่งเสียดสีกับใบมีดสั้นจนส่งเสียงติ๊งติ๊งดังไม่หยุด


“มันคือ มารน้อยครองใจ เมื่อมันหลุดเข้าไปในปากของศัตรู มันจะค่อยๆไหลลงไปตามร่างกายและกัดกินหัวใจอย่างช้าๆ”


กล่าวจบ กู่ฉิงซานก็ถอนหายใจออกมาและยื่นมีดสั้นให้แก่หม่าหลิว “นายคงอยากแก้แค้นให้วูจิน”


ดวงตาของหม่าหลิวแดงก่ำ นิ้วทั้งห้ากางออกและคว้าจับลงบนใบมีดสั้น


เสียงกรีดร้องที่ฟังดูไร้เดียงสา ทว่าขณะเดียวกันก็ฟังดูน่าหวาดหวั่นโหยหวนลั่น ก่อนที่ทั้งมารทั้งมีดจะถูกบดบี้จนแหลกเหลวไปทั้งคู่


“ฮี่ฮี่ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ไม่นึกเลย .. ฉันไม่นึกเลยว่ามันจะจบแบบนี้ … ”


หม่าหลิวหัวเราะราวคนเสียสติ


สีหน้าของเหลิงเทียนสิงดูไม่สู้ดีนัก เขาคว้าจับอีกฝ่ายแล้วกล่าว “คนตายไม่อาจฟื้นคืนชีพได้ อย่าพึ่งคิดไปว่าตนจะกลายเป็นเหมือนกับเขา!”


หม่าหลิวผลักอีกฝ่าย เอ่ยร้องคร่ำครวญ “วูจินตายแล้ว เขาตาย เขาตายแล้วคุณเข้าใจไหม!? พวกเราทุกคนกำลังจะตายลงที่นี่!”


กู่ฉิงซานยืนขึ้นและกล่าวอย่างจริงจัง “ไม่ พวกเรายังมีโอกาสอยู่”


“ฉันไม่เชื่อ! อยากจะอยู่ต่อก็ตามใจ! ฉันจะขอล่วงหน้าไปก่อนล่ะ”หม่าหลิวจ้องมองเหลิงเทียนสิงด้วยแววตาแดงก่ำดั่งเลือด ก่อนจะหันไปมองกู่ฉิงซานและกล่าวอย่างตะกุกตะกัก “ฉันจะขอล่วงหน้าไปก่อน อย่ามาห้ามฉัน หรือแกกล้าที่จะหยุดฉันล่ะ?”


ระหว่างกล่าว จู่ๆร่างของวูจินก็พลันเอ่อล้นทะลักไปด้วยกระแสปราณสีดำ


ทันทีที่ปราณดำปรากฏออกมา สีหน้าของกู่ฉิงซานก็เปลี่ยนไป


กู่ฉิงซานและเหลิงเทียนสิงหันมาสบตากัน และสัมผัสได้ถึงความหวาดหวั่นแววตาของอีกฝ่าย


กู่ฉิงซานถอยหลังไปหลายก้าว ขณะที่มือข้างหนึ่งหยิบดิสก์ค่ายกลขึ้นมาแนบระหว่างนิ้วมือ ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปไว้ด้านหลังและโก่งตัวลงดูคล้ายกับท่าเตรียมวิ่ง


ดาบที่พึ่งได้มาถูกเก็บไว้ในถุงสัมภาระ หลังจากที่ได้มันมากู่ฉิงซานก็ยังไม่มีเวลาที่จะทันได้ใช้มันเลย เขาหวังจริงๆว่าจะไม่ได้ใช้มันในครั้งแรกด้วยสถานการณ์แบบนี้


สีหน้าของเหลิงเทียนสิงหนักอึ้ง พัดหยกในมือถูกกำแน่นขณะที่เขาค่อยๆก้าวถอยหลังไปทีละก้าว ทีละก้าว


ทั้งสองยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กัน พลังวิญญาณในตันเถียนเอ่อล้นออกมาจากทั่วร่างกาย 


“ฆ่า ฆ่า ต้องฆ่าพวกเผ่ามารให้หมด!”


ขณะที่ปากของหม่าหลิวเอ่ยงึมงำคำนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั่วร่างเขาก็ปรากฏชั้นแสงสีทะมึนเข้าปกคลุม


แสงสีดำเปล่งประกายไปในอากาศราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน พวกมันร่ายรำอยู่รอบกายหม่าหลิว แลดูคล้ายสาวงามทรงเสน่ห์กำลังเต้นยั่วยวน


ปราณดำหมุนวนอยู่รอบตัวหม่าหลิว ก่อนจะแยกออกตัวออกไปสองและเจาะเข้าไปในรูหูของหม่าหลิวคนละข้าง


จากนั้นก็แยกออกไปอีกหนึ่ง คราวปราณดำที่ดูราวกับหมอกทะมึนไหลผ่านเข้าไปในปากของหม่าหลิว


คู่ดวงตาแดงก่ำของหม่าหลิวพลันถูกแทนที่ด้วยสีดำหมึกอันมืดมิด


“ฆ่า!”


เขาคำรามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ก่อนจะกระโจนออกจากค่ายกล และโบกสะบัดสองกำปั้น ล่าสังหารเผ่ามารที่ออกันอยู่เบื้องนอก


แต่เพียงไม่นาน เขาก็ถูกเผ่ามารรุมล้อม และกลายเป็นก้อนเนื้ออันโอชะที่ยังเคลื่อนไหวได้เพียงเท่านั้น


เผ่ามารอ้าปากกว้างก่อนจะฝังเขี้ยวลงบนตัวของหม่าหลิว ทว่าหม่าหลิวก็ยังคงไม่ตระหนักถึงมัน เขายังคงก้าวต่อไปข้างหน้า ก้าวแล้วก้าวเล่า เหวี่ยงหมัดสังหารเผ่ามารที่ตรงเข้ามาเผชิญหน้า


และก็ผ่านพ้นไปอีกไม่นานเช่นกัน เผ่ามารก็ได้ทำการกัดกินหม่าหลิวจนสะอาดเอี่ยม ไม่หลงเหลือแม้กระทั่งเส้นผม


จนกระทั่งในเวลานี้ หมอกทะมึนที่ปกคลุมหม่าหลิวจึงค่อยจางหายไป


ท่ามกลางความว่างเปล่า ปรากฏเสียงครางด้วยความพึงใจ


“วิญญาณมนุษย์ …. อาหารอันโอชะ …”


กู่ฉิงซานและเหลิงเทียนสิงจ้องมองฉากนี้อย่างเงียบๆ แผ่นหลังของทั้งคู่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ


หลังจากนั้นไม่นาน สองตัวตนที่ยังรอดชีวิตอยู่ก็หันมามองหน้ากัน


“นั่นมันคืออะไรกัน?” เหลิงเทียนสิงกล่าวงึมงำ


ปกติเขามีความรอบรู้กว้างขวางไม่จำกัด ทว่าในช่วงเวลานี้เขากลับไม่อาจรู้ได้เลยว่ามันเกิดสิ่งใดขึ้น ในหัวใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่น


“นั่นคือ ‘มารสวรรค์’ เป็นสิ่งมีชีวิตที่ใกล้เคียงกับคำว่าคงกระพัน” กู่ฉิงซานถอนหายใจ และหันไปมองโดยรอบ


“อะไรคือมารสวรรค์?” เหลิงเทียนสิงถาม


“มันคือหนึ่งในเผ่ามารที่ไร้รูปร่างแต่มีความสามารถเชี่ยวชาญในด้านทำลายจิตแห่งเต๋าเพื่อยึดครองและดูดกลืนจิตวิญญาณของอีกฝ่าย”


กู่ฉิงซานไม่เต็มใจที่จะเอ่ยออกไปมากกว่านี้  เนื่องเพราะเกรงว่าเหลิงเทียนสิงจะสูญเสียจิตวิญญาณการต่อสู้ทั้งหมดของเขาไป


บัดซบ! บัดซบ! แม้กระทั่งมารสวรรค์ก็ยังปรากฏตัวขึ้น และในตัวเขาตอนนี้ก็ไม่มีวัตถุใดๆจากนิกายเต๋าที่จะสามารถใช้ต่อต้านมันพกติดตัวมาด้วยเลย


มีมารสวรรค์ที่ไร้รูปร่างอยู่รอบตัวเขา นั่นหมายความว่าสถานการณ์ในตอนนี้อันตรายกว่าเดิมถึง 10000 เท่า!


มารสวรรค์เป็นสิ่งที่ไม่สามารถมองเห็นได้ตามธรรมชาติ แต่ตัวมันกลับมีความสามารถมองลึกเข้าไปในจิตแห่งเต๋าของผู้ฝึกยุทธและทุบทำลายวิญญาณของพวกเขาได้


ไม่ว่าจะเป็นเหลิงเทียนสิงหรือกระทั่งตัวของกู่ฉิงซานเอง ก็ไม่มีทางที่จะจัดการกับมันได้


มารสวรรค์มีนิสัยยึดติดในเรื่องการหวงถิ่น หากมันไม่ถูกบังคับอย่างไม่มีทางเลือก มันย่อมไม่เต็มใจที่จะออกจากอาณาเขตของตนเป็นแน่


เมื่อคิดถึงจุดนี้ กู่ฉิงซานก็เอ่ยถามอย่างรวดเร็ว “คุณยังพอจะมีเม็ดยาปราณกระเรียนแดงอยู่หรือเปล่า?”


หลิงเทียนสิงหยิบเม็ดสมุนไพรที่ดูสะอาดสะอ้าน และโชยกลิ่นหอมขึ้นมา ก่อนจะกางมันบนฝ่ามือ “เหลือแค่สองเม็ดสุดท้าย”


กู่ฉิงซานกล่าวด้วยความยินดี “ส่งมันทั้งหมดให้ฉัน”


หลิงเทียนสิงจ้องมองเขาด้วยแววตาลึกซึ้ง


กู่ฉิงซานเอ่ย “คุณไม่จำเป็นต้องใช้มันหรอก แต่ฉันจำเป็นต้องใช้มันเพื่อเปิดทางข้างหน้า”


“คุณจะเป็นคนนำทางอย่างงั้นหรอ?” เหลิงเทียนสิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่คาคดคิด


“ถูกต้อง สถานการณ์ในตอนนี้ก็เปรียบดั่งเรือท้องแตกที่ตกอยู่ท่ามกลางมรสุมที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายในท้องทะเล คุณจะเลือกตายลงที่นี่ หรือสังหารพวกที่ทำรูรั่วแล้วเปิดทางหนีล่ะ?” กู่ฉิงซานเอ่ยเสียงต่ำ


อันที่จริงแล้วในสายตาของกู่ฉิงซาน เหลิงเทียนสิงนับว่าเป็นผู้ใช้เทคนิคมนตราที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง ทว่าหากข้างกายไม่มีคนคอยปกป้อง เขาก็จะเป็นเพียงแค่คนอ่อนแอ หากไม่มีทีมที่ทรงพลังมากพอที่จะยื้อให้หลิงเทียนสิงร่ายวิชาลับออกมาแล้วล่ะก็ ต่อให้เขาแข็งแกร่ง เขาก็จะไม่อาจผ่านช่วงเวลาสุดท้ายนี้ไปได้


“ … ” เหลิงเทียนสิงเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ย “ถ้าคุณตายลง ต่อให้ฉันมีเม็ดยาปราณกระเรียนแดงอยู่มากมายสักเท่าไร มันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี”


หลิงเทียนสิงโยนสองเม็ดยาฟื้นฟูออกไป


ในการต่อสู้เมื่อครู่ หลิงเทียนสิงแทบจะไม่สูญเสียพลังงานใดๆ และก่อนหน้านี้เขาก็ได้กินเม็ดยาฟื้นฟูเข้าไปแล้วเช่นกัน แตกต่างจากกู่ฉิงซานที่ที่จะใช้ออกด้วยค่ายกลแต่ละครั้งจำเป็นต้องสูญเสียพลังงานเป็นอย่างมาก


กู่ฉิงซานคิดจะฟื้นฟูพลังวิญญาณทั้งหมด จากนั้นก็เปิดค่ายกลอีกครั้งเพื่อให้ทั้งสองหลบซ่อนตัว


นี่คือความคิดของเขา


เขาไม่รู้ว่าเหมือนกันว่าค่ายกลนี้จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน


กู่ฉิงซานรับเม็ดยามา ก่อนจะโยนเม็ดหนึ่งเข้าปาก และเก็บอีกหนึ่งเอาไว้อย่างระมัดระวัง


ในหัวใจของเขารู้สึกเทิดทูนเหลิงเทียนสิงขึ้นมาหลายส่วน


หากลองคิดดูเกี่ยวกับเรื่องนี้ จะพบว่ามันยากจะทำใจจริงๆที่จะเต็มใจเสียสละเม็ดยาหายากเช่นนี้ให้แก่คนอื่น


เมื่อถูกขังอยู่ในสภาวะระหว่างความเป็นความตาย แต่กลับยังมีน้ำใจถึงเพียงนี้ ชายคนนี้มีคุณสมบัติที่คู่ควรแก่คำว่าสหายจริงๆ


ในหัวใจของกู่ฉิงซานได้ตัดสินใจแล้ว เขากล่าว “ค่ายกลยังอยู่ในอีกชั่วขณะหนึ่ง คุณควรที่จะพักผ่อนก่อนเป็นอันดับแรก”


ระหว่างกล่าว  กู่ฉิงซานก็ตรงไปยังร่างของวูจิน ก่อนจะกระแทกเกราะหนามเหล็กบนไหล่ของวูจินออก แล้วนำมันมาสวมบนไหล่ของตน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.322K ครั้ง

3,141 ความคิดเห็น

  1. #444 Curve Light (@curvelight) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 00:01
    ดาบ ละ?
    #444
    0
  2. #443 หมีจับเด็ก (@YukinoaYukino) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 23:35

    ชื่อตอนก็คิดว่าจะ... ที่ไหนได้
    #443
    0
  3. #442 gubank203 (@gubank203) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 22:43
    มีกลุ่มvipหน้าเพจเขาครับใครค้างไปibได้
    #442
    0
  4. #441 นักจิตตโรค (@0846148716) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 19:14
    อย่างนี่เหละถึงจะเป็นนิยายที่สมจริงถึงเลื่อดถึงเนื้อกดดันหาทางเอาตัวรอดเเละมีแสงเทียนอยู่ปลายอุโมง
    สนุกมาก
    #441
    1
    • #441-1 Ewww (จากตอนที่ 51)
      11 กันยายน 2562 / 03:41
      เอามาจากนิยายจีนแปล

      All armageddon online
      #441-1
  5. #440 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 19:04
    รอตอนต่อไปครับ
    #440
    0
  6. #439 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 17:28
    กดดันมากตอนนี้ ถึงจะรู้ว่ารอดแต่จะรอดไปในสภาพไหนเนี่ยสิ
    #439
    0
  7. วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 16:34
    จริง รู้สึกอึดอัดเกินไป...
    #438
    0
  8. #437 Dermie (@JaminiChevalier) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 16:28
    ....ตายหมดเลย เฮ้อ
    #437
    0
  9. #436 Peremu (@Peremu) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 16:28
    ค้างอะ
    #436
    0
  10. #435 M82A1 (@blackmik) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 16:25

    เริม เบิ่อโลกมาร อะ กลับโลกไม่ทัน ไร ก็ กลับ ไป อีกโลกและ ตอนนี้อยากรู้ว่า โลก จริง จะเป็น ยังไงมากกว่า อะ หรือเรา ควน รอ ไห้ได้ หลาย ๆๆ ตอนแล้ว อ่านทีเดียว ดี

    #435
    0