หมื่นสวรรค์สิ้นโลกา Online

ตอนที่ 34 : หมื่นสวรรค์สิ้นโลกา Online Ep.34 - ถ้าไม่กินก็โยนทั้งไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,483 ครั้ง
    28 ก.ค. 62

หมื่นสวรรค์สิ้นโลกา Online Ep.34 - ถ้าไม่กินก็โยนทั้งไป


“ฝีมือการยิงธนูระดับนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณได้อยู่กองพันทหารม้าแนวหน้า”กงซุนซีกล่าวยกย่อง


หนิงเยว่ฉานพยักหน้าอย่างเงียบๆ


เทคนิคการต่อสู้ไม่เพียงแต่จะต้องฝึกฝน แต่ยังจำเป็นต้องมีพรสวรรค์อีกด้วย บางคนแม้มีพื้นฐานวรยุทธที่โดดเด่น แต่หากพวกเขาไม่เรียนรู้เทคนิคระดับสูง จะตายเมื่อไหร่ก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น


ชายหนุ่มเบื้องหน้าผู้นี้ มีพรสวรรค์ที่ดีจริงๆ


ทั้งสองสบตากัน ดูเหมือนจะเชื่อคำกล่าวของกู่ฉิงซานไปแล้วอย่างน้อยก็เจ็ดถึงแปดส่วน


กู่ฉิงซานเชื่อว่า ภายในจิตใจของทั้งสองคงกำลังคิดว่าตนไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี


เป็นที่ชัดเจนแล้วว่าพื้นฐานวรยุทธของพวกเขานั้นสูงส่ง หรือแม้กระทั่งมีส่วนร่วมในการสร้างผลงานอันโดดเด่นมากมาย แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าทั้งสองได้รับการช่วยชีวิตจากเด็กชายที่ยังไม่แม้แต่จะทะลวงผ่านระดับปราณปรับแต่ง


ในปัจจุบัน รามสูรไร้พักตร์ได้นำทางมารกระหายเลือดวนไปมาอย่างไร้จุดหมายดั่งแมลงวันไร้หัว ส่วนกองทัพมารเคลื่อนพิภพก็ถูกหลอกจนถอนกำลังกลับไปยังฐานหลักของกองทัพมาร


สำหรับทั้งสอง อาจกล่าวได้ว่าไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้แล้ว และในที่สุดพวกเขาก็จะสามารถหายใจได้อย่างทั่วท้องเสียที


กงซุนซีปรบมือดังฉาดแล้วกล่าวทันที “ยอดเยี่ยมมาก สหายน้อยกู่ ถ้าพวกเรารีบหลบหนีไปทันที บางทีอาจจะยังมีโอกาสรอดชีวิตกลับไปยังที่ราบสูงในอาณาเขตของมนุษยชาติก็เป็นได้”


เขาถามอีกครั้ง “นักบุญหญิง คุณสามารถยังพอเดินไหวไหม?”


หนิงเยว่ฉานส่ายหัวและกล่าว “ยังไม่ค่อยไหว ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมจริงๆ”


กงซุนซีชี้ไปยังกู่ฉิงซานและกล่าว “สหายน้อยกู่ คุณช่วยพยุงหนิงเยว่ฉานหน่อยจะได้ไหม พวกเราจะได้ออกเดินทางกันเสียที”


ค่ายกลของเขาจำเป็นจะต้องใช้สองมือในการผนึกสัญลักษณ์ การที่มีเด็กคนนี้คอยช่วยพยุงหนิงเยว่ฉานนับว่ามีประโยชน์ยิ่ง หากในกรณีที่เกิดเหตุวิกฤติขึ้นอย่างกระทันหัน กงซุนซีจะได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือได้อย่างเต็มกำลัง


หนิงเยว่ฉานรับรู้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้ดี ดังนั้นเธอจึงไม่เอ่ยปฏิเสธ และยื่นมือออกไปให้อีกฝ่ายอย่างเงียบๆ


กู่ฉิงซานมองอีกฝ่าย เท่าที่เห็นเรียวแขนบอบบางดั่งกิ่งต้นหลิวของเธอถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดเกราะทองโดยสมบูรณ์  ข้อมือของเธอถูกห่อไปด้วยผ้าสีแดงเข้ม บดบังฝ่ามือที่ขาวเนียนราวหยกสลัก


ภายใต้ท้องฟ้าสรวงสวรรค์เบื้องบน ไม่รู้เลยว่ามีผู้ฝึกยุทธชายกี่ล้านคนใฝ่ฝันว่าตนจะได้จับมือกับหล่อน สำหรับพวกเขา ต่อให้จะต้องจ่ายออกไปมากสักเพียงใดพวกเขาก็ไม่คิดจะลังเล


แต่นั่นมันก็เป็นเพียงแค่ความคิด


หนิงเยว่ฉานที่แสนบริสุทธิ์ และวิสัยทัศน์สูงส่ง แน่นอนว่าย่อมไม่มีความสุขกับเพียงแค่คำสรรเสริญเยินยอเหล่านี้ มีน้อยครั้งนักที่เธอจะใกล้ชิดกับผู้อื่น


ถ้ามันไม่ใช่ช่วงเวลาเป็นตายถึงชีวิต ต่อให้เธอไม่อาจฝืนยืนขึ้นไหว เธอก็จะไม่ยอมให้ผู้ชายยื่นมือเข้าช่วยเหลืออย่างแน่นอน


อย่างไรก็ตาม กู่ฉิงซานกลับไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว


เอ๋?


เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าเด็กนี่?


สองตัวตนที่มีพื้นฐานวรยุทธอยู่ในขอบเขตระดับสูงส่งหันมามองหน้ากันและกัน ก่อนที่จะหันไปมองกู่ฉิงซาน


พวกเขาเห็นแค่เพียงคิ้วของกู่ฉิงซานที่ขมวดมุ่นบนใบหน้า และสีหน้ายังคมจมอยู่กับความคิด ไม่ได้เผยให้เห็นถึงความสุขและความกระตือรือร้นที่จะได้ใกล้ชิดกับหญิงงาม


“มีอะไรงั้นหรอ?” กงซุนซีกล่าวถาม


“เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? ทำไมฉันถึงต้องช่วยพยุงเธอด้วย?” กู่ฉิงซานชี้ไปยังหนิงเยว่ฉาน


หนิงเยว่ฉานที่ถูกชี้นิ้วใส่บังเกิดความไม่มั่นใจในตัวเองขึ้น


เจ้าหมอนี่ ช่วยพยุงฉันสักหน่อยมันจะตายไหม?


อย่าบอกนะว่าฉันไม่มีเสน่ห์เลย?


ด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยที่เกิดขึ้นในจิตใจของหนิงเยว่ฉาน เธออดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปาก และกล่าวอธิบายด้วยตัวเอง “ฉันต่อสู้อย่างหนักเป็นเวลาหลายวัน และถูกโจมตีด้วยพิษที่มีฤทธิ์แตกต่างกันถึงสี่ชนิด นอกจากนี้บนร่างกายฉันยังได้รับบาดเจ็บกว่า 27 แห่ง”


“ไม่สมควรจะเป็นเช่นนั้น”กู่ฉิงซานมองเธอด้วยความสงสัย “คุณไม่ได้นำเสบียงอะไรมาเลยหรือ? แล้วในถุงสัมภาระเล่า มันควรที่จะมีเม็ดยารักษาและยาแก้พิษไว้ไม่ใช่หรอ”


หนิงเยว่ฉานเบนสายตาไปอีกทางและกล่าว “มันถูกใช้ไปหมดแล้ว”


กงซุนซียิ้มอย่างขมขื่นและกล่าว “พวกเรามุ่งลึกเข้าไปในกองทัพมารเพื่อค้นหาความลับ แต่ผลที่ได้คือกลับถูกพบตัวโดยเก้าราชันมารโลกัลต์ หลังจากนั้นพวกมันก็ไล่ล่าเรามานานกว่า 20 วัน สิ่งต่างๆที่พกติดตัวมาได้ถูกใช้ออกไปจนหมด จนไม่เหลือแม้กระทั่งเม็ดยารักษา”


กู่ฉิงซานตกตะลึง


ปรากฏว่าเดิมทีสถานการณ์ของนักบุญหนิงเยว่ฉานก็ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้วแม้กระทั่งเสบียงขั้นพื้นฐานที่สุดอย่างเม็ดยารักษาก็ยังถูกใช้ไปจนหมด


ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการที่ถูกจับตัวได้โดยห้ามารผู้ยิ่งใหญ่และถูกลากออกไปต่อสู้ทั้งวันทั้งคืนจนตัวตาย เธอจะรู้สึกแค้นใจขนาดไหน


เธอคงจะเป็นคนที่รู้สึกคับแค้นใจมากที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์


กู่ฉิงซานใช้มือคลำตามร่างกายของเขา ดูเหมือนว่าเขาพยายามที่จะหาเสบียงอะไรบางอย่าง


กงซุนซีและหนิงเยว่ฉานจ้องมองการกระทำของเขา ก่อนที่ดวงตาของทั้งสองจะเปล่งประกายสดใส


ใช่แล้ว! บางทีเจ้าเด็กคนนี้อาจจะมีเสบียงอย่างเม็ดยารักษาพกติดตัวมาก็เป็นได้


เมื่อทั้งสองคิดถึงจุดนี้ จู่ๆกู่ฉิงซานผละมือออกและกล่าว “ขอโทษด้วย ฉันไม่มีเม็ดยาหรืออะไรที่จะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของคุณได้เลย”


และทั้งสองก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย


หนิงเยว่ฉานเริ่มหงุดหงิด ก็ถ้านายไม่มีเม็ดยารักษา แล้วจะแสดงท่าทางเหมือนคลำหาอะไรบางอย่างทำไม!


“ไปกันเถอะ พวกเราจะต้องทำเวลาให้ดีที่สุด” กงซุนซีหันหลังกลับและกล่าว


“เดี๋ยวก่อน”


จู่ๆกู่ฉิงซานก็นึกได้ถึงสิ่งหนึ่ง


เขาหยิบกระเป๋าหนังขึ้นมา จากนั้นก็เทถุงน้ำดีงูที่เปล่งแสงระยิบระยับออกมา


“นี่คือถุงน้ำดีจากมอนสเตอร์งู มันเป็นของหายากมาก บางทีมันอาจจะพอมีประโยชน์ ในการรักษาพิษและอาการบาดเจ็บของคุณได้”


กล่าวจบ กู่ฉิงซานก็ถือถุงน้ำดีงูไว้ในมือของเขา


กงซุนซีจ้องมองมัน ด้วยท่าทีที่ดูมีความสุขมาก


“ไม่เพียงแต่มีประโยชน์ แต่มันยังมาได้ถูกจังหวะ! ถุงน้ำดีงูไม่เพียงช่วยละลายพิษร้าย แต่มันยังช่วยเสริมสร้างกล้ามเนื้อและฟื้นฟูบาดแผลอีกด้วย! ยอดเยี่ยม นี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ!”


กงซุนจีร้องเรียก “นักบุญหญิง ดูเหมือนว่าคุณจะรอดแล้ว รีบกินเจ้าสิ่งนี้ไปเร็ว”


หนิงเยว่ฉานจ้องมองถุงน้ำดีงูในมือของอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ


ทว่าจากประสบการณ์ของเธอ เธอจึงรู้ว่าถุงน้ำดีงูอันนี้มีค่าและสำคัญสำหรับเธอขนาดไหนในช่วงเวลานี้


อย่างไรก็ตาม ฉากนี้กลับย้อนเอาความทรงจำอันแสนเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจเธอออกมา


จู่ๆหนิงเยว่ฉานก็เอ่ยถามอย่างฉับพลัน “หากมอบถุงน้ำดีงูอันนี้ให้ฉัน แล้วคุณล่ะ?”


“ฉัน?” กู่ฉิงซานตบลงบนหน้าอกและกล่าว “ฉันสบายดี”


หนิงเยว่ฉานเงียบไปดั่งน้ำนิ่ง ก่อนจะกล่าวเสียงอ่อน “คุณยังมีพื้นฐานวรยุทธต่ำ บางทีมันอาจจะเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้นกับตัวคุณเองก็ได้ ทำไมคุณไม่เก็บมันไว้ใช้ช่วยชีวิตตัวเองล่ะ?”


กู่ฉิงซานคิ้วกระตุก


พื้นฐานวรยุทธต่ำ?


อาจเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้น?


ดูแต่ละอย่างที่ผู้หญิงคนนี้แพล่มออกมาสิ!


กู่ฉิงซาน จ้องไปยังหน้ากากเงินของอีกฝ่ายและกล่าวอย่างหงุดหงิด “คุณจะไม่กินมันใช่ไหม ถ้าไม่กินมันงั้นฉันจะโยนมันทิ้งไปเสีย”


หนิงเยว่ฉานดูจะอารมณ์ดีมากในตอนนี้ เธอจึงไม่โต้เถียงใดๆ แต่ดวงตาของเธอที่กำลังจดจ้องไปยังเด็กหนุ่มผ่านหน้ากากดันกระตุกไม่หยุด


นี่มันทัศนคติบ้าบออะไรกัน ถ้าไม่กินจะก็โยนทิ้งไปงั้นหรอ ดูสิ่งที่ชายคนแพล่มออกมาสิ!


เธอกัดริมฝีปากแน่น มันเป็นเรื่องยากที่จะตัดสินใจว่าจะยอมรับหรือปฏิเสธดี


ถุงน้ำดีของมอนสเตอร์งูมีค่ามากยิ่งกว่าเม็ดยาถอนพิษนับร้อยเท่า หากกินมันจะสามารถแก้ปัญหาเรื่องพิษตกค้างในร่างกาย และยังเสริมสร้างปราณและเลือดลมขึ้นใหม่อีกด้วย


แม้ว่ามอนสเตอร์งูจะไม่ได้แข็งแกร่ง ทว่าหนึ่งปีมันจึงจะออกล่าหาอาหารสักครั้ง เมื่อมันยัดอาหารลงเต็มกระเพาะ มันจะจะหลบลี้เข้าไปในภูเขาลึก และจำศีลตลอดทั้งปี


และเมื่อมันทำเช่นนี้วนเวียนไปเรื่อยๆถึง 360ปี  มอนสเตอร์งูก็จะออกห่างจากสถานที่จำศีลของพวกมัน และไล่ค้นหาอาหารที่ครอบครองธาตุทั้งห้าเพื่อนำมาบำรุงจิตวิญญาณ และเตรียมพร้อมสำหรับการกลายร่างเป็นมังกร


มันจึงเป็นเรื่องยากที่มอนสเตอร์งูจะปรากฏตัว และยากยิ่งกว่าที่ค้นหามันจนพบ


ถุงน้ำดีงูชิ้นนี้ ดูเหมือนว่าจะมีอายุเกือบๆ 300ปี การได้พบเจอและได้มันมาคงจะเหมาะสมกับคำกล่าวที่ว่า ‘บางสิ่งอาจได้มาด้วยโชค ไม่ใช่แค่ต้องออกไปค้นหา’


อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายกลับหยิบมันออกมาด้วยท่าทีสบายๆราวกับไม่คิดอะไร


หากพลิกผันเหตุการณ์ เปลี่ยนเป็นช่วงที่หนิงเยว่ฉานไม่ได้อยู่ในสภาวะอ่อนล้าราวกับตะเกียงไฟที่น้ำมันแห้งเหือด และต้องพิษร้ายแรง ยามเมื่อพบเห็นอีกฝ่ายนำถุงน้ำดีที่สามารถละลายพิษออกมา ตัวเธอคงไม่มีอารมณ์แปรปรวนขนาดนี้


แต่สถานการณ์มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว และจู่ๆความทรงจำอันเจ็บปวดก็ย้อนเตือนเธอ


ในอดีต ช่วงเวลาที่เธอได้เข้าสู่นิกายเทียนจีเป็นครั้งแรก หนิงเยว่ฉานได้ใช้พรสวรรค์ในการฝึกยุทธของของเธอดึงดูดความสนใจจากทุกผู้คน


ขณะที่เธอค่อยๆเติบโตขึ้น ใบหน้าอันงดงามของเธอก็ค่อยๆปรากฏสู่สายตาของทุกผู้คนเช่นกัน


เกือบทุกวันศิษย์พี่ศิษย์น้องของเธอ ต่างก็คอยอุทิศตัวปรณนิบัติทุกอย่างให้เธอ ทว่าดูเธอจะไม่สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย


จนในที่สุดเธอก็ได้พบกับชายหนุ่มที่เป็นศิษย์พี่และโดดเด่นไม่น้อยไปกว่าเธอ จากนั้นเธอก็เริ่มพยายามติดต่อกับอีกฝ่าย


ใครจะรู้ว่าในช่วงระหว่างการทดสอบออกไปฝึกฝนเบื้องนอก ทั้งสองจะถูกขังอยู่ในซากปรักหักพังโบราณที่เต็มไปด้วยพิษร้าย และติดอยู่ภายในเป็นเวลาหลายเดือน


ในช่วงเวลาที่สิ้นหวังที่สุด ศิษย์พี่ที่เธอไว้ใจกลับลอบวางกับดักเธออย่างลับๆ และพยายามที่จะฆ่าเธอเพื่อชิงเม็ดยาสลายพิษที่มีเพียงหนึ่งเดียวในถุงสัมภาระของเธอ


หนิงเยว่ฉานยังคงจดจำได้ถึงใบหน้าอันบ้าคลั่งและเสียงคำรามอันชั่วร้ายของเขาได้อย่างขึ้นใจ


“นังแพศยา! นังคนชั้นต่ำ ส่งเม็ดยาสลายพิษที่อยู่ในมือแกมาซะ!”


วันนั้นเป็นวันเดียวกันกับวันเกิดของหนิงเยว่ฉาน และยังเป็นวันเดียวกันกับที่เธอได้สังหารคนเป็นครั้งแรกในชีวิตอีกด้วย


นับตั้งแต่นั้นมา หนิงเยว่ฉานก็ปิดตายหัวใจของเธอ และแสวงหาเพียงเส้นทางแห่งเต๋า


แต่ในตอนนี้ เมื่อเธออยู่ในสภาวะที่สิ้นหวังเฉกเช่นในคราก่อน ร่างกายต้องพิษร้ายเหมือนกัน แต่เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับยื่นถุงน้ำดีงูออกมาอย่างไม่ใส่ใจ แถมยังกล่าวอย่างป่วยๆว่า “ถ้าไม่กินมัน งั้นฉันจะโยนทิ้งไปเสีย!”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.483K ครั้ง

3,221 ความคิดเห็น

  1. #1416 Snoriw (@sadisticnight) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 18:20
    อยากได้คนนี้ ง๊ากก เรื่องนี้เขียนตัวละครผู้หญิงออกมาได้ดีจริงๆ แทบไม่มีใครที่งี่เง่าน่ารำคาญเลย ..บางเรื่องอ่านแล้วก็ พระเอก.. ไม่เอาใครเลยได้มั้ย แต่เรื่องนี้คือ ย..อยากได้ทุกคนโลยยฮืออ ฮาเร็มได้มั้ย5555(ล้อเล่นน่า!)
    #1416
    0
  2. #933 Empty_Mind (@mrsuchart1970) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 01:13
    มัวแต่เวิ่นเว้ออยู่นั่นแหละ..
    คว้าใส่ปากแล้วกลืนลงไปก็จบแล้วอีหล่าเอ๊ย
    #933
    0
  3. #573 bophobia (@bophobia) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 17:41
    คนมันดีอะนะ555
    #573
    0
  4. #288 sillaprakop (@sillaprakop) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 20:33

    กำลัง??’???’???’???’???’?คับ

    #288
    0
  5. #257 นัทจัง (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 16:45

    ไม่เข้าใจพระเอกในเมื่อข้ามไปข้ามมาได้เวลาจะข้ามมาทางยุคโบราณ ทำไมไม่เคยเตรียมความพร้อมเลย ดีหน่อยมีธนู เซ็งส์เป็ด

    #257
    1
  6. #156 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 10:10
    อย่าเอาของกินไปเล่นสินาย ฮ่าๆๆๆๆ
    #156
    0
  7. #139 we-Kab (@we-Kab) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 20:19
    กล่าวแบบป่วยๆจ๋า
    #139
    0