เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 8 : บทที่ 4 - 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 ก.ย. 63

  

sds

ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทแล้ว ตอนที่ชมพูเดินออกมานอกร้าน รถตู้ของอนลมาจอดคอยท่าด้านหน้าร้านดั่งรู้เวลา เช่นเคย เขาเปิดประตูให้เธอขึ้นไปด้านในก่อน จึงตามขึ้นมา อนลเป็นพระเอกดัง ทั้งตัวจริงยังหล่อเหลามากกว่าในจอเสียอีก เพียงแค่เดินออกมาหลายคนก็หันมามอง ชมพูถึงกับทำตัวไม่ถูก จะเดินห่างหรือเดินนำไปก่อนดี

มือขายฝ่ายโฆษณาลืมปัญหาอีกข้อหนึ่งไปเสียสนิท หากเธอเอาตัวเข้าใกล้พระเอกดังอย่างเขา จะหลีกเลี่ยงการเป็นข่าวได้อย่างไร

“คุณไม่กลัวเป็นข่าวเหรอคะ” หลังจากบอกทางกับคนขับรถเรียบร้อย ชมพูนั่งคิดอยู่นาน จึงหันไปถามอนล เขาเลิกคิ้วมองเธออย่างแปลกใจ

“กลัวชานนท์โกรธเหรอครับ”

เขาแลพูดถึงพี่ชานนท์บ่อยเหลือเกิน ชมพูไม่แน่ใจ นี่เป็นคำถามลองเชิงหรือเปล่า

“ก็...ค่ะ” ถ้าเธอเป็นแฟนพี่ชานนท์จริง ก็ต้องกลัวล่ะ

เอ.. แต่พี่นนท์ก็ว่าให้มาคุยเรื่องสัญญานี่นา

“คุณไม่ได้บอกชานนท์เรื่องที่มาหาผมเหรอครับ”

ชมพูเกือบจะพูดออกไปแล้วว่าบอก หากเธอยั้งตัวเองทัน แสร้งทำท่าทีตื่นตระหนก

“ไม่ต้องทำหน้าตาตื่นขนาดนั้นก็ได้ครับ ผมไม่บอกชานนท์หรอก” อนลรีบปลอบใจ เมื่อหญิงสาวที่เขานัดมาทานข้าวเย็นด้วยกันมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขาแทบผิวปากหวิวด้วยความพอใจ หากชานนท์รู้เรื่องคงไม่สนุกเท่าไหร่ ในเมื่อเป้าหมายเขาคือการตีท้ายครัวอีกฝ่าย

“ขอบคุณค่ะ” ชมพูพูดคำขอบคุณอย่างตะกุกตะกัก ปล่อยให้เขาเข้าใจอย่างนั้น อนลไม่คิดจะปิดรอยยิ้มพึงพอใจเลยสักนิด เท่ากับเธอขุดหลุมให้เขาตกลงไปสำเร็จใช่ไหม?

“ถ้าอย่างนั้นผมขอขึ้นไปกินกาแฟบนห้องชมพูเป็นการปิดปากได้ไหมครับ” อนลวางมือลงบนที่พักแขน ส่งรอยยิ้มไร้พิษภัยมาให้ ชมพูเกือบจะถอยหลังไปติดหน้าต่าง ไม่คิดว่าเขาจะรุกเร็วขนาดนี้ มากินข้าวครั้งแรกก็ขอขึ้นห้อง

“ต้องกลัวขนาดนั้นเลยเหรอครับ” เขาอยากเอื้อมมือไปม้วนปอยผมที่หลุดร่วงลงมาจากหางผมที่ถูกมัดเป็นหางม้าเอาไว้ หากแต่ชายหนุ่มรู้ดีว่ายังเร็วเกินไป การขอขึ้นห้องก็เป็นการลองดูเท่านั้น หากชมพูปฏิเสธอนลก็ไม่อะไรอยู่แล้ว แค่อาจต้องลองในครั้งต่อๆ ไป เมื่อสนิทกันมากขึ้น

“ไม่ได้กลัวค่ะ” ชมพูขยับท่านั่งให้ดีๆ ก่อนจะตอบในสิ่งที่อนลถึงกับแปลกใจ

“ได้สิคะ แต่ทานกาแฟตอนค่ำอย่างนี้คงไม่ดี เอาเป็นน้ำผลไม้ดีกว่านะคะ”

“ฮ่าๆ ได้สิครับ” ผู้หญิงคนนี้นี่ เกิดคาดเหมือนกันแฮะ อนลหลุดหัวเราะออกมา หลังจากได้คำตอบ เขาจึงเปลี่ยนหัวข้อบทสนทนาเป็นเรื่องการทำงานของหญิงสาว มีบ้างที่เธอจะถามถึงเรื่องของเขา แต่น้อยมาก คงเพราะเขาเป็นคนในสปอตไลต์ประวัติส่วนตัวแทบทุกอย่างมีอยู่ในหน้าเว็บไซต์ต่างๆ อยู่แล้ว

 

ชมพูกังวลอยู่เหมือนกันที่ต้องพาพระเอกหนุ่มชื่อดังขึ้นคอนโด ในข่าวหลายครั้งมักจะมีพาดหัวข่าวจำพวกพระเอกอักษรย่อนี้ ย่องขึ้นคอนโดสาว หรือแม้กระทั่งนางเอกสาวย่องขึ้นคอนโดพระเอก มีให้เห็นถมไป หากเมื่อเลือกจะเดินทางนี้ก็ไม่มีทางให้เดินย้อนกลับแล้ว

โชคดีของเธอที่ระหว่างเดินผ่านส่วนล้อบบี้ ขึ้นลิฟต์กระทั่งเข้าห้องมา ไม่มีใครสนใจเธอกับเขามากนัก อาจจะมีเมียงมองมาที่อนลบ้างอยู่เหมือนกัน แต่การที่เขาใส่หน้ากากอนามัยก็ช่วยได้มาก

“แคบหน่อยนะคะ” หันมาบอกเขาระหว่างที่เปิดประตูเข้าไปด้านใน ชมพูถอดรองเท้าขึ้นไปวางบนชั้น ในขณะที่อนลถอดรองเท้าตรงข้างประตูหลังจากปิดประตูห้องเรียบร้อย

แคบมาก ไม่ใช่แค่แคบหน่อยอย่างที่ชมพูพูด

อนลกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องขนาดเล็กอย่างเหลือเชื่อที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะใช้ชีวิตอยู่ในห้องนี้ได้ นี่มันเล็กเท่ากับห้องแต่งตัวเขาเลยก็ว่าได้ ภายในห้องถูกแต่งด้วยโทนสีครีมและสีขาว เพื่อให้ห้องดูไม่ทึบและคับแคบ ทั้งเครื่องเฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่จะมีลักษณะโปร่ง ไม่ทึบไปเสียหมด ห้องจะได้ดูโล่ง

“นั่งก่อนค่ะ” ชมพูอมยิ้ม ลอบสังเกตเห็นใบหน้าเหยเกของชายหนุ่ม แม้เขาจะซ่อนสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว เธอเปิดตู้เย็นบริเวณครัว หยิบเอาน้ำผลไม้ที่ซื้อติดห้องไว้ดื่มมาเทใส่แก้ว พลางเอาไปเสิร์ฟให้เขาที่โต๊ะรับแขก

“ผมคิดว่าคุณจะอยู่ห้องชานนท์” เขาไม่เคยไปห้องชานนท์หรอก แต่มั่นใจว่าห้องมันกว้างกว่าห้องชมพูมาก แม้อาจจะไม่เท่าเขา

ทำไมให้แฟนอยู่ห้องเล็กแบบนี้

อนลมีสีหน้าไม่ใคร่พอใจนัก เมื่อชานนท์ให้แฟนอยู่ในห้องคับแคบเช่นนี้ ถ้าเป็นอนลจะไม่ลังเลที่จะให้ย้ายไปอยู่ด้วยกัน นี่มันสมัยไหนแล้ว คนเป็นแฟนอยู่ด้วยกันเป็นเรื่องปกติ ก่อนจะหน้าบึ้งตึงเมื่อนึกได้ ถ้าชมพูอยู่กับชานนท์ เท่ากับการที่เขาขอขึ้นห้องเธอ ก็เท่ากับขึ้นห้องมัน กวาดตามองรอบห้องอีกครั้ง บางทีอยู่ที่นี่น่าจะดีกว่า

“ไม่ค่ะ” เธอจะไปอยู่กับพี่นนท์ได้ไงล่ะ “ที่นี่ชมพูซื้อเอาไว้ก่อนแล้ว สบายใจที่อยู่ที่นี่มากกว่าค่ะ” ตอบแบบนี้น่าจะเข้าท่า เธอเลือกจะนั่งลงบนเก้าอี้ทานอาหารที่อยู่ถัดจากโซฟามากกว่าไปนั่งข้างเขา ซึ่งอนลก็ไม่ได้ทักในเรื่องนี้ ถือว่าเขาฉลาดพอควรที่เว้นระยะให้ชมพูสบายใจ

“งั้นเหรอครับ” เขาพยักหน้า พลางหยิบแก้วน้ำส้มขึ้นมาดื่ม มันมีรสหวานอมเปรี้ยว ช่วยให้ร่างกายตื่นตัว สดชื่นมากกว่าที่คิด หากสายตาเขาก็ไปปะทะกับถุงกระดาษยี่ห้อดังที่ถูกตั้งบนชั้นทีวีตรงหน้า

“ชมพูยังไม่เอากระเป๋าออกจากถุงเลยเหรอครับ”

“คะ?” ตาโต ลืมเสียสนิทว่าวางถุงกระเป๋าที่อนลซื้อให้ไว้ตรงนี้ จะลุกไปหยิบเอาไปซ่อนก็ไม่ทันแล้ว อนลวางแก้วน้ำ เคลื่อนกายไปหยิบถุงกระดาษใส่กระเป๋านั่นมาวางบนรับแขก พลางขยับตัวไปด้านข้าง

“มานั่งนี่สิครับ” เขาเรียกเธอพร้อมรอยยิ้มที่ไร้การคุกคามหรือคิดในแง่ไม่ดี ชมพูลังเลอยู่ชั่วครู่ ถึงขนาดให้ขึ้นมาบนห้องขนาดนี้ ก็ต้องเดินหน้าให้ถึงที่สุดแล้ว เธอจึงยอมเดินไปนั่งข้างกายเขา

ชมพูได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ มาจากชายหนุ่มข้างกาย มันให้ความรู้สึกเท่ปนเซ็กซี่ในแบบสปอร์ตแมน เผลอเอนกายไปทางเขาเล็กน้อย

อนลหยิบกระเป๋าภายในถุงที่ถูกห่อมาอย่างดีออกมายื่นให้ชมพู หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย จึงรับมันมา เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“ใช้เถอะนะครับ กระเป๋าหนังแท้ ถ้าไม่ใช้หนังจะเสียเอา ไม่เสียดายเหรอครับ” เขาอ้อน อนลส่งสายตาขอความเห็นใจ เขาเป็นนักแสดงชั้นเยี่ยม จึงไม่แปลกเลย เมื่อเห็นความลังเลในดวงตาคู่สวยของชมพู

“นะครับ” ย้ำอีกครั้งเพื่อทลายกำแพงอันเปราะบาง เขารู้ว่าเธอเองก็ระแวดระวังเขาอยู่ ถ้าผู้หญิงที่จ้องจะจับอนล ส่วนใหญ่มักเข้าหาเขาทันที คงไม่ไปนั่งเสียห่างในตอนแรก ขนาดยอมให้ขึ้นมาบนห้อง ยังยืนห่างเขาตั้งเยอะ

ผู้หญิงคนนี้นี่ ดูเหมือนจะเปิดโอกาสให้เขา แต่ก็ไม่ทั้งหมดเสียทีเดียว

ดูท่าคงจะไม่ง่ายอย่างที่คิด เขาลอบยิ้มในใจ ดีเหมือนกัน อะไรง่ายๆ ก็น่าเบื่อเกินไป

“ก็ได้ค่ะ” ชมพูพ่นลมหายใจออกมา รับกระเป๋ามาเสียไม่ได้ พอรู้เหมือนกันหรอก กระเป๋าพวกนี้ถ้าตั้งไว้เฉยๆ ไม่ได้ใช้หนังจะมีปัญหา

อนลฉีกยิ้มกว้างแทบจะทันทีที่เธอตบตกลง ก่อนจะหันไปยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มอีกครั้งจนหมด ชมพูมองนาฬิกาบนข้อมือ เวลานี้เกือบสามทุ่มแล้ว ชักจะดึกขึ้นทุกที

“พรุ่งนี้ผมมีงานเช้า คงต้องขอตัวก่อน” เขาเหมือนรู้อยู่แล้ว อนลแสร้งทำเป็นไม่เห็นตอนชมพูมองนาฬิกา เขารู้จักถอยออกมา เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการไปแล้วหนึ่งอย่าง การที่หญิงสาวยอมใช้ของที่เขาซื้อให้ เท่ากับเดินเข้าใกล้ชมพูไปอีกหนึ่งก้าว ถ้าจะให้ดีชานนท์มาเห็นคงหึงน่าดู พระเอกหนุ่มมีแผนมากมายในหัว หนึ่งในนั้นคือการสร้างข่าวแบบที่เพียงดาวเคยทำ แต่นั่นเอาไว้ท้ายสุดก็แล้วกัน ตอนนี้ยังไม่ต้องไปถึงขั้นนั้น

“อ๋อค่ะ” ชมพูรีบผุดกายลุกขึ้น เดินนำเขาไปทางประตูห้อง

“ส่วนเรื่องค่ายเพลงของชานนท์ ผมจะส่งให้อีกทีนะครับ”

“ขอบคุณมากค่ะ” คิดว่าเขาจะลืมแล้วเสียอีก ชมพู เดินมาถึงหน้าประตู รอให้อนลใส่รองเท้าให้เรียบร้อย ทำท่าจะเปิดประตู หากแต่เขากลับมาขวาหน้าเอาไว้เสียก่อน ทำให้ระยะระหว่างชายหนุ่มและหญิงสาวใกล้กันแค่นิดเดียว ชมพูผงะถอยหลังไปเล็กน้อย พยายามรักษาท่าที เขาจุดยิ้มที่มุมปาก ยื่นมือมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาทัดหูของเธอ ยามมือของเขาสัมผัสโดนใบหูเธอเพียงเล็กน้อย ชมพูขนลุกซู่ ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ

ชมพูเห็นสายตาเขา สายตาของนักล่าเนื้อและเธอเป็นแค่เหยื่อตัวน้อยๆ ให้เขาได้วิ่งไล่ล่าเพียงแวบเดียว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน

“ฝันดีครับ” เขาเปิดประตูออกไปจากห้องเอง กระทั่งประตูปิดลงชมพูยังยืนนิ่งอยู่กับที่ ยกมือขวาขึ้นมากุมหน้าอกบริเวณที่หัวใจเต้นรัวแทบจะหลุดออกมา

ถอยตอนนี้ทันไหมเนี่ย

 

TALK

อนลนี่ไม่น่าไว้ใจเลยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น