เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 6 : บทที่ 3 - 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 ก.ย. 63

ช่วงเย็นวันหนึ่งหลังเลิกงาน ชมพูได้รับโทรศัพท์ด่วนจากเพื่อนรักอย่างเบญญา เพียงแค่เธอกดรับสายคำบ่นมากมายของเพื่อนก็พรั่งพรูออกมาไม่ได้หยุด หญิงสาวแทบจะทำแก้วน้ำโค้กในมือร่วงหล่น หากแต่ตั้งหลักลงไปนั่งบนโซฟาทัน ไม่ลืมกดเบาเสียงทีวีลง 

               “พี่นนท์เล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว เรื่องที่บังเอิญไปเจออนลที่ห้างจนเกิดการเข้าใจผิด” น้ำเสียงเบญญาเหมือนคุณครูกำลังดุนักเรียนในห้องไม่มีผิด เธอเอาโทรศัพท์ออกห่างหูชั่วคราว ก่อนจะแนบเข้ามาใหม่

               “ทำไมแกไม่บอกเขาไปว่าไม่ใช่ จะได้หมดเรื่องหมดราว” 

               “แล้วนี่เขามายุ่งกับแกบ้างหรือเปล่า”

               “ไปทำงานเจอเขาไหม”

               สารพัดคำถามที่ชมพูจะได้รับ ชมพูถึงหัวเราะออกมาดังลั่น แม้จะหูชาไปบ้างที่โดนบ่นโดนถามรัวๆ แต่ภายใต้คำพูดพวกนี้ เบญญากำลังห่วงเธอ ความปลื้มปิติสะท้อนออกมาจากดวงตาคู่สวยกับความห่วงใยที่เพื่อนมีให้

               “ฉันตัดสินใจแล้วแก ก็อย่างที่เคยบอกไปเหมือนรอบที่แล้วนั่นแหละ ฉันจะดัดสันดานเขา จะมาเห็นผู้หญิงเป็นของเล่น คิดจะแย่งจากแฟนคนอื่นไม่ได้”

               “แต่ถ้าผู้หญิงไม่เล่นด้วย ก็แย่งไม่ได้นะแก” ปลายสายแย้ง ข้อนี้ชมพูเห็นด้วย แต่เธอเลือกที่จะมองข้าม

               “เขารู้ว่ามีเจ้าของก็ไม่ควรเข้ามา อีกอย่างเขาตั้งใจปั่นหัวพี่นนท์” 

               “ชมพู” เบญญามีน้ำเสียงเหนื่อยใจ ชมพูอมยิ้ม เธอดื้อ เธอรู้ข้อนั้นดี 

               “แกไม่ทันเขาหรอก” 

               “แกนี่พูดเหมือนแฟนเข้าไปทุกวัน” 

               “บ้า!” จับน้ำเสียงได้ว่าเบญญานั้นเขินอาย “พี่นนท์เล่าเรื่องอนลให้ฟังบ้างแล้ว เขาร้ายใช่ย่อยนะ”

               “เจ้าชู้น่ะเหรอ” คำจำกัดการของคำว่าร้ายนี่หมายถึงนิสัยหรืออะไร?

               “เจ้าชู้นั่นก็ใช่ ฉลาดอีกต่างหาก พี่นนท์ว่า อนลไม่ใช่ลูกคนรวยที่บังเอิญร้องเพลงได้ เล่นละครเก่ง หรือมีเส้นสายดี สมองเขาก็ดีด้วย”

               “เฮ้อ..” ชมพูถอนหายใจ เปล่า ไม่ใช่เรื่องที่เบญญาพูดมา เรื่องชื่อพี่นนท์กับอนลต่างหาก

               “ทำไมสองคนนี้ต้องชื่อคล้ายกันด้วยเนี่ย”

               “ฮ่าๆ” คราวนี้ตาเบญญาหัวเราะบ้าง 

               “นั่นสิพี่นนท์ก็บ่น เหมือนประเด็นเรื่องชื่อนี่ต่างคนก็ต่างเขม่นกันอยู่เหมือนกันนะ” ชมพูถึงกับหน้ากระตุกเมื่อได้ยินประโยคนี้

               “พวกผู้ชายนี่นะ” 

               “ใช่ นิสัยเด็กชะมัด แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ฉันห่วงแกนะถึงได้เตือน” 

               “ฮื่อ รู้น่า” หัวใจเธอเต็มตื้นไปหมดยามได้ยินคำนี้

               “กลัวว่าสุดท้ายแล้วคนที่เจ็จะเป็นแกต่างหาก” เบญญาหลุดพูดประโยคนี้ออกมาจนได้ 

               “นี่แกไม่เชื่อใจเพื่อนขนาดนั้นเลยเหรอ” น้ำเสียงเธออ่อนลง ไม่มีความขี้เล่นเหมือนเก่า ผินใบหน้ามองออกไปนอกกระจกบานใหญ่เห็นคอนโดฝั่งตรงกันข้าม แทนที่จะเป็นท้องฟ้ากว้างไกล 

               “เชื่อใจสิ แต่แกกับเขามันกระดูกคนละเบอร์  เข้าใจใช่ไหม” เบญญาย้ำอีกครั้ง “ในขณะที่คนอย่างเขาอกหักคงเสียใจได้ไม่นาน แต่แกไม่ใช่ ฉันไม่อยากย้ำแผลแกหรอกนะ”

               ใช่.... 

               นัยน์ตาหม่นแสงลงเมื่อนึกไปถึงรักเมื่อครั้งเรียนหมา’ลัยกับรุ่นพี่ มันจบไม่สวยเท่าไหร่ เมื่อแฟนเธอนอกใจไปมีคนอื่นด้วยเหตุผลที่ว่าเธอน่าเบื่อ จืดชืด ไม่ใช่คนน่าตื่นเต้นอย่างที่คิด

               ถ้าอยากตื่นเต้นขนาดนั้นก็ไปคบกับรถไฟเหาะไป๊!

               “หึ!” พ่นลมหายใจออกมา และเพราะแผลครั้งนั้น เธอเลยเลือกจะโสดอยู่อย่างนี้ แม้จะมีคนเข้ามาบ้างประปราย หัวกะไดไม่ถึงกับแห้ง

               “ฉันตัดสินใจแล้วแก ถือว่าได้ลองทำอะไรสนุกๆ เผื่อจะได้รู้คำว่าตื่นเต้นของไอ้เหี้ยพี่มอสมันเป็นยังไง”

               “เฮ้ออ ชมพู” ปลายสายถึงกับกุมขมับ กลายเป็นยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุ

               “อ้อ ฉันลืมบอกแกไป พรุ่งนี้ฉันมีนัดกับอนล แกเป็นกำลังใจให้ฉันด้วยนะ”

               “คิดอยู่แล้วว่าแกต้องไม่ยอม เรื่องที่แกเคยเล่าว่าอนลเสนองานอีกค่ายให้พี่นนท์น่ะ ฉันคุยกับพี่นนท์แล้ว เขาบอกให้ลองถามเรื่องรายละเอียดดู ไม่เสียหาย จะได้ดูเชิงอีกฝ่ายด้วย”

               “รักแกที่สุด” ชมพูยิ้มหวาน สลัดความเศร้าทิ้งไปเสีย แค่คิดว่าต้องรับมืออีกฝ่ายอย่างไร ชมพูก็ตื่นเต้น ในหัวสมองคิดวางแผนเอาตัวรอด รับมือกับปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นในเย็นวันพรุ่งนี้ หากอีกฝ่ายจะลากเธอขึ้นห้อง ฮัมเพลงอารมณ์ดี เมื่อเพื่อนรักยอมลงให้

               “แต่แกต้องคอยรายงานฉันตลอดนะรู้ไหม” เบญญาบอกด้วยเสียงเคร่งขรึม ดั่งคุณครูจอมดุ ในขณะที่ชมพูกลับอารมณ์ดี ไม่กลัวเลยสักนิด ออกแนวไม่เห็นโรงศพไม่หลั่งน้ำตา

               “รู้แล้วน่า คุณแม่” ไม่วานแซวเพื่อน “ดุขนาดนี้ไม่มีลูกสักคนกับพี่นนท์ล่ะ จะได้มีลูกทันใช้”

               “แกเถอะ ระวังเสียท่าอนลจนท้องขึ้นมา” เบญญาก็พูดไปอย่างนั้น ไม่คิดว่าวันหนึ่งมันจะเป็นจริงขึ้นมา

               “บ้าบอ ได้กินพระเอกช่องเลยนะแก” จีบปากจีบคอ ทำตัวเป็นสาวแก่น 

               “ย่ะ! เดี๋ยวจะขำไม่ออก”

               “ลีลาดี พี่ก็ฉลองแล้วจ้า กลัวจะดีแต่คุย”

               “ทะลึ่งใหญ่แล้วชมพู” 

               “เอาน่า ตามประสาคนไม่มีสามีเป็นตัวเป็นตนก็อย่างนี้ล่ะ พูดจาไปอย่างนั้น” ชมพูหัวเราะเสียงใส เผลอๆ เทียบกับเบญญาที่ชีวิตดูมีแบบแผน ยังมีประสบการณ์กว่าเธอเลย คิดแล้วมันเศร้า

               “นี่แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวจะกดสั่งอาหารมาทานแล้ว หิวข้าว” 

               “อื้อ ทานให้อร่อย” 

               กดวางสายเพื่อนไปด้วยรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า ชมพูกดจิ้มโทรศัพท์มือถือเข้าแอปพลิเคชันสั่งอาหารที่ต้องการ มื้อเย็นวันนี้ก็รอดไปอีกหนึ่งมื้อ

 

TALK

ชมพูไม่เชื่อเพื่อนหน่อยเหรอ 

ช่วงนี้ฝนตกระวังสุขภาพกันด้วยนะคะทุกคน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น