เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 4 : บทที่ 2 - 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 ก.ย. 63

  

sds

หลังจากทำงานมาทั้งวันชมพูก็ยังไม่ได้เข้าไปในไอจีอีกเลย แม้จะเผลอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปอาหารเพราะติดเป็นนิสัย กับการก่อนทานต้องถ่ายรูป หลังทานก็ต้องถ่าย อาหารจะปล่อยไม่อร่อย อยู่ที่ความเลี่ยมของจานหลังทานเสร็จ หญิงสาวจึงหงุดหงิดเมื่อรูปที่มีให้ลงกลับไม่ได้ลง เธอพ่นลมหายใจออกมา ยามตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์แสดงเวลาห้าโมงเย็น ได้เวลาเลิกงาน

“พี่ชมพู ไปทานส้มตำกันไหม” อาร์มไถเก้าอี้จากโต๊ะตัวเองมาหาชมพูที่อยู่ด้านหลัง เมื่อเห็นชมพูเริ่มเก็บของเตรียมกลับบ้าน เขามองรุ่นพี่ในแผนกด้วยสายตาคาดหวัง หากชมพูกลับหันมาเลิกคิ้วใส่

“แถวหอแกเหรอ”

“ใช่ พี่รู้ได้ไง” ตอบรับอย่างกระตือรือร้น ชมพูส่ายหัว

“ร้านแถวหอแกนี่มีของกินเยอะนะ” ไม่ใช่ครั้งแรกที่อาร์มชวนชมพูไปทานอะไรๆ แถมหออีกฝ่าย ช่วงแรกๆ ก็ยังพอคิดว่าเด็กมันหาทางสนิทเพื่อให้อยู่ในแผนกได้ง่ายขึ้น แต่ไปๆ มาๆ ชักไม่ใช่ เมื่อไปทานกับมันสองคนครั้งหนึ่งแล้วมันชวนขึ้นห้อง

ทีนี้รู้เลย...

“แน่นอนพี่ หอผมย่านของกิน”

“วันนี้ไม่ว่างอะ” ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

“นัดกับหนุ่มที่ไหนเหรอพี่”

ชำเลืองมองคนที่กำลังหลอกถามเธออยู่ ชมพูกดปิดสวิตช์ไฟให้เรียบร้อย จึงหิ้วกระเป๋าออกเดินไปหาพี่โม ที่นั่งด้านหน้า ถ้าตอบว่าไม่มีเดี๋ยวก็เซ้าซี้ไม่เลิก เลยไม่ตอบดีกว่า แสร้งไม่ได้ยินไปเสีย

“พี่ เดี๋ยวหนูกลับก่อนนะ” ยกมือไหว้พี่โมที่ยังทำงานค้างอยู่

“เดินทางดีๆ แล้วนี่อาร์มไปกับชมพูเหรอ” มองไปทางด้านหลังน้องในแผนก มีไอ้เด็กหนุ่มเดินตามต้อยๆ

“เปล่าพี่” ชิงตอบก่อนที่อาร์มจะได้อ้าปากตอบ

“ไปก่อนค่ะ ไปแล้วนะนิด” หันไปโบกมือลาเพื่อนร่วมแผนกอีกคน รวมถึงคนอื่นๆ ที่เก็บข้าวของตามกันออกไปยังลิฟต์

การทำงานในช่องโทรทัศน์นั้นไม่ได้หมายความว่าเราจะเจอดาราบ่อย แม้จะมีเดินผ่าน หรือเจอะเจอหน้าบ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะโชคดีเสมอไป แต่เธอเนี่ยโชคดีเกินไปไหม ประตูลิฟต์เปิดออกมาเผยให้เห็นคนด้านในคือพระเอกหนุ่มชื่อดังกับผู้จัดการยืนอยู่ด้านใน เหล่าพนักงานหลายชีวิตต่างพากันมองหน้า เมื่อไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปด้านในสักที

“อ้าวคุณชมพูนุช” อนลกดเปิดลิฟต์ค้างไว้ เมื่อเห็นเป้าหมายบังเอิญมาอยู่ตรงหน้าขนาดนี้ วันนี้เขามีอัดรายการกับช่อง จึงเข้ามาทำงาน ยังคิดอยู่เลยว่าจะหาแฟนชานนท์เจอได้อย่างไร ในเมื่อรู้แค่ชื่อ ดันเผลอลืมถามแผนก แล้วหญิงสาวก็มาอยู่ตรงหน้า อมยิ้ม ยามเห็นสีหน้าไม่ชอบใจนักที่เขาเอ่ยทักขึ้นมาแวบหนึ่ง จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มตามมารยาทและเดินเข้ามาด้านในลิฟต์ ซึ่งเขาก็แสนดีขยับตัวให้เธอเดินเข้ามาด้านในได้สะดวก ตามด้วยคนอื่นๆ

“สวัสดีค่ะ”

ชมพูเกือบเผลอเดินหนีไปยืนมุมลิฟต์อยู่แล้ว หากไม่นึกขึ้นได้ว่าเธอวางแผนจะตลบหลังเขา การยืนห่าง ไม่น่าจะดี รวมถึงพยายามไม่สนใจไอ้เด็กอาร์มที่เดินตามมายืนเบียดข้างกาย

ภายในลิฟต์นั้นเงียบสนิท ไม่มีใครพูดอะไร แต่ทุกคนก็ได้ยินที่เขาทักชมพู ช่วยไม่ได้ที่บางคนจะเพียรเหลือบมองมาที่ชมพูและอนลอย่างอยากรู้อยากเห็น ทั้งสองคนแค่ทักทายกันตามมารยาทหรือมีอะไรมากกว่านั้น

กระทั่งลิฟต์มาถึงชั้นหนึ่งชมพูจึงได้หายใจคล่องคอ จึงเดินออกมาด้านนอกตัวลิฟต์ พยายามก้าวไม่เร็วมากนัก ชมพูเดาว่าเขาไม่น่าจะปล่อยเธอไปง่ายๆ

“พี่ชมพู/คุณชมพูนุช” ผู้ชายสองคนเรียกเธอแทบจะพร้อมกัน

แม้จะผิดแผนอยู่บ้างที่อาร์มมันเรียกเธอด้วยเช่นกัน เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เธอเลือกจะหันไปหาอนลก่อน และไม่ใช่ไม่สังเกตเห็น บางคนถึงกับทำทีเป็นหาของหรือเดินช้าลงเพื่อรอดูเธอกับเขาจะคุยอะไรกัน ส่วนอาร์มก็เริ่มมีสีหน้าไม่ดี แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ชมพูจำเป็นต้องใส่ใจ

“คะ?”

“พอดีผมมีเรื่องจะถามเกี่ยวกับชานนท์หน่อย ไม่ทราบว่าเย็นนี้คุณชมพูว่างไหมครับ” อนลพูดด้วยเสียงไม่ดังนัก เพื่อให้ได้ยินกันเพียงสองคน ส่วนผู้ชายที่เดินตามชมพูนุชไม่ห่างนั่น ปรายตามองเด็กหนุ่มที่ดูจะไม่พอใจเท่าไหร่เมื่อเห็นเขาคุยกับชมพูนุช นี่ก็คงเป็นก้างอีกชิ้นที่ตามหญิงสาวอยู่

ดูท่าชานนท์จะชะล่าใจเกินไปแล้ว ที่ปล่อยให้แฟนอยู่ท่ามกลางเสือท่ามกลางจระเข้อย่างนี้

“เรื่องพี่นนท์” เบญญาแสร้งทำสีหน้าสงสัย ทั้งที่ในใจนี่แทบจะเบ้ปากใส่ รู้ทันหรอก

“ครับ อยากรู้ความเป็นอยู่น่ะครับ ได้ข่าวว่าเขาไม่เซ็นสัญญากับที่ไหนเลย”

“อ้อใช่ค่ะ” เรื่องนี้เบญญาก็เล่าให้ฟังอยู่เหมือนกัน เธอเกือบจะคล้อยตามแล้วเหมือนกันด้วยสายตาและท่าทางการพูดที่ดูห่วงใยนั่น จนต้องเรียกสติ ขมวดคิ้วมองเขาอย่างไม่แน่ใจนัก ชมพูจะตามเขาไปง่ายๆ ไม่ได้ ต้องอย่าลืมว่าตัวเองแสดงเป็นแฟนพี่ชานนท์อยู่ และคนเป็นแฟนย่อมรู้ถึงปัญหาระหว่างสองคนนี้

“อันที่จริงผมมีค่ายเพลงมาเสนอให้ชานนท์”

ชมพูไม่มีท่าจะคล้อยตามเลยสักนิด ทั้งเด็กหนุ่มที่ยืนข้างๆ ก็คอยจะเข้ามาสอดอยู่ด้วย แม้ดูท่าทางแล้ว อีกฝ่ายจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เราสองคนคุยกันเลย

“เรื่องนั้นฉันคงต้องขอคุยกับพี่นนท์ก่อน ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะ” ชมพูไม่ใช่หญิงสาวไม่ประสีประสาที่พอผู้ชายมาชวนไปไหนด้วยก็ตามเขาไปทันที ยิ่งเป็นอนลด้วยแล้ว ชมพูยิ่งจำเป็นต้องยื้อเวลาออกไปก่อน และไม่ลืมจะยิ้มการค้าให้เขาไม่ให้การปฏิเสธดูห้วนจนเกินไป

“ครับ ผมต้องขอโทษเรื่องที่มีแฟนคลับไปละลานคุณด้วยนะครับ” อนลเปลี่ยนเรื่องทันที เมื่อการพูดถึงชานนท์ไม่ได้ผล ชายหนุ่มรู้ผลของกดไปกดติดตามไอจีชมพูอยู่แล้ว เขาถือวิสาสะเรียกชื่อหญิงสาวตามเด็กหนุ่มนั่นเลยก็แล้วกัน

“อ้อ เรื่องนี้...” ชมพูเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่คาดคิดว่าเขาจะมาขอโทษตรงๆ อย่างนี้

“ถ้ายังไงให้ผมเลิกติดตามคุณน่าจะดีกว่า” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดตามที่พูดจริงๆ ทั้งยังยื่นหน้าจอมาให้เธอดูด้วย

“เอ้อ ขอบคุณค่ะ” ไปไม่ถูกเลย ทั้งที่คิดว่าต้องทำอะไรหลายอย่างมากกว่านี้แท้ๆ กลายเป็นเดินมาขอโทษและกดเลิกติดตามกันง่ายๆ เล่นเอาเธอไปไม่เป็นเลยทีเดียว

“แต่คงไม่ว่าอะไรถ้าผมจะใช้แอคลับกดติดตามแทนนะครับ รับรองว่าไม่มีการคุกคามจากแฟนคลับแน่นอน ผมดูไอจีชมพูแล้วชอบครับ ดูเป็นผู้หญิงชอบทาน น่ารักดี”

ต่อให้มีภูมิต้านทานอนลมากแค่ไหน ชมพูก็อดจะหน้าขึ้นสีระเรื่อไม่ได้ เสียงกรีดร้องในหัวมันดังลั่นว่าเธอกำลังเพลี่ยงพล้ำให้อีกฝ่ายแล้ว แม้พยายามปลอบใจตัวเองว่าเธอยังสู้เขาได้

“ยังไงผมต้องขอตัวก่อนนะครับ” อนลยกนาฬิกาขึ้นมาดู หันไปพยักหน้ากับผู้จัดการ ก่อนจะบอกลา เดินไปอีกทางหนึ่ง ทิ้งชมพูไว้กับอาร์มที่เดิม

“พี่ชมพูรู้จักกับพระเอกนั่นด้วยเหรอ” อาร์มรีบเอ่ยถามหลังจากอัดอั้นไม่ได้พูดมาตั้งนานสองนานเพราะแทรกบทสนทนาไม่ได้ เขาไม่รู้เรื่องอะไรที่สองคนนี้คุยกันเลย ไหนจะเรื่องที่ติตดามไอจีกันอีก

“พี่ชมพู!” เขากระแทกเสียงถามอีกรอบ ก่อนจะโดนรุ่นพี่สาวตวัดสายตามองอย่างไม่พอใจ นั่นจึงทำให้เขาลดท่าทีแข็งกร้าวลง

“พี่จะกลับบ้านแล้ว เจอกันพรุ่งนี้” ชมพูไม่พอใจกับท่าทางเกินพอดีของอาร์มไปมาก จึงตัดบทให้จบแล้วจึงเดินแยกออกมาอีกคนทิ้งอาร์มไว้ตรงนั้น เธอยังต้องโหนรถไฟช่วงห้าโมงที่คนเยอะเป็นพิเศษกลับคอนโด

ส่วนเรื่องอนล เธอต้องกลับไปทำการบ้านด่วนๆ เลย!

 

TALK

มาแล้วค่า หยุดยาวไปไหนกันเอ่ย

เน่เฝ้าบ้านเหมือนเคย มีงานต้องทำยังไม่เสร็จเลยค่ะ หนึ่งในนั้นก็แต่งนิยาย

ปั่นวนไป เดี๋ยวแต่งไม่ทันคนอ่าน 5555 ขอให้เที่ยวกันให้สนุกค่าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น