เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 ก.ย. 63

  ​

  

sds

‘ไม่เห็นสวยเลย’

หญิงสาวแทบจะร้องกรี๊ดออกมา ไหนขอดูหน้าคนที่พิมพ์หน่อยสิ อย่างฉันเรียกว่าไม่สวยแล้วเธอเรียกว่าอะไร ชมพูแทบจะเต้น ด่าอะไรด่าได้ แต่ด่าว่าไม่สวยคือไม่ยอม ถึงเธอจะไม่ได้หน้าตาดีมากแบบพวกดารา แต่ก็ห่างไกลจากคำว่าไม่สวย จะดูถูกเงินที่เธอเสียให้กับร้านเสริมความงามมากเกินไปแล้ว

ชมพูอยากจะเต้นเป็นเจ้าเข้า หากเธอก็สงบสติตัวเองด้วยการกดออกจากแอพลิเคชันอินสตาแกรม พยายามหายใจเข้าออกลึกๆ เธอต้องปรึกษาใครสักคน และคนคนนั้นไม่พ้นเพื่อนสนิทของ กดโทรศัพท์ไปหาเบญญาโดยลืมไปว่าเพื่อนรักของเธอประกอบอาชีพครู เวลาอย่างนี้อาจจะกำลังสอนอยู่ นอกจากเสียจะตารางว่าง

“เบญทำไมไม่รับโทรศัพท์เลย” ขยับตัวยุกยิกไปมา อกจะแตกตายแล้ว นึกถึงคำว่าไม่สวยแล้วอยากพ่นไฟออกมา แต่นอกจากเสียงรอสายแล้ว ก็ไม่ได้ยินเสียงเบญญาเลย กดวางสายมองเวลาบนหน้าจอค่อยถึงบางอ้อ ตอนนี้แปดโมงกว่าคงกำลังเข้าแถว เธอทำได้แค่รอ เผื่อเบญญาจะเห็นชมพูโทรมาแล้วโทรกลับช่วงพัก วางโทรศัพท์ลงบนเตียง รู้ดีถ้าหยิบขึ้นมาอีกก็จะเผลอกดเข้าไปอ่านคอมเมนต์ที่ดูจะเพิ่งขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความสนใจของแฟนคลับอนล

“ชมพู แกต้องตั้งสติ อย่าไปดิ้นตามคอมเมนต์พวกนั้น แกสวยจะตาย” เชิดหน้า ผุดกายลุกขึ้นไปคว้ากระเป๋าสะพายเพื่อเตรียมไปทำงาน รีบหยิบโทรศัพท์ยัดลงไป จากนั้นจึงเดินออกจากห้องนอนไปด้านนอกเพื่อทานอาหารเช้าง่ายๆ คือขนมปังปิ้งทาเนยและนม เป็นอาหารเช้าก่อนออกจากบ้าน

 

ทุกอย่างยังปกติเหมือนเดิมชมพูเข้ามาทำงานในช่วงเช้า งานเธอเยอะจนลืมไปทุกอย่าง เมื่อหัวหน้าเรียกประชุมเรื่องยอดโฆษณาทางทีวีที่ดุจะตกลง เมื่อเทียบกับทางออนไลน์ พวกเธอฝ่ายขายมีหน้าที่ทำงานให้ได้ตรงตามเป้า จึงต้องรับแรงบ่นจากหัวหน้าและคนระดับสูงๆ กว่าจะได้ออกมาก็เที่ยงกว่า

ยาดมคือทางออกที่ดีที่สุด ชมพูหยิบหลอดยาดมหลังจากควานหาในกระเป๋า ขึ้นมาดมให้สมองได้ปลอดโปร่งโล่งสบาย เดินตามเพื่อนร่วมงาน

“หิว” พูดแค่คำนี้ได้คำเดียว หลังจากดมยาดมจนพอใจ

“ไป ไปกินข้าว โดนด่าจนหาทางไปร้านอาหารไม่ถูกแล้ว” พี่โมถึงกับกุมขมับเดินนำคนในกลุ่มที่โดนเรียกเข้าไปด่า ไปยังร้านอาหารในบริษัทที่มีอยู่สองสามร้าน แทนที่จะไปกินโรงอาหารสำหรับพนักงาน เราต้องปลอบใจตัวเองด้วยของกิน คงไม่มีอะไรทำให้ร่างกายตื่นหลังจากเจอคำด่ามากมาย

“ทานอะไรกันดี” นิดเพื่อนในแผนกอีกคนถามความเห็น

“ส้มตำไหม” ชมพูที่เงียบมาตลอดเสนอความเห็น เธออยากได้ความเผ็ดมาทำให้ตัวเองมีแรงมากกว่าไปกินร้านอาหารบรรยากาศดีๆ ที่มีดาราชอบมานั่งทานกัน ซึ่งมันทำให้เธอพานคิดไปถึงพ่อพระเอกหนุ่มคนนั้น ปากคว่ำแทบจะทันที

“ได้นะพี่” อาร์มเด็กหนุ่มคนเดียวในกลุ่มเห็นด้วย

“นั่งแอร์เย็นๆ เถอะแก ยังจะออกไปหากินข้างนอกอีก” พี่โมส่ายหัว โดนด่าจนหูชาแถมยังต้องไปเบียดเสียดกับพนักงานคนอื่น รวมถึงบริษัทแถวนี้อีกเหรอ ไม่เห็นใจคนแก่ที่สุดในกลุ่มบ้าง

“งั้นร้านไหนก็ได้เจ้ เข้าๆ ไปเหอะ” ชมพูโบกมือปัด ลืมนึกถึงการต้องไปเบียดกับคนอื่นขึ้นมาทันที เราจึงเข้าไปทานร้านอาหารไทยที่มีสาขากระจายไปหลายจังหวัดตามห้างสรรพสินค้า ซึ่งราคาก็แพงขึ้นตามสถานที่ตั้ง

RRrrrr

“สั่งข้าวไข่เจียว แกงเหลืองยอดมะพร้าวอ่อนให้ที” สะกิดบอกนิดก่อนจะรีบเดินออกนอกร้านไปรับโทรศัพท์ มีอาร์มมองตามด้วยความสงสัย แค่รับโทรศัพท์ทำไมต้องไปรับข้างนอกขนาดนั้น

 

“เบญญา” ชมพูหลบเข้ามาคุยตรงทางไปห้องน้ำ มีคนเดินผ่านไปมาบ้าง แต่ยังบางตานักเมื่อเทียบกับด้านนอก

“ว่าไงชมพู ขอโทษทีที่เพิ่งโทรกลับ ฉันมีสอนยาวทั้งเช้าเลย”

“แก ฉันมีเรื่องปรึกษาแกหน่อย” ระหว่างพูดก็คอยมองซ้ายมองขวา เดี๋ยวเหมือนคราวคุยกับพี่นนท์อีก ตาพระเอกนั่นเดินมาเจอพอดี

“หื้ม? อะไรเหรอ”

ระหว่างที่คุยกัน ชมพูก็ได้ยินเสียงเด็กกังไม่ขาดจากฝั่งเบญญา ชมพูกำลังจะอ้าปากเล่าตอนที่ไปซื้อกระเป๋ากับพี่ชานนท์อยู่แล้ว หากแต่นึกได้ว่าแฟนเพื่อนตั้งใจเซอร์ไพรส์อีกฝ่าย เลยเลือกจะเล่าแบบรวบรัดไปแทน บังเอิญเจออนล แล้วเขารู้ว่าเธอรู้จักกับชานนท์ เลยมากดติดตามในไอจี แล้วมีแฟนคลับมาคอมเมนต์ในเชิงไม่ดี

“ทำไมเขามากดติตตามแกล่ะ”

“นั่นสิ” แสร้งตอบรับทั้งที่รู้ดี “แกว่าฉันทำยังไงกับคอมเมนต์พวกนี้ดี”

“อืม... ไม่ต้องทำอะไรหรอก” คุณครูสาวก็ยังคงใจเย็นเสมอ ชมพูถึงกับขมวดคิ้วร้องถามว่าได้ไง

“ตอบโต้เขาก็ยิ่งเข้ามาคอมเมนต์ไหมแก อยู่เฉยๆ เดี๋ยวก็เลิกไปเอง”

“แกคิดอย่างนั้นเหรอ” ไม่ใช่ความคิดที่เธอชอบใจเลยสักนิด

“หรือแกจะไปบอกให้อนลเขาเลิกติดตามไอจีแกล่ะ นี่น่าจะจบทุกอย่างนะ”

นั่นก็จริง เพียงแต่จุดประสงค์ของอนลไม่ใช่แค่การกดติดตามเฉยๆ น่ะสิ มองผนังสีขาวตรงหน้า คิดไม่ตกทำอย่างไรดี

“มันมีอะไรมากกว่านั้นใช่ไหม” เบญญาเดาว่าเพื่อนต้องเล่าไม่หมดมากกว่า

“ก็... นิดหน่อย คือตานั่นคิดว่าฉันเป็นแฟนพี่ชานนท์แกน่ะ” ถ้าเบญญาอยู่ตรงหน้าชมพูคงยกมือไหว้ขอโทษไปแล้ว

ยิ้มแหยให้กับผนังไปก่อนแล้วกัน

“หา? ทำไมล่ะ”

“แกไปถามพี่นนท์สิ แต่เอาเป็นว่าตานั่นเข้าใจผิด แถมยังซื้อของแพงๆ ให้ฉัน เมื่อวันก่อน พอเมื่อคืนก็มากดติดตาม ถ้าให้เดา เขาคงตั้งใจจะแย่งฉันไปจากพี่นนท์แกนั่นแหละ”

“เดี๋ยวนะ” เบญญางงไปหมดแล้ว สัญญาวงก็ไม่มีแล้ว พี่นนท์ก็ย้ายมาอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด ทำไมอนลถึงยังจะมาแย่งชมพูที่เข้าใจผิดคิดว่าเป็นแฟนพี่นนท์อีก

“ทำไมต้องลงทุนขนาดนี้ด้วย”

“มีปัญหาทางจิตมั้ง ชอบแย่งแฟนคนอื่น” คนแบบนี้นี่ นิสัยเสียชะมัด

“ถ้างั้นไปบอกให้เขาเข้าใจไหมว่าแกไม่ใช่แฟนพี่นนท์” บางที่ถ้าบอกไป อนลคงจะเลิกติดตามไอจีชมพูไป คอมเมนต์แย่ๆ เพื่อนก็จะไม่โดน ส่วนเธออยู่ต่างจังหวัดอย่างนี้ อนลมายุ่งไม่ได้อยู่แล้ว เบญญาคิดอย่างนั้น

“ไม่! ฉันจะดัดสันดานผู้ชายนิสัยเสียๆ อย่างนี้เอง ส่วนคอมเมนต์พวกนั้น ช่างมันไปก่อน” ตัดสินใจแล้วจะโยนคำว่ากล่าวนั่นทิ้งไปเสีย ยังไงเมื่อเทียบกับโดนหัวหน้าด่า หัวหน้าชมพูน่ากลัวกว่าเห็นๆ

“ชมพู” เบญญาเรียกเพื่อนเสียงอ่อน ไม่เห็นด้วยกับชมพูเลยสักนิด

“แกเชื่อใจฉันเถอะ แค่นี้ก่อนนะ หิวจะแย่” รีบวางสาย กลัวถ้าคุยต่ออีกเพื่อนจะโน้มน้าวเธอได้สำเร็จ หญิงสาวยัดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า ก่อนจะเดินกลับไปทานข้าวในร้านอาหาร เธอหิวจนไส้กิ่วไปหมดแล้ว

 

TALK

โดนว่าไม่สวยมันช่างน่าแค้นเคืองนัก

ขอบคุณทุกความห่วงใยนะค สรุปเน่ไม่ป่วย น่าจะแค่เพลียๆ 

ช่วงเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมายุ่งนิดหน่อยค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ยุ่งอีก ไหว้สารทจีน ไหว้กันไหมเอ่ย?

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น