เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 21 : บทที่ 10 - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 ต.ค. 63

  

sds

ชมพูทำงานอย่างไม่มีสมาธิมากนัก เมื่อนึกถึงคำพูดของอนล เธอปรึกษาพี่ชานนท์แล้ว พี่นนท์ไม่แนะนำให้หนี ต่อให้หนีไปอนลก็ยังหาเธอเจออยู่ดี ยกเว้นชมพูจะกลับมาอยู่บ้าน ซึ่งเรื่องนั้นตัดไปได้เลย เธอยังแฮปปี้กับงาน อย่างหนึ่งที่เธอเห็นด้วยกับพี่นนท์ก็คือ เธอหนีปัญหาไปไม่ได้ตลอด สู้กับมันโดยตรงเลยดีกว่า

เธอจึงมายืนที่เดิมบริเวณชั้นที่จอดรถผู้บริหารอีกครั้ง คราวนี้ต่างกันตรงที่เธอรู้ว่ารถตู้ของเขาคันไหน จึงกวาดสายตามองไปทั่วเพื่อจะได้เดินไปรอที่รถเลย เธอไม่อยากยืนอยู่หน้าประตูนาน เธอกลัวอาร์มมันจะตามมาอีก หากแต่มองเท่าไหร่ก็ไม่เห็นรถตู้ของอนล เธอทำท่าจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเขาอยู่แล้ว

รถแมคลาเรนสีเหลืองวิ่งเข้ามาจอดตรงหน้า พร้อมกับที่กระจกรถลดลงให้เห็นคนขับ อนลยังอยู่ในชุดเมื่อเช้า เพียงแต่ทรงผมถูกเซตขึ้นไป ใบหน้าถูกบดบังด้วยแว่นกันแดด

“ขึ้นมาสิ” เขาพยักหน้า ไม่ต้องบอกย้ำซ้ำสอง ชมพูก็รีบเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถสปอร์ตคันงาม ราคาทะลุหลักล้าน

“รอนานไหม” อนลไม่ได้มาจอดรอชมพู เขาเพิ่งเสร็จจากงานอีเวนท์อีกงานหนึ่งมา หลังแยกกับพี่หนุ่มก็ตรงมารับชมพูทันที

“ไม่นานค่ะ”

“ชมพูอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า”

ตอนนี้ลักษณะการสนทนาของเราเป็นแบบถามคำตอบคำ แทนที่อนลจะรำคาญกับท่าทีมึนตึงของหญิงสาว ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงปล่อยให้ลงรถข้างทาง ด้วยไม่ชอบคนเล่นตัว แต่กับชมพู เขาไม่รู้สึกอย่างนั้นเลยสักนิด กลับสนุกด้วยซ้ำ หรือเพราะยังใหม่กันด้วยนะ

“ไม่มีค่ะ” กลอกตาไปมา “คุณไม่กลัวคนจำได้เหรอคะ” อย่างรถตู้มันก็ยังเนียนไปกับรถทั่วไปได้ แต่พอเป็นรถสปอร์ตยี่ห้อดัง สีเด่นอย่างนี้ มันมีไม่กี่คันหรอก

“หื้ม? หมายถึงรถคันนี้น่ะเหรอ” อมยิ้มขณะเลี้ยวรถไปตามทางเพื่อไปยังร้านอาหาร

“เด่นเหรอ”

กวนตี_

ชมพูพึมพำด่าในใจ อย่างนี้ไม่เรียกเด่นแล้วจะเรียกว่าอะไร ขับผ่านตรงไหนมีแต่คนหันมามอง

เขาขับรถออกมาย่านชานเมือง รถไม่พลุกพล่านมากนัก เขาเทียบรถจอดข้างทาง มองเข้าไปด้านในเห็นตัวร้านสองชั้นหลังประตูซุ้มไม้ ด้านหน้ามีป้ายแขวนชื่อร้านเอาไว้

“มาเถอะ” เขาดับเครื่องยนต์ปลดเข็มขัดนิรภัยเปิดประตูลงจากรถไป เธอจึงต้องทำตามอย่างเขาบ้าง บริเวณหน้าร้านรถจอดไม่เยอะมาก คงเพราะแค่เกือบหกโมง มองลอดผ่านหน้าต่างเข้าไป พนักงานยังจัดโต๊ะกันอยู่เลย

“ร้านเปิดแล้วแน่เหรอคะ” ถามอย่างไม่แน่ใจ เมื่ออนลผลักประตูเข้าไปด้านใน พนักงานต่างหันมามองเขาเป็นตาเดียว ยิ่งเมื่อรู้ว่าเป็นใครด้วยแล้ว มือแทบจะหยุดงานเลยทันที

“จองไว้ครับชื่ออนล”

“เชิญด้านในเลยค่ะ” ผู้จัดการร้านเป็นคนเดินเข้ามานั่งด้านใน เมื่อได้รับการดุผ่านสายตาของผู้จัดการ น้องพนักงานถึงได้สำรวมเลิกมองมายังชมพูและอนล มันทำให้หญิงสาวคลายความอึดอัดลง

ทุกครั้งที่เธอมาทานอาหารกับอนล เขามักจะเลือกโต๊ะด้านในและมีความเป็นส่วนตัวสูง ครั้งนี้ก็เช่นกันผู้จัดการร้านพามานั่งโต๊ะด้านใน เธอเลือกนั่งตรงกันข้ามกับเขาหันออกไปด้านนอก ในขณะที่เขาหันเข้าด้านในร้าน คงไม่อยากให้ใครจับตามองเท่าไหร่

“เมนูอาหารค่ะ” ผู้จัดการร้านวางเมนูไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปให้พวกเธอได้เลือกเมนูอาหาร ชมพูขยับตัวไปมา อยากทานให้จบๆ จะได้คุยกับเขาให้รู้เรื่องเสียที

“อาหารไทยที่นี่อร่อยมากนะ” เขาเอ่ยขึ้นมา 

“ฉันอยากคุยให้จบๆ”

อนลเลิกคิ้ว ปิดเมนูอาหารลง พอดีกับพนักงานนำน้ำเปล่ามาเสิร์ฟ จึงรีบเดินออกไป เมื่อเห็นบรรยากาศไม่ดีสักเท่าไหร่ เขาไม่ตอบเธอ แต่หันไปเรียกผู้จัดการ สั่งเมนูอาหารแนะนำของร้านมา

“ได้สิ”

อีกแล้ว เขาชอบยิ้มราวกับว่าเรื่องที่คุยไม่มีอะไรน่ากังวลเลยสักนิด

“คุณต้องการอะไรคะ” เก็บมือลงใต้โต๊ะ ในขณะที่เขาทำตัวตามสบาย เท้าคางมองเธออย่างสบายอารมณ์

“ผมต่างหากที่ต้องถามคุณที่รัก คุณมาหลอกผมทำไม”

ชมพูชักสีหน้าทันที ก็เขาตั้งใจเข้าหาเธอเพราะเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนพี่ชานนท์เหมือนกันแหละ สายตาเธอคงบ่งบอกทุกอย่าง อนลถึงกับขำออกมา

“นี่ชมพูกำลังโทษพี่?”

“หรือไม่จริงล่ะคะ คุณตั้งใจเข้าหาฉันโดยไม่บริสุทธิ์ใจแต่แรก” เขาไม่ยอมเธอก็ไม่ยอม

“ใช่” ตอบรับแบบไม่อาย “แต่หนูปฏิเสธพี่ก็ได้นี่ ที่ไม่ปฏิเสธเพราะสนใจพี่อยู่ใช่ไหม”

พูดทำนองนี้อีกแล้ว หลงตัวเอง

ชมพูกลอกตามองบนอย่างไม่คิดจะปิดบัง เรียกเสียงหัวเราะจากอนลได้ทันที หลายครั้งที่ชมพูพยายามแอบซ่อนอารมณ์ของตัวเอง หากเขาก็จับสังเกตเห็นได้เสมอ ไม่มากก็น้อย

“ไม่ตลกนะ”

“หรือไม่จริง” แสร้งเลิกคิ้วขึ้นสูง ทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว ชมพูหน้าตึงไปหมด สวนตอบทันควัน

“ไม่จริงน่ะสิ”

“งั้นคงไม่ชอบพี่”

ชมพูไม่ได้ตอบคำถาม แต่สบตากับเขาตรงๆ ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ อนลชักอยากย้อนเวลาไปถอนคำพูดเมื่อกี้เสียแล้ว ในเมื่อสายตาของชมพูบ่งบอกทุกอย่าง

“ไอ้นนท์เล่าอะไรให้ฟังเยอะล่ะสิ” แม้จะรู้ว่าชมพูไม่ใช่แฟนชานนท์ แต่ความสัมพันธ์ของสองคนนี้ก็ยังไม่ชัดเจน

“ไม่เยอะเท่าไหร่” ยักไหล่ ยกน้ำขึ้นมาจิบ คุยนานๆ คอชักแห้ง ชมพูเพิ่งมีเวลามองไปยังโต๊ะอื่น พนักงานไปยืนตามจุดกันหมดแล้ว มีคนทยอยเข้ามานั่งสั่งอาหารกันบ้าง ร้านถูกตกแต่งด้วยเครื่องเรือนแบบที่หาได้ตามบ้าน ไม่ได้หรูหรา แสนจะเรียบง่าย มันจึงให้ความรู้สึกอบอุ่นไม่ต่างจากทานที่บ้านเลยสักนิด

“ขนาดไม่เยอะยังมาหลอกพี่ได้”

ยังจะวกมาเรื่องนี้อีก ถลึงตาใส่เขาด้วยความไม่พอใจ วนกลับมาเรื่องนี้อยู่ได้

“ตกลงจะเอายังไงคะ” ทำงานเสร็จมาเหนื่อยๆ ต้องเสียพลังงานสมองกับเขาอีก ยกน้ำขึ้นดื่มอีกรอบ หมดไปกว่าครึ่งแก้ว อนลก็แสนใจดีเรียกพนักงานมาเติมน้ำให้อีก

“ชานนท์มันรู้เห็นเป็นใจกับเรื่องนี้มากน้อยแค่ไหน”

“พี่นนท์ไม่เกี่ยวค่ะ”

“ปกป้องมัน?”

“ค่ะ”

“พี่ว่าชมพูเข้าใจสถานะตัวเองตอนนี้ไม่ดีพอนะ”

“?” เขาต้องการสื่ออะไรกันแน่

พนักงานเริ่มทยอยนำอาหารมาเสิร์ฟ ระหว่างนั้นต่างคนต่างเงียบไม่พูดอะไร เมื่อพนักงานเสิร์ฟเสร็จอนลถึงได้พูดต่อ

“ก่อนอื่นพี่ขอถามหน่อย ชมพูกับชานนท์เป็นอะไรกัน ทำไมตอนนั้นถึงไปซื้อกระเป๋าด้วยกันอย่างนั้น”

“ฉันต้องบอกเหรอคะ” เขาว่าเธอไม่เข้าใจสถานะตัวเอง เธอก็ยียวนกลับ ชมพู กวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะด้วยความสนใจ

“อย่ากวนพี่ ไม่งั้นจะให้คนยกอาหารกลับไป”

“งั้นฉันกลับ”

เอาสิ จ้องตาเขาอย่างไม่ยอม ไม่คุยมันแล้ว คุยมาตั้งหลายนาที ไม่ได้อะไรเลยด้วยซ้ำ อนลถอนใจออกมา

“ชมพูจะไม่ตอบก็ได้ แต่พี่จะทำให้ไม่มีค่ายหรือนักร้องคนไหนกล้าขอให้ชานนท์แต่งเพลงให้ อยากลองไหม” อนลอาจจะขู่เกินความจริงไปหน่อย เขาไม่ได้มีอำนาจในมือมากขนาดนั้น แต่เหมือนคำขู่จะได้ผลเมื่อชมพูยอมปริปากพูด

“พี่นนท์แค่ให้ไปช่วยเลือกกระเป๋าให้แฟนค่ะ” แต่ชมพูไม่ยอมจบแค่นั้น “คุณใจร้ายมากเลยรู้ไหม คิดจะบีบให้คนคนหนึ่งไม่มีงานทำน่ะ คุณอาจจะเกิดมาบนกองเงินกองทองจนไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ แต่ควรมีความเห็นใจต่อเพื่อนมนุษย์บ้างนะ”

แค่ประโยคเดียวมันทำให้อนลหน้าตึง ไม่มีใครเคยว่าเขาอย่างนี้เลยสักครั้ง

“แล้วก่อนที่จะมาโกหกพี่ ชมพูไม่รู้เหรอว่าพี่ร้าย”

รู้สิ รู้ดีเลยล่ะ แต่ก็ยังมั่นหน้า จนต้องมานั่งอยู่หน้าเขานี่ไง

อนลแสยะยิ้มเยาะ น่าเสียดายที่ทางร้านไม่มีเครื่องดื่มมึนเมาให้เขาได้ยกขึ้นจิบ สาดความร้อนผ่าวลงในลำคอ เขาใช้นิ้วเคาะโต๊ะเล่น

“คุณจะเอายังไง ถ้าฉันขอโทษคุณจะจบไหม” เธอว่าเธอถามเขามาร้อยครั้งได้

“ไม่ทันแล้วที่รัก ผมไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ อย่างนั้นหรอก” ยกยิ้มยามอาหารทยอยมาเสิร์ฟทั้งหมด

แกงป่าปลากุเลาฟักทองอ่อน ก้ามปูผัดพริกเกลือ น้ำพริกมะขามอ่อนกุ้งเสียบ และผัดบวบใส่กุ้งสด อาหารเย็นนี้ล้วนมีแต่ของหน้าตาน่ารับประทานทั้งนั้น ทว่าชมพูกลับทานไม่ลงเลยสักนิด ตรงกันข้ามกับอนลกลับเจริญอาหารขึ้นเป็นกอง

 

TALK

เมื่อวานเน่ทำงานยุ่งเลยไม่ได้มาลงนิยายค่า

ช่วงนี้ชีวิตวุ่นวายมาก ฝนก็ตกทุกวัน เรามาสู้ไปด้วยกันนะคะทุกคน

ขอบคุณน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น