เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 18 : บทที่ 9 - 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ต.ค. 63

  

sds

ครืด ครืด

โทรศัพท์มือถือเครื่องบางกำลังสั่นไปมาอยู่บนโต๊ะตั้งโคมไฟ ในขณะสองร่างที่นอนกอดก่ายอยู่บนเตียงนั้นแทบไม่รู้สึกตัว แม้ตะวันจะสายโด่งแล้วก็ตาม ชมพูขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันแม้ตาจะยังไม่ลืมตาขึ้นมา เธออึดอัด ด้วยโดนของหนักบางอย่างพาดทับตรงหน้าท้อง

ครืด ครืด

เสียงนี่ดังอีกแล้ว เธอพยายามรวบรวมความคิดที่กระจัดกระจายให้เข้าที่เข้าทาง ในระหว่างที่มือก็ควานหาที่มาของเสียงรบกวนเวลานอนของเธอ

“ฮัลโหล” แม้การเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์จะดูยากเย็น แต่ชมพูก็ทำได้ เธอดันท่อนแขนที่วางทับบนหน้าท้องออก ลุกมานั่งห้อยขาอยู่ข้างเตียง มือกดรับสายทั้งที่ตาหรี่ปรืออย่างไม่ตื่นดีนัก

“พี่ พี่ไปภูเก็ตเหรอ” น้ำเสียงร้อนรนจากปลายสายทำชมพูขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ตาดำขยายกว้างมากขึ้นเพื่อเพ่งมองชื่อบนหน้าจอ

อาร์ม

“อืม ใช่” ขยี้หัวตัวเองไปมา สายตากวาดมองไปรอบๆ อ้าปากหาวหวอด ไม่รู้ตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว

“พี่ไปกับใคร กับเพื่อนเหรอ”

“อะไรของแกวะ โทรมาก็ถามปาวๆ”

“ใคร..” ทว่าน้ำเสียงทุ้มทางด้านหลังตามด้วยอ้อมกอดแข็งแรงที่ลากเธอขึ้นไปนั่งเกยบนตัก ทำชมพูตกใจเกือบปล่อยมือถือในมือหล่น เธอเบิกตากว้างยามเอี้ยวตัวไปสบตากับคนด้านหลัง แผ่นอกสีออกเริ่มออกแทน จากการตากแดดถ่ายรูปเมื่อวานกระแทกเข้าเต็มตา

ความทรงจำเมื่อวานทะลักเข้ามาราวกับเขื่อนแตก ชมพูอ้าปากค้าง เมื่อคืนวานเธอดื่มไวน์ไปกี่แก้วกัน ทำไมถึงเผลอตัวเผลอใจตามเขาไปขนาดนั้น

มัวแต่อ้าปากค้างตกใจ รู้ตัวอีกที เขาก็เอามือถือเธอไปคุยแทน จะแย่งคืนเขาก็เบี่ยงตัวหลบ

“สวัสดี” เขาเอ่ยทักปลายสายก่อน ระหว่างนั้นสายตาก็คอยเหลือบมองชมพู ดูให้แน่ใจว่าจะไม่โดนแย่งโทรศัพท์

ชมพูกลัวสายตาดุๆ ของอนล เธอรู้สึกว่าเขาเอาจริงแน่ ถ้าเธอยังคิดจะแย่งโทรศัพท์คืน

“ใครน่ะ” ปลายสายได้ยินบทสนทนาทุกอย่าง และมันทำให้อาร์มรู้สึกเหมือนภูเขาไฟใกล้จะระเบิด ควันพวยพุ่งขึ้นมา

“ผมต้องถามคุณมากกว่า ที่โทรมากวนเวลาของเรา”

“มันจะมากไปแล้วนะ”

เสียงอาร์มเล็ดลอดจากโทรศัพท์ออกมาจนชมพูได้ยิน เธอมีสีหน้าเหยเก เมื่อจินตนาการท่าทางของน้องในแผนกได้ทันที ต่างจากอนลที่ยังคงตีหน้าเรียบเฉย มีหน้ามาถามเธออีก

“ใคร?”

“อาร์มน้องในแผนก” เธอก็ดันตอบเขาไปด้วย อนลพยักหน้า มืออีกข้างที่โอบเอวเธอเอาไว้เริ่มคลายออก ชมพูจึงขยับตัวไปมาหลังจากอึดอัดอยู่บนตักเขา

“อ้อ คนที่เดินตามคุณวันนั้น” เขาพอจะจำเด็กหนุ่มที่เดินตามชมพูต้อยๆ ได้

“เฮ้ย คุยอะไรกันน่ะ” คนปลายสายโวยวาย อนลดูจะมิได้นำพาเลยสักนิด เขาเพียงแค่เลิกคิ้ว ก่อนจะกดวางสายแล้วโยนโทรศัพท์ไปแถวหมอน

“คุณ โทรศัพท์ฉันนะ” เครื่องหนึ่งตั้งหลายหมื่น แม้เธอจะทิ้งโทรศัพท์ลงบนเตียงบ่อยๆ แต่มันก็ไม่เหมือนตอนทำเองนี่นา

 

TALK

ตอนนี้มาสั้นไปสักหน่อย เจอกันพรุ่งนี้นะคะ 

อาทิตย์นี้จะลงให้อ่านยาวๆ ไปเลยค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น