เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 17 : บทที่ 8 - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 ต.ค. 63

  

sds

ร้านอาหารที่อนลพามาดินเนอร์นั้น เป็นร้านอาหารภายในโรงแรมตกแต่งงานไม้เป็นหลัก ส่วนเพดานของห้องอาหารนั้นสูง ยามเดินเข้ามาให้ความรู้สึกโอ่โถงเป็นอย่างดี อนลนั้นอยู่ในชุดสูทสีเทาเดินเคียงข้างมากับหญิงสาวแปลกหน้าที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ชมพูกับอนลถูกเชิญเข้าไปนั่งโต๊ะด้านใน มีมุมส่วนตัว ในขณะที่คนในห้องอาหารถือว่าไม่พลุกพล่านจนเกินไป

“ด้านนอกมีโต๊ะด้วยเหรอคะ” วิวนอกหน้าต่าง นอกจากทะเลสุดลูกหูลูกตาในยามค่ำคืนแล้ว ยังมีส่วนระเบียงที่ยื่นออกไปจากห้องอาหาร ให้คนที่อยากดื่มด่ำกับบรรยากาศทานอาคารค่ำเคล้าเสียงคลื่นกระทบฝั่ง

“มีครับ ชมพูอยากนั่งข้างนอกหรือเปล่า” เขาเลิกคิ้วถาม ระหว่างลงนั่งตรงข้ามกับเธอ ชมพูเลือกที่จะนั่งด้านในเพื่อให้มองได้เกือบทั่วห้องอาหาร แม้จะมีกระถางต้นไม้บดบังทัศนวิสัยไปบ้าง

“เปล่าค่ะ” ยิ้มปฏิเสธ ถ้าออกไปนั่งนอกระเบียงเธอหมดทางหนีสิ ในเมื่อชมพูยังสลัดเรื่องเพียงดาวออกจากหัวไม่ได้ เธอรู้สึกภายใต้รอยยิ้มดูเป็นมิตรของอนลกำลังซ่อนบางอย่างไว้ และเธอไม่ควรลดการป้องกันลง

“ชอบชุดไหมครับ” เขาชวนคุยระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟ ชมพูยังไม่ใจร้ายพอที่จะปฏิเสธว่าชุดนี่ไม่สวย ทั้งที่สวยมาก จึงพยักหน้าชมไปสองสามที ไม่นับรวมต่างหูไข่มุกคู่สวย แม้จะเม็ดไม่ใหญ่มาก แต่ก็ถือเป็นเครื่องประดับราคาสิ้นเปลืองสำหรับเธอ ไหนจะกระเป๋าคลัทช์ที่เธอวางบนโต๊ะนี่อีก

“คุณซื้อชุดอย่างนี้ให้ทุกคนเลยเหรอคะ” อดจะถามไม่ได้ ระหว่างที่พนักงานเข้ามารินไวน์ให้

อนลไม่ได้ตอบในทันที เขาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ ก่อนจะตอบเธอ

“ไม่หรอกครับ ปกติให้บัตรไปซื้อเอง” เขาไม่ลงทุนไปเลือกเสื้อผ้าให้คู่ควงเองหรอก ยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบอีกรอบ มองสาวสวยตรงหน้าด้วยความพอใจ ชมพูในชุดที่เขาเตรียมให้สวยงามไร้ที่ติ น่าพึงพอใจ จนเขาอดจะเสียดายไม่ได้ที่ต้องฉีกหน้าเธอกลางห้องอาหาร

“อ้อ” เขาให้แล้วแต่เธอไม่รับ ยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบบ้าง ก่อนที่อาหารจะทยอยมาเสิร์ฟ ชมพูไม่ได้ถ่ายรูปอาหารอย่างที่เคย แม้จะเสียดายมากแค่ไหน

“ไม่ถ่ายรูปเหรอครับ” เป็นอนลเสียเองที่เอ่ยทัก

“เกรงใจค่ะ” อีกอย่างเธอมัวแต่ถ่ายรูปจนลืมเพียงดาว

“ถ่ายเถอะ เขาจัดจานสวยนะ” ชมพูอิดออดอยู่พักหนึ่ง จึงรีบหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูป เอาไว้ลงคืนนี้ ในระหว่างนั้นอนลเท้าคางมองชมพูถ่ายรูปอาหารทีละจาน ตัวเขาก็กดโทรศัพท์อยู่ใต้โต๊ะ สั่งให้เพียงดาวเริ่มแผนการได้

ชมพูถ่ายรูปเสร็จแล้วก็อารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง เธอเอ่ยชวนเขาทานอาหารที่ประกอบไปด้วยอาหารทะเลแทบทั้งหมด ที่ถูกเสิร์ฟมาในเมนูอาหารไทย คุณภาพคับแน่น ทั้งยำไข่แมงดา ข้าวผัดปูที่ได้กลิ่นกระทะ ตัวข้าวร่วนแห้งสมกับเป็นข้าวผัด กุ้งเผา มันเยิ้มๆ ตรงหัวกุ้ง ละลานตาจนชมพูเลือกกินแทบไม่ถูก ถึงอย่างนั้น เธอยังคอยมองไปทางประตูทางเข้าอยู่ดี

เธอกำลังตักกุ้งเผาเข้าปากตอนเห็นดาราสาวที่มองหาเดินเข้ามาในห้องอาหาร ชมพูตระหนกวูบ ยิ่งพนักงานพาเพียงดาวเดินมาทางโต๊ะเธอด้วยแล้ว ชมพูตวัดสายตาไปมองอนลทันที เขายังคงไร้ท่าทีไม่แสดงออกในเรื่องนี้

หรือจะเรื่องบังเอิญ

“เป็นอะไรหรือเปล่า” อนลแสร้งถามคนที่จิ้มส้อมลงบนกุ้งค้างเอาไว้ ก่อนจะหันไปมองตามชมพู

“อ้าว นั่นเพียงดาวนี่” น้ำเสียงสุดแสนแปลกใจ จึงหันกลับมาหาชมพู

“เราชวนเพียงดาวมาร่วมโต๊ะดีไหม ชานนท์เคยกิ๊กกับเพียงดาวอยู่นะ”

แม้อนลจะทำเหมือนชวนด้วยความหวังดี หากชมพูไม่คิดอย่างนั้น เธอคิดว่าเขาระแคะระคายเรื่องของเธอและชวนเพียงดาวมา เพียงแต่อนลรู้แค่ไหนกัน

“ฉันปวดหัว” ข้ออ้างที่ง่ายที่สุด ในขณะที่เพียงดาวก็เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

อนลยอมรับเขาไม่ชอบเลย เวลาชมพูหน้าซีดอย่างนี้ เขาชอบตอนเธอหน้าแดงหรือมีชีวิตชีวากว่านี้มากกว่า พอเห็นเธอทำหน้าไม่ดีเขาเลยอดจะสงสารและเห็นใจไม่ได้

“คุณไหวหรือเปล่า” เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ในขณะที่สมองก็ขบคิดไปด้วย

“ฉันขึ้นไปพักดีกว่าค่ะ” ชมพูดึงผ้ากันเปื้อนออกมาวางบนโต๊ะ ไม่ลืมกระดกไวน์ขึ้นดื่มหมดแก้ว ปลอบใจตัวเอง

“ถ้าอย่างนั้นผมขึ้นไปส่งดีกว่า” เขาผุดลุกขึ้น เดินมาพยุงชมพูให้ลุกขึ้น คอยประคองเอาไว้ ราวกับเธอจะล้มลงไปง่ายๆ เสียอย่างนั้น ส่วนเพียงดาว

เขาโบกมือข้างตัว ส่งสัญญาณให้พนักงานพาเพียงดาวไปทางอื่น แม้สาวเจ้าจะจ้องมองมาที่เขาเขม็งดั่งไม่พอใจที่เปลี่ยนแผนกะทันหัน แล้วไง เขาไม่ได้สนใจเสียหน่อย ในเมื่อเขาเป็นคนคุมเกมนี้

“ขอบคุณค่ะ”

 

อนลพาชมพูขึ้นมาบนห้องตลอดทางนั้นมีแต่ความเงียบ ชมพูกำลังใช้สมองคิดอย่างหนัก เธอกำลังไม่แน่ใจว่าตกลงอนลรู้หรือยังว่าเธอไม่ได้เป็นแฟนชานนท์ ถ้าเขารู้แล้วจะไม่โวยวายแล้วนิ่งอย่างนี้เหรอ กระทั่งเข้าห้องมาเธอยังไม่แน่ใจในความคิดตัวเองเลยสักนิด

“กินยาหน่อยไหม” อนลเดินมาส่งเธอถึงหน้าห้องนอน แน่ล่ะ ห้องเขามันห้องมาสเตอร์เบดรูมอยู่เข้าไปด้านในอีกนิด

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่นอนพักก็พอ” ทำเป็นจับขมับตัวเอง ทำท่าจะหันหลังเปิดประตูเข้าห้องไป หากแต่อนลกลับขยับเข้ามายืนซ้อนด้านหลัง มือดึงลูกบิดประตูเอาไว้

“พี่พาชมพูหนีขึ้นมาอย่างนี้ ไม่มีรางวัลหน่อยเหรอ”

หนี

เขารู้

ชมพูหันมามองเขานัยน์ตาเบิกกว้าง อนลกลับยกยิ้มพอใจยามเห็นสีหน้าตาตื่นของชมพู เขาเกลี่ยผมยาวสลวยที่ถูกดัดเป็นลอนปล่อยยาวสยายถึงกลางหลัง

“รู้นะว่าไม่อยากคุยกับเพียงดาว” เขายักคิ้วหลิ่วตา น่าแปลกที่มันทำให้ชมพูผ่อนคลายขึ้น เมื่ออนลเข้าใจไปอีกทาง

“ค่ะ” เขาเข้าใจไปในทางนั้นก็ดี

“รางวัลล่ะครับ” ยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก จะถอยหลังหนีก็ติดประตู นี่เขาจะเอาอะไรจากเธอนี่

“จะเอาอะไรคะ” ถามติดรำคาญ เขาอยู่ใกล้เธออย่างนี้ ชมพูคิดอะไรไม่ออก สมองมันช้าไปหมด

“จูบ” ตอบเสียงดังฟังชัด แต่คนฟังนี่หน้าตึง ชักสีหน้าใส่

“ไม่ค่ะ”

“งั้นโทรตามเพียงดาวขึ้นมาดีไหม”

“เรื่องของคุณเถอะ”

“ง้อผมหน่อยน่า” อนลอมยิ้มขำ “คราวนี้ห้ามเป็นลมแล้วนะ”

อาจจะเพราะเขาอยู่ใกล้เกินไป หรือเพราะไวน์ที่เธอกินไปสองแก้วได้ มันทำให้เธอนิ่งค้างยอมให้เขากดริมฝีปากลงมาอย่างง่ายดาย และเธอดันเงยหน้ารับจูบอย่างเต็มใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ปฏิเสธเสียงแข็งไปแท้ๆ

 

CUT

https://www.readawrite.com/c/7de198d9a06ff366b97e9e3df21424f8

 

“ดีกว่าแฟนเก่าใช่ไหม”

แฟนเก่า...

ชมพูแม้จะสติเลือนราง แต่ก็พอจำได้ อนลเข้าใจว่าเธอเป็นแฟนพี่ชานนท์ จะมาบอกว่าแฟนเก่าได้อย่างไร นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่เหนือตน

เขารู้อยู่แล้ว

หากแต่ชมพูไม่มีเวลาได้โมโหมากนัก ในเมื่อเขายังคงแทรกกายเข้ามาไม่หยุด เธอได้แต่ส่งเสียงครางอยู่อย่างนั้น กระทั่งหลับไป

อนลงับริมฝีปากไปตามซอกคอหอมกรุ่น แม้จะผ่านการออกกำลังในที่ร่มมาอย่างหนัก แต่ชมพูยังคงหอมกรุ่น ผิวกายของเราชื้นเหงื่อเล็กน้อย แม้จะอยู่ในห้องแอร์ เขาจัดการจับชมพูใส่เสื้อผ้า รวมถึงเช็ดตัวให้เรียบร้อย ก่อนห่มผ้าให้เธอนอนหลับได้สบายตัว

เขารู้เรื่องชมพูไม่ได้เป็นแฟนชานนท์ตั้งแต่เมื่อกลางวัน หลังส่งไอจีชมพูไปให้เพียงดาวดู ไม่จำเป็นต้องพามาเจอหน้าเลยด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่อยากเอาคืนหญิงสาวที่คิดจะหลอกเขา ไม่ง่ายหรอกนะสาวน้อย

เกลี่ยผมที่ตกลงมาบดบังใบหน้าของชมพูออก ก่อนจะลดกายลงนอนข้างเธอ

 

TALK

อนลหรือเปล่า อนลไม่น่ารักหรือเปล่า

วันนี้เน่ยุ่งสุดๆ มีแต่เรื่องปวดหัวทั้งนั้นเลย 

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ <3

ขอบคุณน้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น