เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 14 : บทที่ 7 - 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ก.ย. 63

  

sds

หญิงสาวร่างโปร่งสะพายกระเป๋าแบรนด์ดัง แต่งกายด้วยเสื้อสีขาวทับด้วยเดรสสายเดี่ยวลายดอกไม้ทับ เดินเล่นไปมาอยู่บนชายหาดในช่วงสี่โมงกว่า มันเป็นครั้งแรกที่ชมพูเดินทางข้ามจังหวัดอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวอย่างนี้ เธอแทบจะโกยทุกอย่างเข้ากระเป๋าเดินทางเท่าที่นึกออก แล้วลงมาขึ้นรถไปสนามบิน

“คุณก็แค่ถ่ายรูปทะเลลงไอจีเท่านั้นแหละ” อนลเอ่ยแนะนำยิ้มๆ ระหว่างเดินลงมายังชายหายหน้าโรงแรมเพื่อไปถ่ายแบบให้กับนิตยสารหัวหนึ่ง หลังจากขึ้นไปเก็บข้าวของบนห้องเรียบร้อยแล้ว และเพราะการมาอย่างกะทันหันของเธอ โรงแรมไม่มีห้องว่าง เธอต้องพักกับเขา ในความโชคร้ายยังมีโชคดีอยู่บ้าง ห้องพักที่ทีมงานจองไปนั้นเป็นห้องชุดขนาดใหญ่ มีสองห้องนอน เผื่อผู้จัดการของอนลด้วย เพียงแต่พี่หนุ่มไม่มา ห้องเล็กจึงตกเป็นของเธอโดยปริยาย

“นั่นทำให้พี่นนท์ไม่พอใจได้เหรอคะ”

“แค่ลงมาภูเก็ตโดยไม่บอกก็น่าจะสร้างความไม่พอใจได้แล้วนี่” เขาเดินข้างเธอลงมายังชายหาดโดยไม่กลัวสายตาใคร ส่วนหนึ่งคงเพราะลูกค้าส่วนใหญ่ที่เห็นเป็นชาวต่างชาติ ในขณะที่คนไทยจะเป็นพนักงานเสียส่วนใหญ่

นั่นสิ

เธอยังไม่ได้บอกเบญญาเลยนี่นา

อนลมองคนข้างกายที่รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความ เขาส่ายหัวไปมา ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าส่งไปหาชานนท์

“ชมพูส่งไปหามันอย่างนั้น มันจะสร้างความหวาดระแวงได้ยังไง” อนลส่ายหัวหยุดเดิน ทั้งที่ไม่กี่ก้าวจะถึงกองถ่ายของเจ้าตัวแล้ว เขาสบตากับผู้หญิงที่ทำหน้าเหลอหลาใส่เขา

“อ้อค่ะ” ทั้งที่ปฏิเสธไปก็ได้ แต่ชมพูเลือกจะเก็บมือถือเข้ากระเป๋า

“พี่จะถ่ายแบบอยู่ตรงนี้ ชมพูเดินเล่นหรือไปหาอะไรทางในโรงแรมก็ได้” อนลไม่พูดเปล่า ล้วงหยิบเอาบัตรเครดิตออกมาจากกระเป๋ายื่นให้ชมพู

“เอาไปทำอะไร” ชมพูไม่ได้ยื่นมือไปรับ เธอเห็นแก่ของถูกและของกินน่ะใช่ แต่เล่นให้บัตรเครดิตกันอย่างนี้ เขาไม่กลัวเธอเอาไปรูดซื้อบ้านเหรอ

“ซื้อของไงครับ ในโรงแรมมีร้านเครื่องประดับด้วยนะ” เขาทำอย่างนี้ทุกครั้งเวลาพาสาวมาทำงานด้วย พวกเธอมักจะไปช็อปปิ้งเสื้อผ้ากระเป๋าแบรนด์เนม หรือเครื่องประดับราคาแพงกันทั้งนั้น อนลดันลืมไปว่าชมพูไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาเคยเจอ ขนาดกระเป๋าเขายังต้องขอร้องถึงได้ยอมใช้

“ไม่เป็นไรค่ะ ทั้งตั๋วเครื่องบิน ทั้งห้องพักคุณก็ออกไปแล้ว เรื่องยิบย่อยพวกนี้ฉันจ่ายเองดีกว่า” คนเราก็ต้องเกรงใจกันบ้าง ต่อให้เธอวางแผนตลบหลังเขา ใช่ว่าต้องปอกลอกให้หมดตัวเสียเมื่อไหร่

“ชมพูกำลังทำให้พี่รู้สึกว่าดูแลเราไม่ดีเลย” ถ้าปกติเป็นคนอื่นปฏิเสธ เขาคงไม่มายืนพูดอะไรอย่างนี้ ไม่เอาก็คือไม่เอา ไม่เคยง้อใคร

“นั่งเครื่องบินชั้นธุรกิจ พักห้องชุดใหญ่กว่าห้องที่คอนโดฉัน นี่ยังดูแลไม่ดีอีกเหรอคะ” ชมพูแกล้งทำหน้าตาตื่น หัวเราะเสียงหวานใสจนอนลต้องยิ้มตาม

“ไปถ่ายแบบเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะเดินเล่นแถวนี้” ถึงอนลจะแทนตัวเองว่าพี่ ชมพูก็ยังไม่เรียกเขาว่าพี่ตาม คนในกองถ่ายมีมองมาที่เธอบ้างอยู่เหมือนกัน แต่ดูจะไม่สนใจอะไรมากนัก ดูท่าอนลคงพาสาวมาบ่อย คิดได้อย่างนั้นแล้วก็อยากจะเบะริมฝีปากใส่คนหล่อดีกรีพระเอกดังเหลือคณา

“ครับ อย่าลืมนัดดินเนอร์คืนนี้ด้วยล่ะ” คนมีเสน่ห์เหลือล้นยิ้มในแบบที่ทำสาวระทวยมานักต่อนักมาให้

“ค่ะ” ชมพูได้แต่ห้ามใจกัดกระพุ้งแก้มไม่ให้ยิ้มตามเขา ทำเป็นเมินเฉยเสีย อนลเห็นท่าทางแสนเฉยชาแล้วก็ยังยิ้มได้อยู่ ไม่แปลกใจที่ชมพูจะไม่คล้อยตามเขาง่ายๆ หลายครั้งที่คุยกันแล้วหญิงสาวแสดงท่าทีต่อต้านเขาอยู่ มันไม่ได้น่าโมโหหรืออะไร กลับอยากแกล้งเธอด้วยซ้ำ

 

อนลแยกตัวไปถ่ายแบบ ในขณะที่เธอเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวชายหาด ไม่มีแพลนจะไปไหนเป็นพิเศษ ขนาดมานี่เธอยังมาปุบปับไม่ทันได้ตั้งตัว จะไปมีแพลนอะไร เดินเตะดินเตะทรายดูฝรั่งใส่บิกินี่อาบแดดแล้ว ได้แต่แสบผิวแทน สำหรับคนไทยที่เจอแดดร้อนระอุมาทั้งชีวิตอย่างเธอ ขอยอมแพ้ แม้บางครั้งจะอยากมีผิวแทนสวยบ้างก็ตาม

มีเงินนี่มันดีอย่างนี้เองล่ะน้า โรงแรมที่เธอมาพักนั้นเป็นโรงแรมห้าดาว การบริการจึงจัดเต็มอย่างไม่มีกั๊ก พนักงานคอยเดินโฉบไปมาเสิร์ฟเครื่องดื่มจากเคาน์เตอร์ไม่ไกลจากบริเวณที่อาบแดด ทั้งยังมีกิจกรรมและเรือคอยบริการหากนักท่องเที่ยวต้องการดำน้ำ ขี่เจ็ทสกีหรือเล่นเซิร์ฟบอร์ด

อย่างเมื่อเช้าเพียงแค่เธอตอบตกลง อนลสามารถหารถพาเธอมาขึ้นเครื่องที่สนามบินโดยไม่ต้องคิดอะไรเลย ทุกอย่างดูง่ายดาย

ชมพูเดินมาหยุดนั่งเล่นตรงเคาน์เตอร์บาร์เครื่องดื่มที่มีไว้บริการแขกเหรื่อ เธอสั่งน้ำมะพร้าวมาดื่มคลายร้อน สายตาก็คอยมองไปทางกองถ่ายแบบของพระเอกดัง อนลแต่งหน้าทำผมเสร็จแล้ว รวมทั้งชุดก็เปลี่ยนเป็นใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวไม่กลัดกระดุมสักเม็ด ยามขยับตัวจึงทำให้เห็นแผงอกและกล้ามหน้าท้องเป็นมัดๆ

อนลนั้นรู้ดีว่าเสน่ห์ของเขาไม่ได้มีเพียงแค่หน้าตา รูปร่างที่ดูแลมาอย่างดี มัดกล้ามแน่นๆ นั่นก็ทำให้สาวระทวยได้เช่นกัน หญิงสาวถึงขนาดเห็นผู้หญิงที่นอนอาบแดดแถวนั้น มองอนลถ่ายแบบตาเป็นมัน

ทุกครั้งที่ตากล้องหยุดพัก ให้อนลดูรูปหรือบอกเรื่องท่าโพสต์ต่างๆ ชมพูจะเห็นช่างแต่งหน้าและช่างทำผมตามประกบเสมอ หญิงสาววางลูกมะพร้าวลงบนเคาน์เตอร์เมื่อดื่มน้ำมะพร้าวสดๆ จากลูกไปได้กว่าครึ่ง ชมพูยิ้มกว้างออกมายามเห็นช่างแต่งหน้าที่คอยตามประกบชานนท์นั้นเป็นคนคุ้นเคยกันดี ‘ใหญ่’ เพื่อนสาวประเภทสอง เรียนอยู่เอกเดียวกัน สนิทพอควร เพราะเธอชอบไปถามหาข่าวดาราจากมันนี่แหละ

ชมพูระงับความตื่นเต้นแทบไม่อยู่เมื่อเจอคุ้นเคย รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความไปหาอีกฝ่าย อยากจะนัดเจอ แต่ห้ามตัวเองเอาไว้ได้ทัน เกือบลืมไปว่าเธอมากับอนล เกิดใหญ่ปากโป้งบอกความลับอะไรอนลไปแย่เลย เธอจึงกำชับเพื่อนให้ไม่เผลอทักทายกันต่อหน้าอนล

รอไม่นานหลังจากอนลเปลี่ยนชุดไปได้สี่เซ็ต ตากล้องก็สั่งพักกองชั่วคราว ให้ทีมงานได้พักผ่อน ก่อนจะถ่ายต่อในช่วงตะวันใกล้ตกดิน ชมพูยังคงนั่งที่เดิมไม่ได้ไปไหนไกล เพียงแต่สั่งของทานเล่นมาทานเพิ่ม รวมถึงเปลี่ยนน้ำไปสามสี่อย่างแล้ว ตอนนั้นเองที่ข้อความโทรศัพท์เธอดังขึ้น มองชื่อเจ้าของข้อความแล้วได้แต่กลอกตามองบนไปมา ความอยากเป็นเรจิน่า จอร์จของใหญ่นี่ไม่ใช่เล่นๆ เลยเชียว

เรจิน่า - เดี๋ยวนี้หยิ่งเหรอยะ ถึงไม่ให้เพื่อนฝูงทัก

ชมพู Pink! - ไม่ได้หยิ่งย่ะ

เรจิน่า - ไม่หยิ่ง แต่มากับผู้ชาย

ชมพูหรี่ตามองข้อความ พลางเงยหน้ามองตรงไปยังคนที่ทำเป็นยืนดื่มน้ำมองมายังเธอ ใหญ่ในชุดกระโปรงเหลืองนวล ตรงไหล่เป็นแขนตุ๊กตา ผมถูกเกล้ามวยขึ้นสูง แต่งหน้าแต่งตาโฉบเฉี่ยวสมกับเป็นช่างแต่งหน้า

ชมพู Pink! – น่าแก เรื่องมันยาว อย่าทักฉันก็พอ

เรจิน่า - ทำไม เดี๋ยวนี้อัปเกรดตัวเอง มีเพื่อนคนละชนชั้นไม่ได้เหรอยะ

ใหญ่ยังคงจีบปากจีบคอพิมพ์ข้อความมากระแนะกระแหน

ชมพู Pink! – นังใหญ่! ฉันแค่วางแผนทำบางอย่างอยู่ แล้วจะให้อนลรู้ไม่ได้ว่าแกรู้จักกับฉัน เพราะฉันกลัวแกปากโป้งน่ะสิ นังบ้า

เรจิน่า - แผนอะไรยะ แผนจับผู้ชายอย่างอนลล่ะสิ ตอนก่อนก็คอยมาถามข่าวจากฉัน เรื่องเพียงดาวบ้างล่ะ เรื่องวงพี่ชานนท์บ้างล่ะ อ้างเพื่อช่วยเบญ แกนี่มันร้ายจริงๆ

ไม่ต้องเงยหน้าไปมองก็รู้ ใหญ่มันต้องเบะปากมองเธอด้วยสายตาอย่างนางร้ายนางอิจฉาในละครหลังข่าวอยู่แน่ๆ

ชมพู Pink! – แล้วแต่แกจะคิดเลยย่ะ เอาเป็นว่ารูดซิปปากให้เงียบๆ ก็พอ

เรจิน่า – มีอะไรจะแลกเปลี่ยนไหมยะ

ชมพู Pink! - เดี๋ยวเลี้ยงข้าว

เรจิน่า – ฉันเลือกร้าน

ชมพู Pink! - ย่ะ!

เรจิน่า - เออ.. พูดถึงเพียงดาว ตอนมานี่ฉันเจอนางบนเครื่องบินอยู่นะ ยังคิดเลยว่าอนลกลับมาควงยัยนี่หรือยังไง แต่เขาดันมากับแก

อนล...

นั่นสิ เธอมัวแต่คุยกับใหญ่ อนลหายไปไหน ผุดลุกจากเก้าอี้บาร์ทรงสูง มองไปทั่วกองถ่ายที่ตั้งไม่ไกล ไร้เงาพระเอกหนุ่มชื่อดังของช่อง

 

​TALK

อ้าว อนลหายไปไหน? 

แล้วเพียงดาวอีก มาทำไมคะเนี่ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น