เล่ห์รักบุหงารำไป

ตอนที่ 9 : บทที่ 4 - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 ก.พ. 64

 


 

 

“แดนต้องช่วยน้านะ” บัวยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับตรงหัวตา หลังจากใช้เวลาร่วมสองอาทิตย์ในการตามหาลูกสาว ทั้งติดต่อไปยังเพื่อนสนิทที่สุดของบุหงาก็ยังไม่ได้ข่าวคราว

แดนเป็นลูกชายพี่สาวของสามีเธอชายหนุ่มแก่กว่าบุหงาไม่ปี วัยไล่เลี่ยและเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ เธอหวังให้แดนช่วยตามหาบุหงา หลานนั้นค่อนข้างสนิทกับลูกสาวเธอ บุหงาคงจะยอมคุยด้วยง่ายกว่าผู้เป็นแม่อย่างเธอ

“ตั๋วเครื่องบินบุหงาระบุว่าไปเกาหลีใช่ไหมครับ”

“ใช่จ้ะ” บัวพยักหน้ารับ เธอรับจานขนมชั้น ทองหยิบทองหยอดมาวางบนโต๊ะรับแขก เพื่อทานคู่กับกาแฟและน้ำชา

“บางทีบุหงาอาจจะแค่หนีไปตามดารานักร้องอย่างที่น้องชอบก็ได้ครับ ไม่นานก็กลับ” แดนพยายามปลอบใจคุณอา อาบัวทุ่มเทกับลูกสาวมาก คอยดูแลจัดการทุกอย่างให้บุหงาเดินตามกรอบที่ท่านตั้งเอาไว้ เขาไม่แปลกใจเลยที่บุหงาจะแหกกฎ ในเมื่อที่ผ่านมาน้องสาวของเขาก็มักจะแอบทำในสิ่งที่แม่ห้ามเสมอ เพียงแต่ท่านจะจับได้หรือไม่ก็เท่านั้นเอง

อย่างตอนหนีไปผับสมัยมหา’ ลัย ก็เป็นเขาที่ไปเจอจึงได้ตามกลับบ้าน ถ้าจำไม่ผิดบุหงาอ้างกับแม่ว่าจะอ่านหนังสือสอบที่ห้องเพื่อน โชคดีที่พ่อแม่เขาไม่ได้สนใจจะกะเกณฑ์ชีวิตแดนขนาดนั้น เขาจึงสามารถมีชีวิตตามปกติได้

ส่วนบุหงา... เขาลอบมองสีหน้าอาบัว ท่านยกถ้วยชาอังกฤษขึ้นมาจิบด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยสมกับที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีตามประสาใกล้ชิดกับคนในรั้วในวัง

“หึ! อาไม่เข้าใจเลยสักนิด ทำไมบุหงาถึงชอบดูอะไรพวกนั้น แทนที่จะสนใจลูกชายคุณสุพัตราที่อานัดทานข้าวไว้ให้”

“ใครครับ” แดนนิ่วหน้า

“ตาดิเรกไง แดนรู้จักไหม”

“คนที่นำเข้ารถหรูใช่ไหมครับ”

“ใช่จ้ะ เห็นคุณสุพัตราเขาคุยว่าอย่างนั้น”

แดนหน้านิ่วยิ่งกว่าเดิม ในเมื่อดิเรกที่คุณอาว่านั้นอาจจะรูปร่างหน้าตาไม่ได้น่าเกลียดอะไร แต่เรื่องนิสัยนี่สิ เท่าที่เขาได้ยินมาไม่ดีนัก เลี้ยงเด็กพริตตี้อาไว้เต็มเลย

“บุหงาคงไม่ชอบดิเรก”

“ไม่ชอบก็บอกกันดีๆ สิจ๊ะ ทำไมต้องหนีหายไปไม่ได้ข่าวอย่างนี้ด้วย ไม่นึกถึงใจคนเป็นห่วงเลยสักนิด อาจะบ้าตายอยู่แล้ว”

แดนยกแก้วกาแฟขึ้นมาดูปิดบังรอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้า ต่อให้บุหงาบอก อาบัวจะยอมฟังไหม หรือถ้าฟัง อาบัวก็คงหาคนอื่นมาอีก วงจรนี้ไม่มีวันจบไปง่ายๆ ถ้าอาบัวยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ

“ผมว่าให้เวลาน้องใจเย็นลงก่อน เดี๋ยวเขาก็คงติดต่อมา ผมเองก็จะพยายามติดต่อน้องเรื่อยๆ คงหนีหายไปได้ไม่นานหรอกครับ เขาติดเพื่อนจะตาย”

“นั่นสิ อาก็หวังว่าอย่างนั้น นี่อาก็กำชับเพื่อนๆ เขาให้บอกอาทันทีถ้าบุหงาติดต่อมา”

“คุณอาทำใจให้สบายนะครับ”

“เพื่อนสองคนก็แต่งกันไปหมดแล้ว บุหงาจะสามสิบอยู่รอมร่อ ยังจะมาหนีหายอีกเดี๋ยวขึ้นคานกันพอดี”

“แค่กๆ”

แดนถึงกับสำลักกาแฟ บุหงาแค่ยี่สิบแปดถึงกับจะขึ้นคาน แล้วเขาที่สามสิบไปแล้วล่ะ ไม่อยู่บนต้นมะพร้าวเลยหรือไร

“แดน.. เป็นอะไรหรือเปล่า”

อาบัวถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง แดนโบกมือปฏิเสธ พลางรับกระดาษจากอาบัวมาซับมุมปาก รวมถึงป้าลำดวนแม่บ้านเก่าแก่ของบ้านยกน้ำเปล่ามาให้

“ขอบคุณครับ”

“แล้วนี่คุณอากมลไปทำงานเหรอครับ”

“ใช่จ้ะ เห็นว่ามีประชุมกับรัฐมนตรีด้วย งานก็หนักแล้วยังต้องมาห่วงลูกสาวอีก” บัวอดจะบ่นต่อไม่ได้

แดนยกริมฝีปากโค้ง อากมลไม่น่าจะห่วงอะไรบุหงานัก มีเพียงอาบัวเท่านั้นที่ห่วงบุหงา แม้บางครั้งจะมากเกินไปสักหน่อย อาผู้ชายของเขาแทบจะทุ่มเทให้งานจนเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ ครอบครัวเป็นเพียงแค่ส่วนเล็กน้อยที่อากมลจะสนใจ อากมลยกหน้าที่ดูแลลูกสาวในมืออาบัวโดยที่ตัวเองไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลย

บ้านนี้ขาดความพอดีไปมาก ถ้าเป็นเขาคงหนีไปตั้งนานแล้ว บุหงาทนมาได้ตั้งนาน

 

TALK

มาอย่างรวดเร็ว พรุ่งนี้เน่ต้องไปเฝ้าพ่อที่โรงพยาบาล น่าจะลงได้อีกทีวันเสาร์

เจอกันวันเสาร์นะคะทุกคน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น