เล่ห์รักบุหงารำไป

ตอนที่ 7 : บทที่ 3 - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 ก.พ. 64

 

 


 

 

“บุ..หงา” สำเนียงแปร่งๆ เอ่ยทักทายเธอ ทำให้บุหงาต้องหันขวับไปมอง ก่อนจะทำหน้าแปลกใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

“มาร์ค” เธอร้องเรียกอีกฝ่ายพลางยิ้มกว้าง มาร์คอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำตัวใหญ่แบบเด็กฮิปฮอป รวมถึงกางเกงขาสามส่วนสีเดียวกับเสื้อ

“สวัสดี รู้ไหมผมต้องซ้อมเรียกชื่อคุณก่อนตะโกนทักคุณได้”

“ฮ่าๆ ฉันเชื่อค่ะ” บุหงายิ้มหวาน เธอชอบอารมณ์ขันของมาร์ค เขาช่างสรรหาเรื่องต่างๆ มาเล่าให้เธอฟัง เขากวาดตามองสำรวจเธออย่างรวดเร็ว ก่อนมองรถเข็นของเธอ

“ซื้อของเข้าบ้านล่ะสิ”

“ค่ะ คุณเองก็เหมือนกันใช่ไหมคะ” แอบนิ่วหน้าเล็กน้อย เมื่อในรถเข็นมาร์คนั้นเต็มไปด้วยเหล้าเบียร์

“ครับ! ซื้อของเข้าบ้านเพื่อจัดปาร์ตี้ ศุกร์นี้ คุณสนใจไหม”

มาร์คไม่รีรอเลยที่จะชวนบุหงาไป

“โอ.. ฉันอยากไปนะคะ แต่เผื่อคุณลืม ฉันทำงานให้มาดามนาเดียร์วันศุกร์ค่ะ”

“อาใช่..” เขายกมือขึ้นมากุมขมับแกล้งทำเป็นปวดศีรษะ

“วันศุกร์นรกแตก”

“ฉันไม่แน่ใจเรื่องความหมาย แต่เข้าใจคำว่านรกได้ดีเลยค่ะ” เธออมยิ้ม เริ่มขยับเข็นรถเข็นเคียงคู่ไปกับมาร์ค

“แล้วคุณจะรู้ในวันศุกร์นี้” เขาขยิบตาให้เธอ บุหงารีบหลบสายตา ใบหน้าเธอร้อนผ่าว ใครโดนคนหล่อขยิบตาให้ก็เขินกันทั้งนั้นแหละ

“ฉันรอแทบไม่ไหวเลยค่ะ” บุหงาหัวเราะ ไม่เคยรู้สึกเป็นอิสระอย่างนี้เลย ถ้าอยู่เมืองไทย เธอคงไม่ได้มาซื้อของและหัวเราะกับเพื่อนผู้ชายอย่างนี้ สูดหายใจเข้าปอดด้วยความสบายใจ

ถ้าจะมีอะไรที่เธอคิดถึงเมืองไทยมากที่สุดคงเป็นน้ำฝนกับแป้ง รวมถึงหลานตัวน้อยๆ ของเธอน้องพีนัท เจ้าถั่วน้อย ป่านนี้จะโตแค่ไหนแล้วนะ เวลาเกือบสองอาทิตย์ หลานจะลืมเธอหรือเปล่า

“บุ..หงา” มาร์คพยายามเรียกชื่อเธออีกครั้ง ซึ่งเป็นเรื่องยากน่าดู บางทีเธอควรมีชื่ออื่นให้เขาเรียก รวมถึงเพื่อนและอาจารย์ร่วมคลาสด้วย มันคงจะง่ายกับพวกเขามาก แม้อาจารย์ของเธอถึงกับกลับบ้านไปฝึกออกเสียงชื่อเธอมาและออกเสียงได้ใกล้เคียงที่สุดแล้วก็เถอะ

อาจารย์น่ารักกับเธอมาก

“ว่าไงคะมาร์ค”

“คุณมายังไง”

เราเดินกันมาถึงเครื่องสแกนคิดเงินด้วยตัวเองแล้ว บุหงาแทบไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ เธอยิ้มให้เขา พลางหยิบข้าวของออกมาวางสแกนแล้วใส่ถุงที่เตรียมมา

“นั่งรถประจำทางมาค่ะ”

“ขากลับคุณคงกลับเองไหวหรอกนะ”

แม้บุหงาจะเลือกซื้อแต่ของจำเป็น ทว่าเธอก็ต้องหอบหิ้วของสองถุงใหญ่อยู่ดี

“มาเถอะ เดี๋ยวผมไปส่ง”

“จะดีเหรอคะ”

“แค่แป๊บเดียวเอง” มาร์คยกนาฬิกาขึ้นมาดู

“ยังเหลือเวลาอีกเยอะก่อนเข้างาน”

บุหงาลังเล ถ้าเขาต้องไปส่งเธอที่บ้านและเอาของไปเก็บบ้านเขาเอง จากนั้นจึงไปทำงานที่ร้านอาหารจีน นั่นจะไม่ทำเขาเสียเวลาไปหน่อยเหรอ

“ฉันเรียกรถมารับก็ได้ค่ะ” เธอปฏิเสธด้วยความเกรงใจ

“ไม่เอาน่า อย่างน้อยผมจะได้ให้คำปรึกษาคุณเรื่องรถด้วย”

“จริงเหรอคะ” เธอมองเขาอย่างแปลกใจ

“ถ้าคุณคิดจะอยู่รอดที่นี่ การมีรถขับเองจะดีที่สุด”

“ฉันก็คิดอย่างนั้นค่ะ” เธออ้อมแอ้มตอบเขา เผลอแสดงสีหน้าเหนื่อยใจให้มาร์คเห็น ที่เท็กซัสนี้น้ำมันถูกกว่าเมืองอื่นเสียอีก อาจจะครึ่งต่อครึ่งด้วยซ้ำ รถยนต์จึงถูกนำมาใช้งานกันเยอะ

“คุณมีใบขับขี่สากลไหม” เขาหันมาถาม หลังจากเข็นรถเข็นออกจากห้างสรรพสิไปยังที่จอดรถเอาไว้

“มีค่ะ”

“น่าจะใช้ได้นะครับ จะให้ชัวร์คงต้องไปทำใบขับขี่”

รถที่มาร์คขับเป็นรถเก๋งญี่ปุ่น เขาเปิดท้ายให้เธอวางของไว้ด้านใน ตัวเธอเองก็ช่วยมาร์คลำเลียงของไปวางท้ายรถ ก่อนจะปิดมันลงแล้วพากันไปขึ้นรถ

 

บุหงาเพิ่งเคยนั่งรถเพื่อนผู้ชายเป็นครั้งแรก มือเธอเย็นไปหมด ทำตัวไม่ถูกเลย แต่กับมาร์คนั้นสบายๆ เขาเหลือบมองเธอแล้วยิ้มให้ ก่อนจะออกตัวรถและถามทางไปบ้านเช่าของเธอ

“คุณได้หยุดอีกทีวันไหน” มาร์คชวนคุย หันมายิ้มให้เธอ บุหงาผ่อนคลายขึ้น เธอเอนกายพิงเบาะ ไม่นั่งตัวเกร็งตอนแรก เธอนึกถึงตารางงานที่ถ่ายรูปไว้ในโทรศัพท์

“วันศุกร์หน้าค่ะ”

“วันศุกร์งั้นเหรอ ผมพาคุณไปทำใบขับขี่ได้นะ”

“จริงเหรอคะ” เธอถามเขาตาโต มาร์คใจดีกับเธอจัง

“แหม ผมอยู่ที่นี่มาตั้งนาน รู้ดีว่าการมีรถดีกว่าเป็นไหนๆ”

“ใช่เลยค่ะ” เธอเห็นด้วยกับเขาอย่างที่สุด

“บ้านคุณอยู่ไม่ไกลเลยนี่” เขาบอกใช้เวลาเพียงสิบห้าถึงยี่สิบนาทีเท่านั้น

“ซอยที่สามเลยค่ะ” รีบบอกทางเขา

”งั้นวันศุกร์หน้าผมมารับที่บ้านนะ” เขาใช้มือหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าซอยที่สามตามที่บุหงาบอก

“จอดตรงหลังนั้นเลยค่ะ” รีบชี้ไปยังบ้านที่มีพื้นที่หน้าบ้านโล่งกว่าหลังไหนๆ

“บ้านน่ารักจัง” เขาชม แต่ตาไม่ได้มองบ้านเลย มองแต่หน้าเธอ

บุหงาแสร้งกระแอมไอ มองไปทางอื่น ไม่รู้ว่าชมเธอหรือบ้านกันแน่

“ขอบคุณค่ะ” ยังไงก็ขอบคุณไว้ก่อน “ส่วน..”

“ห้ามปฏิเสธครับ สอบข้อเขียนผ่าน แล้วยังต้องรอนัดสอบขับรถอีก ใช้เวลานาน รีบไปจะดีกว่า”

แหม.. เขาเล่นพูดมาขนาดนี้ เธอคงปฏิเสธเขาได้หรอก

“ได้ค่ะ งั้นวันศุกร์เดี๋ยวนัดกันอีกทีนะคะ ฉันคงต้องเตรียมเรื่องเอกสารก่อน ไหนจะรถอีก”

“ยินดีครับ”

เขาเปิดกระโปรงหลัง ลงมาช่วยเธอหอบหิ้วของไปที่หน้าบ้าน ก่อนจะขอตัวกลับ บุหงารอกระทั่งรถเขาลับสายตาไปแล้วจึงไขประตูเข้าบ้าน

 

TALK

มาสองวันติดเลยค่า ชดเชยที่หายไปหลายวัน 

วิ๊ง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น