เล่ห์รักบุหงารำไป

ตอนที่ 4 : บทที่ 2 - 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 ก.พ. 64

 

ออสติน เท็กซัส

หนึ่งอาทิตย์หลังจากได้มาอาศัยอยู่ที่นี่ บุหงาต้องเรียนรู้หลายอย่างที่ไม่เคยมาก่อนในชีวิต อย่างแรกคือการไม่มีคนมาพะเน้าพะนอยามตื่นนอน เธอไม่เคยตื่นนอนมาพร้อมกับความเงียบสงบอย่างนี้มาก่อน ไม่มีแม่หรือป้าลำดวนมาคอยจัดแจงเสื้อผ้า คอยสั่งให้ทำนู่นทำนี่ มันแปลกเหมือนกันในช่วงแรกๆ แต่พอผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้ว เธอก็เริ่มชินกับมัน

บุหงาเช่าบ้านของญาติพี่อรรถในระยะสัญญาหกเดือน เป็นระยะเวลาไม่สั้นไม่ยาว ที่เธอวางแผนเอาไว้ในช่วงแรก หากทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ไม่โดนที่บ้านตามมาลากกลับไปก่อน เธออาจจะอยู่ที่นี่นานกว่านั้น ช่วงแรกนี้บุหงาลงคอร์สเรียนภาษาที่มหา’ ลัยประจำเมืองเอาไว้ แม้ภาษาอังกฤษตอนอยู่เมืองไทยนั้นจะดีมาก แต่มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อมาอยู่ที่นี่ หลายครั้งเธอต้องขอให้คนท้องถิ่นพูดทวนคำให้อีกรอบ ด้วยสำเนียงที่แตกต่างและความเร็วที่พูด บุหงาจำเป็นต้องปรับตัวให้ชินกับสำเนียงที่ต่างออกไปในแต่ละคน ที่นี่มีคนหลากหลายเชื้อชาติ

ข้อเสียของการมาอยู่ที่นี่ที่เธอประสบปัญหาก็คือการเดินทาง ออสตินแม้จะเป็นเมืองหลวงของเท็กซัส แต่ไม่ใช่เมืองเศรษฐกิจอย่างฮุสตัน ซานอันโตนิโอหรือดัลลัส แม้จะมีรถบัสให้บริการ รวมถึงรถไฟ แต่รอบเวลาไม่ถี่ รอนาน อย่างตรงบริเวณที่เธออยู่นั้นมีป้ายรถหน้าปากทางก็จริง แต่ต้องรอนาน เธอมักเลือกใช้รถแท็กซี่ของเมืองในการใช้เดินทางเพื่อไปยังสถานที่ต้องการ

มันเป็นความสะเพร่าของเธอ บุหงาได้คุยเรื่องนี้กับพี่อรรถมาก่อนแล้ว พี่อรรถจะให้ญาติจัดการเรื่องรถให้เธอ และพาไปสอบใบขับขี่ แต่บุหงาอยากจะลองมาอยู่ก่อน บ้านที่เธอเช่านั้นอยู่ไม่ไกลจากที่เรียน หญิงสาวสามารถนั่งรถหรือเดินไปเองได้ แต่เธอลืมไปว่าชีวิตเธอไม่ได้แค่ไปกลับที่เรียนเท่านั้น

เธอต้องการซื้อของชิ้นใหญ่อยากกระดาษชำระห่อใหญ่ย่อมถูกกว่าซื้อทีละชิ้น การมีรถเป็นของตัวเองสะดวกกว่ามาก

นั่นทำให้เธอคิดถึงความเป็นไปได้ที่จะซื้อรถที่นี่

มิสซิสซูซี่เพื่อนข้างบ้านวัยสี่สิบกว่า เป็นคนอเมริกันเชื้อชาติจีน แนะนำให้เธอซื้อรถมาใช้เดินทางมากกว่าเรียกแท็กซี่อยู่อย่างนี้ หรืออย่างน้อยที่สุดก็ควรซื้อจักรยานมาไว้ปั่นไปซื้อของใกล้ๆ แทน หลังจากเธอซื้อพายแอปเปิลชิ้นโตไปฝาก เพื่อเป็นการผูกมิตร

บุหงาต้องหาข้อมูลเรื่องการสอบใบขับขี่ มันคงไม่ง่ายมากนัก แต่ก็น่าตื่นเต้นที่จะลอง ถ้าแม่อยู่ด้วยเธอคงโดนต่อว่า แม่ไม่เห็นด้วยที่เธอจะเรียนขับรถเลยสักนิด ในเมื่อมีลุงเชิดหรือเด็กในบ้านคอยขับให้อยู่แล้ว นั่นทำให้หญิงสาวต้องแอบให้เพื่อนสนิทสอนบ้าง ให้แฟนเพื่อนสอนบ้าง กระทั่งเธอขับรถได้และไปสอบใบขับขี่โดยมีเพื่อนช่วยเหลือ

คิดถึงน้ำฝนกับแป้งจัง

บุหงาซุกตัวกับที่นอนอันแสนอบอุ่น บ้านที่เธอเช่าจากญาติพี่อรรถนั้นเป็นบ้านชั้นเดียว แทบไม่ต่างจากในภาพยนตร์อเมริกาที่เธอชอบดู โรงจอดรถด้านหน้า บ้านไร้รั้วรอบขอบชิด แต่ทุกอย่างก็สงบสุข มีรถตำรวจขับผ่านคอยตรวจตราตลอด ทั้งเพื่อนบ้านแถวนี้ส่วนใหญ่เป็นคนเอเชีย มีฝรั่งบ้างประปราย

เธอเพิ่งส่งอีเมลคุยกับพี่อรรถไปเมื่อคืนเพื่ออัปเดตความเป็นอยู่ตามปกติ การได้คุยกับคนคุ้นเคยทำให้บุหงาคิดถึงบ้านน้อยลง อย่างน้อยจากการคุยล่าสุด พ่อกับแม่ล้มเลิกความคิดที่จะให้คนออกตามหาเธอ ตามที่แป้งบอกพี่อรรถ แต่เธอไม่คิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้น พวกเขาอาจจะทำเป็นยอมเพื่อให้เธอตายใจและติดต่อกับเพื่อน

นอกจากนี้พี่อรรถยังแนบเบอร์โทรติดต่อญาติพี่อรรถมาให้ ชาลส์ คาเทอร์ เธอบันทึกเบอร์ของเขาเอาไว้ทันทีเผื่อฉุกเฉิน แม้พี่อรรถบอกว่าอีกฝ่ายจะพยายามหาเวลามาเยี่ยมเธอ แต่ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้ว เธอยังไม่เห็นวี่แววเขาเลยสักนิด แต่นั่นช่างเถอะ เธอควรลุกจากที่นอนได้แล้ว วันนี้บุหงาต้องไปเรียนภาษาวันแรก การไปสายตั้งแต่วันแรกคงไม่ดีนัก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น