เล่ห์รักบุหงารำไป

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 ก.พ. 64


 

 

บุหงาเดินลากกระเป๋าออกจากประตูสนามบินในสภาพเหนื่อยอ่อน เธอต้องเปลี่ยนเครื่องที่เกาหลี และต่อเครื่องมาลงที่ดัลลัส โดยต้องเผื่อเวลาสามชั่วโมงก่อนจะต่อเครื่องอีกครั้งเพื่อไปยังออสติน เมืองหลวงของรัฐเท็กซัสที่หญิงสาวตั้งใจมาใช้ชีวิตสักพักที่นี่

ด่านตรวจคนเข้าเมืองที่นี่ใช้เวลานานในการตรวจคนเข้าเมือง ขนาดเธอเผื่อเวลาตามคำแนะนำของคนในอินเทอร์เน็ตยังเกือบวิ่งไปขึ้นเครื่องภายในประเทศแทบไม่ทัน บุหงาเลือกจะแวะร้านกาแฟเพื่อสั่งเครื่องดื่มและขนมปังง่ายๆ มาทานเพิ่มพลัง ก่อนจะหารถไปยังบ้านเช่า

คนภายในสนามบินนั้นพลุกพล่าน เธอมองคนเดินไปมาผ่านกระจกด้วยความตื่นเต้น ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะมาถึงที่นี่แล้ว อเมริกา เมืองออสติน รัฐเท็กซัส ที่ที่เธอจะเริ่มใช้ชีวิตของตัวเองในชั่วระยะเวลาหนึ่ง ในการตามหาตัวตนให้พบ เธอกัดขนมปังที่ชี้มั่วๆ เข้าปากคำโต ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ บุหงาควานหาซิมที่เตรียมไว้พร้อมมาใส่โทรศัพท์ เพื่อเปิดการใช้งาน

นอกจากนั้นเธอยังโหลดแอปพลิเคชันรถแท็กซี่ท้องถิ่นติดเครื่องไว้ใช้งานเรียบร้อย บุหงาเตรียมตัวมาพร้อมสำหรับการอาศัยอยู่ที่นี่ ถ้ามากับพ่อแม่ เธอคงไม่ต้องทำอะไรเลย แค่เดินลงจากเครื่องก็จะมีคนมารับ เอากระเป๋าไปขึ้นรถ หลังจากนั้นเธอก็แทบลอยไปยังโรงแรม

ทว่าพอหันไปหากระเป๋าใบโตที่ตั้งไว้ข้างโต๊ะแล้ว บุหงาถึงกับพ่นลมหายใจออกมา การต้องบุกป่าฝ่าดงการต่อเครื่องหลายรอบ ทำให้พลังใจเธอลดลงไปเหมือนกัน

รีบส่ายหัว ไม่ได้สิ เธอจะยอมแพ้ง่ายๆ ไม่ได้ นี่เป็นแค่ก้าวแรกของการใช้ชีวิตเท่านั้น ทั้งแป้งและน้ำฝนใช้ชีวิตแสนลำบากทำงานตัวเป็นเกรียวกว่าจะส่งตัวเองเรียนจบ บุหงาเองก็ไม่มีวันท้อกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างนี้เด็ดขาด ชูกำปั้นคือมาให้กำลังใจตัวเอง

เราต้องสู้!

หนักจัง…

เมื่อกี้ใครบอกจะสู้นะ บุหงาลากกระเป๋าใบโตไปยังเคาน์เตอร์รถลีมูซีนเพื่อติดต่อเช่ารถพร้อมคนขับไปส่งยังบ้านเช่าญาติพี่อรรถ เธอรู้ว่ารถอย่างนี้จะแพงกว่ารถแท็กซี่ทั่วไป แต่ได้โปรดเถอะ เธอเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว กับการนั่งเครื่องหลายต่อหลายชั่วโมง เธอขอใช้เงินแก้ปัญหาสักหน่อยเถอะ

บัตรเครดิตที่พี่อรรถเตรียมไว้ให้ ถูกนำมารูดใช้ทันที ถ้าแป้งกับพี่อรรถมีลูก เธอคงต้องรับเป็นแม่ทูนหัว จ่ายค่าเทอม ค่าเรียนพิเศษให้ทุกอย่าง ตอบแทนพี่อรรถที่ดีกับเธอขนาดนี้

บุหงาคิดอย่างตื้นตันใจ หลังจากติดต่อกับเจ้าหน้าที่เสร็จ แม้จะตะกุกตะกักไปบ้างด้วยติดเรื่องสำเนียงภาษาที่ไม่คุ้นหู ทำให้เธอฟังได้ไม่ชัดเจนนัก ในขณะที่เธอพูด พนักงานนั้นตั้งใจฟังพร้อมช่วยเหลือเต็มที่ นั่นทำให้บุหงามีกำลังใจขึ้นมากโขทีเดียว

 

รถลีมูซีนขนาดสี่ที่นั่งขับมาส่งบุหงาหน้าบ้านชั้นเดียว ขนาดไม่ใหญ่มากนัก ด้านหน้าโล่ง มีเพียงตู้ไปรษณีย์ตั้งอยู่ด้านหน้า เมื่อนเดินไปตามทางเดินก็จะพบประตูหลักเข้าบ้าน ถัดจากประตูทางซ้ายมือจะเป็นหน้าต่างที่บุหงาเดาว่าน่าจะเป็นห้องทำงานหรือห้องนั่งเล่น ส่วนทางขวาเป็นประตูโรงรถแบบบานเลื่อนขึ้นข้างบนตามแบบฉบับในหนังอเมริกาที่บุหงาชอบดู ใจเธอเต้นตึกตัก ไม่ลืมควักทิปให้แก่พนักงานขับรถ ก่อนจะลากกระเป๋าไปยังตัวบ้าน

บ้านข้างเคียงและบ้านอื่นๆ นั้นล้วนมีรูปทรงเดียวกันกับบ้านเธอ ที่นี่ไม่มีรั้วรอบขอบชิดแบบที่มักจะเห็นในเมือวไทย เธอกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูอีเมลที่พี่อรรถส่งมาให้เรื่องกุญแจบ้าน มันถูกวางซ่อนเอาไว้ใต้กระถางต้นไม้ข้างประตูบ้าน

นั่นไงล่ะ

เธอไม่รู้ว่ามันคือต้นอะไร เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เธอมองซ้ายมองขวา เห็นว่าปลอดคนจึงยกกระถางขึ้น กุญแจบ้านวางซ่อนอยู่ตรงนั้น บุหงารีบหยิงขึ้นมาไขประตูบ้าน โชคดีที่มันเปิดออก เธอลากกระเป๋าเข้าไปภายในบ้าน ผ่านห้องโถงที่มีตู้รองเท้าวางอยู่ซ้ายมือ เลยไปนิดเป็นประตูเข้าห้องที่มีหน้าต่าง บุหงาปิดล็อกประตูบ้านอย่างแรก เธอลากกระเป๋าไว้กลางบ้านซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องนั่งเล่นและครัวที่เปิดโล่ง ถักจากครัวไปเป็นส่วนของห้องน้ำและห้องนอน

มันค่อนข้างเงียบและวังเวงเมื่อคิดว่าทั้งบ้านมีเธอแค่คนเดียว และอยู่ต่างบ้านต่างเมือง บุหงามองไปรอบๆ บ้านตกแต่งเน้นโทนสีขาว และพื้นไม้สีน้ำตาล เธอพยายามดึงความสนใจของตัวเองไปที่การตกแต่ง แม้มันจะยากเหลือเกิน เมื่อเธอเกิดอาการคิดถึงบ้าน ความตื่นเต้นจากการเจอสิ่งแปลกตา เริ่มเสื่อมมนต์ขลัง ยามความเหนื่อยอ่อนเข้ามาแทรก จิตใจด้านอ่อนแอจึงเผยออกมา

เธออยากโทรหาเพื่อนหรือใครสักคน แต่นั่นอาจจะทำให้พวกเขาเป็นห่วง นี่คือทางที่เธอเลือก และเธอต้องน้อมรับมัน บุหงาเตือนตัวเอง เธอมีเวลาหนึ่งอาทิตย์ก่อนคลาสเรียนที่บุหงาสมัครไว้จะเริ่ม ระหว่างนี้หญิงสาวต้องปรับตัวให้ได้

“เธอต้องทำได้สิบุหงา” หญิงสาวพูดออกมา กวาดตามองรอบๆ เริ่มจากการสำรวจบ้าน ดูว่าเครื่องใช้ไฟฟ้ามีอะไรขัดข้องหรือไม่ และหลังจากนั้น เธอต้องพักผ่อน ก่อนออกไปหาเสบียงอาหารมาตุนไว้ในตู้

ลากเท้าและกระเป๋าไปยังห้องนอน เตียงขนาดหกฟุตลอยเด่นอยู่ตรงหน้า เธอห้ามตัวเองไม่ให้ล้มตัวลงนอนไม่ได้เลยจริงๆ บุหงาคิดอย่างท้อใจ บางทีเธอควรตื่นมาเช็กพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าทีหลัง รวมถึงส่งข้อความไปบอกพี่อรรถด้วย ก่อนที่เขาจะใช้ให้ญาติในออสตินมาตามเธอถึงบ้าน

ส่วนหนึ่งที่เธอเลือกมาอยู่เมืองนี้ก็เพราะพี่อรรถมีญาติอยู่ที่นี่ เขาไม่ไว้ใจให้เธอไปอยู่เมืองไหนก็ตามที่ไร้คนคอยดูแลอย่างสิ้นเชิง อย่างน้อยในยามฉุกเฉินก็ได้รู้ว่ามีคนไว้ใจได้อยู่ใกล้ๆ นั่นเป็นคำขอร้องแกมบังคับของพี่อรรถ

บุหงาเองก็เห็นด้วยในเรื่องนี้ เธอจึงยอมมาอยู่ที่นี่ โดยมีข้อแม่ว่าญาติพี่อรรถจะมาหาเธอได้ตอนที่เธอขอหรือมีเหตุจำเป็นเท่านั้น

หญิงสาวปล่อยกระเป๋าเดินทางไว้อย่างนั้น เธอเหนื่อยอ่อนเกินไป คลานขึ้นไปบนเตียงใหญ่ ยัดตัวเองเข้าไปใต้ผ้านวม ก่อนจะจมสู่นิทราอย่างรวดเร็ว

 

TALK

ท้องเสียไปสองวันเลยไม่ได้มาลงนิยาย ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #2 wanidatipmanee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 19:27

    ชอบค่ะ

    รออ่านนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #2
    0