เล่ห์รักบุหงารำไป

ตอนที่ 11 : บทที่ 5 - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 ก.พ. 64

 


 

 

ชาลส์ตัดสินใจจะฝากท้องที่ร้านอาหารจีนหลังเลิกงานในช่วงค่ำ เขาอยากทานอะไรง่ายๆ หรืออาจจะซื้อกลับไปทานที่บ้าน แต่เขาดันเลือกที่จะทานที่ร้าน ร้านอาหารจีนคนแน่นขนัด ไม่ต่างจากร้านอื่นๆ ที่เขาขับรถผ่านมา ชายหนุ่มโชคดีที่ได้ที่จอดรถข้างร้าน โชคดีชั้นที่สองที่ไม่ต้องรอคิวนานก็ได้เข้ามานั่งในร้าน เขาสั่งอาหารจานเดียวประเภทเส้นไป ความจริงเขาจะเลือกกลับบ้านไปทานบะหมี่ง่ายๆ ที่บ้านหรือขับรถไปซื้ออาหารฟาสต์ฟู้ดเอาก็ได้ ทว่าอะไรสักอย่างดลใจให้เขาอยากทานอาหารจีนและมานั่งอยู่ตรงนี้

รอไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟตรงหน้า เขาจัดการใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปากอย่างคล่องแคล่ว ชาลส์ไม่มีปัญหากับการใช้อุปกรณ์ชนิดนี้ เขามีเพื่อนเอเชียหลายคนพอที่จะสอนให้เขาใช้ตะเกียบด้วยวิธีที่ถูกต้อง เขาทานทุกอย่างอย่างรวดเร็ว อยากกลับบ้านไปเอนหลังนอนเต็มแก่ พรุ่งนี้เขาต้องแวะเข้าไปดูบ้านที่กำลังปรับปรุงซ่อมแซมเพื่อขายต่อ และอาจจะเลยไปหาบุหงาด้วยเลย

ชาลส์กำลังจะยกมือเรียกพนักงานมาเก็บเงิน เขาเงยหน้าขึ้นมากวาดสายตามองหาพนักงาน ตอนนั้นเองที่เขาเห็นผู้หญิงชาวเอเชียคนหนึ่งกำลังถือถาดอาหารเดินไปเสิร์ฟโต๊ะถัดจากเขาไปด้านในสองโต๊ะ ท่าทางดูไม่คล่องแคล่วเท่าที่ควร จากการคลุกคลีกับคนเอเชียและครึ่งหนึ่งของเขาก็มีเชื้อสายเอเชีย ชาลส์แยกออกทันที ผู้หญิงคนนี้ไม่มีเชื้อสายจีน

และอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาคุ้นเคยอย่างประหลาด

เคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ

ชาลส์ขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นมาถูกคางที่มีไรหนวดขึ้นจางๆ จากการลืมโกนในตอนเช้าด้วยความเร่งรีบไปทำงาน ชายหนุ่มจับจ้องหญิงสาวอย่างไม่ลดละกระทั่งเธอหันมามองเขาแสบหนึ่ง ยามรู้สึกมีคนจับจ้อง

ใช่เลย!

ชาลส์จำได้แล้ว ผู้หญิงคนนี้คือคนในรูปที่อรรถส่งมา

บุหงา…

เขาไม่ได้ทักเธอ ชาลส์แปลกใจที่เห็นเธอมาทำงานที่ร้านอาหารจีนนี่ เท่าที่รู้บุหงามีเงินเหลือเฟือพอที่จะใช้ชีวิตเรียนภาษาที่นี่ได้อย่างสบายๆ โดยไม่ต้องทำอะไรเลย และจากการที่เธอไม่ได้แตะต้องงานใดๆ หลังจากเรียนจบ เขาจึงไม่คาดคิดว่าจะเจอบุหงาทำงานพาร์ทไทม์ มันทำให้เขาเกิดความสงสัยและอยากคุยกับเธอ เขาจัดการเรียกพนักงานเก็บเงิน ไม่ควรยื้อเวลาในการเจอเธอไปจนถึงศุกร์หน้าอีกต่อไปอย่างที่ตั้งใจไว้ตอนแรก เพื่อเคลียร์งานให้เสร็จหมดก่อน

ชายหนุ่มไม่ได้ไปไหนไกล จากที่ตั้งใจจะกลับบ้านทันที เขากลับยืนแกร่วอยู่แถวหน้าร้านเพื่อรอเวลาเลิกงานของบุหงา บางทีเขาอาจจะเข้าไปทักทายพูดคุยกับเธอและพาไปส่งบ้าน

เขารอกระทั่งป้ายหน้าร้านขึ้นคำว่าปิด แขกในร้านทยอยออกหมด ตอนนั้นเองมีรถคันหนึ่งขับเข้ามาจอดต่อจากรถเขา คนขับรถเป็นผู้ชายเอเชีย แต่งตัวสไตล์ฮิปฮอป อายุน่าจะยี่สิบปลายๆ ชาลส์มองตามเจ้าของรถคันนั้นเดินไปทางด้านหลังอาคารร้านอาหารอย่างสนใจ รอไม่นานชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาตามทางเดิน

ชาลส์เดินมาหยุดที่หน้ารถตัวเอง เดาว่าผู้ชายคนเมื่อครู่คงเป็นหนึ่งในพนักงานของร้าน ถ้าเขาจะรอเจอบุหงาก็น่าจะต้องมารอด้านข้างร้านมากกว่าข้างหน้า เขาจึงย้ายที่รอมายืนพิงรถตัวเองที่จอดไว้ข้างร้านระหว่างรอ

และเขาก็เห็นเธอ บุหงาถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้ว เธอมีกระเป๋าผ้าสะพายไหล่มาด้วยใบหนึ่ง หญิงสาวเดินมาพร้อมเพื่อนผู้หญิงอีกหนึ่งคน รวมถึงเจ้าของรถคันที่เขามองด้วย ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นสูง เมื่อทั้งสามคนขึ้นรถออกไปด้วยกัน แม้ผู้ชายคนนั้นจะแสดงมารยาทที่ดีด้วยการเปิดประตูให้กับผู้หญิงทั้งสองคน แต่ในสายตาด้วยกันเขาย่อมดูออก ผู้ชายคนนั้นใส่ใจบุหงามากกว่า

จากที่ตั้งใจจะเข้าไปพูดคุยกับบุหงาแล้วพากลับบ้าน คงต้องยกยอดเป็นในวันพรุ่งนี้ พร้อมกับความสงสัยที่กรุ่นในใจในความสัมพันธ์ของหญิงสาวกับเพื่อนร่วมงาน

 

ผู้ชายคนนั้น....

บุหงามองกระจกข้างของรถ เห็นชายผมสีเข้มตัวสูงชะลูดกำลังเปิดประตูรถด้านคนขับ เธอมองด้วยความสงสัย ตั้งแต่ในร้านอาหารแล้ว แม้เธอจะเริ่มชินกับการแวดล้อมไปด้วยฝรั่งตัวสูงใหญ่ ไม่ว่าจะแม็กซิกัน เอเชียน หรืออเมริกันผิวขาวและผิวดำ แต่ผู้ชายคนนี้ดูต่างออกมาไม่ใช่ฝรั่งแต่ก็ไม่ใช่เอเชียน

“มีอะไรหรือเปล่า” มาร์คเอ่ยทักเมื่อเห็นบุหงามองกระจกแทบไม่ละสายตา

“เอ๊ะ! อ๋อ ไม่มีอะไร” รีบตอบปฏิเสธ ยิ้มให้มาร์คเล็กน้อย

“งั้นเหรอ... วันนี้เหนื่อยกันมากไหม” มาร์คถามอย่างไม่เจาะจงว่าเป็นใคร บุหงาไม่ได้ตอบ เธอมองกระจกข้างอีกครั้ง แม้จะเลยจากร้านมาไกลมากแล้ว ทั้งยังไม่เห็นรถที่ผู้ชายคนนั้นขึ้นไปก็ยังอดที่จะมองไม่ได้

“เหนื่อย แต่ก็ได้ทิปเยอะดี” ฮานะเป็นคนตอบ บุหงายิ้มให้เพื่อน เธอทำงานในครัวจึงไม่ได้ทิปกับเขา แม้จะได้ออกไปเสิร์ฟอาหารอยู่ครู่หนึ่ง จึงกลับมาทำงานในครัวเหมือนเดิม

“อย่างนี้ล่ะ วันศุกร์ช่วงค่ำมักจะคนเยอะเสมอ” มาร์คยักไหล่ เขาขับไปส่งที่อยู่ห้องพักแถวย่านนี้ก่อนจะเลยไปส่งบุหงาที่อยู่ไกลจากร้านไปอีก

“แล้วไหนว่าวันนี้มีปาร์ตี” บุหงารอให้ฮานะลงไปก่อนถึงเอ่ยถามมาร์ค หญิงสาวแปลกใจมากเมื่อเดินออกมาจากประตูหลังแล้วเจอมาร์คยืนคอยอยู่

“มันน่าเบื่อกว่าที่คิดน่ะ” เขาทำหน้าสลด นั่นทำให้บุหงาหลุดขำออกมา เขาช่างเป็นชายหนุ่มที่ทำหน้าตาแสดงอารมณ์ได้น่ารักจริง

“น่าเบื่อ..” บุหงาเขม้นตามองมาร์คอย่างไม่อยากเชื่อสักเท่าไหร่ ริมฝีปากมาร์คหยักโค้งขึ้น

“มาขับรถเล่นยังสนุกกว่าเลย” เขายิ้มหวานให้เธออีกครั้ง

บุหงาเบือนหน้าหนีพยายามกั้นรอยยิ้มเอาไว้ แต่ดูท่าจะทำได้ยากเย็น ถึงเธอจะไม่เคยโดนจีบ ไม่สิ ต้องบอกว่าเคย แต่ตอนนั้นเธอมักยุ่งกับเรื่องของเพื่อนและคนรอบข้าง รวมถึงแม่ที่จำกัดการเที่ยวเล่นอย่างเด็กในรุ่นราวคาวเดียวกับเธอหมด วัยมหา’ ลัยของเธอจึงจบลงไปอย่างเงียบเหงา รู้ตัวอีกที แม่ก็พาเธอไปพบลูกเพื่อนๆ เพื่อดูตัวเสียแล้ว ไม่มีโอกาสได้เลือกเองด้วยซ้ำ หญิงสาวขอบคุณยามมาร์คมาจอดรถหน้าบ้าน เธอลังเลอยู่ จะเชิญเขาเข้าบ้านดีไหม แต่อีกฝ่ายก็ขอตัวกลับก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปาก นั่นทำให้บุหงาโล่งใจพอควร นี่ก็ดึกมากแล้ว คงไม่ดีเท่าไหร่ที่จะชวนมาร์คเข้าไปในบ้าน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #3 ondara (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 19:51
    คิดถึง มาก มาก มาก
    #3
    0