เล่ห์รักบุหงารำไป

ตอนที่ 1 : บทนำ (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    27 ม.ค. 64


 

 

 

sds

สิ่งที่บุหงากำลังทำอยู่นี้ เป็นสิ่งที่บ้าระห่ำที่สุดในชีวิตเธอเลย!

หญิงสาวกำลังเดินกึ่งวิ่งไปตามทางเดินภายในห้างสรรพสินค้า เพื่อไปยังจุดนัดพบที่ลานจอดรถชั้นสี่ของห้าง ใจเธอเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น บุหงาบอกที่บ้านจะออกมาซื้อของเล่นให้น้องพีนัท ลูกสาวของเพื่อนสนิทอย่างน้ำฝนในวัยขวบกว่า แม่ให้คนขับรถตามมาส่งเธออย่างทุกที โดยไม่ลืมย้ำถึงนัดทานข้าวกับเพื่อนแม่และลูกชายในตอนเย็น

การนัดกินข้าวเพื่อดูตัวดำเนินมานานหลายเดือนแล้ว และเมื่อมันทำท่าจะไปมากกว่าแค่กินข้าว บุหงาจึงไม่อาจทนอยู่นิ่งเฉยได้

เธอต้องทำอะไรสักอย่าง

บุหงาผลักประตูสู่ลานจอดรถให้เปิดกว้าง เธอรีบกวาดสายตามองตามหารถที่พี่อรรถสามีของแป้งเพื่อนสนิทอีกคนของเธอส่งมารับ บุหงากระชับกระเป๋าสะพายแน่น ข้างในบรรจุเอกสารสำคัญสำหรับเดินทางเอาไว้

ให้ตายเถอะ!

สายตาเธอดันไปปะทะกับรถของที่บ้านเข้า บุหงาจำทะเบียนรถได้ขึ้นใจ หญิงสาวรีบหลบฉากไปด้านหลังเสา ไม่ลืมแอบมองอีกครั้ง ให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในรถ

เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเบอร์พี่อรรถ กดโทรออกอย่างรวดเร็ว พลางมองซ้ายมองขวา ลุงเชิดไม่ได้อยู่ที่รถ บางทีลุงอาจจะกำลังเดินไปหาเธอที่ร้านหนังสือหรือแผนกของเล่นเพื่อช่วยถือของดั่งทุกทีที่เคยทำ บุหงาพยายามปลอบใจตัวเอง คงมีเวลาอีกสักเล็กน้อย กว่าลุงเชิดจะตระหนักว่าเธอหายไป และโทรตาม

“พี่อรรถ!” เธอแทบจะกู่ร้องเรียกชื่อปลายสายอย่างตื่นเต้น นี่เป็นภารกิจลับ มีเพียงเธอกับพี่อรรถและคุณนัท เลขาพี่อรรถเท่านั้นที่รู้เรื่องแผนการนี้ เธอขอให้พวกเขาปิดปากเงียบ ไม่บอกใครแม้แต่เพื่อนเธอเอง

“หนูอยู่ที่ลานจอดรถแล้วค่ะ”

“แต่หนูเห็นรถของที่บ้านจอดอยู่ ไม่แน่ใจว่าลุงเชิดอยู่ไหนค่ะ” ละล่ำละลักบอกพี่อรรถไป หวังให้เขาช่วยแก้ปัญหา

ให้ตายสิ! เธอติดนิสัยพึ่งพาคนอื่นอีกแล้ว เมื่อไหร่จะโตกันนะ

“บุหงารออยู่ตรงประตู เดี๋ยวพี่ให้นัทขับไปรับตรงนั้น” น้ำเสียงของปลายสายยังคงนิ่งสงบ นั่นพอจะทำให้บุหงาพลอยลดอาการร้อนรนลงได้

“ขอบคุณค่ะพี่อรรถ”

บุหงาแนบแผ่นหลังกับเสาอาคารเอาไว้ มองเข้าไปด้านในห้างสรรพสินค้า กระนั้นก็ไม่ลืมจะคอยชำเลืองมองไปยังลานจอดรถ รอกระทั่งรถยนต์สีดำมันปลาบ แล่นเข้ามาจอดตรงหน้าประตูพลางลดกระจกข้างคนขับลง ให้เห็นได้ชัดว่าภายในคือใคร

คุณนัท

อีกฝ่ายปิดกระจกทันทีที่เห็นเธอ บุหงาแทบจะเผ่นไปขึ้นรถ หากหางตาไม่เหลือบไปเห็นอะไรไวๆ ตรงประตูทางออก

ลุงเชิดในชุดซาฟารีสีน้ำเงินเข้มกำลังจ้องเธอตาโต บุหงาไม่มีเวลามากมายนัก เธอรีบกระโจนขึ้นรถ ปิดประตูดังปัง ก่อนที่ลุงเชิดจะได้สติขึ้นมา

“ไปสนามบินเลยค่ะคุณนัท” แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการตะโกนสั่ง แม้กระทั่งตัวเธอยังตกใจ ทำไมเธอกระเหี้ยนกระหือรือที่จะหลีกหนีออกจากกรงที่แม่ขังเธอเอาไว้มานานปีขนาดนี้นะ แทนที่จะหวาดกลัว ปากเธอกลับยิ้มกว้าง พ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ยามทิ้งลุงเชิดเอาไว้ด้านหลัง ยามรถแล่นออกถนนใหญ่

RRrrrrr

เสียงโทรศัพท์กรีดร้องดังลั่นอยู่ในกระเป๋า บุหงาเพียงแค่หยิบมันขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์แม่ เธอเลือกที่จะกดปิดเสียง หันกลับมาสนใจการย้ายข้าวของในกระเป๋าสะพายลงเป้ที่จัดเตรียมเอาไว้รอเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

“คุณบุหงาจะไม่เปลี่ยนใจใช่ไหมครับ” นัทเลขาประจำตัวอรรถ มองบุหงาผ่านกระจกหลัง เขาออกจะกังวลด้วยซ้ำเมื่อรู้แผนของหญิงสาว เขาอาจะไม่ได้สนิทกับบุหงามากนัก ออกจะรู้จักอย่างผิวเผินด้วยซ้ำ แต่เท่าที่ฟังจากคุณอรรถหรือแป้ง สองสามีภรรยามีความเห็นไปในทางเดียวกัน คือบุหงาเจอโลกมาน้อยเกินไป ยามเทียบกับคนวัยเดียวกัน ยิ่งไม่ต้องเทียบกับน้ำฝนหรือแป้ง สองเพื่อนสนิทที่ต้องดิ้นรนต่อสู้ในการส่งตัวเองเรียนมหา’ ลัยแล้ว

“ไม่เปลี่ยนใจหรอกค่ะคุณนัท” บุหงาอมยิ้ม เธอรับรู้ถึงสายตาห่วงใยจากเขา ไม่ใช่ว่าตัวเธอเองจะไม่กลัว

บุหงากลัวสิ กลัวมากด้วย เธอไม่เคยออกไปไหนโดยไม่มีคนขับรถ หรือพี่เลี้ยงคอยดูแล ขนาดเรียนจบจนถึงวัยทำงาน บุหงายังไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างคนอื่นเลยด้วยซ้ำ หลุบตามองข้าวของในกระเป๋า ตอนแรกเธอมีเพียงความคิดที่จะหนีไปต่างจังหวัด แต่ไม่นานคนที่บ้านก็คงหาพบ และทุกอย่างก็จะวนกลับมาเหมือนเก่า ชีวิตอย่างนกน้อยในกรงทอง

การเดินทางไปต่างประเทศจึงเป็นทางเลือกเดียวของเธอ ทางเลือกที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี โดยไม่มีคนคอยบงการหรือจับให้เดินไปทางไหน

“ฝากขอบคุณพี่อรรถด้วยนะคะ” เธอยิ้มกว้างให้เลขาคนสนิทของพี่อรรถ ยามอีกฝ่ายช่วยยกกระเป๋าเดินทางลงจากท้ายรถ เธอเตรียมการซื้อตั๋วเครื่องบิน ย้ายเงินเข้าบัญชีที่พี่อรรถเปิดไว้ให้เธอโดยเฉพาะ เตรียมข้าวของทุกอย่าง งานนี้ต้องขอบคุณพี่อรรถเป็นพันครั้งที่ยอมทำตามคำขอร้องของเธอ บุหงาไม่รู้จะตอบแทนพี่อรรถอย่างไร นอกจากสวดมนต์ขอให้แป้งท้องสมใจพี่อรรถสักที ก่อนจะวิ่งตามลูกไม่ไหว เธอหัวเราะให้กับความคิดของตัวเอง เงยหน้ามองสนามบินประจำชาติ สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ

การผจญภัยมากมายรอเธออยู่ข้างหน้า หวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี เหลียวมองด้านหลังครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในตัวอาคารเพื่อนเดินทางไปยังอเมริกา ดินแดนแห่งเสรีภาพที่หลายคนใฝ่ฝันจะเดินทางไปใช้ชีวิตที่นั่น

หนูขอโทษแม่ด้วยนะคะ

 

TALK

เน่ทำการรีไรท์เรื่องใหม่นะคะทุกคน เนื้อหาจะต่างจากตอนแรกเลยค่ะ

ฝากติดตามด้วยนะคะทุกคน

<3

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น