เสน่หาม่านหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 30 : บทที่ 15 - คนขี้เซา (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    21 ก.ย. 62




               ถ้าเป็นช่วงแรกเธอคงเขินปนอายผสมกัน แค่มากับปฐวีก็เด่นแล้ว ยิ่งบวกรถราคาแพงเข้าไปด้วยแล้ว ไปกันใหญ่เชียวล่ะ


            “วันนี้จะแวะไปห้างก่อนนะ” เขาหันมาบอกเธอพร้อมกับรถที่เคลื่อนไปยังจุดหมายต่อไป


            “ได้ค่ะ ฉันว่าจะไปซื้อของเพิ่มพอดี” ของที่ว่าหมายถึงของสดในครัว น้ำฝนตั้งใจจะนั่งนิ่งๆ ไม่กวนเขาขับรถ แต่ก็ดันนึกได้เสียก่อน ว่าเมื่อเช้าเขาลงรูปเธอโดยไม่บอกกล่าวกันเลย


            “คุณวี” น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ ปฐวีเลิกคิ้วขึ้นสูง หันมามองเธอแวบหนึ่งก่อนจะกลับไปมองถนน


            “เรียกคุณวีอย่างนี้ทีไรมีเรื่องตลอด” เขาบ่นออกมาให้เธอหน้าง้ำ


            “ก็ต้องมีสิคะ เมื่อเช้าคุณลงรูปอะไรไป” ถึงผลตอบรับมันจะดีมากๆ แต่เธอว่าภาพเธอตอนหลับมันล่อแหลมไปหน่อย คนอาจคิดไม่ดีเอาได้


            “อ๋อ....” เขาตอบเสียงยานคาง ตั้งใจกวนอารมณ์น้ำฝน


            “ถ่ายรูปคนขี้เซาไง” ปฐวีอารมณ์ดี เขาเลี้ยวไปตามทาง ก่อนชะลอรถเพื่อเข้าห้าง


            “ฉันไม่ได้ขี้เซาเสียหน่อย คุณมันพวกเอาหน้า” เธอเดาว่าเขาต้องตื่นมาถ่ายรูปเธอแล้วนอนต่อแน่ พอเธอตื่นไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมอาหารเช้า เขายังนอนหลับอุตุอยู่เลย


            “คือต้องการแก้ข่าวว่าตัวเองไม่ขี้เซาว่างั้น ไปตอบในเม้นสิ” เขาแนะนำ “นี่ ช่วยมองหาที่จอดหน่อย” ปฐวีไม่ลืมจะสะกิดบอกเธอ ช่วงสี่โมง คนเริ่มออกมาห้างกันแล้ว ที่จอดรถจึงเริ่มน้อย


            “นั่นค่ะ” น้ำฝนชี้ไปยังที่จอดด้านหน้า ถัดไปอีก 2 ล็อก


            “เก่งมาก” เขาชมเปาะ เลี้ยวรถถอยเข้าซองอย่างรวดเร็ว น้ำฝนทำท่าจะคว้ากระเป๋าแล้วลงจากรถ ติดที่ถูกเขาดึงมือเอาไว้ก่อน


            “ถ้าไม่ลงรูปที่เป็นธรรมชาติ คนเขาจะรู้ได้ว่าจัดฉาก” ปฐวีปล่อยมือน้ำฝน เขาปลดเข็มขัดนิรภัยออก เปิดประตูลงไปรอด้านนอก น้ำฝนเองก็ทำตาม มันก็จริงอย่างเขาว่าถ้าให้เธอถ่าย รูปคงออกมาไม่ดี แถมยังยิ้มเกร็งอีกต่างหาก


            “เมื่อเช้าน้ำฝนเจอลูกปลาค่ะ” เธอกับเขาเดินเคียงคู่กันเข้าไปในตัวห้าง น้ำฝนไม่รู้ว่าปฐวีมาซื้ออะไร เขาพาเธอเดินไปยังโซนขายเสื้อผ้าแบรนด์ดัง


            “หื้ม? ลูกปลาเห็นแล้วงั้นเหรอ” ปฐวีเดินเข้าไปแบรนด์หนึ่ง น้ำฝนไม่เคยได้ยินชื่อ อันที่จริงเธอก็ไม่รู้จักยี่ห้อพวกนี้นักหรอก


            “ค่ะ เธอแลโมโหมาก บอกน้ำฝนว่า จะรอดูวันที่ฉันถูกคุณเขี่ยทิ้ง” น้ำฝนทำน้ำเสียงให้เหมือนกับที่อีกฝ่ายทำ ปฐวีทำเพียงเหลือบสายตาขึ้นมามองเธอแวบหนึ่ง มุมปากกดยิ้ม เขาสนใจกับการเลือกเสื้อผ้าตรงหน้ามากกว่า


            “จะซื้อให้คุณนายเหรอคะ” น้ำฝนเพ่งมองชุดที่เขาจับดูบนราว มันไม่เซ็กซี่หรือวัยรุ่นเกินไปหน่อยเหรอ


            “เธอชอบกระโปรงสั้นหรือยาว” เขาหันมาถาม ไม่ได้สนใจจะตอบคำถามน้ำฝนเลย


            “ยาวค่ะ” ยังต้องคิดอีกเหรอ อย่างวันนี้เธอก็ใส่ทรงเอยาว น้ำฝนไม่ได้เรียบร้อยอะไรหรอก เพียงแต่ถ้าใส่ทรงเอสั้น ต้องมานั่งระวัง ปิดนู่นนี่ เธอรำคาญ ง่ายๆ คือเธอกระโดกกระเดกเกินกว่าจะมาคอยระวัง


            “งั้นเอาสั้น” เขาคว้ากระโปรงทรงเทนนิสสีดำขึ้นมาถือ เดินเลยไปอีกหน่อยมีเสื้อสายเดี่ยวกำมะหยี่สีดำเขาก็คว้ามาก่อนจะส่งมาให้เธอถือ


            “เดี๋ยวค่ะ นี่ซื้อให้น้ำฝนเหรอคะ” เธอคิดว่าเขาจะซื้อให้คุณนายเสียอีก น้ำฝนอดไม่ได้ที่จะเปิดดูราคาป้าย 3 พัน! เสื้อสายเดี่ยวผ้าน้อยชิ้นนี่ตั้ง 3 พัน เธอซื้อเสื้อแบบนี้ที่ตลาดนัดไม่ถึง 100 บาทด้วยซ้ำ เธอไม่อยากจะดูราคากระโปรงอีกตัวเลย


            “ฉันไม่ใส่ค่ะ” ไม่ต้องรอให้เขาตอบ เธอก็ไม่ใส่


            “ไม่ได้!” คุณวีหันมาตอบเสียงเข้ม เดินเลยไปอีกมุมหนึ่งมีพวกรองเท้าขาย


            “อาทิตย์หน้าวันเกิดเพื่อนฉัน เธอต้องไปด้วย”


            “มันจะสอบแล้วนะคะคุณวี” เธอโอดครวญ ไม่อยากนึกสภาพเธอใส่เสื้อผ้าพวกนี้ด้วย


            “แล้วมันก็เป็นงานของเธอนะน้ำฝน” เขาหันมาเขกมะเหงกใส่หัวเธอ น้ำฝนเม้มปาก เธอเถียงเขาไม่ได้เสียด้วย ที่ผ่านมา นอกจากดูแลบ้าน ทำกับข้าวให้เขา เธอก็ไม่ได้ทำอะไรให้คุ้มค่าจ้างเดือนละหมื่นเลย


            “เธอปฏิเสธมันไม่ได้” เขาย้ำ น้ำฝนถอนหายใจได้แต่เดินตามเขาไปเลือกรองเท้าต่อ


            ปฐวีกำลังสุขใจ เขาชอบเวลาเห็นน้ำฝนทำหน้าตาไม่พอใจ ไม่สบอารมณ์ ยิ่งมองเธอก้มดูสภาพชุดที่เธอต้องใส่ ทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้ด้วยแล้ว ยอมรับว่าเขาพอใจมาก เขาตั้งใจซื้อเสื้อผ้าที่มันน้อยชิ้น เปิดโชว์เนื้อหนังมังสาให้เธอ  ปฐวีจงใจแกล้งเธอนั่นแหละ เขารู้ว่าน้ำฝนต้องไม่ชอบใจแน่ อีกอย่างเขามีของสวยๆ งามๆ อยู่กับตัวก็ต้องอวดเพื่อนกันบ้าง


            “ผมขอถุงน่องด้วย” ถุงน่องที่ปฐวีว่าคือถุงน่องที่ใส่ขึ้นมาถึงเข่า เวลาผู้หญิงใส่แบบนี้แล้วมันเซ็กซี่ ชวนให้เสืออย่างเขาตะปบ เขาอยากเห็นน้ำฝนใส่มัน


            เหลือบไปมองเธอ น้ำฝนเขม้นสายตามองถุงที่เขาเพิ่งรับมาจากพนักงานราวกับมันเป็นระเบิดปรมาณูก็ไม่ปาน


            “ถ้าชุดนี้หายก่อนถึงวันงาน ฉันจับเธอใส่ชุดว่ายน้ำแทนแน่” เขาไม่ลืมกระซิบขู่น้ำฝน ปฐวีรู้ฤทธิ์เดชเธอดี น้ำฝนกล้าที่จะดื้อกับเขาแน่


            “ค่ะ!” หล่อนกระแทกเสียงตอบ เดินนำออกจากร้านไป


            “คุณวีจะไปไหนต่อไหมคะ” แม้น้ำฝนจะอยากจ้ำอ้าวเดินหนีเขาไปมากแค่ไหน แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่ควรหือกับปฐวีมากนัก จึงได้กันกลับมาถามเขา


            “ไม่มีแล้ว ไปซื้อของที่ซูเปอร์เลยก็ได้” ในมือเขายังมีพวกชุดนั่นอยู่ เธอเขม้นสายตามองพวกมันอย่างไม่ชอบใจนัก ก่อนจะบอกตัวเองให้สงบใจลง ไปซื้อของเตรียมทำกับข้าวในมื้อต่อไปดีกว่า



 

            ปฐวีเดินตามหลังน้ำฝน เขามองเธอจับรถเข็นเข้าไปในซูเปอร์ ตัวเขาเองก็เดินตามไม่ห่าง ดูไปดูมาก็เหมือนคู่รักที่มาซื้อของเข้าบ้านเหมือนกัน เขาหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยมออกมาบันทึกภาพเธอหยิบเนื้อสัตว์ขึ้นมาดูยามเผลอ ก่อนหันมามองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ แน่นอนว่าเขาบันทึกทุกช็อตลงในมือถือ


            “คุณวีจะถ่ายทำไม” น้ำฝนบ่น เขาไม่ต้องจริงจังกับการถ่ายรูปขนาดนี้ก็ได้ เห็นเขาทำท่าจะยกมือถือขึ้นมาถ่ายอีก น้ำฝนจึงเลื่อนรถเข็นหนี ดีกว่าเลือกหมูเสร็จแล้ว


            “อยากกินไก่ทอด” ปฐวีตะโกนบอก นั่นทำให้น้ำฝนต้องหยุดรถ หันมาดูในตู้แช่อีกรอบ ปฐวีจึงได้ที ใช้กล้องหน้าถ่ายให้เห็นทั้งเขาและเธอ โดยเป็นรูปเขายิ้มกว้าง ส่วนเธอแทบจะมุดหน้าลงไปในตู้แช่อยู่แล้ว


            “น่องไก่นะคะ” น้ำฝนเงยหน้าขึ้นมาถาม


            แชะ


            ปฐวีได้อีกหนึ่งรูป เป็นรูปตอนเธอหันมาพอดี ส่วนเขาหันไปมองเธอ


            “อื้อ ซื้อมันฝรั่งด้วย อยากกินมันบด เธอทำเป็นไหม”


            “ไม่เคยทำค่ะ” น้ำฝนส่ายหัว ไม่ได้สนใจว่าจะโดนถ่ายรูปอีกไหม ต่อให้ห้ามไปเขาก็ไม่ยอม เธอจึงล้มเลิกเสีย


            “แต่ถ้าคุณอยากกิน เดี๋ยวฉันดูวิธีในเน็ตเอา” ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาส่วนผสมเพื่อที่จะได้ซื้อไปเลย


            “ดี ถ้าท้องเสียฉันหักเงินเธอนะ” ปฐวีมองน้ำฝนกดโทรศัพท์หาสูตรอาหารด้วยความพอใจ แม้เธอจะดื้อไปบ้าง แต่ถ้าเรื่องไหนน้ำฝนทำได้ เธอก็ไม่อิดออด แต่จะให้ดี อย่าดื้อเลยดีกว่า


          “เรื่องอะไรล่ะ คุณอยากกินเองก็รับผิดชอบตัวเองสิ” น้ำฝนบ่น ปฐวีถอนหายใจ อีกเรื่องที่น้ำฝนควรปรับปรุงคือเรื่องงก

 


            ตอนมาตัวเบาหวิว ตอนกลับนี่แทบเหมาห้างกลับ นั่นเธอก็เวอร์ไป น้ำฝนยัดของลงตรงส่วนวางเท้า ก่อนจะหันไปมองคุณวี เธออยากบอกเขาหลายรอบแล้ว


            “ฉันว่าคุณขับรถธรรมดาเถอะ” เธอเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าปกติ ทั้งมองเขาไม่คิดจะหลบสายตา


            “ทำไม?” มือที่กำลังล้วงไปส่วนข้างเบาะชะงัก


            “มันแคบ” น้ำฝนตอบขึ้นมาคำแรก ดูสิ ที่วางของก็แทบไม่มี นึกถึงการใช้งานแล้วไม่คุ้มกับเงินที่เสียไปเลย


            “อ้อ คงทำอะไรไม่สะดวกใช่ไหม” ปฐวีถามกลับนัยน์ตาพราวระยับ


            “ใช่ ไม่สะดวก” วางของไม่สะดวก ไม่มีที่เก็บหลัง น้ำฝนพาซื่อพยักหน้ารับ


          “ได้ เดี๋ยวให้ลุงแสงมาเปลี่ยนรถกลับไป เราจะได้ทำอะไรๆ กันสะดวกขึ้น” เขาว่า น้ำฝนเริ่มขมวดคิ้ว ก่อนจะเข้าใจว่าไอ้ที่เธอคิดกับเขาคิดน่ะ มันคนละเรื่องกัน


            “คุณวี! มันจะไม่มีครั้งที่สองแล้วบอกเลย” ใบหน้าเธอแดงเถือก ไม่อยากนึกถึงคืนนั้น ที่เขาพาเธอไปทำอะไรต่อมิอะไรข้างทาง


            “อย่าเพิ่งรีบพูดไป เผื่อมันมีอีก ฮ่าๆ ” เขาหัวเราะเสียงลั่น ชอบใจที่แกล้งเธอได้อีกครั้ง น้ำฝนอยากจะถลาไปตีเขาเหลือเกิน แต่ทำได้แค่ฮึดฮัด ทันใดนั้นกล่องโทรศัพท์มือถือถูกยื่นมาตรงหน้า น้ำฝนชะงัก เธอสบตากับเขา ไม่แน่ใจ ตอนแรกเขาว่าจะซื้อเครื่องใหม่ให้เธอเลย ทว่าก็กลัวว่าเธอจะไม่รับ จึงให้เป็นเครื่องเก่าไป หาข้ออ้างง่ายกว่าด้วย


            “เอาไปสิ ฉันเพิ่งซื้อเครื่องใหม่มา เธอเอาของเก่าฉันไปใช้เสีย เครื่องเธอมันจะพังแหล่ไม่พังแหล่แล้ว”


            เขาก็พูดเวอร์ไป น้ำฝนค้อนให้ รับกล่องโทรศัพท์มาถือไว้ในมือ


            “คุณจะหักเงินฉันก็ได้นะ” รู้ดีว่าค่าโทรศัพท์เขานั้นแพงมากแน่ ทั้งยังดูไม่เก่าอะไรเลย ถึงปีหรือยังก็ไม่รู้


            “หรือถ้าให้เปล่าจะดีมาก” น้ำฝนเอ่ยเสริม เธอเป็นคนงก ผู้ใหญ่ให้ของมาก็ควรจะรับไว้ อย่าไปคิดมาก ส่วนเครื่องเก่าเธอจะได้เอาไปให้พ่อใช้เสีย ตอนนี้พ่อเธอมีใช้แค่เครื่องรุ่นโบราณ เล่นเน็ตไม่ได้


            นัยน์ตาเธอวาววับจนปฐวีหมั่นไส้ ต้องเอื้อมมือมาขยี้หัวเธอ


            “โอ๊ยคุณวี มันเจ็บนะ”


            “ให้แล้วยังไม่ขอบคุณอีก” เขาทวงคำขอบคุณ


            “ขอบคุณค่า” น้ำฝนรีบยกมือไหว้ขอบคุณเขา แกะกล่องออกมาด้วยความดีใจ


            “คาดเข็มขัดเร็ว จะออกรถแล้ว” เขาไม่วายหันมาตะคอกเธอ


            “ค่าๆ” น้ำฝนขานตอบ รีบวางโทรศัพท์ เครื่องเก่าของเขาแต่ใหม่ของเธอลงบนตักอย่าทะนุถนอม ใช้มือดึงเข็มขัดนิรภัยลงมาคาดตามคำสั่ง รถสปอร์ตถึงได้กระชากตัวออกจากที่จอดรถ


TALK

เนื้อหาที่เหลือสามารถติดตามได้ใน E-Book คลิกลิ้งก์ด้านล่างได้เลยค่า

 

 



 



เสน่หาม่านหัวใจ
วริษา
www.mebmarket.com
โลกของเราเหมือนโลกคู่ขนานไม่มีวันมาบรรจบกัน จนกระทั่งทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อเขาให้เธอย้ายมาอยู่คอนโดเดียวกัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

173 ความคิดเห็น

  1. #39 chaichana01 (@chaichana01) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 18:54
    รักคุณวี
    #39
    0
  2. #38 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 17:45
    สวีทหวาน คงไม่นาน พายุถล่ม
    #38
    0