เสน่หาม่านหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 เงินเงินเงิน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,763
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    26 ก.พ. 62





ผ่านมา 1 เทอมในการใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย น้ำฝนใช้ชีวิตไม่ต่างจากตอนเรียนม.ปลายเท่าไหร่นัก เธอตื่นเช้าไปเรียน วันไหนเลิกเร็วเธอก็ไปทำงานพาร์ทไทม์ร้านกาแฟแถวบ้านต่อเลิกงานสองทุ่มก็กลับบ้าน จะมีเพิ่มมาหน่อยก็ตรงที่


“ฉันอยากให้น้ำฝนไปทำความสะอาดคอนโดตาวีให้หน่อย จ้างครั้งละ500บาท ทำอาทิตย์ละครั้ง หนูน้ำฝนจะว่าอะไรไหมจ้ะ” คุณนายเจ้าของบ้านนั่งสง่าอยู่บนโซฟากลางห้องรับแขก มีเธอนั่งพับเพียบเก็บเท้าอยู่ที่พื้นกับแม่ น้ำฝนคิดใคร่ครวญ ยอมรับว่าเงิน500บาทยั่วตายั่วใจเธอเหลือเกิน ปกติทำงานที่ร้านกาแฟ 6 ชั่วโมง ชั่วโมงละ 40 บาท เท่ากับวันละ 240บาท สู้ทำความสะอาดวันเดียวได้ตั้ง 500บาทไม่ได้เลย


“จะดีเหรอคะ น้ำฝนเป็นผู้หญิง” แม่ของเธอมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ลูกสาวเธอแม้ไม่ได้สวยงามแต่ก็ใช่จะขี้ริ้วขี้เหร่อะไร กลัวคุณหนูจะหน้ามืดเข้า


“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ตาวีเขาไม่ค่อยอยู่ห้อง แล้วทุกครั้งจะให้ลุงแสงแกขึ้นไปด้วย” คุณนายรีบชี้แจงให้แม่เข้าใจ ส่วนตัวน้ำฝนไม่ได้คิดถึงเรื่องเชิงชู้สาวแบบแม่เลยสักนิด คุณวีของคุณนายเขาไม่ได้มองเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เขามองเธอเป็นเบ๊ต่างหาก ขนาดเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ซ้ำยังคนละคณะ ยังตามมาโยนงานให้เธอทำได้อีก คิดแล้วก็อดเบะปากไม่ได้ เป็นคนรวยนี่มันดีจริงๆ


“ว่าไงสาลีกับน้ำฝนขัดข้องไหม” คุณนายเจ้าของบ้านมองหน้าเด็กสาวอย่างชอบใจ น้ำฝนมักมีสายตากระตือรือร้นอยู่เสมอ ทั้งเรื่องหาเงินและตั้งใจเรียน เธออยากสนับสนุนเด็กสาวจึงเสนองานนี้ให้ ลำพังงานพาร์ทไทม์ที่เจ้าหล่อนทำจะได้สักเท่าไหร่กันเชียว


“หนูตกลงค่ะ” น้ำฝนรีบพยักหน้าตกลงงานกับคุณนายทันที ไม่สนใจแม่ที่จับแขนเหมือนจะรั้งเธอเอาไว้


“ถ้าอย่างนั้นเริ่มงานอาทิตย์หน้าเลยเป็นไง ทำเสร็จก็กลับบ้านมาเอาเงินที่ฉัน จะทำวันไหนล่ะ จะได้ให้ลุงแสงไปส่ง”


“หนูได้หยุดวันเสาร์สลับกับวันศุกร์ค่ะ อาทิตย์หน้าทำวันเสาร์ค่ะ”


“ได้ ถ้างั้นเริ่มงานวันเสาร์หน้า” คุณนายพยักหน้าตกลง น้ำฝนรีบยกมือไหว้ขอบคุณก่อนจะลาท่านเลย เธอกับแม่พากันเดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่ตรงไปเรือนเล็ก


“ทำไมตกลงง่ายอย่างนั้นล่ะลูก” อย่างไรสาลีก็ไม่อยากให้ลูกไปทำความสะอาดคอนโดคุณหนูของบ้าน แค่น้ำฝนขึ้นไปทำความสะอาดห้อง นางยังต้องดูให้แน่ใจว่าคุณหนูไม่อยู่แล้ว ผู้หญิงกับผู้ชายไม่ควรอยู่ใกล้กัน


“แม่ วันละตั้ง500เชียวนะ ปกติหนูทำงานสองวันแหนะกว่าจะได้มา” เงินมาวางอยู่ตรงหน้าน้ำฝนไม่รับก็โง่แล้ว


“แต่ถึงยังไงแม่ก็ไม่อยากให้ไปทำ ความจริงหนูไม่ต้องทำงานพิเศษเลยก็ได้ แม่กับพ่อส่งเราไหม ออกแค่ค่ากินค่ารถเอง ค่าเทอมก็มีทุนแล้ว”


น้ำฝนจูงแม่ลงนั่งที่โต๊ะหินอ่อนหน้าห้อง เธอรู้ว่าแม่ส่งเธอไหว แต่มันจะไม่มีเงินเก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินแทนน่ะสิ


“แม่ อะไรที่เราประหยัดได้ก็ควรประหยัด ถ้าทำแล้วมันเสียการเรียนหนูจะเลิกทำ แต่นี่ผ่านมาหนึ่งเทอมแล้วเกรดหนูก็ยังดีอยู่นี่แม่ เงินส่วนที่จะให้หนูแม่เก็บไว้เถอะ เกิดอะไรขึ้นเราจะได้มีเงินนี้ไว้สำรองใช้” เพราะการศึกษาทำให้น้ำฝนมองการณ์ไกล เธอไม่ได้มองแค่กินอิ่มวันนี้ เธอมองเงินที่เอาไว้ใช้ในวันหน้าด้วย


“แล้วอีกอย่างคุณปฐวีเขาไม่มองหนูหรอก แม่คิดมาก” วกมาเรื่องนี้แล้วน้ำฝนได้แต่อ่อนอกอ่อนใจ ถ้าแม่ไปเรียนกับเธอ คงจะฟ้าถล่มเท่านั้นแหละที่คุณปฐวีของแม่คงจะชายตาแลเธอ สาวๆ ที่เขาควงแต่ละคนถ้าไม่ดีกรีดาวคณะก็อนาคตนางแบบที่นมตู้มๆ นั่นล่ะ เธอเห็นยังอ้าปากค้าง


“พูดได้เหรอ ผู้หญิงกับผู้ชาย” สาลีเสียงเข้ม ไม่ชอบใจเลยที่ลูกสาวเธอไม่เห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ น้ำฝนเป็นสาวแล้ว แม้จะยังชอบใส่เสื้อบอลตัวโคร่งพรางตัวอยู่ก็เถอะ


“เอาเป็นว่าหนูจะระวังค่ะแม่” เพื่อความสบายใจของแม่ เธอจึงต้องรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะไปก่อน แม้เรื่องนี้จะเป็นเรื่องแรกที่เธอปัดทิ้งไม่ให้รกสมองก็เถอะ


TALK

คุณแม่นี่เหมือนรู้อนาคตเลย มีแต่น้ำฝนแหละไม่รู้อะไร 




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

173 ความคิดเห็น

  1. #61 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 06:18
    แม่มองขาด
    #61
    0