เสน่หาม่านหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 29 : บทที่ 15 - คนขี้เซา (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    10 พ.ค. 62




ทฤษฎีโลกกลมเป็นทฤษฎีที่น้ำฝนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เธอไม่เชื่อเรื่องบังเอิญอะไรขนาดนั้น กระทั่งตรงนี้ที่เก่ามุมเดิม บันไดเดิม น้ำฝนอยู่ในขั้นบันไดที่ต่ำกว่าลูกปลา ดาวคณะที่กำลังมีปัญหากันอยู่  ไม่รู้ว่าเจ้าตัวตั้งใจมาดักรอเธออีกหรือเปล่า ความไม่พอใจยังคงฉายชัดบนใบหน้าหล่อน เพียงแต่วันนี้ดูจะมีมากกว่าเมื่อครั้งก่อน


            “ฉันจะรอดูวันที่เธอถูกวีเขี่ยทิ้ง” สาวเจ้าเค้นน้ำเสียงลอดไรฟันดั่งแค้นเธอหนักหนาก่อนจะกระแทกไหล่เธอเดินลงบันไดไป ดีที่ด้านหลังมีบุหงาและแป้งอยู่ เพื่อนทั้งสองดันหลังเธอไว้ทันจึงไม่กลิ้งตกบันไดลงไป


            น้ำฝนเหลียวหลังมองตามดาวคณะไป เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ยัยนั่นไปกินรังแตนอะไรมา เธอยังไม่ทันเริ่มทำอะไรเลย อย่างกับเธอไปเหยียบตาปลาเจ้าตัวงั้นแหละ


            “ไม่ต้องทำหน้าสงสัยเลยแก” บุหงาดุนหลังให้เธอเดินขึ้นไปข้างบนได้แล้ว น้ำฝนจำยอม แต่ยังอดเหลียวไปมองไม่ได้ นี่เธอจะชนะทั้งที่ไม่เริ่มอะไรเลยเหรอ


            หรือว่าคุณวีไปพูดอะไรกับแม่นั่น ก็ไม่น่าไหม ในเมื่อเขาเป็นคนบอกเองว่าเป็นหน้าที่ของเธอ เพื่อให้คุ้มกับเงินที่จ่ายไป


            “เลิกหน้านิ่วคิ้วขมวดได้แล้ว มาอีหรอบนี้ยังไม่เห็นล่ะสิ”


            “เห็นอะไรวะ” ไม่ใช่แค่น้ำฝนที่สงสัย แป้งเองก็เหมือนกัน


            “ไป ไปเข้าห้องเรียนก่อน เดี๋ยวว่ากัน” บุหงาทำหน้าเหม็นเบื่อ เพื่อนในกลุ่มจะมีใครทันเรื่องชาวบ้านเท่าเธอไหม หาไม่ได้สักคน กลุ่มนี้นี่ถ้าขาดเธอไป นอกจากเรื่องเรียนแล้ว สังคมรอบข้างคงไม่มีวันรู้


            เพียงแค่หย่อนตูดลงนั่ง บุหงาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเข้าแอปพลิเคชันลงรูปให้ทั้งแป้งและน้ำฝนดู บุหงาเข้าไปยังแอคเคาท์ของปฐวี เพื่อนเปิดให้เห็นถึงรูปล่าสุดที่เขาเพิ่งลงไปเมื่อตอน 6 โมงเช้า


            คนขี้เซา


            แคปชั่นที่เขาเขียนยังไม่เท่ารูปถ่ายเธอในสภาพหัวยุ่ง ซุกซบเข้ากับหมอนนุ่ม รูปถ่ายเผยให้เห็นเพียงแค่เสี้ยวหน้าเดียวของเธอ โชคดีที่เธอไม่ได้นอนน้ำลายไหล ไม่อย่างนั้นคงดูไม่จืด และโชคดีขั้นที่สองคือในรูปยังเห็นคอปกชุดนอนที่เธอใส่อยู่ ไม่งั้นคนจินตนาการดีบางคนอาจจะคิดไปไกล


            นั่นยังไม่เท่ายอดไลค์ที่ปาเข้าไปเกือบ 2 พัน


            “เมื่อเช้าแกตื่นสายเหรอน้ำฝน” บุหงาใช้ไหล่ดันเธอเบาๆ เชิงหยอกเย้า


            น้ำฝนนิ่วหน้า ตื่นสายบ้าอะไร เธอตื่นก่อนเขาด้วยซ้ำ แถมกว่าจะขุดเขาออกจากเตียงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มาบอกว่าเธอขี้เซา ขี้เซากับผีสิ เขาทั้งนั้น


            “เอาน่าแฟนแกหยอกเย้าน่ารักดีออก” บุหงายิ้มเป็นปลื้ม ลืมไปหมดแล้วประเด็นก่อนหน้านั้น น้ำฝนถอนหายใจ เขม้นมองคอมเมนต์ที่มีเข้ามาเรื่อยๆ บ้างก็อยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร บ้างก็บ่นว่าอกหัก ชายในฝันมีแฟนแล้ว ดูเหมือนการลงรูปครั้งนี้จะได้ผลดีกว่าที่คาด


            “รูปนี้ล่ะมั้ง ลูกปลาถึงได้โมโหขนาดนั้น” แป้งชะโงกหน้ามามองหน้าจอบ้าง สาวห้าวแทบจะเป็นคนเดียวที่มีสติที่สุดในกลุ่ม


            “ใช่ ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันแก” บุหงาพยักหน้าเห็นด้วย รวมถึงเธอ คุณวีลงรูปอย่างนี้ไม่เท่ากับตบหน้าดาวคณะหรอกเหรอ หลายวันก่อนมีรูปแอบถ่ายเขาหลุดออกมา พอวันนี้ลงรูปเธอ เท่ากับบอกกลายๆ ว่าคนไหนตัวจริง


            เป็นเธอก็ไม่หน้าด้านทู่ซี้ต่อหรอก


            “แฟนแกไม่บอกเลยเหรอว่าลงรูปแล้วน่ะ” แป้งเอ่ยถาม ดูแล้วน้ำฝนจะงงไม่เบาเลย


            น้ำฝนส่ายหัว ตั้งแต่กินข้าวเช้าจนมาส่งที่มหาลัยฯ คุณวีไม่พูดอะไรเลย แค่ดูเหมือนจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ


            “ทีนี้ล่ะแกเอ๋ย คนมาส่องแกกันใหญ่แน่ ดูยอดคนติดตามแกสิ” บุหงาคว้าโทรศัพท์ไปกดอีกครั้ง ยอดผู้ติดตามที่มีอยู่แค่ 3 คน คือคุณวี บุหงา และแป้ง ตอนนี้เพิ่มขึ้นมาเป็นหลักร้อยแล้ว


            “พลังเสือกมีมากจริงๆ” บุหงาพึมพำออกมา น้ำฝนค้อนใส่


            “ทำอย่างกับแกจะไม่กดติดตามถ้าไม่ใช่ฉัน”


            “ฮ่าๆ เอาน่า” บุหงายิ้มอ้อน งานเผือกสำคัญไม่ต่างจากเรื่องเรียนเลยนะสำหรับเธอ


            “ยุ่งเรื่องชาวบ้านมากๆ ระวังเจอดีหรอก” แป้งหรี่ตามองเพื่อนสาว


            “บ้า! ไอ้แป้ง” บุหงาหวีดร้อง มองซ้ายมองขวา “ฉันก็เผือกแบบพอดีๆ ไม่ได้ไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับเรื่องชาวบ้านขนาดนั้น แกก็เว่อ”


            “ก็เตือนเผื่อไว้” แป้งยักไหล่


            “ช่างเถอะๆ จะได้เวลาเรียนแล้ว มาเรียนกันดีกว่า” ดึงให้ทั้งสองคนลงนั่ง เพื่อนคนอื่นในห้องต่างทยอยเข้ามาจับจองที่กันแล้ว มีหลายคนหันมามองเธอ มันเหมือนย้อนไปช่วงแรกที่คุณวีมาตามรับตามส่งเธอเลย


 

            หลังเลิกเรียนเธอออกมารอเขาหน้าคณะตามปกติ วันนี้เขามารับช้าเธอจึงยังมีเวลายืนคุยกับเพื่อนต่อ


            “สอบปลายภาคใกล้เข้ามาแล้ว จะเริ่มติวกันเลยไหม” เรายืนสุมหัวคุยกันมุมหนึ่ง


            “แยกกันไปสรุปแต่ละวิชาเลยดีกว่า” น้ำฝนเสนอความคิดเห็น แบ่งกันไปสรุป ถึงเวลาก็เอามาแชร์กัน


            “ได้ ช่วงนี้ก็แบ่งกันไปสรุปเลย ใครจะเอาวิชาไหนก็ลงไว้ในกลุ่มไลน์นะ สักอาทิตย์หน้าเริ่มนัดติวกันเลย”


            “ให้จองห้องในห้องสมุดเลยไหม” บุหงาพิมพ์อะไรต๊อกแต๊กอยู่บนโทรศัพท์ เงยหน้าขึ้นมาถาม ปกติถ้าจะจองห้องสำหรับอ่านหนังสือต้องจองล่วงหน้าเป็นอาทิตย์ ยิ่งช่วงใกล้สอบ ห้องยิ่งเต็ม ระเห็จออกมาอ่อนส่วนอื่นมันก็พอได้อยู่ แต่ไม่เป็นส่วนตัวเท่ากับห้อง


            “ดีเหมือนกัน แกจัดการนะบุหงา” แป้งแบ่งงานเสร็จสรรพ พอดีกับรถสปอร์ตคันงามแล่นมาจอดตรงหน้าพอดี เธอโบกมือลาเพื่อน เปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง


TALK

มีอะไรจะสารภาพค่ะทุกคน 

ตอนนี้สต็อกนิยายที่เอาลงกำลังจะหมดแหละ เนื่องจากอาทิตย์เน่อู้งานหลายวัน

รวมๆ แล้วอาทิตย์นี้แต่งได้ 2 ตอนเองมั้ง เดี๋ยวอาจจะต้องมีเว้นระยะการลงบ้าง ต้องขออภัยด้วยนะคะ

จะรีบปั่น ไม่อู้แล้วค่า //ไหว้ย่อ 

อย่าลืมกดติตดามเพจเพื่อข่าวสารอันรวดเร็วค่า



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

173 ความคิดเห็น

  1. #37 Kai (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:06

    รออ่านจร้า

    #37
    0
  2. #35 chaichana01 (@chaichana01) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 18:07
    กำลังฟินอะ
    #35
    0
  3. #34 ondara (@ondara) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 16:46
    รับไหว้ หันหน้าไปทางอื่นเล็กน้อย ปลายตามองพอสังเขป
    #34
    0