เสน่หาม่านหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 10 : บทที่ 5 - ข้อตกลง (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,590
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    24 มี.ค. 62




 

หัวใจน้ำฝนเต้นตึกตักจนจะเด้งออกมาข้างนอกอยู่แล้ว มือและเท้าเธอเย็นเฉียบตากลมเหลือบมองออกไปนอกรถตลอดเวลา ตอนนี้เธออยู่บนรถสปอร์ตของคุณวี เขากำลังขับพาเธอเข้ามาในมหาวิทยาลัย ขับผ่านไปตรงไหนล้วนมีแต่คนมอง ใครบ้างไม่รู้ว่านี้คือรถของเขา


“คุณไม่คิดจะเปลี่ยนรถให้เหมือนชาวบ้านหน่อยเหรอ” เขาไม่อายแต่เธออาย แค่สีรถก็เด่น มองมาจากนอกโลกยังเห็น


“นี่เธอไม่รู้อะไร รถนี่รถในฝันของผู้ชายทั่วโลกเลยนะ” ปฐวีหันมามองเธอด้วยสายตาดูถูก ก็เธอไม่ใช่ผู้ชายนี่ ไม่เข้าใจเรื่องนี้หรอก ยังดีที่ฟิล์มรถค่อนข้างมัว มองด้านในไม่เห็นนัก


“ลงคณะใช่ไหม” เขาถามเธอจึงพยักหน้ารับ คิดว่าเขาจะจอดไกลๆ ไม่ได้เข้าไปส่งถึงที่ ใครจะคิดว่าเขาเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าตึกเลยทีเดียว น้ำฝนแทบจะเอาปี๊บคลุมหัว


“คุณวี จอดข้างหน้าเลยเหรอ”


“อย่าลืมที่ตกลง” เขาหรี่ตามองเธออย่างจับผิด เมื่อคิดว่าเธอจะผิดสัญญา


            น้ำฝนเม้มปาก ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ มันทำให้ปฐวียิ้มขำ กวักมือเรียกเธอเข้ามาใกล้


            “อะไร” ลังเล เธอไม่กล้าเข้าไปใกล้เขานักพอเขาทำท่าจะหยิบกระเป๋าเงินออกมาจากกางเกง เธอไม่ลังเลจะพุ่งไปหาเขา


            “ดีมาก” เขาชะงักมือ เก็บกระเป๋าเข้าที่เดิม น้ำฝนมองมันตาละห้อย หญิงสาวคิดว่าจะได้ค่าทำขวัญสักหน่อย


            โป๊ก


            เขาดีดนิ้วเข้าที่เหม่งของเธอ


            “โอ๊ย” น้ำฝนกุมหน้าผากมองเขาตาขวาง นั่นเป็นความคิดที่ผิดทีเดียวเมื่อเขายื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มเธอดังฟอดใหญ่


            “เฮ้ย” น้ำฝนถอยหลังไปติดประตู เม้มปากแน่น เขาขยับปากว่าเพื่อความสมจริง แต่เธอว่ามันสมจริงไปไหม พึมพำบ่นเขาไปก็เท่านั้น ไม่ทะลุถึงหูเขาหรอก กัดฟันฉีกยิ้มหวานเดินกระแทกเท้าลงจากรถไปเรียน


            งานนี้ข่าวนักเรียนทุนคณะอักษรลงมาจากรถหนุ่มหล่อปฐวีคงแพร่ไปทั่วแล้ว


 

            ตลอดการเรียนวิชาวันนี้ของน้ำฝนมีแต่คนหันมามอง คงไม่พ้นเรื่องที่เธอลงมาจากรถปฐวีนั่นแหละ จะถอยหลังตอนนี้คงไม่ทันแล้ว เธอยังอยากได้เงินหนึ่งหมื่นนั่นด้วย มีแต่สู้ไปให้ถึงที่สุด มันคงไม่มีอะไรยากไปมากกว่านี้หรอกก็แค่คนมอง และเพราะก่อนหน้านี้มีข่าวลือเรื่องเขามีแฟนอยู่คณะอักษร เอกเธออีกต่างหาก งานนี้คงเดาไม่ยากว่าใครคือแฟนเขา


            “น้ำฝนเรื่องจริงเหรอ” บุหงาถามเธอเป็นครั้งที่ร้อยและคำตอบของเธอคือใช่ เรื่องจริง ในขณะที่แป้งแค่ขมวดคิ้วมองเธอไม่แน่ใจรอบหนึ่งไม่ถามอะไรต่อ เธออยากให้บุหงาเข้าใจอะไรง่ายเหมือนแป้งบ้างจัง หรือบางทีแป้งอาจจะไม่เข้าใจแต่ด้วยนิสัยไม่ชอบยุ่งวุ่นวายกับใครจึงไม่ซักไซ้เธอต่อ ตอนนี้พวกเธอย้ายที่มานั่งในสวนของคณะกัน


            “ต่อให้แกถามรอบที่ร้อยคำตอบก็เหมือนเดิม”


            “ทำไมแกไม่บอกฉันเลย ฉันเอาเรื่องสุดหล่อมาเล่าให้แกฟังตลอดแทนที่แกจะบอกอะไรบ้าง ไม่เลย” บุหงาเข้าสู่โหมดตัดพ้อต่อว่า เธอถอนหายใจออกมา เข้าใจเพื่อนอยู่หรอก ก่อนหน้านี้เธอยังแสดงอาการไม่ชอบใจเขาด้วยซ้ำ อยู่ดีๆ มาเป็นแฟนใครไม่งงก็บ้า


            “ตอนนั้นฉันไม่อยากเปิดตัวน่ะ อีกอย่างแกก็รู้เรื่องตบกัน วีเขาห่วงฉัน” แหวะ พูดแล้วก็ขนลุก ห่วงบ้าห่วงบออะไร ตอนนี้เธอชักกลัวจะโดนบรรดากิ้กเก่าเขามาไล่ตบเธอแล้ว


            “วีน่ารักจังเลย” บุหงาทำหน้าเพ้อฝัน ถ้ามีใครเชื่อคนง่ายคงไม่พ้นบุหงา เธอขอโทษเพื่อนในใจที่ต้องโกหก น้ำฝนหันไปยิ้มแหยใส่แป้ง เดี๋ยวไว้หาโอกาสเธอจะเล่าความจริงให้เพื่อนฟัง


            “แล้วแกจะพาเราไปรู้จักวีไหม” บุหงากระแซะเข้ามาหาเธอ น้ำฝนเม้มปาก เรื่องนี้เธอไม่แน่ใจเท่าไหร่


            “เร็วๆ นี้ล่ะ” ถ้าเขาพาเธอไปหาเพื่อนเขา เธอก็จะพาเขามาหาเพื่อนเธอ  น้ำฝนเท้าคางมองบุหงาดีอกดีใจแล้วได้แต่ลอบถอนหายใจ ไม่รู้มันจะมีเรื่องวุ่นวายอะไรไปมากกว่านี้ไหม


            “ขอโทษครับ” เสียงนี้ น้ำฝนหันขวับไปมองปฐวี ไม่รู้ว่าเขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขามีเป้สะพายหลังไว้ เธอเห็นมันตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว


            “ผมมารับน้ำฝน” ปฐวีอมยิ้ม มองเพื่อนทั้งสองคนของน้ำฝนก่อนจะวกมาที่แฟนของเขา


            “กลับบ้านได้แล้ว” เขาย้ำ ปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์ นี่เธอคิดว่าเขาจะปล่อยเธอกลับคอนโดเองหรือไง


            “ผมขอกระเป๋าน้ำฝนนะครับ” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าผ้าของน้ำฝนบนโต๊ะมาถือ ไม่ลืมยิ้มเชื่อมสัมพันธ์ให้กับสาวผมซอยสั้นตรงหน้า เธออึกอักมองหน้าน้ำฝนก่อนจะพยักหน้า เขายิ้มแป้นหยิบมันมาถือเอาไว้


          “จะไม่แนะนำผมให้รู้จักเพื่อนน้ำฝนเหรอ” นี่ก็จะเนียนไปแล้ว น้ำฝนกัดริมฝีปากจำใจแนะนำเพื่อนแต่ละคนให้เขารู้จัก


            “นี่แป้งกับบุหงา แกนี่คุ...วี” เกือบเรียกคุณออกมาตามความเคยชินแล้ว


            “สวัสดี” แป้งยิ้มแหยมาให้คงทำตัวไม่ถูก คนที่เคยมองฟังเพื่อนเล่าเรื่อง(นินทา)อยู่ทุกวันกลับมาอยู่ตรงหน้า จะมีบุหงานั่นแหละที่ทำตาเป็นประกายเป็นปลื้มอยู่นั่น


            “ไปก่อนนะ” น้ำฝนตัดบท เธอยอมโบกมือลาเพื่อนเดินตามเขาออกมา แต่มันไม่จบแค่นั้น ปฐวียื่นมือไปให้หญิงสาว


            “มือ” น้ำฝนลังเลก่อนจะยอมวางมือลงบนมือหนา ปฐวีรู้ว่าน้ำฝนทำงานมาตั้งแต่เด็ก ห้องของเขาทั้งที่บ้านและที่คอนโดก็ฝีมือเจ้าหล่อนทั้งนั้นแหละ เขาเลยไม่แปลกใจที่พอจับแล้วมือของเธอจะไม่ได้นุ่มเหมือนสาวๆ ที่เขาเคยจับมา มันไม่ได้สากแต่ไม่นุ่ม รู้ว่าเป็นมือของคนทำงาน แล้วอย่างไรล่ะ เขาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย


            น้ำฝนเดินตามปฐวีไปตลอดทาง มือของเธอถูกกุมเอาไว้ คนรอบข้างล้วนหันมามองยามเดินผ่าน เรื่องนี้ไม่พ้นลอยไปไกลกว่าเดิมอีก นึกถึงตอนที่เขาควงผู้หญิง บุหงายังเอามาเล่าให้เธอฟังเลย ไม่คิดว่าวันหนึ่งมันจะย้อนกลับมาหาตัวเองอย่างนี้




TALK

น้ำฝนคงอยากเอาปี๊บคลุมหัวแทบขาดใจ แต่เน่นี่อยากเดินควงโชว์เลยค่า

คุณวีสุดหล่อของคนแต่ง 55555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

173 ความคิดเห็น